H fwkia, h kota kai to tsoulaki

Ας μαζευτούμε...

2011-10-25T19:57:00.000+03:00

Έχει πολύ πλάκα να βγαίνεις έξω για ποτό και να συναντάς κόσμο που το όνομα σου δεν το θυμάται, ξέρει όμως ποια είσαι και με ποιους κάνεις παρέα, ή τουλάχιστον με ποιους κυκλοφορείς συνήθως, έρχεται σε χαιρετάει και ενώ δεν έχει και πολλά πολλά μαζί σου (ούτε βέβαια κι εσύ) σου πετάει κορυφαία ατάκα: "άντε, για να δούμε τι θα γράψεις και για αυτό το μέρος στο Blog σου"... Bohhhh ώπα φίλε (σάσα) μπάστα... Ούτε για το αθηνόραμα γράφω ούτε για την αθενς βόις, άμα θες κριτικές για να δεις πού θα φας, έχει εγκυρότατα sites, blogs, περιοδικά... ουυυυυ να φαν κι οι κότες. Εγώ το κακόμοιρο εμπειρίες από την ταπεινή κι ασήμαντη ζωή μου γράφω, προσπαθώντας να τις αποτυπώσω με λίγο ζοφερό ύφος μπας και γελάσει το χειλάκι μας, γιατί με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας όλοι έχουν γίνει κλαψομούνηδες και μιζεράμπλ. Σε ευχαριστώ πάντως που δε θυμάσαι πώς με λένε, αλλά θυμάσαι τη διαδικτυακή υπόσταση μου.
Πάντως ναι, αν σου έχει λείψει η ρεστοκριτική από την πένα μου, θα σου πω εν τάχει πως τον τελευταίο μήνα έχω φάει σε πολλά γνώριμα και δημοφιλή στέκια, αλλά πουθενά δεν ενθουσιάστηκα τόσο ώστε να με πιάσει κωλοπιλάλα να αφιερώσω ολόκληρη ανάρτηση. Και σε live gigs πήγα, και σε παράσταση θεάτρου, και στα νέα σχήματα στις μπουζουκερί, και σε ύποπτα κακόφημα μπαρ και γενικά μια γύρα την έριξα, γιατί ως γνωστόν κώλο δε βάζω μέσα. Αν πρέπει να σχολιάσω κάτι ή να εστιάσω σε κάποιο φαινόμενο είναι στο ότι ο κόσμος τη νυχτερινή διασκέδαση του δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση να τη ελαττώσει, ίσα ίσα φαίνεται πως έχει ανάγκη να διατηρήσει τη ψευδαίσθηση πως είναι ακόμα ζωντανός, γιατί όλα τα άλλα τα οικονομικοπολιτικά τον κάνουν να θέλει να πάρει μια θηλιά και να κρεμαστεί. Βέβαια, να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο κόσμος όντως βγαίνει, αλλά δεν παρεκτρέπεται, ούτε πίνει κρασιά των 100 ευρώ το μπουκάλι, ούτε πετάει δεκάδες πανέρια στην πίστα, ούτε πίνει 6 κοκτέηλ, ούτε κάνει την άσκοπη φιγούρα τελοσπάντων που θα έκανε πριν 5 χρόνια. Θα βγει για ποτό λιγότερες φορές, επί τούτου με φίλους που είχε καιρό να δει, όχι επειδή βαριόταν να κάτσει σπίτι του, θα φάει μόνο μια φορά έξω, κάπου με ποιοτικό φαγητό που του έχει λείψει από το καθημερινό junk που παραγγέλνει στη δουλειά, θα πάει μία φορά σινεμά σε ταινία που πραγματικά γούσταρε να δει κι όχι όποια εβδομαδιαία μαλακία παίζει το village, θα πάει να ακούσει μουσική που είναι το κόλλημα του και όχι σε κάθε τυχαία πανάκριβη συναυλία που πρέπει να δώσει το παρών ως το μέγα κοινωνικό γεγονός.
Σε αυτό το κομμάτι κόσμου που περιέγραψα μόλις ανήκω κι εγώ. Μαζεύτηκα, η αλήθεια να λέγεται. Δεν περιορίστηκα, σε καμία των περιπτώσεων δε σταμάτησα να γυρνάω εδώ κι εκεί, άλλωστε είναι το σήμα κατατεθέν μου να είμαι συνέχεια alert. Απλά, κάνω επιλεκτικές εξόδους, έχω κόψει τις υπερβολές (άλλωστε οι κρεπάλες, πέραν του χρηματικού τημήματος, έχουν κι επιπτώσεις στη σωματική μας υγεία) και έχω κόψει τα πολλά πολλά με γνωστούς που με παρέσερναν σε ανούσια ξενύχτια και κατανύξεις. Άσε που κι αν ακόμα είχα διάθεση, χρόνο και χρήμα να συνεχίσω με τους ίδιους ρυθμούς, έπαιζε έντονα το ενδεχόμενο να μην ακολουθούσε κανείς ή τέλοσπαντων να μου την πούνε ότι είναι παραείναι προκλητική για τη συγκεκριμένη περίοδο η φάση socialite. Συνεπώς, για αυτό το μήνα τουλάχιστον, κομμένες οι αναφορές σε κυριλένκο μέρη. Κι αν ακόμα πήγα, δε θα σας το πω! Εκτός κι αν με πετύχετε μούρη με μούρη ή γίνει κάνα πολύ γουάου σκηνικό που να πρέπει να το μοιραστώ! Φιλιά!

Καιρός να πάμε παρακάτω

2011-10-11T19:43:00.000+03:00

Και κάπως έτσι απλά τελείωσε κι επισήμως μια ομηρία, μια αρρωστημένη περίοδος, μία χειμερία νάρκη, μια ασυναίσθητη αναμονή... Χρειάστηκαν λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα για να ξεπεράσω το σοκ της αναπάντεχης συνάντησης και μόλις ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών για να συνειδητοποιήσω αυτό που ήξερα μέσα μου καιρό τώρα (μην πω χρόνια τώρα) αλλά αρνιόμουν να παραδεχτώ στον εαυτό μου. Άντε γεια! Ποιο σύνδρομο Στοκχόλμης, ποια κυρία Κουκοβίκου και ποιος Αντωνάκης... Άντε γεια! Είμαι σε μια φάση που εσύ θα μοχθήσεις να φτάσεις, αν φτάσεις και ποτέ. Είμαι γεμάτη, είμαι σίγουρη, είμαι αποφασισμένη. Κάτι που δεν είδα στο βλέμμα σου. Περνάω πολύ καλά, κάτι από το οποίο εσύ πάσχεις. Προχώρησα, κάτι που δεν μπορώ πλέον να πω για σένα. Και το αστείο είναι πως ούτε σε λυπάμαι, ούτε μου καίγεται καρφί. 'Αντε γεια!
Good things happen to those who wait, λένε. Ανέκαθεν ήμουν της υπομονής, όχι από πείσμα, απλά γιατί πάντα πίστευα πως τα καλύτερα έπονται και δεν ενθουσιαζόμουν με ψεύτικες κι ευκαιριακές συγκινήσεις. Έχτισα την ευτυχία μου, με πολύ κόπο και με πολλές θυσίες, κάποιες μεγάλες, κάποιες ασήμαντες. Πέρασα πολλά μέχρι να φτάσω εδώ, σαράντα κύματα με χτύπησαν. Έζησα πολύ έντονα και τα καλά και τα άσχημα, περισσότερα βέβαια ήταν τα κουλά και οι κουλοί που βρέθηκαν απέναντι μου. Λύγισα πολλές φορές, το παραδέχομαι και σε ορισμένες φάσεις στάθηκα λιγόψυχη. Αλλά, κάθε φορά σαν το φοίνικα ξαναγεννιόμουν από τις σταχτες και προχωρούσα. Γιατί το σημαντικό είναι να προχωράς κι όχι να μένεις πίσω και να μεμψιμοιρείς. Το σημαντικό είναι να έχεις πίστη στον εαυτό σου ότι θα καταφέρεις όλα αυτά που θες και να μην αφήσεις τίποτα και κανένα να σε καθηλώνει στον πάτο. Κι αργά ή γρήγορα, θα δεις φως στο τούνελ.
Δεν είναι θέμα ικανοποίησης, όπως μου είπαν οι κολλητές. Δε με ενδιέφερε ποτέ να σου αποδείξω πως δε χάθηκα, πως δεν πνίγηκα στο βούρκο της κατάθλιψης, πως μπορώ και χωρίς την πάρτη σου. Βασικά, δε μ'ενδιέφερε ποτέ να σου αποδείξω τίποτα, γιατί κάτι τέτοιο θα σου έδινε και αξία. Περισσότερο ήταν που οι τίτλοι τέλους πέσανε και κινηματογραφικά παρουσία φιλοθεάμωνος κοινού, όχι απλά να αιωρείται η αίσθηση ότι σε έχω ξεπεράσει. Ούτε θέμα εκδίκησης, επίσης. Η εκδίκηση όπως και η ζήλεια είναι για μένα ένδειξη μικρότητας και αδυναμίας χαρακτήρα. Και είπαμε: μόνο αδύναμη δεν αισθάνομαι. Εγώ είμαι στο μετά, στο πολύ μετά. Και frankly my dear, I don't give a damn. Κι αν σε αξιώνω με την αναφορά σε αυτή την ανάρτηση, είναι μόνο και μόνο επειδή εξαιτίας σου άρχισα να μπλογκάρω, από ανάγκη ψυχοθεραπείας. Αλλά στην πορεία κατάλαβα πως ούτε θεραπεία χρειαζόμουν, ούτε λύτρωση, ούτε διέξοδο. Ανέκαθεν ήμουν καλά κι ανέκαθεν τα είχα όλα. Απλά, δεν το πολυπίστευα κι είχα την αγωνία μήπως είμαι και λίγο γαϊδούρα που μπορούσα να παίρνω αψήφιστα κάποια πράγματα και που μπορώ να προχωράω ακάθεκτη. Κι όπως λέει κι ένα τραγούδι "καλημέρα καινούρια μου αγάπη, καλημέρα καινούρια ζωή". Α και να μην ξεχάσω, ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΟΥ!!!

Οff season, off road, off we go

2011-09-20T19:56:00.000+03:00

Σαββατοκύριακο ανέβηκα Αράχωβα και ναι δέχομαι πως φαντάζει εντελώς άκυρος προορισμός για αρχές Σεπτέμβρη, δεδομένου ότι ο κόσμος αναζητά ευκαιρίες για να κάνουν μερικά ακόμα μπάνια. Ως γνωστόν, δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη πρεμούρα για κολύμπι και από άποψη ηλιοθεραπείας, η μελανίνη δούλεψε overtime το περασμένο σουκου που είχα πάει Ελαφόνησο με τη μαμά. (Ορίστε, να μην έχουμε παράπονο, έπαιξε μπάλα κι ο παραθαλάσιος προορισμός). Οπότε, με το που τέθηκε το δίλημμα "βουνό ή θάλασσα", προτίμησα το μη προβλέψιμο. Στην τελική, το νησίιιιιιι είναι πάντα εκεί να με περιμένει και ο κυκλαδίτικος καιρός σηκώνει παραθερισμό μέχρι μέσα Οκτώβρη. Να μου πεις, ΟΚ και ο Παρνασσός εκεί δε θα είναι και το χειμώνα, ήταν ανάγκη να τρέχεις εκεί πάνω φθινοπωριάτικα; Δεν είχα ξαναπάει ποτέ τέτοια περίοδο να είμαι ειλικρινής και είχα την περιέργεια να δω μια άλλη εικόνα από αυτή την κοσμοπολίτικη (νεοπλουτίστηκη να το θέσω πιο σωστά) που επικρατεί μόλις πέσουν τα πρώτα χιόνια, με τα cayenne ( = όχημα άρρηκτα συνδεδεμένο με τον τόπο), τα apres ski, το μποτιλιάρισμα, την τσίκνα και το δήθεν. Κι αποζημιώθηκα για την επιλογή μου.
Καταρχάς, βλέπεις το χωριό όπως ακριβώς είναι: γραφικό, με όμορφα σπίτια, με τους ντόπιους να απολαμβάνουν καφεδάκι στην πλατεία, με ρυθμούς ζωής σαν τη διαφήμιση "φέεεεεεεεεεταααααααα", με ανοιχτά μόνο τα παραδοσιακά καταστήματα με σουβενίρ (και όχι τις πανακρίβου μπουτίκ τύπου Mall). Το μάτι να χορταίνει θέα, το πνευμόνι να ρουφάει καθαρό οξυγόνο, το στομάχι να τρέφεται με νοστιμότατα μαγειρευτά στην κυρα Παναγιώτα (χωρίς ρεζερβέ). Είδα μια Αράχωβα που αν δεν υπήρχε το χιονοδρομικό ως πόλος έλξης δε θα διέφερε σε τίποτα από τα χωριά στα Τζουμέρκα ή τα Άγραφα. Κι επειδή τον Ιούλιο έκανα ένα αντίστοιχο κουλό σουκου στο Καρπενήσι και τα πέριξ, συνειδητοποίησα ότι η κοσμοσυρροή αλοιώνει την όψη ενός χωριού, δημιουργεί πλασματικές συγκινήσεις κι όταν το επισκέπτεσαι off season, τα πάντα απομυθοποιούνται. Σε βαθμό που τολμάς και να αναλογιστείς πως πολύς ντόρος ρε παιδί μου για ένα κεφαλοχώρι.
Να μην παρεξηγηθώ, όμως, πέρασα πολύ ωραία, γιατί ακόμα και η αλλαγή παραστάσεων από την πόλη είναι από μόνη της μεγάλο exitement. Πόσο μάλλον όταν πας με εκλεκτή παρέα, σε φιλοξενούν σε ένα υπέροχο σπίτι (εξωτερικά wannabe παραδοσιακό, αλλά μέσα πολύ cosy και άψογα διακοσμημένο), περνάς το απόγευμα σου σε μια βεράντα με θέα στον απέραντο ορίζοντα (με κάμπους, βουνά, χωράφια, δέντρα), ακούς μουσικάρες (ναι, εντάξει Ρέμο ακούγαμε...), πίνεις το δροσερό κρασάκι σου και δε σκέφτεσαι τίποτα από τη βαρετή καθημερινότητα σου. Η θερμοκρασία για βουνό ήταν ταμάμ, ούτε να σκας, ούτε να θες αμπέχωνο, η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη, το παραμικρό να μη σε αγχώνει ή να σου διαταράσει την απόλυτη ηρεμία που βιώνεις. Κάτι διαφορετικό από τα τετριμμένα, μακριά από νυχτερινή ζωή, βουή και λοιπές οχλήσεις.
Το κερασάκι στην τούρτα μου σκασε την Κυριακή. Το efoulini οδηγός σε ένα κτηνώδες όχημα, έτοιμο για δράση και off road περιπέτειες. Στο δρόμο για το χιονοδρομικό, έχοντας προσπεράσει τις προκάτ καταστάσεις που επικρατούν στο Λειβάδι, μπήκα σε απίστευτους χωματόδρομος που οδηγούσαν σε καλά κρυμένα Αλπικά μυστικά, σε σπίτια-chalet που μόνο σε ταινίες νομίζεις πως υπάρχουν, μια πολυτέλεια καλυμμένη από το δάσος, ζηλευτή και μόνο για το ότι ήταν δυσπρόσιτη. Και μετά, πιο ψηλά, το έπος του Παπαργυρόπουλου, το βουνό φαλακρό, οι εγκαταστάσεις παρατημένες και κάπως decadence και οι πίστες ανοιχτές για άλλου είδους συγκινήσεις από αυτές για τις οποίες είναι κανονικά φτιαγμένες. Τετρακίνηση, μουσική στη διαπασών (όχι ρέμος εδώ, εδώ σήκωνε τρελλή ψυχεδέλεια για να πιάσει η αδρεναλίνη κόκκινο) γκάζια και μέσα σε δέκα λεπτά σε υψόμετρο 2250, ακριβώς στο λιφτ του Ηρακλή. Θέα να σε συνεπαίρνει όχι από ομορφιά, αλλά από την επιβλητικότητα του άγριου τοπίου, κρύος αέρας να ροδίζει τα μαγουλάκια, μυρωδιά από κοπριές να σου τσιμπάει τα ρουθούνια (το χιονοδρομικό μία απέραντη στάνη, ένα βοσκοτόπι) και η καρδιά να χτυπάει ασταμάτητα από χαρά, από παιδικό ενθουσιασμό, από αμηχανία. Μικρά πράγματα που κάνανε όλη τη διαφορά.
Κάτι τέτοιες συγκινήσεις σε κάνουν να καταλαβαίνεις πως η ευτυχία κρύβεται σε πολύ απλά σκηνικά. Δε χρειάζεσαι μεγαλεία για να περάσεις καταπληκτικά, το royal treatment προκύπτει από τη διάθεση της παρέας, την όρεξη να ξεφύγεις από τα τετριμμένα αλλά ταυτόχρονα να αρκεστείς σε πιο γήινες καταστάσεις. Να δοκιμάσεις να δεις κάτι αλλιώς, υπό άλλο πρίσμα αλλά ταυτόχρονα να μην έχεις απαιτήσεις. Να αφεθείς. Και το όλο setting της φθινοπωρινής Αράχωβας μου προσέφερε ακριβώς αυτό. Τη δυνατότητα να "ταξιδέψω", να "φύγω", να ξεκολλήσω. Τολμήστε το, μερικοί το έχετε πολύ ανάγκη. Φιλιά.

It was about time...

2011-09-14T18:44:00.000+03:00

Τις προάλλες είχα πάει για τίμιο ποτάκι με ένα φίλο που είχα να δω αρκετό καιρό και φυσικά πιάσαμε τις κουβέντες για το που είμαστε, τι κάναμε, δουλειές, διακοπές, γκομενικά, κοινούς γνωστούς και γενικότερο gossip. Έχει πλάκα γιατί πλέον στις ηλικίες που είμαστε τις συζητήσεις μονοπωλεί πάντα το θέμα των σχέσεων και πολύ λιγότερο όλα τα άλλα, ειδικά εν περίοδο κρίσης που όλα γύρω μας καταρρέουν και δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο, εκεί κωλοπιλάλα να αναλύσουμε όλοι τα ερωτικά μας, να βρούμε συμπαράσταση, ακροατήριο να ακούσει τον πόνο μας, να συμπάσχει, να βρούμε συνένοχους, να βρούμε λύτρωση ότι δεν είμαστε οι μόνοι εκεί έξω που μαλακίζονται οικτρά και είναι όπου γης πατρίς. Ετσι και με το φιλαράκι κάναμε ένα δίλεπτο resumé, ένα ταχύτατο catch up κι αμέσως βουρ στο ψητό, του τύπου "εσύ παίζει τώρα τίποτα ή έχει πιαστεί το χέρι από την αυνάνα" λες και άλλη πρεμούρα δεν είχαμε, λες και δεν έπαιζε γαμώ τις μουσικές το μαγαζί, λες και δεν πίναμε απολαυστικότατα κοκτεηλάκια, λες και δεν είχε τόσο κόσμο να κάνουμε τουλάχιστον μια κοινωνική κριτική στην πασαρέλα, εκεί το χαβά μας να λέμε για άκυρους γκόμενους κι ελεεινές γκόμενες.
Τρεις ώρες εκεί να αναλύουμε τα πώς και τα γιατί της κάθε αποτυχημένης προσπάθειας να ευδοκιμήσει κάποια από τις πρόσφατες περιπέτειες μας. Nα επαναλαμβάνουμε πως δε φταίμε εμείς, πως φταίνε οι ρυθμοί της ζωής που ο καθένας γύρω μας είναι παρτάκιας, που οι γυναίκες τη σήμερον ημέρα θέλουν μόνο πούτσο κι άντε γεια και οι άνδρες έχουν γίνει πιο gay κι απ' τους original gay. Να αναφερόμαστε αδιάκοπα στις πεντάχρονες σχέσεις Βατερλό που μας οδήγησαν σε αυτά τα χάλια, να απαξιώνουμε με ευκολία τις καινούριες γνωριμίες, γιατί πλέον ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά. Να μιλάμε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το σενάριο γάμος και το πώς αντιλαμβανόμαστε το ενδεχόμενο του, κατακρίνοντας γνωστούς που το αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Να επιβεβαιώνουμε πως αναζητούμε τα αυτονόητα, τα απλά πράγματα και να διαπιστώνουμε ότι έχουμε καταντήσει γεροπαράξενοι.
Και κάπου στη μέση της συζήτησης να συνειδητοποιώ (ίσως και ο φίλος αντίστοιχα για πάρτη του) ότι εκείνη την ώρα είμαι στο λάθος μέρος, με τον πιο λάθος άνθρωπο και κάνοντας ό,τι πιο άκυρο. Κι ότι θα ‘πρεπε να είμαι αλλού, με άλλο πρόσωπο και να περνάω καλύτερα. Δηλαδή, αντί να κάθομαι να το παίζω ένας από τους γέρους του Muppet show και να παραπονιέμαι και να ρίχνω ευθύνες αλλού, να σηκώσω το γαμίδι το τηλέφωνο, να πάρω ένα συγκεκριμένο νούμερο και σε 15λεπτά να διακτινιστώ στην άλλη άκρη της Αθήνας και να δώσω μια ευκαιρία στον εαυτό μου να αποδείξει πως όλα όσα έλεγα επί 3 ώρες είναι μεγάλες παπαριές, γιατί και οι σωστές ευκαιρίες μου δόθηκαν, και τα σωστά άτομα γνώρισα και λίγο πολύ όλοι είχανε potential να εξελιχθούν σε long term συντρόφους, απλά εγώ επέλεγα τόσο καιρό να κάνω την κινέζα.
Δεν ξέρω τι κάνει κλικ στον κάθε άνθρωπο, τι είναι αυτό που του γυρίζει τα μυαλά και τον κάνει ξαφνικά να βλέπει τα πράγματα αλλιώς, από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά για εμένα εκείνη η απειροελάχιστη στιγμή ήταν η η μεγαλύτερη σφαλιάρα που έδωσα στον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια. Και να πω ότι δεν είχα κάνει αντίστοιχες κουβέντες με όλες τις κολλητές μου; Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια αναμασάμε όλες, έχαμε καταντήσει γραφικές να μοιρολογάμε και να διυλίζουμε τον κώνωπα. Απορώ πως δεν έχουμε λύσει το μεσανατολικό και το κυπριακό με τις ατελείωτες αναλύσεις επί των σχέσεων. Κι, όμως, έπρεπε να γίνει κι αυτή η εκατομυριαστή συζήτηση, την τυχαία μέρα και ώρα, με έναν φίλο που βγήκαμε στο άσχετο για να πάρει ξανά μπρος η μηχανή, που ομολογουμένως ήταν σε ένα περίεργο λήθαργο. Κι ομολογώ πως και μπρος πήρε και αστραπιαία φόρα και τα πράγματα ήρθανε από μόνα τους στα ίσα. Και μπορεί να μην πήρα επιτόπου εκείνο το τηλέφωνο στην άλλη άκρη της Αττικής, έθεσα, όμως, σε κίνηση το σωστότερο πλάνο της ζωής μου και hopefully (θεού θέλοντος, καιρού επιτρέποντος) όλα θα είναι πολύ διαφορετικά στο εξής. Φιλιά

Ευχαριστώ σας!

2011-09-08T15:48:00.000+03:00

Καθώς έγραφα την τελευταία παράγραφο της προηγούμενης ανάρτησης, ασυναίσθητα μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να εκφράσω ευχαριστίες για όλους όσους μου φέρθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτό το καλοκαίρι, για όσους με κανάκεψαν, με κακόμαθαν, με φίλεψαν, με φιλοξένησαν, με αγκάλιασαν, μου κάνανε δώρα κι εκπλήξεις, που νοιάστηκαν για μένα και με περιποιήθηκαν στον υπέρτατο βαθμό. Η αλήθεια, όμως, είναι πως οφείλω να πω "ευχαριστώ" σε εκείνους που όλα αυτά τα έκαναν χρόνια τώρα, γιατί ναι... το ομολογώ, είμαι πολύ τυχερή κι έχω σταθεί δίπλα σε ανθρώπους από τους οποίους εισέπραξα πολλά. Δεν είμαι αχάριστη, αναγνωρίζω με ταπεινότητα πως στη ζωή μου συνάντησα μερικούς από τους πιο ευγενείς ανθρώπους, τόσο στην ψυχή όσο και στην ανατροφή. Ανάμεσα στους φίλους και τους γνωστούς μου συγκαταλέγονται οι πιο γενναιόδωροι και δοτικοί άνθρωποι, τόσο στα αισθήματα όσο και στα υλικά αγαθά. Δεν αμφισβήτησα ποτέ τα κίνητρα της προσφοράς τους, θεώρησα δεδομένη την ανιδιοτέλεια και περιττή την οποιαδήποτε υστεροβουλία εκ μέρους τους.
Σε ποιον άλλωστε δεν αρέσει να του κάνουν δώρα, να τον καλομαθαίνουν, να τον κάνουν να αισθάνεται ξεχωριστός; Απλά, αυτοί που έχουν και το χάρισμα να δίνουν πέρα από το να δέχονται είναι για μένα "μεγάλοι". Και δεν αναφέρομαι μόνο σε άνδρες, που λίγο πολύ υπάρχει μια ηλίθια κοινωνική καταπίεση να είναι "χορηγοί" και "ιππότες". Ίσα ίσα, οι περισσότερες στις οποίες αισθάνομαι υποχρέωση κι ευγνωμοσύνη είναι γυναίκες, είναι φίλες, είναι μητέρες φίλων. Από τη μαμά της κολλητής μου, που χρόνια κάθεται και ακούει τα παραληρήματα μας για τα γκομενικά και μας συμβουλεύει, στη μαμά άλλης φίλης που με θυμάται κάθε φορά που μαγειρεύει τα αγαπημένα μου φαγητά και μου στέλνει με το ταπεράκι. Από τη φιλενάδα που δεν προλαβαίνω να εκφράσω επιθυμία να αγοράσω κάτι και την επόμενη μέρα το βρίσκω μέσα σε σακουλίτσα πάνω στο γραφείο μου, στην αδερφούλα μου που μου περιποιείται τα άκρα εδώ και τρία χρόνια χωρίς να δέχεται να πάρει χρήματα. Από τη φίλη που θα με αφήσει να πάρω την ξαπλώστρα με την καλύτερη σκιά, θα μου δώσει τη μεγαλύτερη μερίδα στο γλυκό, θα προτείνει να κάνω πρώτη μπάνιο στο δωμάτιο στις διακοπές (κι ας καταναλώσω όλο το ζεστό νερό), στη φίλη που θα με μαζέψει από το μπαρ και τα ξενύχτια, θα οδηγήσει το αμάξι μου μέχρι το σπίτι, θα με ανεβάσει πάνω, θα μου φτιάξει καφέ και θα μείνει μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
Κακά τα ψέματα, όμως, οφείλω πολλά και σε φίλους, που ο καθένας για τους δικούς του λόγους κι ορμώμενος από διάφορα προσωπικά ερεθίσματα μου έδειξαν ενδιαφέρον, αγάπη, λατρεία. Κι αν έχω παραλάβει άπειρες (πολύχρωμες κι ευωδιαστές) ανθοδέσμες σε γιορτές και γενέθλια, κι αν έχω λάβει δώρα χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη αφορμή, κι αν μου έχουν κάνει τις πιο παράξενες εκπλήξεις. Η λίστα θα ήταν ατέρμονη με ευχαριστίες για δείπνα σε gourmet εστιατόρια, για εκδρομές με μηχανές, φουσκωτά, jeep, για extreme δραστηριότητες στα βουνά, τα ποτάμια, τα λαγκάδια, για εξόδους σε λαμπερές παραστάσεις ή δημοφιλείς συναυλίες, για κεράσματα στα μπαρ, για πανέρια με γαρύφαλλα στα μπουζούκια αλλά και για πιο απλά πράγματα όπως το να σου αφιερώνουν τραγούδια στο ραδιόφωνο, να σου συστήνουν τον οικογενειακό τους γιατρό, τον τραπεζίτη τους ή ένα καλό μάστορα για τα μερεμέτια στο σπίτι, να σου γράφουν dvd με τις αγαπημένες σου σειρές, να σε παίρνουν τηλέφωνο να σε ξυπνήσουν γιατί είσαι υπναρού και δυσκολεύεσαι να σηκωθείς να πας για δουλειά.
Τελικά, ήμουν και είμαι ακόμα (κι ευελπιστώ να παραμείνω) προνομιούχα στις εκδηλώσεις αγάπης. Χρωστάω πολλά σε όλους και όλες και τις περισσότερες φορές ενώ ξέρω πως δε ζητάει κανείς σας τίποτα σε αντάλλαγμα αισθάνομαι την υποχρέωση να εξιλεωθώ, να αντιπαρέρθω, να ανταποδώσω. Με τον τρόπο μου και στο βαθμό που αντέχει η τσέπη μου αλλά πάντα με την ένταση που χτυπάει η καρδιά μου επιφυλάσσομαι. Γιατί ακόμα και το μικροσκοπικότερο ψήγμα γενναιοδωρίας που εισέπραξα έχει καταχωρηθεί, έχει αναγνωριστεί κι έχει επεξεργαστεί αναλόγως. Αλλά, θα ήμουν κι υποκρίτρια να σας ζητήσω να σταματήσετε να κάνετε αυτό που ξέρετε να κάνετε καλά... Να είστε εκεί. Να είστε καλά. Να περνάτε ακόμα καλύτερα. Να περνάμε μαζί φοβερά. Σας αγαπώ!

Summer overdose

2011-08-24T16:53:00.000+03:00

ΟΚ, ένας μήνας απουσίας, κάτι οι διακοπές, κάτι η πολλή η ζέστη και η βαρεμάρα, κάτι ότι το laptop έκαψε φλάτζα (μαζί με το τίμιο ματίζ) ... δεν ήθελε και πολύ για να παραμελήσω το αγαπημένο μου σπορ και να επιδοθώ σε άλλες ασχολίες. Μου έλειψε η αλήθεια να λέγεται, ειδικά σε κάτι στιγμές που ένιωθα το δημιουργικό οίστρο να με πλημμυρίζει ή σε κάτι φάσεις που ήμουν έτοιμη να κόψω φλέβες από την τόση ηρεμία, αλλά αν σκεφτεί κανείς πως από τις 29 Ιουλίου είμαι σχεδόν 24/7 με παρέα, ο χρόνος που μου απέμενε για να αποτυπώσω ολοκληρωμένα και γλαφυρά τις σκέψεις μου και τις εμπειρίες μου ήταν περιορισμένος. Τις πρώτες μέρες δε με ένοιαζε κιόλας, έλεγα πως είχα τόσα πράγματα να κάνω, που δε βαριέσαι βρε αδερφέ, θα κρατήσω little notes και θα συντάξω ένα πλήρες κείμενο αργότερα. Μετά την πρώτη εβδομάδα με έπιασε η νοσταλγία, ειδικά όταν δεν είχα αγοράσει και κάνα βιβλίο της προκοπής να διαβάζω στην παραλία κι όταν έβλεπα γύρω μου άλλους να γράφουν στα δικά τους notebooks. Ε, στην πορεία μου έφυγε η κάψα και είπα θα κάνω ένα (και καλό) συγκεντρωτικό post κι από Σεπτέμβριο θα πιάσω σοβαρά δουλειά στο γράψιμο.

Πάντως κι άνευ ιστολογίου, πέρασα καλά. Πέρασα ένα γεμάτο, γαμάτο καλοκαίρι. Που και αυτή τη χρονιά (πώς το 'παθα) ξεκίνησε καλά από την πρώτη μέρα της άδειας μου, παρά το ότι χρειάστηκε την ημέρα των γενεθλίων μου να ταξιδέψω μόνη μου για το νησί. Το μενού περιελάμβανε ποικιλία από νησιά, χωριά, ράχες, βουνά, εκδρομές. περιπέτειες. μπιτσόμπαρα, αιώρες, chaise longue, κοκτέηλ όλων των ειδών, σφηνάκια, βασιλικά πρωινά, πορτοκαλόπιτες, καφέδες καραβίσιους, ψημμένες ρακές, πασάλειμα με coppertone & hei poa με άρωμα καρύδας, μασάζ στην παραλία, survivor καταστάσεις εν πλω με τον θρυλικό Σκοπελίτη, bbq, μπυρόνια, φάση - καφάσι, souvenir shopping, εκκλησίες, μοναστήρια, baby sitting, παιδιά, γατιά, σκυλιά, πουλιά, ποντίκια, επιτραπέζια, φαγητά γκουρμέ, σουβλάκια με το κιλό, καλαμπόκια να φάνε και οι κότες, κάστρα, παράγκες, ομπρέλες, σκηνές, μηχανές, ποδήλατα, σαμπρέλες, στρώματα θαλάσης, μπρατσάκια, κουβαδάκια, croc's, havaianas, καπέλα πάναμα, σαλβάρια, κολιέ, flower power, manicure & hair styling on the beach, αποκλειστικά Ρέμος-Βέρτης-Βίσση-Μαρινέλλα στο ελληνικό ρεπερτόριο, (θαλασσο)Lykke Li, In my bedroom και black and yellow στο ξένο να εναλλάσσονται στο ipod και το ραδιοκασσετόφωνο, σήμα καμπάνα στου διαόλου στη Γραμβούσα και ανυπαρξία σήματος στον Πύργο Ηλιείας, whatsapp, check-ins και πολύ γέλιο. Και μια μέλισα τον Αύγουστο, να με τσιμπήσει για να δέσει πανηγυρικά το γλυκό.

Overdose από good time λέγεται αυτό που έζησα κι ειλικρινά εύχομαι σε όλους να περάσατε ανάλογα. Για πολλοστή φορά επαληθεύτηκε η ρήση πως όταν έχεις καλή παρέα περνάς παντού καλά, ακόμα κι όταν όλα δεν πάνε και τόσο ρόδινα, γιατί εντάξει, είχαμε και τις αναποδιές μας, είχαμε και κάποιες ταλαιπωρίες, αλλά η διάθεση μας ήταν πάντα στα ύψη και η όρεξη μας (κυριολεκτικά και μεταφορικά) αμείωτη. Ακόμα και ύπνο χόρτασα, γιατί ήταν τόσο πολυ-πολιτισμικές οι φετινές διακοπές που κατάφερα να κάνω λίγο απ' όλα, να τα ΄"μοντάρω" όλα σωστά και να μπορώ να απαντώ σε όλους πως όλα ΚΟΜΠΛΕ. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στις 4 partners in crime, ένα μικρό "επιφυλάσσομαι" σε όσους δεν κατάφερα να συναντήσω ενώ το είχα υποσχεθεί (αλλά πώς να γίνω Τιραμόλα...), ένα γλυκό "κουράγιο" στην αγαπημένη μου κουμπάρα/κολλητή/μανούλα, ένα αει σιχτήρ στους κομπλεξικούς, μια βαθιά υπόκκλιση to those who indulged me, ένα ταπεινό respect σε αυτούς που με καθήλωσαν με το attitude τους και μια μεγάλη αγκαλιά σε όσους με φιλοξένησαν, με τάισαν, με πότισαν και με περιθάλψανε αυτόν τον ένα μήνα. Χωρίς εσάς, το καλοκαίρι απλά δε θα ήταν το ίδιο. Χωρίς εσάς, απλά δε θα ήταν καλοκαίρι. Σας αγαπώ. Φιλιά.

Easy rider

2011-07-22T12:55:00.000+03:00

Βόλτα με μηχανές... οι περισσότεροι έχουμε την εικόνα του Peter Fonda να καβαλάει αγέρωχος τη harley και παρέα με τον Dennis Hopper να γυρίζουν τις νότιες πολιτείες και να ζούνε την απόλυτη ελευθερία. ΟΚ, η φαντασία σταματά εδώ και μεταφερόμαστε στην ελληνική πραγματικότητα που βόλτα με τις μηχανές ισούται με "καβάλα το παπί, φόρα το κράνος στον αγκώνα και βουρ για Βουλιαγμένη. Δηλαδή, πόσο μα πόσο εκνευρίζομαι όταν βλέπω κόσμο πάνω σε μηχανή χωρίς κράνος... Βέβαια, έχω κουραστεί να τους μουτζώνω, οπότε πλέον απλά κουνάω συγκαταβατικά το κεφάλι μου κι εύχομαι να μη φάνε καμιά μέρα το δικό τους. Σίγουρα υπάρχουν κι οι ευσυνείδητοι, που όχι μόνο φροντίζουν για την ασφάλεια τους κι αυτή των συνεπιβατών τους αλλά και παίρνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα (full gear) ακόμα και για να πάνε μέχρι το περίπτερο (λέμε τώρα). Είναι λίγοι, όμως, και συνήθως είναι αυτοί που διαθέτουν μηχανές μεγαλύτερου κυβισμού, που ενδεχομένως δεν τις χρησιμοποιούν μόνο και μόνο για να γλιτώσουν την κίνηση, αλλά έχουν μεγάλη καύλα με τα δίτροχα, τους αρέσει η ταχύτητα, η περιπέτεια, η αδρεναλίνη. Αυτούς τους riders, συνετούς μεν, τρελλούς δε, τους θαυμάζω και τους σέβομαι.

Να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ποτέ boyfriend με μηχανή και ίσως γι'αυτό και μέσα στο μυαλό μου έχω διογκώσει τον ενθουσιασμό και τη λαχτάρα να ανεβαίνω σε μοτοσυκλέτα. Η μία κολλητή μου οδηγούσε από παιδί scooter και κάναμε τις κλασσικές εφηβικές βλακείες στο εξοχικό της στην Αίγινα, που ούτε αστυνόμευση υπάρχει, ούτε οι γονείς να μας ελέγχουν. Μια φορά μάλιστα καταφέραμε να νοικιάσουμε και στη Σαντορίνη ένα ξεχαρβαλωμένο παπί, χωρίς δίπλωμα φυσικά και να ζήσουμε το απόλυτο όνειρο των πρώτων girl power διακοπών χωρίς επίβλεψη και με πλήρη άγνοια των κινδύνων. Έκτοτε, οι φορές που ανέβηκα σε μηχανή μετριούνται στα δάχτυλα. Τις περισσότερες φορές ήταν για κάποια βιαστική μετάβαση από ένα σημείο στο άλλο, όπως ας πούμε από το γραφείο στο σπίτι γιατί είχα ξεχάσει το τηλέφωνο ή στην Πάρο για να πεταχτούμε μέχρι το φούρνο να πάρουμε τυρόπιτες, διάρκεια διαδρομής που δεν ξεπερνούσε τα 10 λεπτά max. Στις διακοπές γενικά πάντα νοίκιαζα ή έπαιρνα το δικό μου αμάξι, οπότε ούτε το κίνητρο να διευκολυνθούμε στο να νοικιάσουμε scooter ήταν αρκετό για να με κάνει να αποκτήσω εγώ η ίδια δίπλωμα μηχανής.

Τις προάλλες, λοιπόν, μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω εμπειρία μηχανόβιου, καθώς ένας φίλος προθυμοποιήθηκε να με πάρει συνεπιβάτη στην εκδρομή μέχρι το Πόρτο Γερμενό. Είμαι σίγουρη πως κάποιο γελάνε από μέσα τους, σκεπτόμενοι σιγά την απόσταση και σιγά το γεγονός. Πρέπει λοιπόν να προσθέσω πως ο φίλος είναι οδηγός αγώνων και τρελλαμένος με την ταχύτητα, οι μηχανές για αυτόν είναι τρόπος ζωής, όχι εξυπηρέτηση. Συνεπώς, η βόλτα δε θα ήτο απλά μια μετάβαση, αλλά μια mini εμπειρία από γκάζια, στροφιλίκια και πάντες. Κι έτσι ακριβώς αποδείχτηκε, παρά τη ζέστη, παρά του ότι φορούσα δερμάτινο jacket μέσα στο κατακαλόκαιρο και δερμάτινα γάντια και παντελόνι με κλειστά παπούτσια (πόσο μα πόσο μου θύμισε Carrie & Berger αυτή η φάση, που ο τύπος την πήγε σε πρεμιέρα με τη μηχανή κι η άλλη του είχε σκάσει με το δωδεκάποντο manolo και το έξωμο φόρεμα) κι ένα κράνος λίγο μεγάλο για το κεφάλι μου. Efoulini hit the highway. Τέρμα τα γκάζια στη Αττική Οδό, προσπεράσεις και στροφίδια στον επαρχιακό δρόμο, ο λίβας να καίει, η άσφαλτος να βράζει και τα μυαλά στα κάγκελα. Boooooooorn to be wiiiiiiiiiiiiiiild.

To αστείο φυσικά είναι πως ενώ η όλη φάση είναι χιλιόμετρα μακριά από το lifestyle μου και γενικά οι πιθανότητες να το εντάξω στη ρουτίνα μου είναι μάλλον μηδαμινές, μου άρεσε τόσο πολύ, δε φοβήθηκα καθόλου (unlike άλλες γυναίκες επιβάτες όπως μου επεσήμανε ο φίλος) και ήθελα κι άλλο από το δευτερόλεπτο που ξεκαβάλησα. Μέσα σε μια εβδομάδα ξανανέβηκα σε μεγαλύτερη μηχανή, σε μια κατακόκκινη ducati και πήγα μέχρι τη Χαλκίδα, με μέση ταχύτητα τα 230klm/h (νορμάλ, αν αναλογιστείς πως το συγκεκριμένο μοντέλο πιάνει τελική τα 285Klm/h) με την αδρεναλίνη να χτυπάει tilt και την ενδόμυχη επιθυμία να μην τελειώσει η βόλτα. Σαν παιδάκι στο τρενάκι του roller coaster, με τη διαφορά ότι δεν μπορούσα να σηκώσω τα χέρια και να ουρλιάζω. Την επόμενη μέρα τα περιέγραφα στις φίλες μου και οι μισές με κορόϊδευαν γιατί έχουν γκόμενους με μηχανές και είναι ήδη πιο έμπειρες αναβάτριες από μένα, ενώ οι πιο συντηρητικές παραδέχονταν πως είναι μεγάλο asset να έχει ο άλλος μηχανή, αλλά ωστόσο θέλει προσοχή και σύνεση στην οδήγηση. Όπως και να'χει, είναι κόλλημα και γουστάρω. Μου πέρασε από το μυαλό η σκέψη να δώσω για δίπλωμα, αλλά λέω να αφήσω στους ειδικούς να αναλάβουν το οδηγικό κομμάτι κι εγώ απλά να απολαμβάνω τις επιταχύνσεις, όποτε και αν μου ξαναδοθεί η ευκαιρία. Φιλιά.

Twits

2011-07-19T16:06:00.002+03:00

Διάβασα την Κυριακή στο ένθετο της εφημερίδας ένα άρθρο για τις twits (teenage women in their thirties) και κυριολεκτικά έπιασα τον εαυτό μου να ταυτίζεται με το προφίλ της γυναίκας που περιέγραφε. Don't get me wrong, δε διατείνομαι πως είναι να κομπάζεις με αυτή την κατάσταση ή πως πρέπει να κάνουμε φιέστα επειδή υπάρχουν κι άλλες εκεί έξω που σκέφτονται σαν κι εμένα. Αλλά, ήταν τουλάχιστον παρήγορο πως και οι υπόλοιπες της παρέας κούνησαν το κεφάλι συγκαταβατικά όταν τους διάβασα αποσπάσματα από το κείμενο. Και στη τελική, ο κύκλος μου απαρτίζεται από πάρα μα πάρα πολλές twits. (Βέβαια, ο όρος μπορεί να μην είναι και τόσο λιμπιστερός όσο το ακρωνύμιο milf, αλλά για κάποιο λόγο προαισθάνομαι πως όλες οι twits έχουν το potential να γίνουν μίλφες). Όπως και να'χει, το φαινόμενο είναι παγκόσμιο κι αποτελεί σημείο των καιρών μας.

Να το θέσουμε λαϊκά κι ελληνικά, οι twits είναι τριαντάρες που αρνούνται να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι μεγαλώνουν, διεκδικούν τα ίδια προνόμια που χαίρονταν όταν ήταν έφηβες, είναι γεμάτες ενέργεια και όρεξη για ζωή, έτοιμες για περιπέτειες, αποδεσμευμένες από ταμπού και κοινωνικές πιέσεις. Μετακυλούν το ραντεβού με τη μητρότητα για όσο το δυνατόν αργότερα και έχουν προτεραιότητα στη ζωή την οικονομική τους ανεξαρτησία, την επαγγελματική αναρρίχηση, την ελευθερία κινήσεων στις διαπροσωπικές σχέσεις. Γυμνάζονται, έχουν ψαγμένα χόμπυ, κάνουν διαλογισμό, ατέρμονο shopping, ανελέητο nightlife και είναι πάντα ακούραστες. Το motto τους είναι girls just wanna have fun και μοιάζουν να έχουν έτοιμο το αντίδοτο στα αγοράκια που παίζουν pro (και δεν έχουν χρόνο για το μωρό). Φοράνε t-shirts που έχουν στάμπα τη hello kitty, εμμένουν στο ίδια αξεσουάρ που μόστραραν όταν πήγαιναν σχολείο (allstar, rayban, πλεξούδα στο μαλλί, χιλιάδες βραχιολάκια στον καρπό) και ο παλιμπαιδισμός (και η εφηβική αύρα που αποπνέει) πάει σύννεφο.

Τώρα, βέβαια να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτό το φαινόμενο έχει τις προοπτικές να καταντήσει μάστιγα. Να αρχίσουν όλες οι -άρες σιγά σιγά να μπεμπεκίζουν, να φοράνε ροζ και γκλίτερ και να επιθυμούν διακαώς να μείνουν εμφανισιακά νέες με όποιο κόστος, βλέπε bottox, επεμβάσεις, προσθετικές. Όχι, ότι δεν τις συναντάμε ήδη, αλλά δεν ξέρω εγώ μάλλον θα εκνευριζόμουν αν η πενηντάρα μάνα μου άρχιζε ξαφνικά να μου το παίζει τζόβενο, να ανεβαίνει σαν την κόρη της πάνω σε ducati, να ροκάρει σε συναυλίες, να τα σπάει σε μπουζούκια μέχρι τις 07.00, να γκομενίζει, να μου φοράει hoodies από το abercrombie και να whatsapάρει από το αϊφόνι της. (you are so not getting an iPhone for your nameday, mum). Εύλογα κάποιος θα πει εσύ γιατί ναι κι εκείνη όχι; Επειδή εσύ είσαι 20χρόνια μικρότερη; Το ίδιο απογοητευτικό δεν είναι η τριαντάρα να το παίζει 16χρονη με την πενηντάρα που θέλει να είναι τριανταπεντάρα; Η αλήθεια είναι ότι ενώ τώρα μου φαίνεται άκρως διασκεδαστικό να διάγω έναν κολασμένο βίο και να είμαι ένα well groomed party animal, αναρωτιέμαι αν σε λίγα χρόνια αυτή την εικόνα θα τη σιχαίνομαι και θα την κράζω.

Δε λέω φυσικά και πως το να προσγειωθείς στο μαξιλαράκι της ηλικίας των τριάντα και να υιοθετήσεις τρόπο ζωής και στυλ έτσι όπως φαντάζονται ορισμένοι πως αρμόζει σε αυτή τη γενιά, δηλαδή συμβιβασμός, παντρειά, παιδιά, κυτταρίτιδα, κρέμες νυχτός, ταγιέρ, τηλεκοντρόλ και Κυριακές στην ταβέρνα με άλλα παντρεμένα ζευγάρια (τη ζωή δηλαδή που κάνανε οι thirty something τη δεκαετία του 80) είναι η σωστή αντιμετώπιση. Για όλα πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο. Είναι πολύ σημαντικό το πνεύμα μας να μένει πάντα νέο. Το κορμί, όμως, δεν ακολουθεί πάντα και οι καταχρήσεις στο όνομα της νεότητας και της ξενοιασιάς αργά ή γρήγορα θα επιφέρουν συνέπειες. Ούτε να μείνουμε αιώνια προσκοπάκια ούτε όμως να γίνουμε και συνταξιούχοι με το πατήσουμε κάποια χρονάκια. Λίγο χαλινάρι στις ασυγκράτητες ορμές, λίγη εγκράτεια και η τρέλλα μπορεί να μας συνοδεύει για πάντα, ακόμα κι όταν θα έχουμε γράψει αμέτρητα χιλιόμετρα στο κοντέρ. Κάθε περίοδο της ζωής μας να την περιμένουμε με λαχτάρα και όρεξη να τη ζήσουμε όπως της αρμόζει στην περίσταση. Κάποια στιγμή, η εφηβεία τελειώνει κι αρχίζουν τα ζόρια των ενηλίκων, είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Φιλενάδες, έτοιμες για το επόμενο level, λοιπόν ( κομμένα τα hellokitty, t-shirts με στάμπες από χώρες που ταξιδέψατε για το honeymoon χαχαχα). Φιλιά.

Αυτό που θέλουμε

2011-07-12T16:31:00.000+03:00

"Και για να έχουμε καλό ερώτημα, εσύ τι θες από τη ζωή σου;" Ατάκα που την ακούω τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, πλέον. Συνήθως προηγείται και κάποια από τις φράσεις "μάλλον δεν ξέρεις τι σου γίνεται", "τα έχεις χαμένα", "φαίνεσαι μπερδεμένη", "είσαι fucked up". Λες και όλοι αυτοί που σου τα λένε ξέρουν τι τους γίνεται κι έχουν όλα τους τα προβλήματα λυμένα. Δεν ξέρω ποιος είναι πιο pathetic, αλλά εγώ δεν κατηγόρησα ποτέ κάποιον ότι δεν ξέρει πού του πάνε τα τέσσερα επειδή απλά δεν τον γουστάρω και δε θέλω να γκομενίσω μαζί του. Αλλά η κακία βγαίνει εύκολα, προφανώς η προβληματική και η δύστροπη πρέπει να είμαι εγώ. Και κανείς φυσικά να μην κοιτάζει τα δικά του σκατά, τις προσωπικές του αδυναμίες κι ανεπάρκειες. Μόνο να φταίω εγώ. Η καμμένη, όπως έλεγε και πριν κάποια χρόνια ο φίτσουλας.
Ε, λοιπόν, επειδή εγώ όμως έκατσα πολύ καιρό μόνη μου κι έκανα ταμείο και την αυτοκριτική μου, δεν ενέδωσα σε ανασφάλειες, ούτε σε φοβίες και κοινωνικές πιέσεις, δηλώνω πως είμαι μια χαρά. Τα έχω τετρακόσια και ξέρω πολύ καλά και τι μου γίνεται αλλά και τι γίνεται εκεί έξω. Και τη σαπίλα την εντοπίζω από τα πρώτα δέκα λεπτά που συνομιλώ με κάποιον και τη μαλακία τη μυρίζομαι από μακριά και παίρνω δρόμο. Α και στην ηλίθια ερώτηση του τι ζητάω από τη ζωή μου την απάντηση την έχω εύκαιρη. Δε ζητάω τίποτα παραπάνω από αυτό που δικαιούμαι: σεβασμό κι αξιοπρέπεια. Μα, αυτές οι δύο λέξεις είναι κομματάκι βαριές να τις κάνει process o κάθε επηρμένος κακομοίρης, που η μανούλα του κι ο πατερούλης τον μάθανε πως είναι το κέντρο του κόσμου και ότι όλοι γύρω του είναι υπήκοοι και πρέπει να στέκονται σούζα και να ανταποκρίνονται στην κάθε του ανάγκη, όποτε κι όπου του καυλώσει του μάγκα. Δεν τον μάθανε ποτέ τι σημαίνει σεβασμός, ούτε για τις γυναίκες, ούτε για τους φίλους, ούτε για συναδέλφους, ούτε για το συνάνθρωπο. Εγώ, λοιπόν, αυτό διεκδικώ, κι αν αντιληφθώ ότι δεν μπορώ να το εισπράξω, πολύ απλά παίρνω το καπελάκι μου και αλέκος.
Δε ζήτησα από κανέναν πράγματα που δεν μπορεί ή δε θέλει να δώσει. Δε ζήτησα εξασφάλιση, δε ζήτησα χορηγίες. Δε ζητιάνεψα χάδια, στοργή, αγκαλιές, έρωτα. Δεν απαίτησα τυφλή αφοσίωση, πίστη, ενασχόληση, εμμονή. Δε με ενδιαφέρει να με έχει ο άλλος κορώνα στο κεφάλι του, δε θέλω να με υπηρετεί, να με εξυπηρετεί, να με προσκυνάει. Δεν έβαλα το όπλο στο κρόταφο κανενός να συμπεριφερθεί διαφορετικά απ΄ ό,τι αισθάνεται. Περίμενα, ωστόσο κι ακόμα περιμένω, τα αυτονόητα. Τα πιο απλά πράγματα στη ζωή όμως είναι και τα πιο δύσκολα. Γιατί το να αγαπάς ανιδιοτελώς, να είσαι ειλικρινής και να σέβεσαι τον άλλον είναι μάλλον ανήκουστα στην εντελώς αποχαυνωμένη κοινωνία που ζούμε. Ο καθένας για την πάρτη του και το μουνί του. (Τουλάχιστον, να έχουμε το θάρρος να παραδεχόμαστε όμως ότι είμαστε πουτάνες όταν μας ενδιαφέρει μόνο να περάσουμε καλά.)
Καλώς ή κακώς, όσο ξεδιάντροπο κι ακούγεται, έχω λυμένα τα βιοτικά μου προβλήματα. Δε θα απολογηθώ γι' αυτό. Όποιος έχει θέμα, ας κάνει κάτι με τη ζωή του, δεν του φταίω εγώ επειδή έχει κόμπλεξ κατωτερότητας, δεν του το δημιούργησα ούτε φυσικά προσπάθησα να του το αμβλύνω. Όποιος αισθάνεται "λίγος", ας κάνει την αυτοκριτική του, δεν υπάρχει λόγος να προσπαθεί να με μειώσει με κάθε μέσο για να αισθανθεί καλύτερα. Δεν έκρινα κανέναν ούτε για τις σπουδές του, ούτε για την καταγωγή του, ούτε για την οικονομική ή κοινωνική του κατάσταση. Εγώ είμαι αυτή που είμαι κι εσύ είσαι αυτός που είσαι και το ζητούμενο είναι αν μπορούμε να κάνουμε χωριό με αυτά τα εφόδια (ή κουσούρια, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς). Όλα τα άλλα είναι ψιλά γράμματα κι αν ασχολείται ο άλλος με τέτοιες μικρότητες, τότε δικαιωματικά είναι "λίγος". Εμένα με αφήνουν παγερά αδιάφορη, επειδή ακριβώς τα έχω λυμένα, έχω προχωρήσει και είμαι σε άλλο επίπεδο αναζήτησης.
Παρόλ' αυτά, μια μικρή τόση δα ενδόμυχη επιθυμία την έχω... Ουτοπικό μεν, αδιαπραγμάτευτο δε. Θέλω να γουστάρω και να με γουστάρουν. Συμβιβασμοί και second best απλά δεν παίζει. Γιατί από εκεί κι έπειτα ανοίγει το κουτί της Πανδώρας και ξεπετάγονται όλα τα υπόλοιπα κακά. Αν δε σε γουστάρει, δε σ'εκτιμά. Αν δε σ'εκτιμά, δε σε σέβεται. Αν δε σέβεται, σε προσβάλει. Αν σε προσβάλει, σε πληγώνει. Κι όταν πληγώνεσαι, είσαι δυστυχισμένος. Αν κάτι έμαθα όλο το διάστημα που είμαι μόνη μου είναι πως στη μοναξιά δεν είσαι δυστυχισμένος. Νομίζεις πως είσαι δυστυχής, είσαι, όμως, τελικά πιο γεμάτος και πιο χαρούμενος απ'όλους. Γιατί είσαι ελεύθερος, έχεις την αξιοπρέπεια σου και δεν τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Σίγουρα έχω κουραστεί να είμαι εργένισα, σίγουρα έχω βαρεθεί να με ρωτάνε πότε επιτέλους θα βρω τον mr big μου, σίγουρα έχω αηδιάσει με τον ρατσισμό απέναντι στους singles (ειδικά προς τις γυναίκες) και να θεωρούν πως εγώ είμαι η δύσκολη και η σπαστικιά (άρα και εύλογα μόνη). Από την άλλη, έχω ακέραιη την πνευματική μου ηρεμία και κοιμάμαι ήσυχη τα βράδυα. Δεν έχω σκοπό βέβαια και να αγιάσω, αυτά τα παπαριλίκια τα αφήνω για τους ηθικολόγους και τους χρηστοήθεις. Τη ζωούλα μου θα την κάνω μια χαρά, θα περάσω καλά για την πάρτη μου, φτάνει να μη θίγω κανέναν και να μην κάνω αυτά που δε θέλω να μου κάνουν. Και κάποια στιγμή αυτό που ψάχνω θα το βρω, ή θα με βρει. Φιλιά.

Σταμούτρασου

2011-07-04T14:35:00.000+03:00

Έχω καταντήσει (ή μπορεί να ήμουν κι ανέκαθεν) πολύ ωμή και κυνική, αλλά τουλάχιστον έχω τη συνείδηση μου ήσυχη. Λέω στα μούτρα του άλλου αυτό που πιστεύω και δεν προσπαθώ ούτε στο ελάχιστο πλέον να είμαι διπλωμάτης. Ίσως γιατί έχοντας δοκιμάσει να κερδίσω έναν άνθρωπο χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό τρόπο, την ειλικρίνεια, το σεβασμό, την επιμονή, την υπομονή, την πουτανιά, το νάζι, την τρέλα, την αδιαφορία μέχρι και την κακία και παίρνοντας πάραυτα περίτρανα κι ασάλιωτα τον πούλο, κατέληξα στο συμπέρασμα πως σαν Έφη έκλεισα με τις "τακτικές". θα τα λέω από την αρχή και θα εξηγώ πώς έχουν τα πράγματα και θα αφήνω τον άλλον να το διαχειριστεί, και ή να παίξει μπάλα ή να πάρει δρόμο, να αραιώνουμε σιγά σιγά και να βρίσκει ο καθένας το δρόμο του. Δεν έχω άλλες αντοχές να προσπαθώ να φανώ κάπως, έχω κουραστεί να δίνω ευκαρίες και δεν έχω καμία διάθεση απολύτως για εκπτώσεις. Τα πράγματα φιλαράκο μου είναι έτσι, γουστάρεις να με παίξεις στην ομάδα σου; Ναι; Έχει καλώς. Όχι; Άντε στα τσακίδια και παράτα μας.
Το θέμα φυσικά είναι ότι σε κανένα δεν αρέσει από το καλημέρα να του λένε έτσι είναι κι άμα σου αρέσει. Οι περισσότεροι βουρλίζονται και από αντίδραση και μόνο κάνουν κάτι εντελώς σπασμωδικές κινήσεις που φτάνουν μέχρι και να θέλουν να σε ξεφτιλίσουν. Γιατί, όμως, δεν καταλαβαίνω; Προτιμούν την κοροϊδία, το χάιδεμα των αυτιών, το δούλεμα γιατί είναι πιο ήπιο ή γιατί τρέφουν ελπίδες πως μπορούν να γείρουν την πλάστιγγα, παρά τις ενδείξεις εναντίον τους; Κι όμως, επιμένω πως παρά το σοκ της πρώτης εντύπωσης, το να είναι ο άλλος ευθύς μαζί σου και να έχει το θάρρος να σε απορρίψει, ή να σου ξεκαθαρίσει αντρίκια και σταράτα πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα, είναι έντιμο και κάποια στιγμή, στο απώτερο μέλλον, όταν θα σκέφτεσαι καθαρά, όταν θα έχεις δει τι σκατά σαπίλα κυκλοφορεί εκεί έξω, θα το εκτιμήσεις. Και τότε, θα εύχεσαι να είχανε όλοι τα αρχίδια να στα πούν έτσι.
Πονάει να είσαι ειλικρινής. Και είναι ένας δρόμος γεμάτος μοναξιά. Γιατί στην πορεία χάνεις πολύ κόσμο από δίπλα σου που απλά δεν αντέχουν και δεν μπορούν να επεξεργαστούν το πόσο άνετα κι απλά ξεστομίζεις αλήθειες, γεγονότα, παρουσιάζεις καταστάσεις de facto. Πληγώνονται όταν συνειδητοποιούν ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου, όταν είναι αναλώσιμοι. Δεν είναι δα και το καλύτερο πράγμα να τρως χυλόπιτα, να σου λένε ότι δεν είσαι αρκετά καλός για αυτό που ψάχνουν, να σε απορρίπτουν με συνοπτικές. Ωστόσο, πονάει ακόμα περισσότερο να πρέπει να είσαι εσύ αυτός που θα σταθεί απέναντι στον άλλον και θα πρέπει να του πεις την αλήθεια. Είναι αβάσταχτο φορτίο, μεγάλη ευθύνη, γι'αυτό κι άλλωστε ο περισσότερος κόσμος δεν το τολμά. Βολεύονται στα μισόλογα, στις υπεκφυγές, στις αοριστίες, στα χλιαρά και τους συμβιβασμούς γιατί είναι μεγάλο ζόρι να πρέπει να αναλάβεις το ρόλο του κακού.
Δε μου αρέσει να χρυσώνω το χάπι κανενός. Έπαψα καιρό να το παίζω γατούλα για να προσεγγίσω κόσμο, να γίνω αρεστή και αποδεκτή. Ίσως να έχω φτάσει και στο άλλο άκρο, να τα παρουσιάζω ακόμα πιο χειρότερα απ'ότι είναι, αλλά μα το θεό, θέλω το βράδυ να κοιμάμαι ήρεμη. Πιο πολύ με αγχώνει να αφήνω περιθώρια παρεξηγήσεων και να χάνονται στη μετάφραση οι προθέσεις μου, να δημιουργούνται αλυσιδωτές αντιδράσεις επειδή δε μίλησα έγκαιρα κι ανοιχτά και να εμπλέκομαι σε φαρσοκωμωδίες επειδή είναι πιο εύκολο να στρουθοκαμηλίζω. Χίλιες φορές προτιμότερο να μου κόψουν την καλημέρα, να με βάλουν black list, να με διαγράψουν, παρά να έχουν απαιτήσεις από μένα που ούτε θα εκπληρώσω ούτε θα καταπιεστώ να σταθώ στο ύψος των δικών τους περιστάσεων. Αυτά είναι τα δεδομένα. Αν δε με αντέχετε, δεν είστε υποχρεωμένοι να με κάνετε παρέα. Το να τα λέω έξω από τα δόντια το κάνω από σεβασμό, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνετε. Θα ήμουν σταρχιδίστρια κι ανήθικη αν δεν το έκανα. Άκομψα, μεν, τίμια δε. Φιλιά.

Τουρίστ ντε μερντ

2011-06-30T17:47:00.004+03:00

Μάλλον με "πάει" πολύ το θέμα του τουρισμού, δεν εξηγείται αλλιώς το πώς γράφω σχετικά σε τρίτη συνεχόμενη ανάρτηση. Που μα το θεό αυτή τη φορά είναι από αγανάκτηση. Ο λόγος; Αντιμετώπιση και συμπεριφορά Γαλλίδας τουρίστριας προς εμένα κατά τη διάρκεια ταξιδιού από το νησίιιιιιιιι προς Πειραιά. Που δηλαδή έτοιμη ήμουν να ξεχάσω τους τρόπους μου και την ανατροφή μου και να αρχίσω να της μιλάω τα γαλλικά του λιμανιού μπας και συνέλθει η τύπισα και ξαναποκτήσει επαφή με το περιβάλλον, γιατί ντε φάκτο ήταν σε ένα κόσμο διαφορετικό. Να 'φταιγε ο ήλιος που τη βάρεσε κατακούτελα, να 'φταιγαν οι πολλοί οι μπάφοι που κάπνισε στο νησί, να της έκατσε μουχλιασμένη φέτα στη χωριάτικη, δεν ξέρω τι, πάντως ένα χέρι βρωμόξυλο το χρειαζόταν ο μινιόν οργανισμός της για να έρθει στα ίσα της.
Ανεβαίνω η καλή σου στο πλοίο της επιστροφής έχοντας το αριθμημένο εισιτήριο, κατάκοπη και κατα-ιδρωμένη - γιατί ως γνήσια φώκια έτρεχα σαν την παλαβή με δουλειές μέχρι τελευταία στιγμή - θεωρώντας πως η θεσούλα μου θα ήταν εκεί και θα με περιμένει, φευ όμως το πλοίο απέπλευσε μακράν υπεράριθμο και γινόταν της κακομοίρας. Τουρίστες στοιβαγμένοι παντού, τσαρδάκια, καρέκλες του γύφτου και βρώμικες πατούσες όπου έφτανε το βλέμα σου. Φτάνω η δόλια στη θέση μου, έχοντας πατήσει επί πτωμάτων για να τη βρω φυσικά κατειλημμένη από μια 20χρονη Γαλλίδα. Ευγενικά της ζητάω να σηκωθεί για να μου παραχωρήσει τη θέση μου, αλλά δυστυχώς τα οξφορδιανά μου αγγλικά παραήταν τυπικά για την αφεντιά της, η οποία με αγνοεί και συνεχίζει να μιλάει στη διπλανή της. Δυστυχώς για εκείνη μιλάω και τα λουικενζ γαλλικά, οπότε αυτή το φορά της το ζητάω στη μητρική της. Μου απαντάει: "και τι να κάνω;" Κοινώς είναι μεν η θέση σου, αλλά σε γράφω στα παπάκια μου γιατί είμαι τουρίστας και δεν καταλαβαίνω γιοκ.
Αρχίζουν να δυσανασχετούν και κάτι άλλοι επιβάτες που καταφτάνουν των οποίων οι θέσεις είναι πιασμένες από τις φίλες της εν λόγω κυρίας, κι αρχίζει μια άνευ προηγουμένου μανούρα από τους πιο ηλικιωμένους που έχουν χάσει την υπομονή τους. Εγώ μέχρι εκείνη την ώρα ακόμα ψύχραιμη. Της ζητάω ευγενικά το εισιτήριο να δούμε πού επιτέλους κάθεται εκείνη μπας και χάθηκε κάπου στο δρόμου ή τελοσπάντων δεν ξέρει να διαβάζει σωστά τους αριθμούς. Αφού για κάνα δεκάλεπτο έπαιζε την κολοκυθιά μαζί μας και σημειωτέον ούτε ΚΑΝ έχει κουνηθεί από το κάθισμα, μας δίνει το εισιτήριο της και διαπιστώνουμε πως ούτε αυτή ούτε και καμιά από τίς φίλες της κάθονταν στα συγκεκριμένα καθίσματα, αλλά είδανε φως, μπήκανε εκεί, βολεύτηκαν, είχαν ανοίξει τα back packs τους, είχανε απλώσει την πραμάτια και δεν είχανε καμιά διάθεση νε ξεβολευτούν. Τους ζητούμε να σηκωθούν και τους προτείνουμε να βρούμε λύσεις ούτως ώστε κάποιες από αυτές να κάτσουν δίπλα διπλα σε άλλες θέσεις, φτάνει να υπάρχουν πρόθυμοι άνθρωποι σαν κι εμένα που ήμουν μόνη μου, να μετακινηθώ σε άλλη εξασφαλισμένη θέση. Ακλόνητη η Γαλλίδα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Εκεί να μας αγνοεί συστηματικά, να κάνει την κινέζα, να νομίζει ότι με το να μας βρίζει στη γλώσσα της ουδείς την καταλαβαίνει, κούνια που την κούναγε όμως γιατί οι περισσότεροι στην αίθουσα αποδείκτηκαν και γαλλομαθείς αλλά και ιδιαιτέρως εύθικτοι.
Χρειάστηκε, όπως αντιλαμβάνεστε, η επέμβαση του λοστρόμου για να μπει μια τάξη, γιατί αν συνεχιζόταν το βιολί, θα είχαμε του Συντάγματος στη γέφυρα του Bluestar. Ηρθε ο καψερός να τα βάλει με την τύπισα, αλλά όταν η γυναίκα είναι και επιμένει να είναι καριόλα, η κατάσταση είναι apaleftable. ΟΚ, φταίει ο πράκτορας κυρία μου ή το σύστημα κρατήσεων που δεν μπορείτε να κάθεστε δίπλα δίπλα με τις φίλες σας. Κάντε μας τη χάρη, πηγαίνετε στη θέση σας και αν υπάρχουν επιβάτες solo να δούμε αν μπορούμε να σας εξηπηρετήσουμε. Σκασίλα της. Θέλει να μη σηκωθεί από τη θέση (μου). Κυρία μου όμως παρεμποδίζετε τους άλλους επιβάτες. Στο νινί της. Κυρία μου ποια η θέση σας τουλάχιστον να στείλουμε το Εφουλίνι εκεί; Α, ξέχασα να σας πω, κάθονται εκεί οι άλλοι επιβάτες των οποίων τη θέση οικειοποιήθηκαν οι φιλενάδες της. Αμετακίνητο το παχύδερμο και να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει και Αγγλικά. Ω ρε γλέντια, λέω μέσα μου, δεν καθόμουν άλλη μια μέρα στο νησί να δω και τα πανηγύρια, που είμαι εδώ πανάθεμα με να διαπληκτίζομαι με το επίπεδο δάπεδο;
Η 20χρονη νεαρά κατάφερε να κάνει ένα ολόκληρο κατάστρωμα πουτάνα, γιατί εντός ολίγου ανακατεύτηκαν περίεργοι, νταήδες, κατίνες, λογιστές, όλος ο κόσμος σε μια Βαβέλ άνευ προηγουμένου, μια φασαρία για το αυτονόητο που ήταν πολύ απλό. Να πάει ο καθένας να κάτσει στη θέση του και στα αυγά του και να φτάσουμε σώοι κι αβλαβείς στον προορισμό μας. Μία ώρα κράτησε η κατάσταση, με μένα να είμαι όρθια και φορτωμένη, με μια οικογένεια με παιδάκια που πραγματικά είχανε ανάγκη να κάθονται μαζί να είναι ο ένας στη δύση κι ο άλλος γονιός στην ανατολή, με κάτι παππούδες να έχουν ενοχληθεί από την οχλαγωγία, μόνο και μόνο επειδή η τουρίστρια από το κωλοχώρι στα Πυρηναία έπαθε overdose από το μανζέ, γκουρμέ, φρουϊ ζελέ αλλά ένα σ'ιλ βου πλε της έπεφτε βαρύ να το προφέρει. Με μισή καρδιά μον ντιε, ξεκουβάλησε μετά από πολύωρη σύσκεψη με τις υπόλοιπες σουφραζέτ, κι αφού μας κρέμασε κάτι μούτρα και μας έλουσε με τα ωραία της γαλλικά. Ε, λοιπόν, αντί να καθόμαστε με τις ώρες να τους υποδεχόμαστε στα λιμάνια και να σκιζόμαστε να τους εξυπηρετήσουμε, κάτι δαύτους πρέπει να τους στέλνουμε στους καταυλισμούς για τους λαθρομετανάστες. Στα τσακίδια και μπον βουαγιάζ, πουτέν ντε μερντ.

Τουρίστ Μενιδιάτ

2011-06-27T17:35:00.004+03:00

Τι έλεγα τις προάλλες για τις τουριστικές επιχειρήσεις και πώς μπορούν να βελτιωθούν και να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες στους πελάτες τους; ΟΚ το παίρνω πίσω. Ή μάλλον το παίρνω πίσω με προϋποθέσεις. Γιατί αν οι πελάτες είναι γύφτοι και μπουρτζόβλαχοι καλά τους κάνουν τελικά και τους γδύνουν ή τους σερβίρουν κατεψυγμένες ξαναζεσταμένες μάπες. Εντάξει, χρόνια αναμασάμε το ανέκδοτο που κάθονται τέσσερις τουρίστες σε μια ταβέρνα και παίρνουν μια χωριάτικη στα τέσσερα και νερό, αλλά αν δεν είσαι φίλε μου διατεθειμένος να αφήσεις χρήμα στο νησί, κάνε τουμπεκί ψιλοκομμένο αν το δωμάτιο σου δεν έχει σίτες ή ζεστό νερό. Είπαμε, να προσφέρεις ένα επίπεδο, αλλά να μπορεί κι ο άλλος να το εκτιμάει, όχι να παραπονιέται συνέχεια για το κάθετι και να διεκδικεί να του πάρεις και πίπες, ενώ έχει έρθει με το TUI all inclusive έχοντας πληρώσει ψίχουλα. Δεν ξέρω, είμαι οπαδός του ότι πληρώνεις παίρνεις. Αν στο Costa δε μου παίρνανε πίπες για τα τετρακόσια κάτι που στοίχισε το δωμάτιο τη βραδυά, κι εγώ θα γινόμουν μέγας τραμπούκος και θα τα έσπαγα όλα. Αλλά το να κάνω κόγξες στην κυριούλα που μου νοικιάζει δωμάτιο και στην οποία έκανα τα άπειρα παζάρια να μου το αφήσει 25ευρώ, εντάξει αγγίζει τα όρια της γυφτιάς. Κάτσε σπίτι σου μετά θα σου πει και δικαίως.
Δε θα μιλήσω για τον εγχώριο τουρισμό, που όσο να΄ναι έχουμε λιγάκι συναίσθηση και αυτογνωσία κι αντιλαμβανόμαστε που μας παίρνει να διεκδικούμε καλύτερες παροχές και πού όχι, καθώς καθείς κινείται αναλόγως του βαλαντίου του. Αλλά για αυτό τον κλασσικό μπατιροτουρίστα που έρχεται με πενταροδεκάρες, ξυνίζει τα μούτρα του για το κάθε τι, διεκδικεί εκπτώσεις για τα πάντα, κάνει διαρκώς παράπονα στη ρεσεψιόν, καλεί την αστυνομία, γράφει κατεβάτα από δυσφημιστικά σχόλια στα reviews, που μόνο ξέρει να απαιτεί, αλλά έχει ξεχάσει πως στα Γκράβαρα της χώρας του απ'όπου προέρχεται κάνουν τα ίδια και χειρότερα. Βέβαια, θα μου πεις δεν είναι δικαιολογία πως επειδή έχεις πελάτη τον χειρότερο, πρέπει κι εσύ να είσαι ο χείριστος, αλλά όσο να΄ναι σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι όταν ακούς παράλογες απαιτήσεις, λες και τα είχε και στο χωριό του και τα ζητάει. Αν είναι διατεθειμένος να τα πληρώσει, καλώς να ζητάει. Αλλιώς ας πάει αλλού αν νομίζει πως μπορεί να βρει καλύτερα.
Κι εντάξει είπαμε, κρίση στην Ελλάδα, οι επιχειρηματίες κάνουν προσφορές, κατεβάζουν τιμές, φτιάχνουν πακέτα, δίνουν το κάτι παραπάνω για να προσελκύσουν κόσμο, αλλά όχι να έρχεται και ο κάθε Ουγκ να μας γαμήσει επειδή μας βρήκε στην ανάγκη. Και κυρίως δε δέχομαι να έρχονται με τουπέ και ύφος χιλίων καρδιναλίων κάτι βλαχάκια από τα Τάρταρα της Βορείου Ευρώπης ή κάτι αγράμματοι από το ανατολικό μπλοκ που κάνουν εμπόριο ναρκωτικών κι έχουν χεστεί στο τάληρο, να θέλουν να μας ρουφήξουν το αίμα, ποιοί αυτού που κάποτε δεν είχανε να βάλουνε δεύτερο βρακί. Για να συνέλθουμε λιγάκι, όλοι. Να διεκδικούμε το δίκιο μας, να απαιτούμε να μας προσφέρεται αυτό το οποίο έχουμε πληρώσει (ή και χρυσο - πληρώσει), να αξιώνουμε σεβασμό και τιμιότητα, αλλά να έχουμε και μια στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Τόσα έδωσες, τόσα θα πάρεις. Απλά και κατανοητά.
Και δε θα αναφερθώ καν στο είδος του τουρίστα που απαντάται σε περιοχές όπως το Φαληράκι, η Χερσόνησος ή η Ζάκυνθος, που πάει με πακέτα all inclusive, και μετά βγαίνει λιάρδα στους δρόμους κι αρχίζει τις αθλιότητες και τους εξευτελισμούς, βανδαλίζοντας περιουσίες και προσβάλλοντας τη δημόσια αιδώ. Έχουμε ανάγκη το χρήμα τους, έχουμε ανάγκη τις επενδύσεις τους, δεν έχουμε όμως πρεμούρα για να μας καταστρέφουν τα μαγαζιά, να μας βρίζουν και να μας διασύρουν. Εντάξει, κατανοώ πως δεν μπορύμε να απευθυνόμαστε μόνο στους κυριλέ συνταξιούχους Αμερικάνους που συντηρούν προορισμούς όπως τη Σαντορίνη και τη Μύκονο, αλλά ενδεχομένως να μπορούμε με κάποιον τρόπο να αποφύγουμε να ξεβρακωνόμαστε για χάρη μερικών μπεκρήδων χούλιγκαν. Όταν εμείς ρε γαμώτο πάμε στις χώρες τους μας αστυνομεύουν για τα πάντα και υπάρχουν νόρμες και κανονισμοί τις οποίες εμείς οι Έλληνες πάνω στην κωλοπιλάλα μας να χαρακτηριστούμε "Ευρωπαίοι" τους ακολουθούμε κατά γράμμα και είμαστε υπόδειγμα επισκέπτη. Αυτοί γιατί όταν έρχονται εδώ δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να έχουν το απυρόβλητο; Είναι μήπως αγανακτησμένοι και οι μπατιροτουρίστ;

Luxurious Tourism

2011-06-15T15:51:00.000+03:00

Πριν κάνα μήνα πήγα με εκλεκτή παρέα σε ένα εκλεκτό holiday resort κοντά στην Πύλο και κυριολεκτικά έπαθα την πλάκα μου από το μέρος, την οργάνωση, τη χλιδή, το επίπεδο παρεχόμενων υπηρεσιών. Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο ξενοδοχείο, επιβεβαιώθηκε η αντίληψη πως στη ζωή ό,τι πληρώνεις παίρνεις αλλά κι επίσης πως όπου έχει πέσει πολύ χρήμα και μεράκι για κάποια επένδυση, το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον καταπληκτικό. Δεν εντυπωσιάζομαι εύκολα με τέτοιες πολυτέλειες, γιατί και έχω ταξιδεψει ανά τον κόσμο και έχω μείνει σε ακριβά ξενοδοχεία και έχω ξεφυλίσσει όλο τον τόμο του Golden List και έχω σερφάρει ατελείωτες ώρες σε ιστοσελίδες σχετικές με εξωτικά ταξίδια, πράγμα που σημαίνει ότι κοντολογοίς τα έχω δει όλα Μπορεί να μην έχω μείνει σε όλα (λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν), ξέρω όμως τι να περιμένω. Ομολογώ, όμως, πως στο Costa Navarino τα είδα όλα και τα άκουσα λίγο πιο dolby.
Εντάξει, ο καπετάν Βασίλης πήρε ένα φιλέτο (δηλαδή, συνένωσε τα άπειρα φιλέτα, αποζημιώνοντας, όμως, στο έπακρο τους πωλητές) πάνω σε μία από τις ομορφότερες παραλίες της Πελοπονήσου κι έχτισε ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα (disneyland meets elounda meets caribean resorts), έφτιαξε και το αρτιότερο και μεγαλύτερο γήπεδο γκολφ της Μεσογείου κι έδωσε ζωή, δουλειά και περαιτέρω ανάπτυξη στην περιοχή. Οι εργαζόμενοι αυστηρά Έλληνες και αυστηρά με καταγωγή και τόπο κατοικίας τα πέριξ (Γαργαλιάνοι, Κυπαρισσία, Καλαμάτα κλπ), ευγενικότατοι και με επίπεδο (οι τρεις στους τέσσερις είναι απόφοιτοι σχολών τουριστικών επαγγελμάτων και με μεταπτυχιακές σπουδές). Ήθελε ο μακαρίτης να προωθήσει και να αναπτύξει την πατρίδα του και νομίζω το όλο project αποτελεί την καλύτερη διαφήμιση για την περιοχή. Μόνο συγχατηρητήρια του αξίζουν και από τις συζητήσεις που έκανα με ντόπιους όλοι είναι ευγνώμονες (εν αντιθέσει με άλλες περιπτώσεις που οι ντόπιοι εναντιώνονται στα ξένα επενδυτικά κεφάλαια) και η περίπτωση του costa πρέπει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και για άλλους εφοπλιστές και βιομηχάνους που αναζητούν ιδέες. Αν μη τι άλλο, μετά τη ναυτιλία, ο τουρισμός είναι το μεγαλύτερο έσοδο της χώρας μας, ας το κοιτάξουμε λιγάκι παραπάνω.
Και μια που το έφερε η κουβέντα γενικά γαι τον τουρισμό, πηγαίνοντας τακτικά στο νησί μου και γενικά αντιμετωπίζοντας λογιών λογιών συμπεριφορές από τους Παριανούς επιχειρηματίες, έχω να δώσω μια συμβουλή: οι τουριστικές υπηρεσίες δε θέλουν, παιδιά, πολύ κόπο, θέλουν τρόπο. Δε χάθηκε ο κόσμος ακόμα και εν καιρώ κρίσης να κάνετε μια ανακαίνιση στο χώρο σας, να εκμοντερνιστείτε και να δώσετε έναν αέρα ανανέωσης προσφέροντας κάτι διαφορετικό στον πελάτη. Καλό το air-condition, television, piscine, gazon, manger, gourmet αλλά πήγαινε το κι ένα βήμα παραπέρα. Ταβερνιάρη, προσέφερε στο τέλος κάθε γεύματος ένα πιάτο φρούτα, ένα γλυκό του κουταλιού, ένα σπιτικό λικέρ... δε σου κοστίζει κάτι. Εσύ με την καφετέρια, βάλε ελεύθερο wi fi να έρθει ο άλλος να αράξει με το i-pad του να διαβάσει την εφημερίδα του αμέριμνος και να σου κάνει κατανάλωση. Ξενοδόχε, κάνε τα ρημάδια τα σουηδικά έπιπλα καυσόξυλα για το χειμώνα και τράβα σε κάνα IKEA να πάρεις κάτι πιο μοντέρνο, λιτό κι αφαιρετικό. Και αφήστε τις αρπαχτές κατά μέρος. Τα πασαλείματα, οι μαϊμουδιές και η κουτοπονηριά δε μας πάνε μπροστά.
Διαβάζω σε εφημερίδες πως φέτος παρά την οικονομική κρίση ο ελληνικός τουρισμός έχει άνοδο, κυρίως γιατί σε ανταγωνιστικά τουριστικά θέρετρα όπως η Αίγυπτος, η Τυνησία, το Μαρόκο, οι λαϊκές εξεγέρσεις έχουν δημιουργήσει μεγάλη ανησυχία και οι Βορειοευρωπαίοι φοβούνται. Συν τις άλλοις, οι κακές οικονομικές συγκυρίες ευνοούν τις οικογενειακές διακοπές στα ελληνικά νησιά, όπου οι προσφορές δίνουν και παίρνουν. Καιρός ήταν από μια άποψη να προσγειωθούν κάτι επηρμένοι επιχειρηματίες και να προσφέρουν πακέτα σε λογικές τιμές. Περιθώριο για κέρδος υπάρχει ακόμα και δεν είναι ανάγκη να γδύνεις τον τουρίστα ή να του σερβίρεις φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ακόμα και τα resorts του τύπου που προανέφερα που μπορεί να απευθύνονται σε άλλοι κοινό με μεγαλύτερο προτοφόλι, προσφέρουν πακέτα εβδομαδιαία και δίνουν τη δυνατότητα και στη μεσαία τάξη να κάνει διακοπές λουξ. Το θέμα είναι να γυρίζει το χρήμα και να υπάρχει διάθεση να περιποιηθούν αυτόν που θα έρθει να αφήσει τα ωραία του λεφτάκια. Ο τουρίστας θέλει να τον σέβονται και να του φέρονται σα βασιλιά, και το royal treatment μπορείς να το καταφέρεις ακόμα και με λίγα αλλά ουσιαστικά. Άλλωστε, οι μικρές λεπτομέρειες κάνουν πάντα τη διαφορά. Δεν έχει σημασία αν τα σαμπουανάκια στο μπάνιο είναι Κορρές ή Palmolive, ούτε να έχει παγωμένη σαμπάνια στο δωμάτιο, ακόμα κι ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό κι ένα καλάθι φρούτα είναι ένα πολύ θερμό καλωσόρισμα. Η πολυτέλεια έγκειται στο χαμόγελο, την εξυπηρέτηση, την καθαριότητα και την εντιμότητα. Όλα τα άλλα είναι κυριολεκτικά ψιλά γράμματα. Φιλιά.

Νησάφι με την αγανάκτηση

2011-06-10T14:54:00.001+03:00

Προσπαθώ εδώ και δυο βδομάδες να αντισταθώ στον πειρασμό να ξεσπαθώσω εναντίον του κινήματος των αγανακτισμένων, είχα γράψει πάνω από τρία drafts με πράγματα που ήθελα να πω αλλά όσο τα διάβαζα τόσο περισσότερο με απέτρεπαν από το να τα δημοσιεύσω γιατί με αυτή την κίνηση θα τους έδινα και αξία. Αντί αυτού, νομίζω πως έχω πάθει overdose διαβάζοντας κείμενα άλλων bloggers που βάλλονται κατά των εγκατεστημένων εκεί στο Σύνταγμα, έχω σχολιάσει σχεδόν σε όλους και κατά κάποιο τρόπο τα είπα κάτω από τα posts άλλων και ξεθύμανα. Δε διατείνομαι πως είμαι γνώστης εκ βαθέων της οικονομικής πραγματικότητας που ζει η χώρα μας, η αντίληψη μου φτάνει μέχρι ένα σημείο και μέχρι εκεί μπορώ να έχω άποψη και να την εκφράζω. Με ενοχλεί όμως και με λυπεί που έχουμε πήξει στους ξερόλες, που όλοι ξέρουν τη λύση, όλοι ξέρουν ποιος φταίει και που το μόνο που κατέχουν καλά είναι να απευθύνουν τις κατηγορίες και τις μούτζες προς τη λάθος κατεύθυνση. Μα επιτέλους, είμαι η μόνη που όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη βλέπω πως έχω σφάλλει κι εγώ τα μάλα κι έχω συνδράμει με την αποχή μου, την ανοχή μου και τη συνενοχή μου σε αυτή τη γαμημένη κατάσταση; Είμαι η μόνη που αυτο - μουτζώνομαι;
Δεν αισθάνθηκα ούτε μία φορά την ανάγκη να κατέβω στο Σύνταγμα μαζί με τους "χιλιάδες, εκατοντάδες, εκατομμύρια" (ανάλογα ποια πηγή πιστεύεις) για να εκφράσω την αγανάκτηση μου, κυρίως γιατί δεν ήμουν ποτέ υπέρ των συλλαλητηρίων, των πορείων και γενικότερα της στάσης και της αντίστασης. ΟΚ, είμαι άνθρωπος που εύκολα φυτιλιάζει άλλους και πολλές φορές έχω βάλει το ληθαράκι για να δημιουργηθεί πανικός, αλλά δεν έχω καταφύγει σε αποχές, καθιστικές διαμαρτυρίες, απεργίες και λοιπά πράσσειν άλογα. Και όχι, δεν αισθάνομαι λιγότερο πατριώτισσα, ούτε είμαι αναίσθητη. Ούτε βλέπω Πάττυ στον καναπέ (όπως με κατηγόρησαν ορισμένοι για την αμετακίνητη μου απόφαση να μην πάω "πλατεία"), ούτε τρώω από τα έτοιμα, ούτε παρακαλουθώ τα τεκταινόμενα απαθέστατη. Κι εγώ είμαι αγανακτισμένη. Ποιος δεν είναι; Κι εγώ αισθάνομαι τον κλοιό της εφορίας κάθε χρόνο να στενεύει γύρω από το λαιμό μου, κι εγώ βλέπω το εισόδημα μου να σμικρύνεται, κι εγώ αντιμετωπίζω την έλλειψη ουσιαστικής κοινωνικής περίθαλψης, κι εγώ στο μέγεθος που μου αναλογεί κάνω οικονομία παντού. Το ότι δεν πήρα τι fissler μου και τους δρόμους, δε με καθιστά βολέμενη κι αναίσθητη.
Προσωπικά, έθεσα σε όλους τους γνωστούς που κατέβηκαν Σύνταγμα την ερώτηση "ξέρετε γιατί ακριβώς διαμαρτύρεστε;". Κανείς, μα κανείς δεν κατάφερε να μου δώσει μια αξιοπρεπή απάντηση, μια επαρκή εξήγηση, ένα σαφές κίνητρο να πείσει κι εμένα να ακολουθήσω. Οι μισοί κατέβηκαν γιατί "επιτέλους κάτι έπρεπε να γίνει" και οι άλλοι μισοί για το θεαθήναι. Και δεν ξέρω ποιος είναι πιο pathetic από τις δυο ομάδες, ο αδαής ή ο χαβαλές. Πάντως, το θέαμα που είδα στις φωτογραφίες (και πιστέψτε με, δεν έμεινα μόνο στις φειδωλές εικόνες της ελληνικής τηλεόρασης, έριξα μια ματιά και στο φωτογραφικό υλικό ερασιτεχνών αλλά και ξένων έγκριτων ειδησεογραφικών πρακτορείων) μου φάνηκε τουλάχιστον λυπηρό. Ο κάθε κατακαημένος, μερικά ρεμάλια με τα μπυρόνια, κάτι κνίτες, μερικά νούμερα για να κερδίζουν ακόμα 15 δευτερόλεπτα διασημότητας, φοιτητές, πακιστανοί, πλανόδιοι πωλητές και μερικοί ακόμα wannabe che quevaras. OK, μαζεύτηκαν 100,000. Τι ωραία φιεστα, κάτι σαν το Gay Pride. H Αθήνα όμως έχει 5,000,000 κόσμο, πράγμα που σημαίνει πως Αγανακτησμένοι με τη βούλα ήταν μόνο το 2% του πληθυσμού. Άρα, το υπόλοιπο 98% είναι προδότες, φαγάνες, βολεψάκηδες...
Δε θα χρησιμοποιήσω το βήμα μου για να πω τι νομίζω πως πρέπει να γίνει. Δεν είμαι ειδήμων στα οικονομικά και την πολιτική και περιμένω από ανθρώπους που πραγματικά έχουν συναίσθηση της πραγματικότητας και διέπονται από ειλικρινά πατριωτικά αισθήματα να μας καθοδηγήσουν. Σε αυτούς θα εναποθέσω τις ελπίδες μου. Κι αν δε με εκφράζουν αυτοί που τώρα μας κυβερνούν, έχω ένα και μοναδικό όπλο ως πολίτης δημοκρατικής κοινωνίας: την ψήφο μου. Να εκλέξω με περισσότερη σύνεση την επόμενη φορά τους αντιπροσώπους μου κι όχι να απέχω με ψευτομαγκιές ("μαυρίστε τους") από τις εκλογές όπως το 70% του πλυθυσμού. Κι αν αισθάνομαι πως δεν υπάρχει κανείς που να εκφράζει στο 100% τις αντιλήψεις μου και δε βρίσκω επαρκή αντιπροσώπευση, ας πολιτευτώ η ίδια μαζί με άλλους που σκέφτονται όπως κι εγώ. Δε δέχομαι να έχω μόνο ως επιλογή το δικοματισμό ή το λευκό. Αυτό με αγανακτεί περισσότερο. Αλλά να το παίζω ιστορία, φωνάζοντας συνθήματα και να κάνω υστερίες ότι δήθεν μου φταίνε όλοι οι άλλοι, είναι μεγάλη υποκρισία. Το πελατειακό πολιτικό σύστημα το θρέψαμε και το συντηρήσαμε ΌΛΟΙ ανεξαρτήτως. Ας μη στρουθοκαμηλίζουν μερικοί κι ας κοιτάξουν επιτέλους και την καμπούρα τους, γιατί στη περίπτωση των Ελλήνων, το ψάρι βρωμάει από τη βάση και όχι στο κεφάλι. Το κεφάλι είναι απλά νεκρό. (Αγανακτησμένα) Φιλιά.

A wedding less than ordinary

2011-05-20T16:22:00.000+03:00

Μετά το Πάσχα έχω πάθει overdose από προσκλήσεις και attendance σε γάμους. Αυτός ο θρησκευτικός περιορισμός την τύχη μου μέσα που καθόλη την Πεντηκοστή δεν μπορεί ο κοσμάκης να παντρευτεί και σπεύδουν μετά ο ένας μετά τον άλλον σαν τις μύγες και γίνεται πανικός κάθε ΠΣΚ του Μαϊου, Ιουνίου και Ιουλίου... έλεος. Και όλα τα δώρα μαζεμένα (και ειδικά στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, δεν είναι και για πολλές ανοιχτοχεριές) και όλα τα σαββατοκύριακα καβατζωμένα λόγω των υποχρεώσεων και αγωνία ποιο φόρεμα και ποια παπούτσια θα βάλεις κάθε φορά μην τυχόν και σκάσεις μούρη με τα ίδια και σε πούνε και τσίπισα. Άσε το άλλο που κάποιοι γάμοι είναι κι εκτός Αθηνών, οπότε συνυπολογίζονται διαδρομές, βενζίνες, διόδια, ξενοδοχεία. Πολύ κούραση ρε παιδί μου. Και μπαίνει και το καλοκαιράκι και θέλουμε όσο να'ναι να αρχίσουμε τις εκδρομούλες στο νησίιιιιι. Πφφφφφ...
Δυο περιπτώσεις γάμων πάντως μέχρι στιγμής με καθηλώσανε για τη διαφορετικότητα τους και την ανεπιτήδευτη πρωτοτυπία τους. Και όχι, δεν αναφέρομαι σε φάσεις τύπου παντρεύομαι μέρα μεσημέρι στη Μύκονο, γιατί αυτό κυρά μου έχει καταντήσει τόσο mainstream όσο και τα έτοιμα κοκτέηλ σε μπουκάλια. Ούτε αυτό με το ξυπόλυτοι στην παραλία, όλοι με μαγιώ και βερμούδες κλπ, γιατί τη σήμερον η κάθε καρακαλτάκα έχει πρόσβαση στην παραλία του Αγιου Κοσμά για να κάνει το δήθεν χαλαρό γαμήλιο beach party, με γάζες και τούλια στα beach beds και ψευτολαουτζιές. Εμετός. Όχι, λοιπόν, δεν αναφέρομαι σε κάτι τέτοιο. Άλλωστε αυτά τα settings μόνο κάτι νεόπλουτους εντυπωσιάζουν, τη δεκαετία του 90 το must ήταν η δεξίωση στο golf της Γλυφάδα, στο millenium ήρθε η μόδα με τα κτήματα και εσχάτως παίζει το νησί/παραλία/προαύλιο εκκλησίας τύπου mama mia. Κι έχει χαθεί η όλη ουσία, που αν δεν κάνω λάθος αρχικά ήταν να γιορτάσεις τη χαρά με λίγους φίλους στους οποίους θες να επιβεβαιώσεις και να γνωστοποιήσεις την αγάπη σου προς το σύντροφο σου με τον οποίο αποφάσισες να μοιραστείς το υπόλοιπο της διαδρομής που λέγεται ζωή. ΌΧΙ να τους κάνεις φιγούρα, όχι να τους ταίσεις, όχι να βγάλεις όλες σου τις υποχρεώσεις, όχι να ξεπαραδιαστείς, όχι να σου βγει από τη μύτη κάτι που απλά θα έπρεπε να είναι μόνο ένα απειροελάχιστο κομμάτι από το συνολικό πακέτο που λέγεται γάμος. Ξεκολλάτε, ζώα, γάμος δεν είναι το πάρτυ, γάμος είναι το πριν και το μετά.
Ο πρώτος γάμος στον οποίο χάρηκα αφάνταστα που συμμετείχα ήταν αυτός της yogi μου, η οποία παντρεύτηκε τον καλό της στο δημαρχείο, κάλεσε λίγους και καλούς μέσω e-mail (με μια καλαίσθητη πρόσκληση την οποία φιλοτέχνησε η ίδια, ως γραφίστρια) και στη συνέχεια μας κέρασε φαγητό σε ένα cosy μεζεδοπωλείο στο Παλαιό Φάληρο. Απλά, τίμια, ζεστά και χωρίς φανφάρες. Με τους φίλους του γαμπρού να έχουν μετατρέψει το όλο γεγονός σε μια φοιτητική πλάκα, σαν κι αυτές από τα χρόνια που σπούδαζαν στην Ιταλία, υπό τη μουσική επένδυση ενός μπουζουκιού και μιας κιθάρας, που έπαιζαν non stop από την ώρα που μπήκανε στο δημαρχείο μέχρι την ώρα που έφυγε κι ο τελευταίος καλεσμένος από το εστιατόριο. Με τη νύφη να κάνει την πιο σουρεάλ εμφάνιση που έχω δει ποτέ σε παρόμοια περίσταση, αλλά που στην τελική ήταν το προσωπικό στυλ της και στην καθημερινότητα, δε φόρεσε δηλαδή μια στολή τούρτας και μια μάσκα από στόκο που φοράνε συνήθως οι νύφες. Με ένα κράμα προσωπικοτήτων και κουλτουρών ανάμεσα στους λιγοστούς καλεσμένους. Με μια απλοϊκότητα σε όλα τα στάδια: μπομπονιέρες που έφτιαξε η ίδια, ρύζια και ροδοπέταλα στο industrial προαύλιο του δημαρχείου, ανυπαρξία επαγγελματία φωτογράφου/κάμεραμαν (ο καθένας τράβηξε τα δικά του ντοκουμέντα και την επομένη του γάμου τους αποστείλαμε αντίγραφα ώστε να συνθέσουν το δικό τους άλμπουμ), παρείστικη δεκάλεπτη πεζοπορία όλων των καλεσμένων μέχρι το εστιατόριο, μπύρες, κρασί χύμα και ρακόμελα, χωριάτικη σαλάτα, πατάτες τηγανητές και ποικιλία κρεατικών - τα φαγητά που θα έτρωγαν αν έβγαιναν έξω με τους κολλητούς τους μια κυριακή μεσημέρι. Και χορός, πολύ χορός, με τραγούδια που ακούς σε ρεμπετάδικα, με τραγούδια που γρατζουνάνε οι κιθάρες γύρω από τη φωτιά στην παραλία, όχι το σικέ playlist του κάθε πικραμένου που την έχει δει dj. Ειλικρινά, και να προσπαθούσαν δε θα μπορούσαν να έχουν πιο λιτό και πιο αληθινό γαμήλιο πάρτυ.
Ο άλλος γάμος που με συγκίνησε για τη διαφορετικότητα του ήταν by far πιο loud, πιο μπούγιο, πιο υπερπαραγωγή. Ήταν ο γάμος μιας συμφοιτήτριας από την Αγγλία, η οποία κατάγεται και μένει στη Λάρισα. Ο γάμος έγινε στο χωριό της και τηρήθηκαν όλα τα έθιμα του παραδοσιακού βλάχικου γάμου και όχι δεν τον έβγαλα τον χαρακτηρισμό αυτό εγώ από το μυαλό μου, η ίδια η νύφη μας είχε ήδη προειδοποιήσει για τα "δρώμενα". Που δεν ήταν άλλα από δεκαμελή μπάντα πνευστών και κρουστών να παίζουν ασταμάτητα παραδοσιακά ακούσματα της περιοχής (καραγκούνες), το σόϊ να έχει μαζευτεί στο πατρικό της από το πρωί, οι σούβλες και τα κεράσματα να δίνουν και να παίρνουν από νωρίς το μεσημέρι, οι ανηψιές και οι ξαδέρφες να τρέχουν (πάνω σε δωδεκάποντα στιλέτο) σαν παλαβές να κεράσουν κρασιά, τσίπουρα και χιονούλες τους καλεσμένους που άρχισαν να συρρέουν τουλάχιστον 2 ώρες πριν το γάμο, τους γηραιότερους να έχουν στρογγυλοκαθήσει στα τραπέζια που είχανε στηθεί στον κήπο του αμειγώς χωριάτικου σπιτιού, τα 5 παρανυφάκια να τρέχουν σα ζουζούνια δεξιά κι αριστερά και να κάνουν σκανταλιές, τις θείες και τους θείους να χορεύουν ακούραστα τσάμικο και συρτό και τη νύφη στο επάνω σπίτι να δέχεται τις ευχές και τα δώρα των καλεσμένων. Μισή ώρα πριν αναχωρήσει για την εκκλησία, έφτασε η αποστολή του γαμπρού με το βλάμη να φέρνει μαζί του τα νυφικά παπούτσια και να εκτελείται το έθιμο του ασημώματος προκειμένου να "χωρέσει" το πόδι της νύφης. Μόλις επιτεύχθηκε το perfect fit, ξεκίνησε σύσσωμη η πομπή των 500και καλεσμένων, με μπροστάρηδες τη μπάντα με τα χάλκινα, πίσω τη νύφη και την οικογένεια της και πιο πίσω οι υπόλοιποι, δέκα λεπτά περπάτημα μέχρι την εκκλησία του χωριού, όπου μας περίμεναν οι άλλοι 500 καλεσμένοι από τη μεριά του γαμπρού. Η λαοθάλασσα δε χωρούσε καν στο προαύλιο, πόσο μάλλον μέσα στο ναό. Κι επειδή δεν μπόρεσα να τρυπώσω μέσα, κάθησα σε ένα πεζούλι μαζί με την υπόλοιπη παρέα συμφοιτητών και κάναμε χάζι τα ντάτσουν και τα ντιζελομερσεντικά, θυμόμασταν περιστατικά από τις ένδοξες εποχές του πανεπιστημίου και γελούσαμε με τα ντυσίματα και τις κομμώσεις που παρήλαυναν.
Το πανηγύρι (με την κυριολεκτική έννοια και χωρίς καμία απολύτως διάθεση ειρωνείας) ξεκίνησε μεσημέρι και ολοκληρώθηκε αργά το βράδυ στο κέντρο διασκέδασης που το ζευγάρι είχε επιλέξει για τη δεξίωση. Εκεί, όντως δε διέκρινα κάτι διαφορετικό από το στήσιμο και τις διαδικασίες που ακολουθούνται συνήθως (Ντέμης Ρούσος, θεαματική είσοδος ζευγαριού, κοπή τούρτας, άνοιγμα σαμπάνιας, πρώτος χορός ζευγαριού) αλλά αυτό που έγινε μετά ήταν πέραν κάθε φαντασίας. Χορός μέχρις τελικής πτώσεως με συμμετοχή από τουλάχιστον τα τρία τέταρτα των καλεσμένων, γιατί απλούσταστα η μουσική και τα τραγούδια ήταν αυστηρά παραδοσιακά, χαρακτηριστικά του καταγωγής και της κουλτούρας των νεόνυμφων και των συγγενών, χορογραφίες εντελώς άγνωστες σε μας τους πρωτευουσιάνους, με φιγούρες που θα κάνανε τους συμμετέχοντες σε reality να αφρίζουν από τη ζήλεια. Πέρασαν όλοι καλά κι εμείς καλύτερα και με το εμείς εννοώ την παρέα από το πανεπιστήμιο που καθήσαμε όλοι μαζί πρώτο τραπέζι πίστα (ναι ναι η νύφη μας έκανε φοβερή τιμή, παραβλέποντας το πρωτόκολο σε ανάλογες περιπτώσεις) και μπορεί να μη δώσαμε χορευτικό ρεσιτάλ, αφήσαμε όμως με το δικό μας τρόπο το στίγμα στη γιορτή.
Το bottomline και των δύο διαφορετικών γάμων: ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Και στα δικά σας οι ανύπαντρες, καλά κουράγια σε μας και την υγειά μας να έχουμε να μπορούμε να σας ακολουθούμε όπου παντρεύεστε! Φιλιά!

Gourmet dining

2011-05-16T15:30:00.002+03:00

Βραδυά γκουρμέ σε ένα από τα πιο ακριβά και συνάμα most sought after εστιατόρια έζησα τις προάλλες. Ξέρω, είναι προκλητικό εν μέσω κρίσης να μιλάω για μαγαζιά όπου το να φας κοστίζει όσο το ΑΕΠ μιας μικρής χώρας, αλλά επειδή σε αυτό το μάταιο κόσμο μας έχουν μείνει λίγες χαρές και επειδή η ζωή είναι μικρή, μία στο τόσο μπορούμε να κακομαθαίνουμε τους εαυτούς μας. Πήγα, λοιπόν, μ' ένα φίλο στο funky gourmet, για το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή ήξερα ή καλύτερα είχα διαβάσει για τους χρυσούς σκούφους που του είχανε απονείμει τα τελευταία δύο χρόνια. Δε γνώριζα ούτε το background, ούτε τους σεφ, ούτε καλά καλά που βρισκόταν το μαγαζί, ευτυχώς όμως ο φίλος ήταν κατατοπισμένος και πολύ σωστά ενημερωμένος για το κάθετι αναφορικά. Άλλωστε, ήταν δική του επιθυμία να δειπνήσει κάπου ξεχωριστά και σκέφτηκε να μοιραστεί την εμπειρία μαζί μου (και τον χιλιοευχαριστώ για την τιμή). Έβαλε τα μεγάλα μέσα λοιπόν για να τρυπώσει στο καρνέ των κρατήσεων και να βρούμε τραπέζι για το ίδιο κιόλας βράδυ, παρά το ότι η λίστα αναμονής ήταν τουλάχιστον δύο εβδομάδες (πόσο νεοϋορκέζικο ακούγεται αυτό, ε;) και κάπως αργάμιση η φωκίτσα έσκασε μούρη σε ένα πανέμορφο νεοκλασικό κάπου στον Κεραμεικό, με dress code και διάθεση εντελώς για άλλα γούστα.
Το στήσιμο του μαγαζιού ήταν λιτό, η υποδοχή θερμή και γενικότερα το σέρβις ήταν ευγενικά απρόσωπο κι απρόσωπα ευγενικό. Ένας όμορφος χώρος στον πρώτο όροφο, με καμιά δεκαριά τραπέζια όλα κι όλα, άλλωστε το concept του μαγαζιού ήταν αρχικά για private dining και εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό κουβέρ. Σερβιτόροι, βοηθοί, sommelier όλοι eager να εξασφαλίσουν ένα καλό tip στο τέλος της βραδυάς, πέραν του δεόντος επεξηγηματικοί ως προς τα υλικά των πιάτων και τις ποικιλίες του κρασιού, να σου γεμίζουν τα ποτήρια και να σου αδειάζουν τα πιάτα πριν καν προλάβεις να πεις γιούχου. Οι επιλογές σε φαγητό περιορισμένες, αλά καρτ διαλέγοντας από τρία πρώτα, τέσσερα κυρίως και τρία γλυκά. Ο κατάλογος των κρασιών ήταν τουλάχιστον δέκα φορές μεγαλύτερος, εν αντιθέσει μάλλον με το μέσο όσο εστιατορίων στην Αθήνα. Alternatively, σου δίνανε την επιλογή ενός fixed μενού 16 σταδίων, που κόστιζε 100ευρώ το άτομο. Όλα πάντως οργανωμένα με ένα ύφος που δεν αφήνει περιθώρια να ελιχθείς γευστικά. άλλωστε νομίζω το notion του μαγαζιού δεν είναι να φάει ο πελάτης ό,τι θέλει, αλλά να έχει δυό εναλλακτικές σε αυτά που θέλει να του προσφέρει ο σεφ.
Όπως και να έχει, η παρουσίαση των πιάτων ήταν πρωτότυπη, ο συνδυασμός των γεύσεων αρκετά αρμονικός, η χρήση πρωτότυπων τεχνικών (που προσωπικά πρωτοείδα στα reality μαγειρικής φέτος) επιτυχημένη. Από το amuse bouche της γρανίτας χωριάτικης σαλάτας, μέχρι την ιεροτελεστία προετοιμασίας μίας πίτας φαλάφελ, από την πανδαισία αρωμάτων και χρωμάτων της σαλάτας μέχρι την ανυπαρξία πραγματικής πάστας στην αστακομακαρονάδα (που ήταν και το ακριβότερο πιάτο του καταλόγου), το φτυαράκι και η γλαστρούλα τρούφας, το δέντρο με τις σοκολατένιες ελιές, όλα μου φάνηκαν άρτια εκτελεσμένα. Η σεφ δε λυπήθηκε τις πρώτες ύλες, χρησιμοποίησε τις καλύτερες και πραγματικά έθεσε τον πήχη πολύ ψηλά στις γαστρονομικές απαιτήσεις μου. Η συνολική εμπειρία μου άφησε παρά το υπερβολικά ακριβόν τίμημα την αίσθηση ότι έφαγα πάρα πολύ καλά, value for money. Οι ποσότητες ναι, ήταν ένα θέμα, αλλά πότε δεν είναι σε τέτοιου είδους εστιατόρια; Κι άλλωστε, όταν πας να φας έντεκα το βράδυ, ε δε νομίζω ότι χρειάζεται να στουμπώσεις και στο φαγητό.
Κι αναπάντεχα έρχεται η σύγκριση με προηγούμενη μου εμπειρία σε έτερο βραβευμένο εστιατόριο πριν ενάμιση χρόνο. Που κυριολεκτικά δεν είχα φάει τίποτα, γιατί καμία γεύση δεν ταίριαζε στον ουρανίσκο μου, γιατί ο σεφ είχε προασπαθήσει υπερβολικά, γιατί ίσως παραείμαι μαθημένη στα σουβλάκια και τα άλλα ταπεινά junk food, γιατί η ατμόσφαιρα θύμιζε μαυσωλείο και γιατί μου είχανε φανεί τόσο στημένα, τόσο κυριλέ, τόσο εκτός ηλικιακού target group, τόσο μακριά από τη δική μου λαϊκή πραγματικότητα. Εν αντιθέσει με τη βραδυά στο funky gourmet, που οι γεύσεις ήταν προσιτές και οικείες, απλά η χρήση ακριβών υλικών και η παρουσίαση προσέδιδε στα πιάτα την αίγλη που το διαφοροποιεί από μια σπιτική ταβέρνα με καλομαγειρέμένα μαμαδίσια φαγάκια. Το φαγητό ήταν με μία λέξη ασύλληπτο, και για να το λέει ο πλέον μίζερος άνθρωπος στον κόσμο, σημαίνει πώς ήταν κι ακόμα παραπάνω. Ο κόσμος ήταν ανάμεικτος, από κουλτουριάρηδες σκηνοθέτες και ηθοποιούς, μέχρι ζευγαράκια, από επιχειρηματίες σε επαγγελματικό δείπνο μέχρι δυο καλούς φίλους που απλά θέλανε να κάνουν κάτι ξεχωριστό. Κι αυτή η πολυμορφία έκανε το περιβάλλον ζεστό. Κι η πινελιά που για μένα κέρδισε το άριστα ήταν που στο τέλος της βραδυάς η γλυκύτατη σεφ Γεωργιάννα Χιλιαδάκη βγήκε και χαιρέτησε έναν έναν τους πελάτες, ρωτώντας την άποψη μας και απαντώντας σε ερωτήματα σχετικά με τα πιάτα. Δε νομίζω πως ένα τόσο ακριβοθώρητο μαγαζί μπορούσε να γίνει πιο προσιτό! Συμβουλή: σπεύσατε έστω για μια φορά! Φιλιά!

She's just not into you

2011-05-03T23:06:00.000+03:00

Διαβάζα τις προάλλες σε ένα blog για τις συνήθεις παπαριές που λέει ένας άνδρας προκειμένου να ρίξει μια γυναίκα και φυσικά με είχε πιάσει υστερικό γέλιο με τις ηλιθιότητες που μπορεί να σκαρφιστούν. Ήθελα όμως να του γράψω του τυπά που υπέγραφε το κείμενο πως ακόμα πιο απαράδεκτες είναι οι ατάκες με τις οποίες εμείς οι γυναίκες ρίχνουμε τις χυλόπιτες ζεστές ζεστές, σε όσους δε μας κάνουν το κλικ, σε όσους απλά πήρανε μόνοι τους θάρρος από τη σημαία ή τελοσπάντων σε όσους απλά είναι για τον πούτσο και δεν μπορούμε να ασχοληθούμε περαιτέρω. Γιατί, μεγάλε, καλή η προπάθεια να με ρίξεις στο κρεββάτι, αλλά άμα σου έχω έτοιμη πληρωμένη απάντηση και δεν έχεις μέσο διαφυγής, απλά την έκατσες. Νομίζω θέλει μεγάλη διπλωματία και κινήσεις ελιγμού για να την προσφέρεις αλλά και να την εισπράξεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Κι ίσως και λίγη εξυπνάδα, όχι όμως τη συνήθη κουτοπονηριά με την οποία συμπεριφέρονται οι περισσότερες γυναίκες. Και πολύ χιούμορ θα έλεγα. Α... κι όσο το δυνατόν περισσότερη ειλικρίνεια.
Εντάξει, δηλαδή, αυτή η χιλιοειπωμένη μουφοδικαιολογία του τύπου "ξέρεις, σε βλέπω σα φίλο" εμένα μου προκαλεί εμετό. Δεν την έχω πει ποτέ και ούτε πρόκειται, για τον απλούστατο λόγο του ότι τους φίλους μου τους έχω ορίσει χρόνια τώρα και προφανώς δεν έχω καμία κωλοπιλάλα να προσθέσω ακόμα έναν στη λίστα. Τι πάει να πει τον βλέπεις τον άλλο σα φίλο, πες του ξεκάθαρα του άλλου ότι δε γουστάρεις κι άστον μετά να διαχειριστεί εκείνος το πώς θα σε ξανα-προσεγγίσει. Πες ρε παιδί μου ότι δεν είναι ο τύπος σου (ψηλός, γεροδεμένος, γκριζομάλλης και λάτρης του Ολυμπιακού, λέμε τώρα), δε νομίζω να πάει στον Προκρούστη για να ψηλώσει όυτε να αρχίσει να gillie diet για να αδυνατήσει ούτε να γίνει ξαφνικά βαψομαλλιάς. Πες ότι δε διακρίνεις κοινά στοιχεία που να συνιστούν ότι ταιριάζετε, εκεί κι αν θα πάρει το μήνυμα loud and clear. Αλλά αυτό με το κολλητιλίκι, με προκαλεί εμένα και φαντάζομαι και τον χυλοπιτοεισπράκτορα να ξεστομίσει την περίφημη ατάκα ότι τα καλύτερα γκολ μπαίνουν στα φιλικά. Άρα, φάουλ.
Η δεύτερη μεγάλη ψευτιά είναι να πεις ότι έχεις γκόμενο, ενώ φυσικά το σύστημα εκεί κάτω έχει πιάσει αράχνες από την αδράνεια κι έχεις να πας βολτούλα αγκαζέ από τα χρόνια του νηπιαγωγείου. Βρε φιλενάδα, λίγη αξιοπρέπεια, εκτός κι αν πάσχεις από το σύνδρομο που έχουν κάτι μικρά παιδάκια κι έχουν φανταστικούς φίλους, έτσι κι εσύ εφηύρες ένα καβατζογκομενάκι για να τη σκαπουλάρεις. Στατιστικά, οι περισσότερες που λένε αυτό το ψέμα για να αποφύγουν κάποιο επίμονο μνηστήρα, μέσα σε λίγες μέρες αποκτούν όντως γκόμενο και μετά γίνονται διπλά ρόμπα, γιατί πότε πρόλαβες και σούταρες τον προηγούμενο, πότε βρήκες καινούριο, πρέπει να είσαι λέμε και πολύ μεγάλη καριόλα. Βέβαια, ακούω ήδη αντιρρήσεις από την κολλητή, και καλά δεν υπέγραψε κάνα συμβόλαιο με τον άκυρο, ούτε είναι αναγκασμένη η άλλη να δώσει εξηγήσεις γιατί χυλοπίτιασε τον ένα και στα καπάκια βρήκε άλλον. Δεν ξέρω, αν δεν έχεις το θάρρος της γνώμης να πεις στον άλλο την αλήθεια, ε ναι για μένα μετά είσαι άξια της μοίρας σου για ό,τι βρει να σου σούρει ο χριστιανός.
Αυτή η περίπτωση απαντάται και με διαφορετική βερσιόν, του τύπου ξέρεις δεν είμαι σε φάση για σχέση γιατί ακόμα σκέφτομαι ή τραβιέμαι με τον πρώην μου. Να΄τος πάλι ο φανταστικός φίλος. Κυρά μου, σκέφτεσαι τον πρώην σου που αν δεν κάνω λάθος τον έστειλες αδιάβαστο εσύ πριν κάνα δίχρονο, κι απλά όταν ζορίζουν τα πράγματα τον βγάζεις από την κατάψυξη και τον μνημονεύεις; Fail. Η και καλά τραβιέσαι ακόμα μαζί του, αλλά φυσικά έχεις και το νου σου για τυχόν κάτι καινούριο, εξ ού και το πράσινο φως που έλαβε από σένα ο μελλοντικός χυλοπιτοεισπράκτωρ. Loser. Πόσο χαμηλά ρε πούστη μου είναι διατεθειμένες ορισμένες γυναίκες να πέσουν και πόση απελπισία τις κυριεύει, δηλαδή. Το παρελθόν φιλενάδα είναι παρελθόν and what happens in rome stays in rome, τέλος. Τι κάθεσαι και ψάχνεις εκεί στις ναφθαλίνες να βρεις κουράγια να ξαποστείλεις αυτόν που δε σου αρέσει, όταν όλα μπορούν να τελειώσουν γρήγορα, απλά και χωρίς αναισθητικό, μπαμ κι έξω δε γουστάρω ρε φίλε. Πρώην και αηδίες...
Κι αυτό το "δεν είμαι σε φάση"... Μη λες δεν είμαι σε φάση για σχέση. Μεγάλε, είμαι σε τρελλή φάση και σε τρελλή φόρμα, απλά δε νομίζω ότι το μεταξύ μας μπορεί να αποδώσει σε στοίχημα. Δικαιολογίες του τύπου θέλω να είμαι μόνη μου για λίγο διάστημα, μόλις βγήκα από κάτι πολύ ψυχοφθόρο και επειδή είσαι καλό παιδί δε θέλω να σε ταλαιπωρώ, διπλή πίκρα κι απάτη. Ποιον κοροιδεύεις, πες ξεκάθαρα πως δεν είσαι απλά σε φάση για να κάνεις κάτι μαζί με αυτόν συγκεκριμένα, δεν είναι ούτε ότι τραβάς τίποτα σοβαρά ζόρια, ούτε έχεις πάθει καμιά κατάθλιψη, γενικότερα είσαι horny όσο δεν πάει, απλά δε σου κάνει κούκου αυτός. Αν σε ένοιαζε που είναι καλό παιδί και τον συμπαθείς, ρίχτου τότε ένα στα γρήγορα για το ψυχικό και στείλε τον μετά στην ευχή του Θεού, μην του χρυσώνεις όμως το χάπι. Άσε, που θα πάρουν και τα μυαλά του αέρα και μετά θα διατείνεται πως οι φήμες τον θέλουν για πολυυυυυυυυυυυ καλόοοοοοοοο παιδί, με πιστοποιητικό κιόλας, το δικό σου.
Ή κάνω πολύ παρέα με άνδρες (και ακούω τα όσα μύρια αποδίδουν στις γυναίκες, άρα μαθαίνω) ή παρα-έχω γίνει κυνική. Εμένα πάντως αν μου σκαγε χυλόπιτα από άνδρα on the grounds ότι περνάει φάση ή ότι σκέφτεται ακόμα την πρώην ή ότι είμαι καλή κοπέλα αλλά με βλέπει σα φίλη, θα άρχιζα αμέσως γυμναστήριο, θα τράβαγα καμιά πλαστική στη μάπα και θα ξεστραβωνόμουν να πάρω και κάνα διδακτορικό, γιατί όλες αυτές οι γελοίες υπεκφυγές συνάδουν στο ότι απλά είμαι άσχημη, βαρετή και δεν του κάνω εντύπωση. Α, και θα παιρνα δρόμο όσο το δυνατόν γρηγορότερα, γιατί αν ο τύπος δεν έχει τα αρχίδια να ρίξει μια απόρριψη της προκοπής, πού να βασιστείς πάνω του αργότερα ότι θα φοράει και θα τιμάει τα παντελόνια του, ε; Επιμένω, πως δεν υπάρχει τίποτα πιο "αντρίκειο", τίμιο και ειλικρινές από το να λες ότι κάτι δε σου αρέσει, δε σου ταιριάζει και δε γουστάρεις. Κοφτά και χωρίς περιθώρια για παρεξηγήσεις ή παρερμηνείες. Σκληρό κι άκομψο αν ακούγεται, πιστεύω πως ο άλλος θα το εκτιμήσει (όταν συνέλθει από την ήττα, που αν έχει τη δέουσα αυτοεκτίμηση, δε νομίζω να πάρει πάνω από τριάντα δευτερόλεπτα, ίσα μέχρι να πει "χάρηκα, τα λέμε") και θα σε παραδεχτεί. Στο κάτω κάτω, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να μας αρέσουν όλοι σε όσους αρέσουμε εμείς. Κι αν δεν είμαστε εμείς, θα βρουν κάτι καλύτερο, οπότε καλό κατευόδιο. Φιλιά!

Uni Times

2011-04-19T15:55:00.007+03:00

Τα φοιτητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα... Μα με τίποτα, λέμε. Δεν ξέρω αν είμαι από τους λίγους που πραγματικά περάσανε τέλεια όσο σπούδαζαν ή αν τελοσπάντων υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω που νοσταλγούν τόσο έντονα τη ξενοιασιά εκείνων των εποχών, αλλά πολλές φορές μιλάω με φίλους που τελείωσαν πανεπιστήμιο στην Ελλάδα και είναι σα να μιλάω με εξωγήινους για το θέμα. Παντελής έλλειψη ενθουσιασμού από την πλευρά τους, καμιά φορά αλλάζουν και την κουβέντα σε χρόνο dt, σα να έχουν κάνει delete εκείνα τα χρόνια, σα να περάσανε από το σχολείο απευθείας στην τωρινή τάξη πραγμάτων (βλέπε δουλε(ί)α). Ας πρόσεχαν! Δεν τους επέβαλλε κανείς να αυτο-καταδικαστούν στην ανία και την ευλαβική παρακολούθηση διαλέξεων, την ανυπόφορη εξεταστική και τα κλισέ ετήσια τριήμερα της σχολής τους στη Μύκονο και την Αράχωβα. Η ζωή όμως των φοιτητών στην Αγγλία ήταν πραγματικά ένα συνεχές πάρτυ. Περιείχε όλες τις μορφές διασκέδασης, κοινωνικοποίησης, άθλησης και περαιτέρω επιμόρφωσης πέρα από αυτό καθαυτό των μαθημάτων, βασικά ήταν ένα σχολείο ζωής.
Πέρα, όμως, αυτών το πιο σημαντικό εφόδιο από εκείνη την εποχή θα έλεγα πως ήταν οι γνωριμίες. Την περίοδο 1995-1999 που ήμουν εκεί στο πανεπιστήμιο σπουδάζανε πάνω από 1500 Έλληνες, από όλα τα μήκη και τα πλάτη της πατρίδας, από όλα τα κοινωνικά στρώματα κι από όλες τις ηλικίες. Η μικρή κοινότητα ήταν όντως μια μικρογραφία εληνικού χωριού, με τις παρέες, τις κλίκες, τις συντεχνίες, τις ίντριγκες, τα κουτσομπολιά, τις σχέσεις, τα ζευγαρώματα, τα πισωμαχαιρώματα. Εκεί μπήκανε οι βάσεις για βαθειές αδερφικές φιλίες, για μελλοντικούς γάμους, για κουμπαριές. Εκεί μπήκανε και οι βάσεις για μετέπειτα χρήση των κοννέ στον επαγγελματικό στίβο, καθώς από το πανεπιστήμιο διέπρεψαν σημερινοί γιατροί, τραπεζίτες, δικηγόροι, λογιστές. Δεκαπέντε χρόνια μετά, όλοι πλέον έχουμε στον κύκλο μας πρώην συμφοιτητές είτε με την ιδιότητα του κολλητού, είτε του συνεργάτη, είτε του νυν/πρώην συντρόφου. Και το αστείο είναι πως σε αρκετές περιπτώσεις οι επαφές και οι σχέσεις του σήμερα δεν είχανε καμία απολύτως υπόσταση στο τότε ή αντίστροφα σχέσεις που χτίστηκαν back in the nineties, ξέφτισαν με το πέρας του χρόνου και δεν υπάρχουν πια, παρά μόνο με τη μορφή "φίλων" στα sites κοινωνικής διαδικτύωσης.
Πριν μερικές μέρες παραβρέθηκα σε ένα επίσημο reunion των αποφοίτων του πανεπιστημίου (είχε προηγηθεί κι ένα άλλο παλιότερα, άτυπο και σε κλίμα χριστουγεννιάτικου πάρτυ, όπου υπήρχαν κι άλλοι καλεσμένοι, οπότε δεν ήταν αμιγώς συγκέντρωση αποφοίτων). Ήταν μια ευχάριστη συνεύρεση, δεν πήγαν πολλά άτομα, αλλά από αυτούς που κατάφεραν να κλέψουν μια ώρα και να πεταχτούν μέχρι το Βιομηχανικο Επιμελητήριο δημιουργήθηκε ένα κλίμα νοσταλγίας και μια χαρούμενη ατμόσφαιρα. Ανάμεσα στα (με τη βία) εκατό άτομα που πήγαν, ξεχώρισα αρκετούς παλιούς γνώριμους, άτομα με τα οποία κάποια φεγγάρια ήμουν κώλος και βρακί, άτομα με τα οποία κάποια στην πορεία γίναμε εντελώς κώλος και άτομα των οποίων η ύπαρξη μου ήταν παντελώς αδιάφορη. Κι όμως, εγκάρδια εναγκαλιαστήκαμε, ανοίξαμε πηγαδάκια, ρωτούσαμε ο ένας τον άλλο για τη σταδιοδρομία μας τα τελευταία 15 χρόνια, ανταλλάξαμε business cards και e-mail, οι πλέον οικογενειάρχες κάνανε show off τις φωτογραφίες των τέκνων, οι αρραβωνιασμένες των μονόπετρων και τα party girls σαν κι εμένα απλά χαμογελούσαν διάπλατα και έκλειναν συνομωτικά το μάτι σε έτερα party animals, δίνοντας το σύνθημα να συνεχίσουμε το reunion over drinks σε παρακείμενο μπαρ του Κολωνακίου.
Το resume ήταν πως χάρηκα αφάνταστα για κάθε έναν συμφοιτητή που ξαναείδα εκείνο το βράδυ, ανεξαρτήτως του status της μεταξύ μας γνωριμίας. Ήρθαν το μυαλό εικόνες από πλάκες, ξεφαντώματα, ξενύχτια στη βιβλιοθήκη, δύσκολες εξεταστικές, αγώνες μπάσκετ και λιώσιμο στο sports center, λιγδιασμένα μεταμεσονύχτια delivery, summer balls με gowns & tuxedos. Βέβαια, μέσα σε όλα αυτά φλέρταρα και για λίγο με το φρικιαστικό ενδεχόμενο να έρθω μούρη με μούρη με έναν ή περισσότερους από τους 4 πρώην... Σκληρό το ξέρω, μη σας μπαίνουν ιδέες τύπου school slut, ωστόσο , μέσα σε 15 χρόνια 4 σχέσεις, δε νομίζω πως είναι και τόσο επίκινδυνος αριθμός, ε; Τι να κάνουμε, αυτό το πανεπιστήμιο με κυνηγούσε και μετά την αποφοίτηση... Λες και δεν υπήρχαν άνδρες αλλού. Τεσπά, ευτυχώς για όλους, κανείς από τους τέσσερις δεν παραβρέθηκε και ησυχάσαμε. Τη γλιτώσαμε φτηνά μόνο με ένα καρδιοχτύπι για τον άνδρα πόθο απωθημένο του πρώτου έτους, που αυτός όντως ήρθε και έκανε και εκμυστηρεύσεις (ευτυχώς είχα πιει αρκετές βότκες για να μην τον πάρω σοβαρά), με μερικές κλεφτιές ματιές από κάτι κουρασμένους παντρεμένους (που γυάλιζε το μάτι τους) και αρκετές μουφο-προτάσεις για μελλοντικές συναντήσεις σε μπουζουκερί και club από τους εναπομείναντες free spirits (σπάνιο είδος υπό εξαφάνιση). Το καρνέ μου επίσης γέμισε με τηλέφωνα όλων των εδικοτήτων γαι να τους έχω stand by σε ώρα ανάγκης (δασκάλα αγγλικών για τα παιδιά, δικηγόρο για το διαζύγιο, γιατρό για το by pass, διατροφολόγο για την μπάκα, ψυχολόγο για το post trauma therapy, τραπεζίτη για τις καταθέσεις, financial analyst για τις επενδύσεις, δημοσιογράφο για τα άρθρα στα tabloids, πελάτη για τη δουλειά και μια housewife για να κουτσομπολεύουμε Μενεγάκη και DTWS). Κι όλα thanks to Essex uni... α ρε ένδοξη φοιτητική ζωή!

Μαζώ ή να μη ζώ

2011-04-14T17:18:00.000+03:00

Πριν κάνα μήνα πήγα να ακούσω Μαζωνάκη στο Βοτανικό. Εντάξει, κάπου πρέπει να κάνω κι ένα διάλειμμα από τον πολύ Αντωνάκη (βέβαια, εδώ που τα λέμε δεν πήγα και τόσες πολλές φορές φέτος, μόνο 6, αλλά κάνω κράτει για τον καλοκαιρινό γύρο στο Θάλασσα). Είχα ακούσει λοιπόν διάφορα για το show Τα ίσια Ανάποδα, φίλοι που είχαν πάει από τις αρχές της σεζόν μου είχαν πει τα καλύτερα. Η αλήθεια είναι πως ο Μαζώ είναι περίεργη φάση καλλιτέχνη, ή τον μισείς εντελώς ή καρα-γουστάρεις, δε νομίζω πως έχει κοινό που απλά τον ανέχεται για μια βραδυά στα μπουζούκια. Δηλαδή, έχω ακούσει σχόλια πως είναι εντελώς άφωνος, πως η κόκα του έχει κάψει και το τελευταίο εγκεφαλικό κύτταρο, πως είναι μεγάλο σούργελο κλπ. Δε θα προσπαθήσω να πείσω κανέναν για την ποιότητα της χροιάς του, είπαμε πολλάκις ότι τα μουσικά γούστα είναι ποικίλα και ειδικά η φώκια είναι παντός καιρού και ρεπερτορίου. Προσωπικά, τον ακούω από τα πρώτα του βήματα, ακόμα θυμάμαι την πρώτη του συνέντευξη στον Πρωινό καφέ της Κορομηλά (oh yes) και σαν κοριτσάκι είχα αγοράσει τουλάχιστον 5 cd του. Αν αυτό δε με κάνει οπαδό, τότε δεν ξέρω τι. Τεσπά, το bottomline είναι φέτος στο συγκεκριμένο μαγαζί μου είχανε πει ότι γενικά έπαιζε καλή φάση και σε συνδυασμό με το ξέκωλο την Πάολα (από φωνή κορμάρα) ο κόσμος διασκέδαζε.
Οπότε, όταν δέχτηκα πρόσκληση από μια γνωστή να πάω με την παρέα της (ενώ δε γνώριζα κανέναν από τους υπόλοιπους συνδαιτημόνες) την αποδέχτηκα με σχετική ευκολία. Η αλήθεια είναι πως έπεσε κι ένα κίνητρο: η κοπελιά με ενημέρωσε πως λόγω κάποιας γνωριμίας στο μαγαζί, το αντίτιμο θα ήταν 130 ευρώ το μπουκάλι. Επειδή τυχαίνει να βγαίνω πολύ τακτικά και σε μεγάλες πίστες αλλά και σε πιο παρακμιακά μπουζούκια (call me embati, call me frangelico) απόρησα με το ποσό, αλλά δεν έδωσα σημασία, σκέφτηκα πως ακόμα καλύτερα θα πιούμε περισσότερα μπουκάλια. Φευ... μικρή κι ανόητη φωκίτσα. Όταν έφτασα στο μαγαζί, η κοπελιά με ενημέρωσε πως δυστυχώς το ποσό των 130ευρώ ανά μπουκάλι αντιστοιχεί σε κατανάλωση σε τραπέζια του εξώστη (τα λεγόμενα "φοιτητικά") και ήθελε τη συγκατάθεση μου να πάμε σε τραπέζι στον κάτω χώρο, πληρώνοντας φυσικά το νορμάλ ποσό των 180ευρώ. Μα εννοείται καλή μου, στον εξώστη δεν κάθομαι ούτε για να δω την Τραβιάτα, τι λέμε τώρα. Αλλάξαμε όροφο και τραπεζάκι σε χρόνο dt, έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις και περιμέναμε να αρχίσει το πρόγραμμα.
Κάποια στιγμή, η κοπέλα μου εκμυστηρεύεται πως στα prive του μαγαζιού κάθονται γνωστοί της και πως αν θέλουμε (δεδομένου ότι είμασταν μόνο 5) μπορούσαμε να πάμε να καθήσουμε μαζί τους, μιας κι οι άλλοι είχανε κράτηση για 12, αλλά δεν είχαν μαζευτεί τα άτομα. Γίνεται να φέρεις αντίρρηση σε κάτι τέτοιο; Δε γίνεται. Να είσαι μέσα στο ring και να έχεις το Γιωργάκη να σου τραγουδάει στο αυτί σου; Σωστή η κοπελιά μας ενημερώνει ότι οι τιμές στα prive τραπέζια αφορούσαν κατανάλωση μόνο premium φιάλης, οπότε ψιλοξεχνάμε τα 180 και φτάνουμε αισίως στα 220 ή ανάλογα τέλοσπαντων το ποτό. Καμία αντίρρηση κι εκεί, άλλωστε στους ήδη 7 που κάθονταν εκεί οι 4 ήταν γυναίκες άρα σκεφτήκαμε πως σιγά το πολύ που θα πιούνε. Οπότε, στρογγυλοκαθήσαμε στους δερμάτινους καναπέδες, παραγγείλαμε τις grey goose κι αράξαμε. Γίνανε εκ νέου συστάσεις και με δέος (χαχαχα) μου επιστήσανε την προσοχή πως στο τραπέζι μας παραβρίσκονταν 3 celebrities . Ούτε που τους ήξερα. Δυο ήταν πρώην παίκτες reality και μια ήταν η αδερφή γνωστού μόδιστρου/ fashionista/solarium addict. Τους γύρισα την πλάτη με το καλησπέρα, γέμισα το ποτήρι μου και έθεσα το αιφόνι σε ετοιμότητα για να απαθανατίσω τις στιγμές απείρου κάλλους που ήμουν σίγουρη πως θα εκτυλλίσονταν.
Η βραδυά ήταν απ' όλες τις απόψεις ενδιαφέρουσα. Ο Μαζώ έδωσε ρέστα, η φουστοβερμούδα για την οποία είχε γίνει τόσος ντόρος δε μου φάνηκε καθόλου σοκαριστική, το μουστάκι του ήταν well trimmed και δε θύμιζε Σφακιανό, η Πάολα ήταν συγκλονιστικά γυμνασμένη κι απαστραύτουσα και τα αγόρια λουλουδάδες ανύπαρκτα. Δεν ξέρω, αλλά ελέω κρίσης, τους είχανε καταργήσει, όλες κι όλες δυο λουλουδούδες μπήκανε στο ring και μάλλον η παρουσία τους ήταν περιττή, καθώς το μοναδικό τραπέζι που πετούσε γαρύφαλλα ήταν το "δικό μας". Εντάξει, να είμαστε και λίγο σοβαροί, ποιος νοήμων πλέον διαθέτει κερατιάτικα λεφτά για να εκσφενδονίζει πανέρια; Μόνο η ηλιοκαμένη φασιονίστα/μοδίστρα. Το κέφι πάντως ήταν αμείωτο, το fan club του αοιδού είχε αναρτήσει τεράστια πανό "χωρίς μαζώ, εγώ δε ζω" και λυσσάγανε (τα μυαλά στα κάγκελα), τα πούρα στους διπλανούς καναπέδες φουντώνανε ασύστολα, οι celebs ξεσκίστηκαν να σουρώνουν τα χείλη τους σαν τους ροφούς στις φωτό και τελικά για πότε τέσσερις πήγε, μου'παν πάλι φύγε ούτε που το κατάλαβα.
Το κλου της βραδυάς όμως ήρθε μαζί με τη λυπητερή. Oh yes... Η φιλενάδα έβγαλε το παγγάρι κι άρχισε να μαζεύει τα ψιλά, μόνο που το ταμείον βρέθηκε απειλητικά να είναι μείον. Κάποιοι τσαμπαζήδες την έκαναν με ελαφρά όσο εμείς οι υπόλοιποι μερακλώναμε με το Μαζώ και μαντέψτε ποιο ήταν αυτοί: οι "φίρμες" των reality. Προφανώς θεώρησαν πως τα ποτά τους και η διασκέδαση τους εκείνο το βράδυ ήταν ευγενική χορηγία της φωκίτσας και των λοιπών αθώων που δεν πήραμε γραμμή ότι το upgrade από τα τραπέζια της πλέμπας στα prive δεν ήταν καθόλου κίνηση ανιδιοτέλειας. Κάτι λοιπόν με τους μαλάκες που έφυγαν χωρίς να αφήσουν λεφτά, κάτι με το ότι το παρακάναμε στα μπουκάλια, κάτι με το ότι η τιμή φιάλης άγγιζε τα 250... καταλήξαμε 5 κορόϊδα στο τέλος να πληρώσουμε ο καθένας μας για άλλους 2. Σχεδόν να μην έχουμε λεφτά για τον παρκαδόρο, για τέτοια ξεφτίλα μιλάμε. Από εκεί που με καλέσανε για ένα ποτό των 25ευρώ (λέμε τώρα), πληρώσαμε σχεδόν από ένα μπουκάλι το άτομο και να πεις ότι ήπια για ένα ολόκληρο μπουκάλι, να έλεγα χαλάλι. Αλμυρούτσικος μας βγήκε ο botanique και όταν μετά από μια βδομάδα άλλη παρέα μου πρότεινε να πάμε πάλι στο Μαζωνάκη (στην τελευταία παράσταση) ευγενικά αρνήθηκα, ο 'Άγιος Βασίλης έρχεται μια φορά το χρόνο κι εμείς πρέπει κάπως να ζήσουμε. Φιλιά.

It's only rock & roll...

2011-04-11T16:10:00.000+03:00

Είναι αστείο πως όλη την προηγούμενη εβδομάδα φίλοι και γνωστοί μου έστειλαν e-mail ή αναρτούσαν σε twitter και fb κείμενα διαφόρων "δημοσιογράφων-κοσμικογράφων" αναφορικά με το τέλος εποχής για το θρυλικό "rock". Το αστείο έγκειται στο ότι οι περισσότεροι από αυτούς ούτε που είχαν πατήσει το πόδι τους μέσα στο μαγαζί ή τελοσπάντων είχανε πάει μια φορά όλη κι όλη στη ζωή τους και μάλλον καμιά άκυρη μέρα που η "πόρτα" θα ήταν ιδιαίτερα ελαστική ή ίσως κάποια στιγμή από το φετινό Γενάρη και μετά, που πραγματικά μόνο παρακαλετός ή αν σε πληρώνανε πήγαινες. Δηλαδή βγήκε ο κάθε κατακαημένος να "κλάψει" για τις ωραίες αναμνήσεις που προσέφερε το rock'n'roll στα 25 περίπου χρόνια λειτουργίας του. Και βλέπω και βιντεάκι στο youtube με τα τελευταία λεπτά, όπου κάτι ατομάκια έχουν ανέβει στο μπαρ και αγκαλιαστά χορεύουν και κάτι άγνωστες παντελώς φάτσες να στριγγλίζουν με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό και να αποθεώνουν τον dj. Sorry, αλλά είμαι η μόνη που δε διέκρινα ούτε έναν γνωστό θαμώνα σ'αυτό το video; Είμαι η μόνη της οποίας ο κύκλος ούτε καν πάτησε το πόδι του το τελευταίο σαββατοκύριακο γιατί απλούστατα απαξίωσαν την ντέκα και την κατάντια;
Και δεν αναφέρομαι στην κατάντια του μαγαζιού και των υπευθύνων, γιατί αυτοί οι ίδιοι (οι περισσότεροι από τους θεμελιώδεις συντελεστές τουλάχιστον) είχαν καιρό τώρα απομακρυνθεί, είτε για προσωπικούς λόγους (οικονομικές διαφωνίες κλπ) είτε γιατί είχαν αρχίσει να καταπιάνονται με πιο μεγαλεπίβολα projects και η πάλαι ποτέ αίγλη είχε εξατμιστεί. Αναφέρομαι στη γενικότερη κατάντια της νυχτερινής ζωής του Κολωνακίου, που κάτι με τις πορείες και τα επεισόδια στο Κέντρο, κάτι με την ανυπαρξία πάρκιγκ, κάτι με τις τιμές των ποτών να εκτοξεύονται σε παράλογα ύψη, ο κόσμος είχε οδηγηθεί σε πιο local καταστάσεις, προτιμώντας να βγαίνει σε μέρη κοντινά στο σπίτι του, όπως Γλυφάδα, Πειραιά, Κηφισιά ή το Ψυχικό. Τουλάχιστον εκεί δε ρίσκαρες να σου πάρουν πινακίδες επειδή πάρκαρες αμάξι στην Πατριάρχου ή να πέσεις σε κάνα μπλοκ αλκοτέστ γυρνώντας λιάρδα. Ο κόσμος είχε βρει εναλλακτικές κι αυτό νομίζω φάνηκε πολύ έντονα από την αρχή της σεζόν. Κι όλα αυτά περί αύξησης του ενοικίου κλπ τα βρίσκω δικαιολογίες. Το μαγαζί απλά δε μάζευε τον κόσμο που μάζευε στις καλές του εποχές, τότε που οι ουρές σχηματίζονταν στην πόρτα κι ο Παναγιώτης έριχνε τις πίττες ζεστές ζεστές.
Οι περισσότεροι φίλοι μου απλά είχανε πλέον επιλέξει να πίνουν αλλού το "τίμιο" ποτάκι τους ή τέλοσπαντων περνούσαν μόνο για ένα λεπτό να δούνε "τι παίζει" μέσα, ενώ ξέρανε πολύ καλά πως όλοι οι wannabies, όλοι οι "πάλαι ποτέ θαμώνες" ήταν πλέον σε κάποιο από τα μαγαζιά στο εμπορικό κέντρο Λαιμού. Να πω πως ακολούθησα ευλαβικά κι εγώ αυτή την τάση θα ήταν λιγάκι παραπλανητικό, γιατί προσωπικά πέρα από τη "μόδα" είχα κι άλλους λόγους που είχα σταματήσει να δίνω το παρών στο rock. Ήδη από πέρσυ είχα κουραστεί να βλέπω γύρω μου μόνο παιδικές φάτσες και να αισθάνομαι πως στα 33 μου ήμουν η πιο μεγάλη εκεί μέσα. Είχε καταντήσει παιδική χαρά, μιας και η ευκολία να μπει κανείς στο μαγαζί είχε ανοίξει την πόρτα του Παραδείσου για ηλικίες και κοινωνικές ομάδες που υπό άλλες συνθήκες δε θα φτάνανε ούτε μέχρι την είσοδο. Κι αν σε όλα αυτά προσθέσεις και το ότι είχα χάσει το τελευταίο διάστημα την απόλυτη συνένοχο μου στις κρεπάλες, απλά it was not fun anymore.
Μια γνωστή (προφανώς πικραμένη από τις "πόρτες" που θα΄χε φάει κατά καιρούς) σχολίασε ότι σιγά το πράμα και σιγά την αναστάτωση για το "κλείσιμο"΄, αφού ούτε η μουσική που παιζόταν εκεί μέσα δεν της άρεσε γιατί δεν ήταν αμιγώς ροκ, αλλά της θύμιζε μουσική του kissfm και ούτε ο κόσμος που έβλεπε της έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, καθότι όλοι της φαίνονταν "καμμένοι" και "δήθεν". Όπως λέω συνήθως, όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Εγώ μέσα σε αυτό το μαγαζί έζησα επικές στιγμές: ήπια, χόρεψα, τραγούδησα, μέθυσα, φλέρταρα, γείωσα, ερωτεύτηκα, μάλωσα, έκλαψα, χώρισα (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά). Εκεί μέσα γνώρισα τον άνδρα της ζωής μου, εκεί μέσα βίωσα το απόλυτο girl power με τις πολυαγαπημένες μου φιλενάδες/αδερφές. Για αυτά και μόνο (και για τίποτα άλλο, για κανένα φασιονβικτισμό, καμία δηθενιά και κανέναν ελιτισμό) αγαπώ το Rock. Τα τραγούδια που ακούσαμε εκεί μέσα (κάθε μέρα, κάθε dj και το ξεχωριστό τους πρόγραμμα) μου δημιουργούν πάντα ρίγη και όπου κι αν τα ακούσω θα είναι πάντα άρρηκτα συνδεμένα με αυτό τόν χώρο. Από τους Bon Jovi της Πέμπτης μέχρι τη Μαρινέλα της Κυριακής και τις μεϊνστριμιές των απογευματινών πάρτυ τα Σάββατα...
Θέλω να θυμάμαι αυτό το μαγαζί σαν ένα αγαπημένο κομμάτι της ζωής μου και δεν ήθελα να ζω τον ξεπεσμό των τελευταίων μηνών. Θα θυμάμαι τις φάτσες και τα τυπάκια πάνω στους δερμάτινους καναπέδες, θα θυμάμαι τους πυροσβεστήρες, τις σφυρίχτρες, τα υποβρύχια με martini, την πίτσα με τη ρόκα, τα χριστουγεννιάτικα στολίδια στον πολυέλαιο, την ευγενική κυρία στις τουαλέτες που με ρωτούσε κάθε φορά αν είμαι καλά (αν το έχω), τους κοιλιακούς του Μάνου, το Σάββα να με στριμώχνει στην κουζίνα, την Άρια να λικνίζεται στη μπάρα, το στριμωξίδι και το πατείς με πατώσε και το Θανάση το σερβιτόρο να σπρώχνει ακόμα χειρότερα απ'όλους, τα αποκριάτικα πάρτυ, τις μουφοκρατήσεις για να σε βάλει μέσα ο πορτιέρης παραβλέποντας τους κακομοίρηδες που ξεροστάλιαζαν, το Λουκά να δίνει ρεσιτάλ στις φιγούρες του Micheal Jackson, τους συνήθεις υπόπτους να κάθονται πάντα στις αγαπημένες τους θέσεις κατά μήκος του μπάρ. Κι εγώ εκεί μ'ενα χαμηλό ποτήρι ουίσκυ με πάγο, με δωδεκάποντα στιλέτο (που κάθε φορά μετάνιωνα όταν έπρεπε να περπατήσω μέχρι το αμάξι), τη διάθεση τύπου durecell, με μάτια να έχουν γίνει κουμπότρυπες από τον καπνό και λίγο ζαλισμένη από τα ξύδια, να μην κουνάω ρούπι αν δεν άναβαν τα φώτα κι άνοιγε διάπλατα η πόρτα και την κολλητή να μου λέει ... "κοπελιάααααααα... πάει και σήμερα, άντε να μαζευτούμε". Για μένα λοιπόν, this is and always will be ROCK'N'ROLL. Φιλιά.

"Φίλοι" προς αποφυγή

2011-04-04T00:49:00.003+03:00

Προσφάτως απέκτησα έναν virtual stalker. Ναι, φαίνεται πως στις μέρες μας κάθε self-esteemed υπέρ-κοινωνικό κορίτσι οφείλει στον εαυτό του να έχει έναν τουλάχιστον παθιασμένο follower. Μόνο που στην περίπτωση μου, πιστεύω πως πρόλαβα το κακό στα σπάργανα κι αντιμετώπισα την κατάσταση με πυγμή κι αξιοπρέπεια κι έδωσα στον επίμονο θαυμαστή να καταλάβει πως δεν τον παίρνει να συνεχίσει με τα ακατάπαυστα e-mail, μηνύματα στο skype, την ανάρτηση τραγουδιών με ιδιαίτερα υπονοούμενα στο wall μου στο facebook και τις διαρκείς εκκλήσεις του για συνάντηση face to face. Όλοι οι φίλοι που αμέσως αντελήφθησαν αυτή την περίεργη υπερ-κινητικότητα με συμβούλεψαν να κάνω τον τύπο delete και καπάκι block από όλα τα social media στα οποία είχε επιβάλει την παρουσία του και να ησυχάσω μια και καλή. Επειδή, όμως, αυτό μου φάνηκε κάπως άνανδρο και θρασύδειλο, μιας και κατά μία έννοια η κατάσταση είχε ξεφύγει του ελέγχου υπό τη δική μου ανοχή (είχα απαντήσει σε ένα δυο μηνύματα του, με τη συνήθη παιδική αφέλεια που με διακρίνει, σαν να επρόκειτο για ακόμα ένα φίλο κοινών γνωστών στον οποίο όφειλα μια στοιχειώδη ευγένεια) θεώρησα τίμιο να του εξηγήσω ότι με είχε ενοχλήσει η συμπεριφορά του κι ότι πολύ απλά θα του αφαιρούσα το δικαίωμα να με ξαναπλησιάσει διαδικτυακά. Η κίνηση μου αυτή φαίνεται (τουλάχιστον προς το παρόν) πως απέφερε καρπούς κι ο μετανιωμένος stalker απέστειλε ένα μήνυμα συγνώμης, έσβησε όλα του τα posts από το φατσοτοίχο μου, υποσχέθηκε πως δε θα ξανακάνει κάτι που να με φέρει σε δύσκολη θέση και μ'ευχαρίστησε που ντόμπρα (χαχαχα κάπου εδώ ο μικρός θα έλεγε "παντελονάτα") του ξεκαθάρισα την άποψη μου.
Με αφορμή, λοιπόν, αυτό το περιστατικό, είχαμε σήμερα στην παρέα (απαρτούμενη από γυναίκες και άνδρες) την κουβέντα για τις διαδικτυακές "φιλίες" και για τους κινδύνους που ελοχεύουν αυτά τα "ανοίγματα". Γιατί, εντάξει δεν υπάρχει κάτι περίεργο στο να θέλει κάποιος να διευρύνει τον κοινωνικό του κύκλο και να θέλει να αυξήσει τς γνωριμίες του, καλώς η κακώς το internet έχει δώσει σε όλους αυτό το προνόμιο, το θέμα είναι το φαινόμενο να μην πάρει προεκτάσεις ψυχοπάθειας κι εμμονής. Σίγουρα όλοι έχουμε γνωρίσει άτομα μέσα από κάποιο site κοινωνικής δικτύωσης, ίσως και να έχουμε προχωρίσει και σε real time επαφές μαζί τους, το θέμα είναι να υπάρχουν κάποιες νόρμες που να διέπουν αυτές τις περαιτέρω κοινωνικές περιπτύξεις. Δε θα μπορούσα εδώ να αρχίσω να κυρήττω υπέρ της προστασίας των προσωπικών δεδομένων, της ανωνυμίας και του keeping a low profile, καθώς εγώ είμαι από τη φύση μου ένα πολύ loud κι εξωστρεφές άτομο, αλλά υπάρχουν πάντα και κάποια όρια. Κι είναι πολύ σημαντικό, όλοι οι νεο-αποκτηθέντες "φίλοι" μας να σέβονται αυτά τα όρια και να τηρούν τις αποστάσεις. Κι αν από δική μας υπαιτιότητα (δίνοντας, δηλαδή, δικαιώματα και το λεγόμενο πράσινο φως) οι διαχωριστικές γραμμές καταργούνται και ξεπερνάνε τα όρια, να τους επαναφέρουμε στην τάξη με αξιοπρέπεια και ειλικρίνεια.
Σημεία των καιρών το facebook, τα chat rooms, to twitter κοι οι λοιπές πλατυφόρμες ηλεκτρονικής καβλάντας, όμως μέσα στον ωκεανό των άπειρων φαινομενικά άκακων χρηστών κολυμπάνε και "καρχαρίες" και λοιπά θηριώδη θηλαστικά που είναι έτοιμα να φάνε τα αμέριμνα μικρά ψαράκια. Και κρυμμένοι πίσω από τα avatars (κι εσχάτως τα fake accounts και fake profiles) παραμονεύουν αρπακτικά, αρρωστημένοι παιδόφιλοι, μαλάκες και καριόλες που ζουν για να σου κάνουν το βίο αβίωτο, να σε καταδικάσουν σε διαρκή φόβο, αγωνία κι ανασφάλεια. Το bottomline είναι, πως ποτέ δεν ξέρεις ποιον έχεις απέναντι σου σε μια καινούρια διαδικτυακή φιλία, αν είναι αυτός που διατείνεται πως είναι, αν οι προθέσεις του είναι αγνές και αν δεν κουβαλάει εμμονές ή άλλα σοβαρά κουσούρια. Προσωπικά, έστω και σε αυτό το πολύ μικρό βαθμό που το έζησα, το πάθημα μου έγινε μάθημα και εφεξής θα φιλτράρω ακόμα πιο διεξοδικά τα "αιτήματα φιλίας". Θεωρούσα πως είχα αυστηρά κριτήρια, πλέον θα βάλω τον πήχυ ακόμα πιο ψηλά. Φιλιά.

Περί ενός διαζυγίου

2011-03-30T16:39:00.000+03:00

Έχοντας πιάσει το θέμα "γάμος" τώρα τελευταία κι έχοντας αναλύσει μερικές από τις πλευρές του, στις διαστάσεις που αφορούν εμένα προσωπικά, θα'θελα να κάνω αναφορά ενός περιστατικού κάποιου οικείου μου προσώπου, το οποίο βρέθηκε πρόσφατα (και βρίσκεται δηλαδή ακόμα) στη δυσάρεστη φάση του διαζυγίου. Φίλη, λοιπόν, καλή βρέθηκε τη χωρίζει ο άνδρας της με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς να αφήνει το παραμικρό περιθώριο για λύση του προβλήματος ή επανασύνδεση. Εν μία νυκτί την "άδειασε" κυριολεκτικά, απαρίθμησε εκεί μερικές παπαριές ως δικαιολογίες για το τέλος του γάμου τους, πήρε τα μπογαλάκια του, μετακόμισε από το σπίτι, παραιτήθηκε από τη δουλειά του (όπου εργάζονταν κι οι δυο), ακύρωσε το κινητό του, ζήτησε από την τράπεζα άρση της υποθήκης για το σπίτι που είχαν αγοράσει από κοινού με δάνειο, έκανε αίτηση διαζυγίου κι εξαφανίστηκε. Κι όλα μέσα σε ένα μήνα.
Περιττό να πω, πως η φιλενάδα ούτε που είχε πάρει μυρωδιά, ούτε πρόλαβε να αντιδράσει. Όλες της οι προσπάθεις εκλογίκευσης, όλες οι απόπειρες επανένωσης, τα κλάματα, τα παρακάλια, οι υστερίες πέσανε στο κενό. Αμετάκλητος ο λεγάμενος, άφαντος εντελώς και "ο συνδρομητής που καλέσατε είναι απενεργοποιημένος". Μέσω δικηγόρων και πληρεξουσιών η οποιαδήποτε περαιτέρω επικοινωνία, ακόμα και για τα βασικά διαδικαστικά. Ακόμα κι οι συγγενείς δήλωναν μια αληθοφανή άγνοια, καλά καλά δεν μπορούσαν να χωνέψουν το πόσο ξαφνικά είχαν όλα εκτυλιχθεί. Αδιανόητο για μια σχέση οκτώ χρόνων από τα οποία τα τέσσερα παντρεμένοι. Και κλασσικά, όπως γίνεται πάντα με τους "ηττημένους", η φιλενάδα να κατηγορεί τον εαυτό της, να αναζητάει μάταια κάποια λογική εξήγηση, να φθείρεται ψυχολογικά και να φτάνει στο όριο της κατάρρευσης.
Επειδή εγώ έχω βρεθεί σε αντίστοιχη θέση, πριν από πολλά χρόνια, το κουδουνάκι-συναγερμός μου χτύπησε αμέσως και συμβούλεψα τη φιλενάδα πως σίγουρα είναι εμπλεκόμενη άλλη γυναίκα. Δεν εξηγείται αλλιώς, ο άλλος να σβήνει μέσα σε μια νύχτα μια ολόκληρη ζωή και να αλλάζει κεφάλαιο εν ριπή οφθαλμού. Δεν άργησα να επιβεβαιωθώ, άλλωστε ουδέν κρυπτόν υπό το φως του ηλίου. Ο παπάρας ώντας περιοδεύων πωλητής εις το επάγγελμα, είχε πολλά ταξίδια εκτός έδρας και ως εκ τούτου, έλλειπε συνέχεια από το σπίτι του. Σε κάποιο από αυτά προφανώς ξεμυαλίστηκε, ξενοπήδηξε και ποιος ξέρει τι άλλο, σε βαθμό που κρίθηκε αναγκαίο να χωρίσει άμεσα κι επιτακτικά. Η φιλενάδα δεν το έμαθε ούτε από την οικογένεια, ούτε από τους συναδέλφους του, ούτε από τους κολλητούς του, που έτσι κι αλλιώς ήταν αναμενόμενο να είναι δεσμευμένοι από το "απόρρητο". Το έμαθε από το μεγαλύτερο ρουφιάνο της εποχής μας, το facebook. Κι επειδή ο θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και το νοικοκύρη, ενώ ο τύπος δε διατηρούσε ποτέ λογαριασμό στο φατσοβιβλίο (μην τυχόν και πιαστεί μαλάκας) η καινούρια του "κατάκτηση" πανηγυρικά ανακοίνωνε τον μεταξύ τους αρραβώνα κι αναρτούσε φωτογραφίες με τρυφερά ενσταντανέ σε διακοπές και γιορτές.
Περιττό να αναφερθεί πως η φιλενάδα έχει εξαγριωθεί, έχει απογοητευθεί, έχει απελπιστεί. Με την απάτη, την κοροϊδία, την ανανδρία. Κι ενώ μέχρι χθες θεωρούσε πως το μόνο που απέμενε για να πέσουν οι τίτλοι του τέλους στην κωμωδία ήταν η υπογραφή της στο κωλόχαρτο του διαζυγίου, τώρα υπό το πρίσμα των αποκαλύψεων έχει μουλαρώσει και θέλει να εκδικηθεί. "Δε θα του το δώσω αμαχητί, που να χτυπιέται", μου είπε. Και δηλώνει έτοιμη να εμπλακεί σε ένα κυκεώνα προστριβών, καθυστερήσεων (όσο της το επιτρέπει ο νόμος) και ενδεχομένως καυγάδων, προκειμένου να αποδείξει στον παλιομαλάκα πως δεν είναι ηλίθια. Και διερωτώμαι εγώ, τι θα κερδίσει με αυτή την τακτική; Να την πει καριόλα ο άλλος, να μουλαρώσει, να δημιουργηθεί ένα εντελώς αρνητικό κλίμα και μια άσχημη αύρα, να τους πεισμώσει αμφότερους και να βρει απέναντι της ένα κοινό μέτωπο, γιατί αργά ή γρήγορα θα συστρατευθούν υπέρ του φίλοι και συγγενείς. Αυτά που θα χάσει είναι περισσότερα, θα χάσει την αξιοπρέπεια της, θα χάσει την ηρεμία της, θα χάσει ένα κομμάτι του εαυτού της. Κι όλα αυτά μόνο και μόνο για να του αποδείξει τι; ότι δε θα τα βρει τόσο εύκολα, όσο του ήρθανε μέχρι τώρα;
Δεν ξέρω, αν και άτομο από τη φύση μου πολύ εκρηκτικό, δεν πιστεύω στην εκδίκηση. Εκτός του ότι το βρίσκω τρομερά κατινίστικο και γυναικουλίστικο, το θες να πληρώσεις κάποιον με το ίδιο νόμισμα μου βγάζει κάτι σε αδυναμία χαρακτήρα. Σέβομαι ότι η φιλενάδα βράζει μέσα της, σέβομαι κι αναγνωρίζω την αδικία εις βάρος της, αλλά είμαι υπέρμαχος της άποψης πως όταν η ζωή σε κερνάει λεμόνια, εσύ να φτιάχνεις μαργαρίτες και ντάκιουρι με αυτά. Κοινώς, υπέγραψε κι όπου φύγει φύγει. Κοίτα να φτιάξεις τη ζωή σου, να εκμεταλλευτείς ποικιλοτρόπως τον ελεύθερο χρόνο που έχεις πλέον, να περιποιηθείς και να κανακέψεις την αφεντιά σου, να ταξιδέψεις, να γιορτάσεις, να διασκεδάσεις, να επιμορφωθείς, να ξεκουραστείς. Κι άσε το μαλάκα να κουρεύεται και να ταλαιπωρείται από μόνος του. Γιατί κάποια στιγμή θα το βρεί από αλλού (ακούστηκε μοιρολατρικό αυτό, πιστεύω, όμως, ακράδαντα στη Θεία Δίκη, κι έρχεται για όλους μας το πλήρωμα του χρόνου). Και στην τελική, αν το θέμα της είναι να δείξει πως δεν είναι κορόϊδο, στα μάτια και στην καρδιά όλως όσων την αγαπάμε, το δίκιο ήταν και θα είναι με το μέρος της, δε χρειάζεται να μας αποδείξει το παραμικρό. Φιλιά

Περί γάμου

2011-03-17T16:14:00.002+02:00

Στη ζωή κάθε γυναίκας δύο στιγμές καταγράφονται ως οι πιο έντονες αναμνήσεις: η μέρα που θα της κάνει πρόταση γάμου ο σύντροφος της και η γέννηση του πρώτου τους παιδιού. Εντάξει, σαφέστατα κι άλλες εμπειρίες γίνονται θέμα συζήτησης (κι ατέρμονης ανάλυσης) αλλά αυτά τα δυό περιστατικά νομίζω αποτυπώνονται στη μνήμη σου ανεξίτηλα (όταν σου συμβούν). Δεν έχω ζήσει το δεύτερο (και ίσως να μην προλάβω να το ζήσω) αλλά αναφορικά με το πρώτο, παραδέχομαι πως έχω υπάρξει παραλήπτης κάνα δυο προτάσεων αποκατάστασης. Να έχω να λέω δηλαδή στα απομημονεύματα μου, το ζήσαμε ΚΑΙ αυτό. Το τραγικό στην περίπωση μου είναι πως κανείς από τους επίδοξους μνηστήρες δεν ήταν ο The One, οπότε αυτόματα έκανα delete στα συμβάντα και προχωρούσα. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα κακού timing, ασυμβίβαστης χημείας ή απλά εγώ ήμουν αγύριστο κεφάλι και κακομαθημένη και δύστροπη, αλλά δεν πήρα ούτε μία πρόταση στα σοβαρά, δεν έδωσα σε κανέναν το περιθώριο να επεκταθεί και σε δημόσιες εκδηλώσεις με γονάτισμα και προσφορά μονόπετρου. Απλά δεν μπορώ να διανοηθώ πώς είναι δυνατόν να σκέφτεται καν κάποιος το ενδεχόμενο να παντρευτεί με κάτι λιγότερο από το απόλυτο πακέτο.
Το τι καθιστά το "πακέτο" για τον καθένα μας, το γνωρίζει μόνο ο ίδιος. Δε θα μακρυγορήσω απαριθμώντας ένα προς ένα τα σημεία, το έχω πει κι άλλη φορά, το περιβόητο check list στάνταρ ισχύει αλλά είναι και flexible, προσαρμόζεται ανάλογα τις περιστάσεις και τη χρονική περίοδο. Επ' ουδενί όμως δε επιδέχεται εκπτώσεις και πασαλείματα. Όπως έγραφα και τις προάλλες, βλέπω το γάμο σαν κάτι ιερό. Δεν είναι μόδα, δεν είναι υποχρέωση, δεν έχει λόγο ύπαρξης χωρίς αίσθημα, χωρίς αφοσίωση, χωρίς ικανοποίηση. Το να έχεις ανασφάλειες, να νιώθεις μοναξιά, να αισθάνεσαι το βιολογικό σου ρολόϊ να χτυπάει, να έχεις ανάγκη χορηγίας και διασφάλισης, να είσαι αποκομμένος από τους φίλους που κυκλοφορούν σε δυάδες, να έχεις άγχη μη μείνεις το ράφι, δεν καθιστούν επαρκή κίνητρα για να διαβείς ισόβια έναν παράλληλο δρόμο με κάποιον άνθρωπο. Κι αν οι μαμάδες μας φωνάζουν ότι ο έρωτας δεν έχει και τόσο σημασία σε μια συμβίωση (γιατί μετά από κάνα δυο χρόνια εξατμίζεται) κι ότι σημασία έχει η κατανόηση κι οι κοινές αντιλήψεις για τη διαχείρηση του οικογενειακού προϋπολογισμού, τη διαπαιδαγώγιση των παιδιών και άντε και κοινές γραμμές διασκέδασης, αντιπαρέρχομαι πως όλα αυτά μπορείς να τα έχεις και με την κολλητή σου που λέει ο λόγος, δεν την παντρεύεσαι όμως.
Και φτάνω στο επίμαχο θέμα: όταν βιώνεις σκηνικό από την ταινία "ο γάμος του καλύτερου μου φίλου", όταν ένας άνθρωπος με τον οποίο έχεις μοιραστεί παιδικές τρέλλες, φοιτητικά χρόνια, διακοπές, πάρτυ, μεθύσια, ξεφαντώματα, ο άνθρωπος που μετά τις κολλητές είναι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος αλλά που ποτέ δεν τον έχεις δει ερωτικά, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής τον θεωρούσες αδερφό σου, τόσα χρόνια έχετε εκμυστηρευθεί ο ένας στον άλλον τα γκομενικά σας, έχετε συμβουλέψει, έχετε βρίσει, έχετε κλάψει τους ώμους του άλλου, όταν λοιπόν αυτός ο σημαντικός άνθρωπος μια μέρα γυρίσει και σου ανακοινώσει πως από την πρώτη μέρα που σε γνώρισε ήξερε μέσα του πως you are the one and you're definitely meant for each other, τότε τι παίζει; Μήπως τότε αρχίζεις να επεξεργάζεσαι μέσα στο ισχνό μυαλουδάκι σου το ενδεχόμενο όλα αυτά περί έρωτα, πακέτου, πάθους και οι αθεράπευτα ρομαντικές παπαρολογίες με τις οποίες έχεις χτίσει γύρω σου ένα παραμυθένιο κόσμο από ροζ συννεφάκια να είναι ένα illusion; Μια αυταπάτη που έτρεφες επί 33 χρόνια, είτε επειδή ήσουν πολύ χαζή, είτε πολύ καμμένη (όπως έλεγε ο φίτσουλας) είτε πολύ εγωίστρια;
Για μια απειροελάχιστη στιγμή το παραδέχομαι πως κλονίστηκα. Όχι τόσο από την αποκάλυψη και την έκπληξη που βίωσα στην ανακοίνωση της έμμεσης πρότασης γάμου, όσο τον ηλεκτρισμό που με διαπέρασε για δευτερόλεπτα, που έθεσε σε λειτουργία το συναγερμό μου, που άρχισαν όλα τα καμπανάκια να βαράνε ανελέητα μέσα στον εγκέφαλο και την αίσθηση πως μια φωτεινή επιγραφή άναψε πάνω από το κεφάλι μου, ένας γκεσταπικός προβολέας με τύφλωσε κι όλα τα φλας της δημοσιότητας στράφηκαν πάνω μου, βλέμματα επίμονα και καθηλωτικά, σαν να έπρεπε να δώσω την απάντηση στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου και να κερδίσω το jackpot. Ευτυχώς, στο κλάσμα του δευτερόλεπτου που ανοιγόκλεισαν τα μάτια μου, το σύστημα επανήλθε και το μόνο που έκανα ήταν να ακούω αποχαυνωμένη τα υπέρ του νέου project που μου παρουσιαζόταν. Αισθάνθηκα κολακευμένη, αισθάνθηκα μια ευτυχία, μια ικανοποίηση, μια ιδιαίτερη ζεστασιά που απέναντι μου στεκόταν ένας άνθρωπος τόσο δικός μου και που δε μου έταζε λαγούς και πετραχείλια, δε με φλόμωνε στις μαλακίες που (κι αν) έχω ακούσει κατά καιρούς, ούτε μου υποσχόταν όρκους αιώνιας πίστης. Δεν υπήρχε κάτι ψεύτικο, καμιά φανφάρα, τίποτα μεμπτό. Ήταν όλα λογικά, όλα προβεβλημένα με τα σωστά επιχειρήματα, το γιατί, το πώς, το πότε, το πού, όλα ήταν οργανωμένα και άψογα μελετημένα. "It only makes sense, you and me".
Κι, όμως, ο άνθρωπος τελικά είναι αχόρταγο ον, ακόμα κι όταν του πρσφέρουν τα πάντα στο πιάτο, πάλι θα έχει να ζητήσει κάτι παραπάνω: what about passion, what about chemistry, what about simply longing for each other? Δηλαδή, ο γάμος είναι ένα business proposal? Δύο συνέταιροι, πιστοί φίλοι, με αλληλοκατανόηση κι αλληλοσεβασμό, με τα ίδια θέλω, με τα ίδια κίνητρα, με ίδιο "κεφάλαιο" που συνάπτουν ένα ισόβιο επαγγελματικό συμβόλαιο, από το οποίο απορρέουν κοινές υποχρώσεις αλλά που θα αποφέρει σ' αμφότερους τεράστια ωφέλη;... Όσες φίλες μου ερωτήθηκαν σχετικά μου είπανε πως ναι, αν το υπεραναλύσεις τελικά αυτό είναι ο (σωστός) γάμος. Όλα τα άλλα είναι παρελκόμενα και δεν είναι απαραίτητο να παραγγέλνεις το ουίσκυ κομπλέ. Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω... Εξακολουθώ να έχω την πεποίθηση πως το βασικό συστατικό είναι να είσαι ερωτευμένος, κάργα κι αλάργα. Κι επειδή, το ενδεχόμενο να βρεθώ κάποια στιγμή δυστυχισμένη και να έχω ανάγκη από κηπουρούς, υδραυλικούς, συναδέλφους και λοιπούς καλοθελητές να με βγάλουν από τη μιζέρια ενός γάμου χωρίς ουσία με τρομάζει, στην ερώτηση του Εκατομμυριούχου λέω να μην πάρω τη βοήθεια του κοινού και πολύ απλά να πω "σταματάω εδώ". Φιλιά.

Άλλαξ' ο κολλιές...

2011-03-14T17:13:00.000+02:00

Θεωρώ ότι στη πολυτάραχη ζωή μου τα έχω δει όλα, ή τελοσπάντων έχω δει κι έχω αντιμετωπίσει πολλά ευτράπελα, ειδικά αναφορικά με τις ανθρώπινες συμπεριφορές το "όλα" ίσως να είναι και understatement. Πάραυτα, υπάρχουν φορές που βγαίνω από τα ρούχα μου, μένω παγωτό, πέφτω από την καρέκλα μου κλπ κλπ γιατί απλούστατα αυτό που μαθαίνω δεν είναι σοκαριστικό ως γεγονός, αλλά με σοκάρει το άτομο το οποίο εμπλέκεται. Πρόσφατα, λοιπόν, έμαθα για τις εξωσυζυγικές περιπτύξεις μιας γνωστής. Και κρέμασα. Σιγά τα ωά, Εφάκι. ΌΛΟΙ ξενοπηδάνε. Μην το κάνεις θέμα, όλοι γύρω μας είναι κερατάδες. Ναι ρε πούστη μου, κουμάντο στο κρεββάτι δεν κάνω κανενός και στην τελική, ας ξεκωλιάζονται νυχθημερόν. Αλλά, όταν είσαι υπεράνω υποψίας, γιατί πραγματικά είσαι impeccable σε όλα τα άλλα, όταν είσαι η εικόνα και ομοίωση της Stepford wife, και ξαφνικά αποδεικνύεται πως δεν είσαι τίποτα άλλο από Desperate Housewife, βουτηγμένη μέσα στην πλεκτάνη, τα σκατά και την ακολασία, ε ναι... κυρά μου, κλονίζομαι.
Δεν ξέρω πραγματικά τι κάνει τους ανθρώπους τόσο δυστυχισμένους ή τόσο ανασφαλείς, που παίρνουν αποφάσεις τόσο ελαφρά τη καρδία, αλλά να παντρεύεσαι, να κάνεις παιδιά και μέσα σε τρία χρόνια να έχεις καβατζώσει και εραστή και να τους δουλεύεις όλους ψιλό γαζί μου κάνει κάτι σε απελπισία. Πιθανόν, η θύτης να αισθάνεται πολύ έξυπνη και υπεράνω ημών των υπολοίπων κοινών θνητών, που ακόμα (ναι είμαστε πολύ λίγοι, το αναγνωρίζω) πιστεύουμε σε ιδανικά και εξυμνούμε την πίστη και την αφοσίωση. Αλλά, κάθε πράξη έχει και την υπαιτιότητα της (κλεμένο από ατάκα της Persephone στο Matrix που έβλεπα χθες) και προφανώς κάτι δεν πάει καλά στην εξίσωση του γάμου της ή της ζωής της γενικότερα, που την ωθεί να συμπεριφέρεται έτσι. Και όχι, δεν ηθικολογώ εδώ. Ίσα ίσα, είμαι πρωτεργάτης του κινήματος του no strings attached και όλοι οι ελεύθεροι μπορούν να πηδοβολάνε αβέρτα κουβέρτα. (Γαμηθείτε γιατί χανόμαστε). Αλλά, εσύ κυρά μου που έχεις άντρα και παιδιά στο σπίτι, να κάτσεις στα αυγά σου ή να κάτσεις στον άνδρα σου να το ευχαριστηθείτε κι οι δυό σας. Τι γελοιότητες είναι να κοροϊδεύεις σύζυγο, γονείς και φίλους ότι τάχα μου είσαι η mrs perfect, αλλά στην τελική είσαι πιο βρωμιάρα κι από τη σκουπιδιάρα;
Και πάω το ερώτημα ακόμα πιο μακριά, γιατί στον κόρακα πάνε και παντρεύονται, άμα είναι μετά από λίγο να τα ισοπεδώνουν όλα; Και το απευθύνω σε άνδρες - γυναίκες, δε δίνω ελαφρυντικά σε κανέναν, όπως κάνανε παλιότερα οι γιαγιάδες μας που κουνούσαν το κεφάλι και συνομωτικά λέγανε..."ε, ο άντρας πρέπει να είναι και μπερμπάντης". Τι στον κόρακα σκέφτονται όταν λένε αυτό το γαμημένο το "I do"; I'll do you now, I'll do him later? Αυτό το παραθυράκι του διαζυγίου με το οποίο ξεκινάνε κάτι ντεμί γλας γάμοι, ή το option να πιάσεις γκόμενο όταν πολυζορίσει το θέμα, είναι κάτι που ξεκίνησε στα 80'ς σαν καινοτομία και πλέον τείνει να γίνει πανάκεια. Κι αφού θες μωρή να πηδιέσαι, το παιδί μπορείς να μου εξηγήσεις τι πας και το κάνεις; Τι φταίει το κακόμοιρο, είναι η μελλοντική εξασφάλιση σου μήπως η οικονομική; Αφού λοιπόν δεν είσαι για να κρατήσεις ένα σπίτι, τι πας και το ανοίγεις εξαρχής; Καλά δεν ήσουν ελεύθερη, με όποιον θες απόψε, με άλλον αύριο, ούτε να δίνεις λογαριασμό, ούτε να λες ψέμματα, ούτε να παρκάρεις τα παιδιά στους παπούδες για να κάνεις μετά ανενόχλητη τη dolce vita. Γιατί στην τελική αυτό ήταν το θέμα σου: να κάνεις τη μεγάλη ζωή, να τα έχεις όλα, και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.
Εγώ αυτό το βρίσκω νοσηρό. Με αηδιάζει η σαπίλα, με αηδιάζει η κοροιδία, με αηδιάζει το θράσος. Στο μυαλό μου, ο όρος οικογένεια είναι κάτι πολύ ιερό. Η διαδικασία του να κάνω παιδιά είναι ισότιμη με την ολοκλήρωση της σχέσης μου με το σύντροφο μου, όχι η ικανοποίηση προσωπικών αναγκών και εγωισμού. Αν τώρα από την πίεση του κοινωνικού περίγυρου, από τη μοναξιά, από δεν ξέρω κι εγώ τι κόμπλεξ η κάθε κατακαημένη βρίσκει τον πρώτο διαθέσιμο λαπά, τον παντρεύεται, κάνουν μια προσποιητά grande ζωή, αμολάνε και ένα δυο κουτσούβελα για να διαιωνιστεί το όνομα και να χαρούν (και να το βουλώσουν) τα πεθερικά και μετά καβατζώνει τον κηπουρό, το παιδί της πισίνας, τον κουμπάρο ή στο συνάδελφο στο γραφείο και του πετάει τα μάτια έξω όσο ο λαπάς δουλεύει, sorry αλλά δε θα πάρω. Προτιμώ να έχω μόνιμα το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης χωρίς καμιά υποχρέωση πάνω από το κεφάλι μου και τη συνείδηση μου ήσυχη. Φιλιά.

ΠΣΚ@LDN

2011-03-05T09:30:00.002+02:00

Λονδίνο, may I call you home? Γιατί όχι, άλλωστε, όταν πέρασα μια πενταετία εκεί ως φοιτήτρια και εφόσον επιστρέφω ανελλιπώς κάθε χρόνο από το 2000 έστω και για ένα quickie ΠΣΚ. Ίσως μετά τη Νέα Υόρκη να είναι χαλαρά η μόνη πόλη στο εξωτερικό όπου θα έμενα για πάντα. Κι ας λένε για τη μουντίλα, για τη βροχή, για τους κρυόκωλους Άγγλους, για τη διαφορετική νοοτροπία. Θεωρώ πως αν έχεις ζήσει στην αγγλική πρωτεύουσα έστω και για λίγο, βρίσκεις άπειρα επιχειρήματα να απορρίψεις αυτές τις κολλημένες αντιλήψεις. Δηλαδή, είναι δυνατόν να μην αναγνωρίζεις πως (αφήνοντας τον καιρό στην άκρη) απλά η σύγκριση με το χωριό που λέγεται Αθήνα είναι τουλάχιστον απαξιωτική. Από τη μια έχεις ένα από τα πιο busy hubs του κόσμου, κέντρο οικονομικό, πολιτισμικό, άψογη οργάνωση σε θέματα δημόσιας ζωής, ένα σταυροδρόμι κόσμων, ανθρώπων, lifestyle, μια πόλη με άπειρες ευκαιρίες για εργασία, πνευματική διέγερση, διασκέδαση, διεύρυνση οριζόντων. Κι από την άλλη, έχεις την Αθήνα μας, που ναι είναι η γεννέτειρα μας, την αγαπάμε, θέλουμε το καλύτερο για αυτή, αλλά όπως και να το κάνουμε, υστερεί σε πολλά πράγματα, όση ζωντάνια κι αν περικλείει, όσες προσπάθειες κι αν έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες να είναι μέσα στο "παιχνίδι" παρέα με τις άλλες μεγαλουπόλεις, δυστυχώς δεν παύει να φέρει βαριά την κληρονομιά του ελλαδιστάν.

Τέλοσπάντων, σήμερα δεν είμαι με διάθεση να διαβάλω την πόλη που ζω και με ζει, ίσα ίσα όπου και να βρεθώ θα διατυμπανίζω πως ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, αλλά κάθε ωραία "γυναίκα" έχει και τα ψεγάδια της. Και καλώς η κακώς η πόλη μας έχει κάμποσα από δάυτα. Ούτε φυσικά διατείνομαι πως μιζεριάζω στην Αθήνα, ίσα ίσα αν βρείς τα σωστά κουμπιά, κινείς και τα σωστά νήματα. Αλλά δεν μπορώ να μην εκφράσω την απόλυτη λαχτάρα να είχα ένα δεύτερο σπίτι στο Λονδίνο και ιδανικά να μοίραζα το χρόνο μου ανάμεσα στο "εδώ" και στο "εκεί". Αν είχα την οικονομική δυνατότητα, μα το θεό θα αγόραζα ένα μικρό διαμέρισμα, ακόμα και στην πιο υποβαθμισμένη περιοχή, στην αντίστοιχη Κυψέλη του Λονδίνου, στο Μενίδι τους, οπουδήποτε. Ούτως ή άλλως, εκεί οι αποστάσεις είναι εκμηδενισμένες ένεκα του άρτια δομημένου συγκοινωνιακού συστήματος.
Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε ανέβηκα με εκλεκτή παρέα πάνω για ένα mini-reunion among dear old friends. Τουλάχιστον, έτσι ήταν αρχικά scheduled, στην πορεία η ομάδα εμπλουτίστηκε (και με πολύ ωραίες παρουσίες θα προσθέσω) και κάπου βάλαμε σφήνα κι ο καθένας μας συναντήσεις με τοπικούς "παράγοντες", οπότε δεν ήθελε πολύ για να αρχίσουμε τo γνωστό overdose σε βόλτες, φαγητά, ποτά, γέλιο και μυθικές πόζες για φωτογράφιση. Σημειωτέον, πως παραμονή του ταξιδίου και δη Τσικνοπέμπτη η φωκίτσα είχε κρεββατωθεί με υψηλό πυρετό, δεδομένου όμως του ότι το ταξίδι δε θα το έχανα επ'ουδενί, κούμπωσα τα άπειρα χάπια, απέφυγα με βαριά καρδιά το τσίκνισμα και σύρθηκα Παρασκευή μέχρι το Ελ Βεν, για να πετάξω 4 ώρες με μπουκωμένη μύτη, φωνή να μη βγαίνει και τα μηλίγγια έτοιμα να εκραγούν από τον πονοκέφαλο. Αποτέλεσμα, κατά την άφιξη στο Λονδίνο το μόνο που είχα δύναμη να κάνω ήταν check in στο δωμάτιο, ζεστό μπάνιο και χουχούλιασμα, ενώ οι υπόλοιποι επιδόθηκαν σε dim sum tasting καταστάσεις.
Το Σάββατο ξύπνησα άλλος άνθρωπος, το οικείο feeling του "είμαι στα μέρη μου", έκανε το θαύμα του κι απηλλαγμένη ως δια μαγείας από βήχες και μύξες, του έδωσα και κατάλαβε. Από το πρωί στο πόδι, indulging myself με απίστευτες καταστάσεις: πλούσιο brunch σε γαλλικό bistrot, συνοδεία κάμποσων kir royal , βόλτες σε αγαπημένες γειτονιές όπως η carnaby street και το soho, cupcakes (ναι το ξέρω, νέα εμμονή) στο hip hummingbird bakery, cheese and wine session στο covent garden υπό τους ήχους πλανόδιου κουαρτέτου εγχόρδων, happy hour και καφές με θέα το hyde park και το ηλιοβασίλεμα από τον 28ο όροφο του hilton, dinner σε asian fusion εστιατόριο (παραγγέλνοντας λατρεμένο green curry) και bar hopping για να κλείσει η βραδυά.
Η Κυριακή κύλησε κάπως ανάλογα, με τη μόνη διαφορά πως η παρέα χωρίστηκε γιατί ο καθένας μας είχε και τις προσωπικές του εμμονές/αγαπημένες συνήθειες που έπρεπε να ακολουθήσει, είτε αυτό λεγόταν shop till you drop (όχι, δεν ήμουν εγώ αυτή), είτε περπάτημα μέχρις τελικής πτώσεως από mayfair μέχρι earls court (είναι απλά άξιον απορίας γιατί στην Αθήνα τέτοιες αποστάσεις ούτε για πλάκα δε θα καταδεχόμασταν να τις καλύψουμε πεζή). Ο καιρός δε μας πολυέκανε το χατήρι, να είμαι ειλικρινής, αυτό το trademark φτύσιμο το φάγαμε στη μάπα για αρκετή ώρα, αλλά δε βαριέσαι, δεν είμαστε κι από ζάχαρη, ούτε έριχνε και κάνα κατακλυσμό. Πάντως, με τη δανεική ομπρέλα από τον concierge μια χαρά κάναμε τη δουλειά μας. Το bottomline είναι πως μέσα σε δυο μέρες κάναμε τα πάντα, καταφέραμε να συνδυάσουμε φαγητά, ποτά, sightseeing, μαγαζιά, παζάρια, ρομαντζάδες... όλα σε ένα νοικοκυρεμένα.
Αν και για το τελευταίο, το "νοικοκυρεμένα" επιφυλάσσομαι, γιατί λίγο έλειψε να μας αρχίσουν στις ανάποδες οι bouncers σε ένα sex shop που μπήκαμε να ρίξουμε το κλασσικό γέλιο του επαρχιώτη κομπλεξικού ελληνάρα (λέμε τώρα), καθώς μία κοπέλα από την παρέα τραβούσε συνέχεια φωτογραφίες τους χρωματιστούς φλούο δονητές, κάτι που προφανώς είναι against the law και την αναγκάσανε να τις σβήσει επιτόπου και να δείξουν στους υπόλοιπους από μας με τρόπο το δρόμο προς την έξοδο. Πώς ίδρωσε το αυτί μας... ουυυυυ τόσο που πήγαμε σε έτερο μέρος που απαγορεύονται οι φωτογραφίες (call me Abercrombie&Fitch) κι αρχίσαμε τα ίδια παρατράγουδα. Κάναμε τους κινέζους και τα it's all greek to me, κι arriverderci. Σιγά μην πτοηθούμε. Και στην τελική, γι'αυτό αγαπώ το Λονδίνο, έχει ανοχές και περιθώρια για όλες τις συμπεριφορές, όσο extravagant κι αν είναι (ή προσπαθεί να γίνει) κανείς, αλλά ταυτόχρονα τείθονται και όρια τα οποία όλοι σέβονται, κανόνες που επιβάλλονται, νόμοι που εφαρμόζονται. Αυτή ακριβώς η ισορροπία είναι το μόνο συστατικό που λείπει από την ελληνική συνταγή, αλλιώς κι η Αθήνα έχει το potential να kick asses. Αλλά επειδή δεν πλησιάζει καν, το πολυ-πολιτισμικό Λονδινάκι κερδίζει πόντους! Ι ♥ LONDON!

Η βραδυά της εργένισας

2011-02-21T16:26:00.001+02:00

Έχω πήξει να πηγαίνω σε bachelorette (προσέξτε λιγάκι την κατάληξη, bachelor είναι τα party για το γαμπρό και τους φίλους του, για τη νύφη και τις φίλες της είναι hen night ή όπως προανέφερα). Δεν ξέρω τι τις έχει πιάσει όλες και μία μία παντρεύονται, επιδημία έχει πέσει; Είναι σαν το domino effect, το κάνει η μία και πέφτουν μετά στη λούμπα με τη σειρά μία μία όλες τους. Έχω πήξει στο μπουζουκερί η γυναίκα από την πρωτοχρονιά κι έπειτα. Λες και δεν υπάρχει άλλης μορφής διασκέδαση για το τελευταίο ξεφάντωμα πριν την κρεμάλα. Τώρα, να μου πεις, δικός της είναι ο γάμος της αλληνής, δικό της και το bachelorette, οπότε περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Απλά, διαπιστώνω με λύπη ότι δεν υπάρχει καθόλου φαντασία ή τελοσπάντων καθόλου διάθεση για πρωτοτυπία. Είμαι γυναίκα του γλεντιού και του μπουζουκιού και του βαρύ κι ασήκωτου λαϊκού, αλλά έλεος όχι άλλον καλλιτέχνη στο μέσον του προγράμματος να ρωτάει τάχα μου αυρθόρμητα αν υπάρχουν τίποτα νύφες στο μαγαζί και να τους αφιερώνουν γαμο-τράγουδα.
Το χειρότερο, βέβαια, δεν ξέρω αν είναι το ότι η επιλογή είναι το μπουζουκομάγαζο ή το ότι ο συνήθης ύποπτος προσκεκλημένος θαμώνας είμαι εγώ. Γιατί, ομολογώ πως προσφάτως προσεκλήθην και σε πάρτυ νύφης την οποία ελάχιστα γνώριζα προσωπικά, αλλά για κακή μου τύχη γνωρίζα τον maitre του μαγαζιού που θα λάβαινε χώρα το happening κι επιτακτικά μου ζητήσανε να μεσολαβήσω. Τι από τα δύο είναι τραγικότερον, το ότι πήγα ή το ότι πέρασα πιο καλά κι από την ίδια τη νύφη και την κουμπάρα και ότι τις έκανα όλες τούτσι στον ποτό; Anyway, ίσως και να υποτιμώ και τον εαυτό μου, και να είμαι ο απαραίτητος clown για τα πανηγύρια, οπότε όπου γάμος και χαρά, και η Βασίλω πρώτη ;-)
Βέβαια, να μου πεις τι άλλες επιλογές υπάρχουν, δηλαδή για να γιορτάσει η μέλλουσα νύφη μαζί με τις φιλενάδες τις τελευταίες της μέρες ως εργένισσα; Να πάμε σε στριπτιτζάδικο; Προσωπικά, η προοπτική να ουρλιάζω βλέποντας έναν καλογυμνασμένο Αλβανό να λικνίζεται και να χαϊδεύει την πασαλειμένη με baby oil (αλλά πάραυτα γραμμωμένη) κοιλιά του με αφήνει παγερά αδιάφορη. Προτιμώ τα οποιαδήποτε ουρλιαχτά να τα ρίχνω σε άλλο χώρο και χρόνο και πιο πριβέ καταστάσεις. Μετά, τι άλλο, να πάνε όλες οι κυράτσες μαζί σε κάνα σπα, να φοράνε ρόμπες, να πίνουν σαμπάνια και να κάνουν νύχια, μαλλιά, μασάζ κλπ λες και δε θα γίνει το ίδιο πράγμα και λίγο πριν το γάμο, όσο θα ετοιμάζουν τη νύφη. Ή να μπούνε όλες μαζί σε ένα hot tub και να χαχανίζουν και να κουτσομπολεύουν πάλι πίνοντας σαμπάνια; (αυτό το τελευταίο μου κάνει περισσότερο σε φαντασίωση κάποιου αγάμητου κυρίου). Ή αυτό που παίζει πολύ τον τελευταίο καιρό, εκδρομή στη Μύκονο, άραγμα όλη μέρα στις ξαπλώστρες στην παραλία, μοχιτάκια, thai massage, φαγητό στον Πάνορμο, coctail στο Caprice και μετά σφηνάκια και καμάκι στο Remezzo. Give me a break!
Η πιο ενδιαφέρουσα πρόταση που άκουσα πάντως ήταν από τη Yoggi μου, η οποία παντρεύεται κι αυτή οσονούπω. Δεδομένου ότι έχει εισαγάγει κάτι πολύ καινοτόμες ιδέες στο μάθημα και γενικά είναι ψαγμένο άτομο, πρότεινε την παραμονή του γάμου να κάνουμε κάτι που να έχει σχέση με το αντικείμενο της δουλειάς της. Δηλαδή, άνετο ντύσιμο, meditation μέχρι τελικής πτώσεως. πάνω σκύλους, κάτω σκύλους, δελφίνια και πολεμιστές υπό τους ήχους tribal fusion μουσικής και μετά εντατικά πάνω στους ιμάντες της air yoga, κοινώς ένα air-yogchelor. Και φυσικά, πίνοντας αφεψήματα με πολύ πράσινο τσάι κι άλλα ύποπτα ματζούνια. Η φιλενάδα πρότεινε να έχουμε και κλασσικά coctails και γενικά να εμποτίσουμε εκεί τις πρασινάδες με άφθονη vodka. Και πετάγεται η δασκάλα και λέει ότι μετά θα κάνουμε στριβογυριστές ασκήσεις αντοχής πάνω στους ιμάντες να δούμε ποια θα αντέξει περισσότερο. Αφελείς και οι δυό τους... με μένα στην παρέα και με το κατάλληλο αλκοόλ, θα είναι σα να κλέβω από εκκλησία και δεν την κόβω τη νύφη να φτάνει ποτέ στο δημαρχείο... Εμ, δε θέλανε τίμια μπουζούκια... Φιλιά!

Wanted: partners in crime - AA members excluded

2011-02-14T16:12:00.002+02:00

Γεμάτο πρόγραμμα δε σημαίνει μόνο μπεκροκαταστάσεις και ξενύχτια μέχρι τελικής πτώσεως. Παρά το γεγονός ότι η καθημερινότητα μου τον τελευταίο καιρό τείνει να επιβεβαιώνει τον κανόνα, υπάρχουν ένα σωρό άλλα πράγματα που κάνω ή που ενδόμυχα ψοφάω να κάνω αλλά δε βρίσκω παρέα. Γιατί, εντάξει το να βρεις drinking buddies είναι το μόνο εύκολο, κάνεις μια βόλτα Πέμπτη βράδυ στο Κολωνάκι και γνωστούς θα βρεις σε όλα τα μαγαζιά, πρόθυμους να πιουν ένα ποτηράκι μαζί σου. Το να βρεις παρέα για σινεμά, επίσης εύκολο, αν και λίγο πιο χρονοβόρο καθότι προϋποθέτει την αναζήτηση ενδιαφέρουσας ταινίας και το ανάλογο κοινό, αλλά από κι εκεί κι έπειτα η κράτηση εισιτηρίων είναι only a phonecall away. Να πας για ένα καφέ μετά τη δουλειά, ουυυυ εκεί έχεις και λίστα αναμονής, να έχεις να διαλέξεις. Το δύσκολο είναι να βρείς κόσμο να θέλει να κάνει και τίποτα άλλο πέρα από τα τετριμμένα.
Τα οποία μπορεί και να είναι bread and butter για ορισμένους, αλλά έλα που στο δικό μου κύκλο έχω πήξει στους "δυσκοίλιους", στους "αναποφάσιστους", στους "τσίπηδες" και γενικά στους "άραξε και βλέπουμε". Να έχεις να κάνεις άπειρες προτάσεις για αθλοπαιδιές, για εξορμήσεις, για συμμετοχές σε συνέδρια, ταξίδια κ.α και να παίρνεις πανηγυρικά κάθε φορά τα τρία σου, είτε γιατί αυτά που σε ενθουσιάζουν αφήνουν αδιάφορους τους φίλους σου, είτε γιατί ο χρόνος τους είναι περιορισμένος και γενικά δεν υπάρχει σωστός συγχρονισμός, είτε γιατί οι άλλοι προτιμούν να διαθέσουν αλλιώς τα χρήματα που τους περισσεύουν. Οι οποίες δικαιολογίες είναι κι όλες θεμιτές, γιατί ούτε να επιβάλλεις στον άλλον τις δικές σου καύλες μπορείς, ούτε να είναι απίκω όποτε σου κάνει εσένα κέφι, ούτε φυσικά να κάνεις κουμάντο στο πορτοφόλι του. Οπότε τι σου μένει, ή να περιμένεις πότε θα εδεήσει κάποιος από δαύτους να ρίξει ιδέα για κάτι πιο περίεργο από τα συνηθισμένα ή να κάνεις τελικά τα ίδια και τα ίδια, φρέντο, γαρύφαλα, τραπεζώματα, κι απλά να αλλάζει μόνο η διακόσμηση και η διεύθυνση του χώρου.
Να μην είμαι κι εντελώς αχάριστη, έχω παρέα για τα δύο-τρία βασικά μου χόμπυ, τι yoga και το snowboard. Απλά, αυτές οι παρέες είναι μόνο για αυτά, δεν τους ενδιαφέρει ή στην τελική δεν έχουν και χρόνο για κάτι άλλο. Εντάξει, και για τρέξιμο ή ποδήλατο έχω παρέα να πηγαίνω μία στο τόσο. Είναι όμως που χρόνια παρακαλάω να βρω παρέα να πάω να κάνω επιτέλους τα γαμημένα μαθήματα ιστιοπλοϊας και δε βρίσκω ανταπόκριση. Να μου πεις, έχεις ανάγκη παρέα για τα μαθήματα; Όχι, το θέμα είναι να πάρουμε και παρέα το δίπλωμα και μετά να μπορούμε παρέα να κανονήσουμε την ενοικίαση ενός σκάφους το καλοκαίρι και να πάρουμε και τοις υπόλοιπους για μια βδομάδα στο Ιόνιο. Είναι που τόσο καιρό παρακαλάω να βρω κόσμο να κάνουμε σκοποβολή (εμ πώς τσάμπα το κάναμε το laser?). Ακόμα και στο σκοπευτήριο ρε παιδί μου να έρχεται κανείς έτσι για τη συντροφιά. Μη μιλήσω για τίποτα φάσεις rafting, αναρριχήσεις, πεζοπορίες και τα συναφή, που στις μέρες μας έχουν τόσο απλουστευθεί για τους αρχάριους, οι φιλενάδες φοβούνται μη σπάσουν κάνα νύχι και οι άνδρες ενδιαφέρονται πιο πολύ για τα κοψίδια που θα φάνε μετά τις καταβάσεις. Για paintball τις γυναίκες τις κάνεις χρυσές να ασχοληθούνε, ενώ οι άνδρες σαφέστατα και δε θέλουν γυναικόπαιδα μέσα στα πόδια τους...
Είναι μεγάλη ειρωνεία πάντως να ψάχνεις για συνεργούς σε πιο ψαγμένες μορφές διασκέδασης. Έως και τραγικό θα'λεγα, το μόνο να τους ενδιαφέρει να είναι το ουίσκυ, το μπουζούκι, ο χορός και η μασαμπούκα. Εκτός κι αν όλοι τους έχουν κι εκείνοι κρυφές επιθυμίες και λαχτάρες για extreme sports, για εκδρομές σε βουνοκορφές, για καταδύσεις ή για μαθήματα ιππασίας κι απλά ή βαριούνται ή ντρέπονται να το ομολογήσουν, λες και το μόνο trendy πράγμα να κάνεις το σαββατοκύριακο είναι να πας βόλτα στα μαγαζιά, να πιεις καφέ, να φας και να βγεις για coctails. Ξεμουχλιάστε ρεεεε... ξεκουβαλάτε λιγάκι, που είστε όλοι βαριούληδες και οκνηροί. Κι αν το θέμα είναι τα λεφτά, σας έχω νέα: έχουν βγει άπειρα πλέον sites με τα κουπόνια με ένα σωρό προσφορές για διαφορετικές εμπειρίες, από οδήγηση formula 1, μέχρι πτήση με αεροπλάνο, από spa, ράντσα, φάρμες, ξενοδοχεία που οι επιλογές για κάτι διαφορετικό είναι απλά ασύλληπτες. Το θέμα είναι να υπάρχει διάθεση κι όρεξη, να θες να περάσεις καλά, να βγεις από τη μουντρουχίαση, να παίξεις όπως όταν ήσουν παιδί, να κάνεις τρέλλες. Να αισθανθείς ζωντανός. Όσοι πιστοί (και απαραίτητα scoundrels) προσέλθετε... :-)

Μια ζωή την έχουμε

2011-02-10T12:39:00.002+02:00

Καλές οι βόλτες, καλές οι βραδυνές εξόδοι, οι μπαρότσαρκες και τα ξενύχτια αλλά μιλάμε έχω πάθει overdose. Και μαζί μ'εμένα κι οι αγανακτισμένοι φίλοι στο φατσοβιβλίο, που συνέχεια μου εκφράζουν το παράπονο ότι έχουν κουραστεί να βλέπουν αναρτημένες φωτογραφίες της υπογράφουσας σε παντελώς μεθυσμένα σουργελελέ ενσταντανέ και το ρουφιάνο 4sq να δίνει ρεπόρτο κάθε τρεις και λίγο για το πού ξεδίνω. Βέβαια, υπάρχουν κι οι ελάχιστες εξαιρέσεις των παντρεμένων γνωστών μου που με παροτρύνουν να συνεχίζω ακάθεκτη σ' αυτούς τους ασυγκράτητους ρυθμούς, όσο ακόμα έχω τα περιθώρια γιατί μετά το γάμο καραδοκεί το τέλμα. Εντάξει, παν μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι κι επειδή είναι στιγμές που νιώθω πως εκτροχιάζομαι προσπαθώ ν' αγκιστρωθώ σε άλλα πράγματα που δεν προκαλούν και ίσως ερεθίζουν τους γύρω μου λιγότερο, γιατί κακά τα ψέμματα αυτοί που ενοχλούνται από την έντονη ζωή μιας και-καλά-socialite είναι ίσως αυτοί που δεν έχουν κοινωνική ζωή καθόλου, nada, niente, pas du tout.
Η αλήθεια είναι πως όταν έχεις αρκετό ελεύθερο χρόνο μετά τη δουλειά και δεν έχεις υποχρεώσεις, παιδιά, γατιά, σκυλιά, δε σε δεσμεύει τίποτα και κανείς. Συνεπώς πού το κακό να είσαι όλη την ώρα έξω για καφέ, σινεμά, εξορμήσεις και γλεντοκόπια; Ούτε τρώω κανενός τα λεφτά (παρά μόνο τα δικά μου), ούτε εκπορνεύομαι για να βγάλω τα λεφτά που χαλάω στη συνέχεια. Ούτε ξεσηκώνω κανένα που θέλει να κάθεται ήσυχος στα αυγά του, ούτε προσβάλλω την οικογένεια μου, ούτε περιορίζω τους φίλους μου, ούτε θίγω ή κοροιδεύω κανέναν με τη στάση ή τη φιλοσοφία μου. Από πότε είναι έγκλημα να είσαι υπερβολικά εξωστρεφής; Γιατί μάλλον αυτό είναι το οχληρό, το ότι όχι μόνο περνάω καλά αλλά και ότι το δημοσιοποιώ. Ε τι να κάνουμε, ρε παιδιά, δεν είμαι ούτε κρυψίνους, ούτε με απασχολεί η κοινωνική κριτική, ούτε τι θα σκεφτεί ο κάθε κατακαημένος αξιολύπητος τύπος που δεν έχει να ασχοληθεί με τίποτα άλλο πέρα από το κάνουν οι άλλοι.
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς μίζερα. Έχω δει πώς είναι να είσαι πάντα εγκρατής, οικονόμος, μετρημένος, και να ζεις με θεσμοθετημένες ταχύτητες χελώνας. Εκτός του ότι κάποια στιγμή καταλήγεις να θες να κάνεις λοβοτομή ο ίδιος στον εαυτό σου, εκτός του ότι η ανία είναι η βασική αιτία διαζυγίων, κινδυνεύεις και πάντα να σου σκάσει καμιά μέρα κάνα καλό πακέτο με θέμα υγείας και να τα δεις όλα κωλυόμενα και μετά να χτυπάς την κεφάλα στον τοίχο που έχασες τρελλά επεισόδια τόσο καιρό αραχτός στην ηρεμία, μην έχοντας κάνει τίποτα περιπετειώδες, τίποτα ανεβαστικό, τίποτα αυθόρμητο. Έχοντας χάσει έναν πατέρα στα 54 του, που ήταν μόνο δουλειά σπίτι δουλειά, μου έχει μείνει η πικρή γεύση ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έζησε στο φουλ. Κι έχω μια τεράστια λαχτάρα να ζήσω και να περάσω καλά και για εκείνον. Κι αν αυτό σημαίνει overdose στις κρεπάλες, so be it. Προτιμώ αυτή την υπερβολή, από το να καταλήξω κάποια στιγμή με φάρμακα (όποιας μορφής μπορεί να είναι αυτά).
Σε παλιότερες αναρτήσεις έγραφα για τις αγαπημένες μου συνήθειες αναφορικά με τη νυχτερινή ζωή, παίρνοντας πάντα το ρίσκο να γίνομαι γραφική. ΟΚ, πίνω πολύ, αυτό το ξέρουν όλοι γύρω μου. Ευτυχώς ακόμα δεν έχω καταλήξει Ορέστης Μακρής. ΟΚ, είμαι εκτός σπιτιού συνέχεια, το έχω το διαμέρισμα σα δωμάτιο ξενοδοχείου, χρησιμοποιώ μόνο υπνοδωμάτιο και μπάνιο, τα υπόλοιπα τετραγωνικά κάθονται και σκονίζονται. Να κάτσω μέσα, όμως, να κάνω τι; Να βλέπω τηλεόραση συνέχεια, να μασουλάω ακατάπαυστα και να κάνω μπάκα από τις coca-cola; Εντάξει, μια φορά την εβδομάδα θα το κάνω, άλλωστε θέλω να βλέπω και το Νησί. ΟΚ, πάω πολύ τακτικά στα μπουζούκια. μάλλον είμαι σκυλού, πρέπει να απολογηθώ και για το ότι είμαι Ελληνίδα και μου αρέσει να ακούω Ελληνική μουσική; Δηλαδή, μόνο με Ξυλούρη και Αλεξίου και Νταλάρα πρέπει να διασκεδάζει ο κόσμος ποιοτικά; ΟΚ, συχνάζω σε δήθεν μέρη. Φταίω που έχω drinking buddies που τραβάνε ζόρια με περιοχές και μαγαζιά. Εγώ βάζω την παρέα πάνω απ΄όλα, δεδομένου ότι δε βγαίνω μόνη μου να πηγαίνω στο μπαράκι και να κατεβάζω τα ουίσκια κάνοντας ψυχανανάλυση με τον μπάρμαν. Άρα, αν η παρέα βγαίνει αποκλειστικά Κολωνάκι και Γλυφάδα, θα ακολουθήσω. ΟΚ, πάω τριήμερο του Αγιου Πνεύματος στη Μύκονο από τα 19 μου. Αφού είναι το ομορφότερο νησί του Αιγαίου, δηλαδή πειράζει που δεν είμαι του εναλλακτικού να τρέχω backpacking σε Γαύδους και Δονούσες; ΟΚ, κάνω ταξίδια συνέχεια όλο το χρόνο στο εξωτερικό, να θυμηθώ να με απολύσω που έχω επαγγελματικές υποχρεώσεις στην αλλοδαπή ή που προτιμώ να χαλάσω τα ίδια λεφτά για ένα σαββατοκύριακο στο Λονδίνο αντί στα φαγητά, τους καφέδες και τις βενζίνες.
Τι να κάνουμε ρε παιδιά, έχω ένα σωρό ελαττώματα, το παραδέχομαι. Το μεγαλύτερο είναι μάλλον ότι περνάω καλά, διασκεδάζω κι έχω ενδιαφέροντα. Ακόμα πιο μεμπτό ίσως είναι το ότι διαθέτω πληθώρα φίλων & γνωστών. Και τρις-χειρότερο φυσικά είναι το ότι όλοι αυτοί έχουν το θράσος να με προσκαλούν απο εδώ κι εκεί. Σα δε ντρέπονται. Και σα δε ντρέπομαι κι εγώ που ανταποκρίνομαι. Θα 'πρεπε να καθόμαστε όλοι σπίτια μας και να λιώνουμε στη μαλακία, τρομάρα μας που θέλουμε να σουρτουκεύουμε. Αίσχος. Θα πάμε στην κόλαση. Αλλά, μπορεί τα καλά κορίτσια να πηγαίνουν στον παράδεισο, τα κακά, όμως, περνάνε καλύτερα! Και πριν και μετά θάνατον! Φιλιά.

Μακριά κι αγαπημένοι;

2011-02-01T15:03:00.004+02:00

Πάνε τουλάχιστον 15 χρόνια από την τελευταία φορά που είχα κάποια σχέση εξ αποστάσεως. Ήταν από αυτές τις αναπόφευκτες καταστάσεις όταν είσαι φοιτήτρια στο εξωτερικό και το έτερον ήμισυ είναι εγκλωβισμένο στα πάτρια εδάφη. Στην προκείμενη, κι αυτόν ως φοιτητή στην αλλοδαπή τον γνώρισα, αλλά κάποια στιγμή έπρεπε ο χριστιανός να υπηρετήσει τη μαμά πατρίδα, κι έχοντας πάρει τις αναβολές του αιώνα (όπως ήταν ευρέως διαδεδομένο εκείνες τις εποχές) οι δρόμοι μας έπρεπε να χωρίσουν για κάμποσους μήνες. Και όχι, δε μιλάμε για τις μουφο-θητείες που κάνουν οι νέοι τη σήμερον ημέρα, τις ξεπέτες των 9 μηνών και πάπαλα, τότε ήταν serious business ο στρατός και τα στρατευμένα νιάτα τρώγανε ένα 20μηνο πακετάκι να έχουν να χαίρονται. Τελοσπάντων, το θέμα μας δεν είναι αυτό, το θέμα είναι ότι μια φορά το ετόλμησα και έκτοτε είπα σόρυ αλλά δε θα ξαναπάρω. Και όχι, δε εννοούσα πως δε "ξαναπάρω" φαντάρο, αλλά ότι δε θα ξαναπεράσω φάση να είμαι εγώ στη δύση κι ο άλλος στην ανατολή, για τον απλούστατο λόγο ότι η απόσταση ελοχεύει πολλούς κινδύνους.
Να μου πεις, τη σήμερον ημέρα υπάρχουν αρκετές διευκολύνσεις που μειώνουν τη χιλιομετρική απόσταση, υπάρχει το internet, υπάρχει το skype για να μιλάς τσαμπέξ, υπάρχουν και οι low cost αεροπορικές εταιρίες που για λίγα ευρά σε φέρνουν εντός ωρών κοντά στον καλό σου. Ναι οκ, δεν αντιλέγω, αλλά αρκεί να βλέπεις τη φάτσα του άλλου μέσω facetime, να του στέλνεις mms με φωτογραφίες από τα σημαντικά γεγονότα στα οποία δεν παραβρέθηκε, να ξενυχτάτε ώρες ατελείωτες στο chat και να χρυσοπληρώνετε την cosmote; Δε νομίζω. Αλλιώς είναι να τον έχεις δίπλα σου το βράδυ και να του ζαλίζεις από κοντά τα ούμπαλα για τη μαλακία που έγινε το πρωί στο γραφείο με ένα συνάδελφο, αλλιώς να βλέπετε αγκαλιά στον καναπέ τις ειδήσεις στην τηλεόραση και να κουνάτε το κεφάλι απηυδυσμένοι και οι δύο με τις διαρκείς απεργίες και την κατρακύλα του κράτους πρόνοιας (λέμε τώρα), αλλιώς να έχετε τη δυνατότητα να βγείτε έξω μαζί ανά πάσα ώρα, να περάσετε ένα ρομαντικό σουκού, να πάτε ένα σινεμά. Ακούγομαι συντηρητική, ε;
Η αλήθεια είναι πως όσους δικούς μου ανθρώπους έχουν εμπλακεί σε τέτοιου είδους καταστάσεις τους είχα ενθαρρύνει και τους είχα δώσει αρκετά εναύσματα και εφόδια για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. Το κυριότερο ήταν η προτροπή μου να το αντιμετωπίζουν σαν κάτι προσωρινό, σαν κάτι διασκεδαστικό και κάτι περιπετειώδες. Σα διακοπές. Διακοπές από τη μουντή καθημερινότητα, διακοπές από τον καθωσπρεπισμό και τα κοινωνικά πρέπει. Δοκίμασε το ρε αδερφέ, και βλέπεις. Η easyjet να είναι καλά και όλα λύνονται. Και στο κάτω-κάτω, κάνε και καμιά οικονομία για να σου περισσεύουν λεφτά να πηγαίνεις στον καλό σου κάθε σουκού, τι νομίζεις ότι με το να κάτσεις Αθήνα θα χαλάσεις λιγότερα; Μόνο τα κερατιάτικα που θα πληρώσεις στο τηλέφωνο, νομίζω αποσβαίνονται. Δεν κατάφερα φυσικά να πείσω κανέναν. Μόνο ο ξάδερφος αντέχει ακόμα και μπράβο του, γιατί έχει πιάσει τον παλμό του ότι περνάει καλά χωρίς άγχη.
Και αφού λοιπόν όλα μπορούν να γίνουν εύκολα σαν παιχνίδι, γιατί αντιμετωπίζουμε με καχυποψία κι επιφύλαξη το ενδεχόμενο μιας σχέσης εξ αποστάσεως; Μάλλον γιατί στη νέα φάση επικοινωνίας ανάμεσα στο ζευγάρι, εκεί που οι διάλογοι είναι γραπτοί, πολλά μπορούν να διαβαστούν in between the lines, πολλά μπορούν να παρεξηγηθούν. Γιατί, καθυστερώντας να απαντήσει ο ένας στο τηλέφωνο βάζει τον άλλο στο τριπάκι να πλέκει με το μυαλό του τα απίστευτα σενάρια. Γιατί με το να έχεις την ανάγκη μιας αγκαλιάς γυρνώντας ταλαίπωρος από τη δουλειά και αυτή η αγκαλιά να είναι σε άλλη ήπειρο , ίσως σε κάνει αργά ή γρήγορα να την αναζητήσεις αλλού. Γιατί αν δεν έχεις τον άλλο απέναντι σου όταν θες να χαρείς μα κάτι πολύ μοναδικό που σου έτυχε σήμερα, απογοητεύεσαι και παθαίνεις κατάθλιψη. Εντάξει, ίσως να τα τραγικοποιώ υπερβολικά, ίσως όντως να γίνεται παλεύταμπλ η φάση. Απλά, εγώ να παραείμαι μεγάλη για τέτοια σκηνικά ή τελοσπάντων να έχω εξαντλήσει τις αντοχές μου από γκρίνιες, παράπονα και παρεξηγήσεις, που μου φαίνεται πιο απλό να τα αποφεύγω εκ προοιμίου. Για όλους όσους εκεί έξω αντέχουν, ένα έχω να πω: respect και κουράγιο. Φιλιά.

Η επίμονη κηπουρός

2011-01-18T12:50:00.000+02:00

Την Κυριακή ανέβηκα με δυο φίλες στην Πάρνηθα για την εκστρατεία αναδάσωσης που διοργανώνει ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας σε συνεργασία με τον ΣΚΑΪ, την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και το WWF. Κάποια στιγμή τον Οκτώβριο η yoggi μου που δραστηριοποείται και σε άλλες εθελοντικές εργασίες μου πρότεινε να συμμετέχω κι εγώ και διαβάζοντας τα άρθρα στο σχετικό site (http://parnitha.wwf.gr/), δε μου πήρε πάνω από πέντε λεπτά να αποφασίσω τις ημερομηνίες που με βόλευαν. Θυμάμαι πως όταν καιγόταν η Πάρνηθα, έβλεπα τις φρικιαστικές εικόνες στην τηλεόραση και ένιωθα εντελώς ανίκανη, δηλαδή τι θα μπορούσα να κάνω, οπότε έμεινα αμέτοχη, όπως το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού, που απλά είχε εξαγριωθεί εναντίον των σύνηθων υπόπτων και φώναζε χωρίς αντίκρυσμα. Να μου πεις, τώρα με την αναδάσωση γίνεται τίποτα; Εντάξει, σταγόνα στον ωκεανό η προσπάθεια, αλλά από το ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα.
Μαζευτήκαμε, που λες, ογδόντα νοματέοι στο πάρκιγκ του τελεφερίκ κι αναμέναμε τους διοργανωτές να μας παραλάβουν με τα πούλμαν για να μας πάνε στο σημείο που είχε επιλεγεί εκείνη τη μέρα για τις εργασίες (κάθε Κυριακή κι άλλο σημείο). Διαπίστωσα με χαρά πως είχε συγκεντρωθεί κάθε λογής κόσμος, νέοι, γέροι, ζευγάρια, φιλικές παρέες, ακτιβιστές, γιάπηδες, φοιτητές, νοικοκυρές, παρτάλια σαν κι εμένα. Όλοι γεμάτοι όρεξη κι όλοι αρκετά συνειδητοποιημένοι. Κι επαρκώς ενημερωμένοι, άλλωστε για να γίνεις εθελοντής περνάς κάποια on line σεμινάρια, με οδηγίες για τη δενδροφύτευση, ιστορικά στοιχεία για τη σύσταση του Δρυμού, πληροφορίες για τη χλωρίδα και την πανίδα που ευδοκιμούσε στην περιοχή πριν τη Βιβλική καταστροφή, συστάσεις για την ανάπλαση κ.ο.κ. Η ομάδα ήταν αν μη τι άλλο πολυσυλλεκτική.
(Ανοίγω παρένθεση εδώ για να πώ πως 08.30 το πρωί της Κυριακής είχαν μαζευτεί στον ίδιο χώρο και τα "καϊκια" που περιμένανε το λεωφορείο για το καζίνο, λόγω των δυνατών ανέμων το τελεφερίκ δε λειτουργούσε. Μας κοιτούσαν οι "τελειωμένοι" με απορία, τι κάνουν όλοι αυτοί οι "δασο-κομμάντο" σε ένα χώρο αποκλειστικά αφιερωμένο στους άρρωστους τζογαδόρους. Τι να πω, πολύ κάψιμο, άλλοι στον αγώνα της τσάπας, κι άλλοι στον αγώνα της ντάμας. Κλείνω την παρένθεση).
Μας ανεβάσανε, λοιπόν, σε ένα σημείο, μας εξοπλίσανε με εργαλεία, γάντια, δεδρύλλια, μας δώσανε νεράκι κι ένα κρουασάν για το κολλατσιό μας, μας έδωσε τις οδηγίες ο δασάρχης και μας ξαμολύσανε. Από κοντά και το τηλεοπτικό συνεργείο του ΣΚΑΪ για να απαθανατίσει τις χωματουργικές εργασίες, με τη συμπαθέστατη ρεπόρτερ να τρέμει από το ψοφόκρυο και να μας ρωτάει με τρέμουλο "΄πώς πήραμε την απόφαση να συμ μμ μμ μμ ετάσχουμε στη διαδικασία". Το έργο μας το επιβλέπανε όλη την ώρα τα μέλη του Παρατηρητηρίου της Πάρνηθας, καθώς και του δασαρχείου και ήταν δίπλα μας για να μας βοηθήσουν ή να απαντήσουν σε τυχόν ερωτήσεις. Μαζί μας κι οι αστειάτορες από την εκπομπή Ελληνοφρένεια, οι οποίοι μετέτρεψαν την όλη εμπειρία σε διασκέδαση, καθώς μας εμψύχωναν όλη την ώρα με ατάκες και ανέκδοτα για τον καιρό, τις τσάπες, το φτυάρισμα και τις λακκούβες.
Σε γενικές γραμμές ήταν μια όμορφη εμπειρία. Φυτέψαμε ο καθένας κατά μέσο όρο 4-5 δεντράκια κεφαλληνιακής ελάτης, περιποιηθήκαμε μερικά από αυτά που είχαν φυτευθεί πριν μια διετία, πατήσαμε σκατά από ελάφια, μας σκίσανε τα γαϊδουράγκαθα, σκοντάψαμε στα αποκαϊδια από τους κορμούς, χωθήκαμε στις λάσπες. Ρίξαμε γέλιο και το διασκεδάσαμε, ακόμα και με τις σκλήθρες που μπήκανε στα κακομαθημένα άψογα μανικιουρισμένα δαχτυλάκια μας, ακόμα και με τη μέση μας που πόνεσε από το σκύψιμο. Ήταν μια ευχάριστη νότα, σε ένα απελπιστικά στενάχωρο τοπίο, γιατί όπως και να το κάνεις, ένα ψυχοπλάκωμα το πάθαμε όλοι όταν αντικρύσαμε το καμμένο βουνό, όταν συνειδητοποιήσαμε την έκταση της καταστροφής, το μέγεθος της μαλακίας που δέρνει τους ενόχους. Η ζημιά, κακά τα ψέματα είναι ανεπανόρθωτη, για να επανέλθει ο δρυμός στην αρχική του μορφή θα περάσουν αιώνες. Τα δεντράκια που φυτέψαμε είχαν ύψος με τη βία δέκα εκατοστά, για να γίνουν δέντρα και τα δέντρα δάσος, θα πρέπει να αναδασώνουν μέχρι και τα δισέγγονα μας. Ας είναι, όμως, αυτό το τίμημα για την ανθρώπινη βλακεία. Προσωπικά, έχω δηλώσει συμμετοχή για άλλες δυο ημερομηνίες, αν ευαισθητοποιηθούν κι άλλοι, ίσως να βάλουμε ένα λιθαράκι προς την αναδόμηση του πάλαι ποτέ πνεύμονα της Αττικής. Φιλιά.

Ψέμα στο ψέμα

2011-01-12T17:21:00.000+02:00

Κάτι με το ραδιοφωνικό overdose από Χατζηγιάννη και το "Καλύτερο Ψέμα", κάτι η γνωστή θεατρική παράσταση, κάτι το remake της ταινία "Ζητείται ψεύτης", μου ήρθανε στο μυαλό όλοι οι Μινχάουζεν που έχουν βρεθεί στο διάβα μου και με πιάσανε ανατριχίλες. Το ψέμα και οι φτηνές δικαιολογίες είναι μάστιγα. Είναι σα μια πανούκλα που έχει καταπλακώσει τις ανθρώπινες σχέσεις και πραγματικά είναι δύσκολο να την αντιμετωπίσεις, οπότε ή το δέχεσαι και στρουθοκαμηλίζεις ή σηκώνεσαι, παίρνεις τα κουβαδάκια σου και πας σε άλλη παραλία. Έχοντας ζήσει τρία χρόνια από τη ζωή μου κάνοντας το πρώτο (δίπλα στο μεγαλύτερο ψεύτη του αιώνα ever), κάποια στιγμή μου γύρισε το μυαλό και είπα "τέλος". Έκτοτε, με το που αντιλαμβάνομαι έστω και ένα ψήγμα ανειλικρίνειας, παίρνω δρόμο κι εξαφανίζομαι με ταχύτητα του Road Runner.
Να μου πεις, έχεις εσύ κυρά μου υπάρξει 100% ειλικρινής, δεν έχεις πει ούτε μια φορά στη ζωή σου καμιά μαλακία να περάσει η ώρα ή για να αποφύγεις κάποια άβολη κατάσταση; Φυσικά και μου'χουν ξεφύγει κατά καιρούς ανακριβείς δικαιολογίες ή τελοσπάντων έχω καταφύγει περιστασιακά στην απόκρυψη της αλήθειας, δε βγάζω την ουρά μου απ'έξω. Τώρα ακούγομαι σαν όλους αυτούς που διατείνονται πως υπάρχουν βαθμίδες ψέματος, ή σαν κάποια γνωστή μου που επιμένει ότι το να μην αποκαλύπτεις αληθινά γεγονότα σε καμία των περιπτώσεων δε στοιχειοθετεί ψευδή δήλωση. Παπαριές, το ψέμα είναι ψέμα, όσο μικρό, όσο αθώο κι αν είναι. Γιατί φαινομενικά μπορεί να μην προκαλεί μεγάλο κακό, ωστόσο δεν παύει να δείχνει πως το άτομο που το λέει έχει κάποια "θεματάκια". Εγώ παλεύω διαρκώς να μην έχω τέτοια "θέματα" και μπορώ να πω πως προσπαθώ να είμαι φιλαλήθης, συνεπής και τίμια. Σε σημείο που καμιά φορά είμαι και σοκαριστικά ωμή, γιατί δε μου βγαίνει ούτε για κοπλιμέντο να πω μούφες στον άλλον (δεν είμαι αγία, είπα "προσπαθώ" όσο το δυνατόν).
Πάντως ψευταράδες έχω γνωρίσει ουκ ολίγους, από κάποιους που απλά τους ξεφεύγουν χωρίς λόγο έως τους συστηματικά αδιόρθωτους, που έχουν ανάγει το ψέμα σε χόμπυ. Και φυσικά, έχοντας ζήσει δίπλα στους καλύτερους, έχω την ικανότητα να διακρίνω τη μπούρδα πολλές φορές πριν ακόμα ειπωθεί. Η κολλητή λέει πως πάσχω από το σύνδρομο των θεωριών συνομοσίας, δεν πτοούμαι όμως, γιατί κάθε μα κάθε φορά ακούω αυτό το γλυκόπικρο "καλά, ρε Εφάκι, σε παραδέχομαι, πού το είχες μυριστεί;". Σιγά τα αυγά, δε χρειάζεται να είσαι κυνηγόσκυλο για να εντοπίζεις τις ψευτιές, ορισμένες καμιά φορά είναι τόσο κραυγαλέες που και να θες να γελάσεις στα μούτρα του άλλου που τις ξεστομίζει, δεν το κάνεις μην τυχόν και θίξεις το λιγοστό μυαλό που προφανώς διαθέτει (για να σε περνάει για τόσο ηλίθια ώστε να τον πιστέψεις).
Τα πιο χολυγουντιανά ψέματα τα έχω ακούσει από άνδρες που ναι μεν έχουν γκόμενες αλλά θέλουν να κάνουν παιχνίδι και μαζί μου. Δεν έχει χρειαστεί ούτε μια φορά στα τόσα χρόνια να ρωτήσω κάποιον αν έχει δεσμό, προφασίζομαι πως θεωρώ δεδομένο ότι είναι single κι available και τον αφήνω να πέσει μόνος του στην παγίδα. Δε θέλει πολύ για να καταλάβεις τι καπνό φουμάρει, γιατί όταν ζοριστεί με τα ωράρια, αρχίζει τις παπαροδικαιολογίες. Κι είναι κρίμα να τρέφουν αυταπάτες πως δε θα τους καταλάβεις, γιατί το πρώτο πράγμα που δε διαθέτει ένας πιασμένος γκόμενος είναι ο ελεύθερος χρόνος. Δηλαδή, πόσες φορές θα είναι άρρωστος και πόσες φορές θα έχει meeting για δουλειά μέχρι αργά; Πόσες φορές θα αναβάλει τη συνάντηση επειδή έχει να βγεί με τους φίλους του; Κι εγώ προτιμώ τις βόλτες με τις φίλες μου εννοείται, αλλά άμα με καίει να τον δω τον άλλον θα το παίξω συνδυαστικά, άσε που έτσι αποδεικνύεις και περίτρανα πως δεν έχεις κάτι να κρύψεις.
Να μου πεις, αυτά καμιά φορά τα ψέματα είναι και αστεία, δηλαδή είναι μόνο για γέλια κι οι τύποι που τα λένε δεν είναι για το πουθενά. Ίσως τα χειρότερα είναι αυτά που έχουν σκοπιμότητα να σε βλάψουν ή να σε πληγώσουν, όταν σε δυσφημούν ή όταν υποκριτικά σου χαιδεύουν τα αυτιά ενώ σου τραβάνε από κάτω το χαλί για να πέσεις. Όταν υπάρχει δολιότητα και φθόνος. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση, πάλι για να τους λυπάσαι είναι εκείνους που τα λένε, είναι αξιοθρήνητοι που δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα στη ζωή τους πορευόμενοι με ειλικρίνεια, για αυτό και καταφεύγουν σε τέτοιες τακτικές. Αλλά κι οι παθολογικοί ψεύτες, αυτοί που θα πούν δικαιολογίες ακόμα και για τα πιο χαζά και άκυρα γεγονότα, αυτοί που ενδεχομένως βιώνουν την πλασματική ιστορία που έχουν πλάσει μέσα στο κεφάλι τους, που μεγαλοποιούν ή φαντάζονται καταστάσεις που δεν υπάρχουν και τις αναπαράγουν, κι αυτοί χρήζουν της συμπόνοιας μας.
Όπως και να έχει, αθώα ξε-αθώα, μεγάλα, μικρά, πίσω από τα ψέματα υποβόσκει κάτι αρρωστημένο. Τώρα για το μέγεθος του προβλήματος του καθενός ψευτούλη, δεν είμαι σε θέση να αποφανθώ χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες. Ωστόσο και μόνο η σκέψη ότι για διάφορους λόγους (ανασφάλεια, υπερβολική ματαιοδοξία, φιλοδοξία, βλακεία, εμπαιγμός, μικροψυχία, κακία, μοχθηρία, κουτοπονηριά) κάποιος μπαίνει στη διαδικασία να σου σερβίρει φούμαρα, τους κατατάσει όλους αυτούς στην κατηγορία των ψυχολογικά διαταραγμένων. Με το ψέμα δε χτίζεις υγιείς ανθρώπινες σχέσεις, ίσα ίσα βάζεις πολύ σαθρά θεμέλια, τα οποία αργά ή γρήγορα υπό το πρίσμα της αλήθειας θα καταρρεύσουν. Κι επειδή δεν έχω αντοχές να περιμένω πότε θα λάμψει η αλήθεια, επειδή μου τελείωσαν τα ελαφρυντικά για τους ψυχάκηδες, με το που υποψιαστώ ότι η μύτη του Πινόκιο αρχίζει να μεγαλώνει, την κάνω με ελαφρά. (αυτό για να ξέρουν μερικοί που ψάχνουν ακόμα τι έφταιξε). Φιλιά.

Λόγια Φιλικά

2011-01-11T15:14:00.001+02:00

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, εγώ θα έχω να λέω ότι φιλία ανάμεσα σε γυναίκα και άντρα πολύ δύσκολο, έως απίθανο να είναι αγνή και ανιδιοτελής. Δεν ξέρω γιατί επιμένουν τόσοι να (μας) πείσουν πως οι πρώην με τους οποίους έχουν διατηρήσει καλές επαφές αυτόματα έχουν μεταμορφωθεί από γκομενάκια σε κολλητούς. Είμαι, μάλλον υπερβολικά καχύποπτη, αλλά πώς να το κάνουμε, δεν πείθομαι. Ο άνδρας θα είναι πάντα άνδρας και όσο κι αν χτυπιέται πως είσαι παιδική του φίλη, κολλητή του, "αδερφή" του, άμα του γυρίσει το μάτι στην πρώτη ευκαιρία θα νιώσει την επιθυμία να στον καρφώσει. Ενδόμυχα πάντα θα σε ορέγεται, πάντα θα σαμποτάρει με λόγια ή με καταστάσεις το καινούριο σου αίσθημα, πάντα, ρε παιδί μου, η "φιλική" αγκαλιά του θα είναι έτοιμη να σε πιάσει σα βεντούζα, να σε κολλήσει σε κάνα τοίχο και να σου πετάξει τα μάτια έξω. Εκτός κι αν είναι λούστρος.
Αλλά να κοροιδευόμαστε και να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας και να λέμε πως κάθε καινούριος άνδρας που σε προσεγγίζει, αν δε σου αρέσει, για να μην του χαλάσεις τη διάθεση μπορείς να τον κατατάξεις σε φίλο, άστο καλύτερα. Στα τριαντατόσα μας, τις φίλες και τους φίλους μας τους έχουμε ορίσει όλοι, ξέρουμε πολύ καλά πως δεν έχουμε ανάγκη να διερύνουμε τη λίστα με "επιλαχόντες". Να κάνεις παρέα κάπως, άντε πες ναι να πάει στο διάολο, με κάποιον που γνώρισες μόλις κομματάκι περίεργο , αλλά δεν σου κάνει κούκου ερωτικά. Να είσαι ειλικρινής, όμως, και να τα έχεις ξεκάθαρα μέσα σου, ότι αυτός είναι drinking buddy. Δεν είναι ο κολλητός σου. Τον απέρριψες, θυμάσαι; Του' ριξες μια πίττα να είναι όλη δική του, δηλαδή με το να τον αποκαλείς "φίλο" σου του χρυσώνεις το χάπι; Άσε, που πάντα αν καταδεχτεί να μείνει στη ζωή σου υπό το καθεστώς της νεοσύστατης "φιλίας", τον καθιστά κι αυτόν υποκριτή και mega bucks loser.
Όσο για το κολλητηλίκι με πρώην δεσμούς, να γελιέσαι πως ενώ με έναν άνθρωπο πηδιόσουν τόσα χρόνια, χωρίσατε (είτε με ωραίο, είτε με άσχημο τρόπο) και ξαφνικά την έχετε δει "κουμπάρες" και τηλεφωνιόσαστε να μάθετε τις εξελίξεις ο καθένας στα γκομενικά του άλλου, ε δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα μου έρχεται ναυτία από την υποκρισία. Αυτά τα "απελευθερωμένα" κι αυτή η "άνεση", δε με συγκινούν. Μη σου πω, πως μου κάνουν και σε ανασφάλεια, ή που δε θες να ξεκόψεις από το παρελθόν και βαφτίζεις "φιλία" το καινούριο status quo με τον πρώην για να έχεις το απυρόβλητο ή που κυριολεκτικά δεν έχεις πραγματικούς φίλους να βασιστείς, δεν έχεις δική σου ζωή να προχωρήσεις. Όταν τελειώσει κάτι, καλό είναι να μείνει εκεί που έληξε, για να είναι τίμιο και καθαρό.
Δεν ακυρώνω φυσικά τις ελάχιστες εξαιρέσεις να είναι δυο άτομα του αντίθετου φύλου φίλοι καρδιακοί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο ένας από τους δυο σίγουρα δε βλέπεται ή είναι τόσο ντεκαβλέ που δε θα περνούσε από το μυαλό του άλλου ούτε κατά διάννοια να τον δει αλλιώς. Δηλαδή, το ερωτικό στοιχείο λείπει από την αρχή της εξίσωσης. Άντε αν είναι συγγενείς, αν είναι φίλοι από μικρά παιδιά, γιατί οι γονείς τους κάνανε παρέα, αν είναι συμμαθητές από το προνήπιο και διπλανοί στο θρανίο σε όλα τα χρόνια του σχολείου. Και πάλι, όμως, είναι στην ανθρώπινη φύση κάποια στιγμή να προκύψει ακούσια ερωτική έλξη και τότε είναι που γαμιέται ο Δίας. Πώς να είναι μετά αντικειμενικοί στην κρίση τους, πώς να βλέπουν καθαρά κι αμερόληπτα κάποιες καταστάσεις, χαρακτηριστικά ζώσης σημασίας σε ένα φίλο. Πώς να αγαπούν χωρίς υστεροβουλία, πώς να στηρίζουν με ανιδιοτέλεια; Η καύλα θολώνει το μυαλό κι άντε μετά να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας.
Και ναι τα γράφω όλα αυτά από προσωπική εμπειρία. (Ούτως ή αλλως, ανέκαθεν ό,τι έγραφα ήταν καταστάσεις που έχω βιώσει). Δε θέλω να μειώσω τους κατά τα άλλα αγαπημένους άνδρες γνωστούς που έχω. Δεν είναι πολλοί, λίγοι και καλοί, και κατά ένα περίεργο τρόπο όλοι τους μου έχουν προκύψει από το πανεπιστήμιο. Δεν υπήρξα γκόμενα κανενός τους καί δεν έχω αφήσει ούτε την απειροελάχιστη αμφιβολία ότι η σχέση μας θα μπορούσε να έχει άλλον χαρακτήρα. Κι επειδή κι εκείνοι προφανώς ασπάζονται την ίδια φιλοσοφία, έχουν κρατήσει τις νόρμες και τις αποστάσεις τους με αξιοπρέπεια. Και τους εκτιμώ, όσο εκτιμώ τις κολλητές μου. Αλλά, το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω για κανέναν, για το αν γουστάρουν ή γούσταραν και το ξεπέρασαν. Θα διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, γιατί οι άνδρες τείνουν συχνά να σκέφτονται (και να συσκέφτονται) με το κάτω κεφάλι. Πέρα από αυτούς τους λίγους (που με τη βία μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού) φίλους-φίλους άνδρες δεν έχω. Έχω έναν τεράστιο κύκλο με λογιών-λογιών buddies, αλλά για τις φάσεις "φίλοι, φίλοι, σου γαμώ το καριοφίλι" επιφυλάσσομαι. Σματς.

Happy Happy Happy

2011-01-04T01:27:00.004+02:00

Καλή χρονιά και καλά μυαλά, άντε άλλος ένας χρόνος γεμάτες συγκλονιστικές εμπειρίες μας αποχαιρέτησε κι έδωσε τη θέση του σε έναν καινούριο πολλά υποσχόμενο. Εντάξει, η ρήση "τα καλύτερα έπονται" έχει γίνει πλέον κλισέ, οπότε εύχομαι απλά η φετινή διαδρομή να είναι ακόμα πιο περιπετειώδης, γιατί όπως και να το κάνουμε τα θέλει ο κώλος μας τα ευτράπελα, το πολύ φλατ το βαριόμαστε γρήγορα. Και το εύχομαι να συμβεί σε όλα τα επίπεδα, από τα συναισθηματικά έως τα επαγγελματικά, από τις φιλίες έως τις λοιπές κοινωνικές "υποχρεώσεις". Το κυριότερο, όμως, είναι να έχουμε υγεία, όλα τα άλλα λίγο πολύ τα καταφέρνουμε, κουτσά στραβά, αργά ή γρήγορα. Υγεία, το πολυτιμότερο αγαθό, το οποίο τη στιγμή που γράφω δεν είναι και στα καλύτερα του, καθότι φρόντισα η άτιμη να ξαποστείλω το 2010 ενδίδοντας σε κάθε λογής κρεπάλη. Δεν πτοούμαι, όμως, γιατί κυριολεκτικά γέμισα (στούμπωσα) τις μπαταρίες μου με τόσες μορφές διασκέδασης τις τελευταίες τρεις βδομάδες (πάει αλήθεια τόσος καιρός που έχω να αναρτήσω;) που μπορώ να ξεκινήσω τη νέα χρονιά με ξεκούραση κι ανάπαυση (και λίγη μαμαδίστικη σούπα).
Η αποχή από τη νυχτερινή ζωή της Αθήνας νομίζω είναι επιτακτική για τις επόμενες μέρες κι είναι ρε γαμώτο των Φώτων μεθαύριο, όλο και κάτι θα κανονιστεί είμαι σίγουρη, όλο και κάπου θα με παρασύρουν, ίσως αν ο πυρετούλης που με ταλαιπωρεί δεν αποχωρήσει, να καταφέρω να τη σκαπουλάρω. Φευ όμως είμαι το γνωστό τοις πάσι stamina girl, όπερ σημαίνει ότι για έναν Πλούταρχο την Τετάρτη ή έναν Καρρά στη Θεσσαλονίκη ανήμερα του Αη Γιαννιού θα ξεσηκωθώ. Λες και δε μου έφτασε το bouzouki overdose των γιορτών. Να το πω το κρίμα μου, το πέρασμα της φωκίτσας από τις πίστες ήταν τουλάχιστον σαρωτικό. Κι εξίσου ξαφνιαστικό για τους φίλους μου που απορούσαν πώς μπορεί το ίδιο άτομο να είναι το ένα βράδυ σε live του Ρακιτζή (ναι ναι αυτός με τον Πουφ και το S.A.G.A.P.O), μετά σε live της Ευριδίκης, σε live των 1550, σε live του Δάντη (όχι της Κολάσεως, αλλά να γίνεται του inferno μέσα στο μαγαζί) και παραμονή Χριστουγέννων στο Romeo πρώτο τραπέζι πίστα στο Χολίδη (της Μπεκατώρου) και προπαραμονή Πρωτοχρονιάς στο Posidonio με όλες τις πενθήμερες των Λυκείων της Αττικής να λικνίζονται υπό το λάγνο βλέμμα του Κιάμου. Κάντε τη σούμα, κι αν καταφέρετε να βγάλετε άκρη πώς συνδυάζονται όλα αυτά τα μουσικά γούστα, give me a call να το αναλύσουμε παρέα.
Κι επειδή γιορτές δεν είναι μόνο οι πίστες, αλλά και τα μαγαζιά για shopping μέχρι τελικής πτώσεως κι αποτελειώματος του ορίου της κάρτας, οι αμέτρητοι καφέδες με καλούς φίλους που είχανε την άδεια τους, τα cheese and wine sessions σε bistrot επί της Βουκουρεστίου, το βουλιμικό καταβρόχθισμα burgers στις καινούριες αφίξεις της πόλης (call me hard rock, call me gaspar) αλλά και στα all time classic value TGI's, χώρια τα γιορτινά γεύματα σε μαμά και "κουμπάρα" Στέλλα που μας ξελίγωσαν με τις master chef γευστικές δημιουργίες και το impeccable art de la table, νομίζω το να προσθέσω πως έκανα και μερικά περάσματα από αγαπημένα στέκια για να πιω κι ένα-δυο (και τρία και τέσσερα κι απειλητικά και πέντε) ουισκάκια είναι τουλάχιστον περιττό. Αν βάλω μέσα σε παρένθεση και το τριημεράκι που έλειψα σε Ξυλόκαστρο-Καλάβρυτα-Τρίκαλα, παρέα με το απόλυτο girl power ντουέτο Glu & Gla, δε έμεινε παρά το new year's eve red night party στο Hilton για να δώσει το τελειωτικό φρενάρισμα στο roller coaster των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων.
Αυτό που μου έμεινε από όλα αυτά (πέρα φυσικά από το κρυολόγημα και την εξάντληση) είναι η ικανοποίηση πως περιτριγυρίζομαι (περιέργως ακόμα) από πολλούς φίλους, η διαφορετικότητα μεταξύ των οποίων μπορεί μεν να δημιουργεί μια ασυμβατότητα στους συνδυασμούς της παρέας, ωστόσο η ποικιλία στα ενδιαφέροντα και η ανεβαστική διάθεση όλων τους γέμισε και το τελευταίο δευτερόλεπτο του χρόνου μου. Τελικά, μέσα στο 2010 απέκτησα καινούριους φίλους (συμμορία της βεράντας), ενίσχυσα δεσμούς με παλιότερους (lampadarios&co) και ανανέωσα τους όρκους αιώνιας πίστης με τους πιο αρχαίους (κολλητές). Με όλους αυτούς πέρασα τις τελευταίες μέρες του χρόνου, με κάποιους από αυτούς πέρασα τις πρώτες ώρες του καινούριου έτους, με κάποιους υπήρξα κοντά νοερά ανταλλάζοντας αδιάκοπα μηνύματα διαδικτυακά (whatsapp, το υπέρτατο εργαλείο). Χωρίς αυτούς, όλα τα ξενύχτια, τα ταξίδια και τα ξύδια θα ήταν ανούσια, ανιαρά, άνευρα. Οπότε, η τελευταία ευχή μου για το 2011 μετά την Υγεία είναι να έχουμε όλοι γύρω μας ανθρώπους που μας νοιάζονται, μας αγαπάνε και που περνάνε καλά μαζί μας. ΌΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ... έπονται. Καλή Χρονιά!

Χιόνια στο Καμπαναριό

2010-12-18T00:07:00.000+02:00

Ήρθε επιτέλους το κρύο! Είναι απίστευτο πως την περασμένη εβδομάδα Πέμπτη βράδυ στη Γλυφάδα η θερμοκρασία ήταν 21°C και μιάμιση μέρα μετά πηγαίνοντας πρωί πρωί στη δουλειά κοίταζα και ξανακοίταζα πότε το καντράν του αυτοκινήτου και πότε έξω από το παράθυρο κι έτριβα τα μάτια μου αντικρύζοντας θερμοκρασία 3°C και μερικές αφράτες νιφάδες χιονιού να κάνουν την εμφάνιση τους. Δηλαδή πόσο σουρεάλ που μέχρι αρχές Δεκεμβρίου κυκλοφορούσαμε ξεκάλτσωτοι (εντάξει, στάνταρ κατάσταση αυτή για τη φώκια, χειμώνα καλοκαίρι, αλλά τώρα μιλάω γενικά) και με τα κοντομάνικα. Είχαμε αρχίσει να ξεγελιόμαστε και να νομίζουμε πως γίναμε Αυστραλία και να πλάθουμε σενάρια πως Χριστούγεννα θα τα περάσουμε στην παραλία (οι φήμες για ρεβεγιόν στο fridays του Αστέρα δίνανε και παίρνανε). Άσε, που ο περισσότερος κόσμος δεν είχε καν διάθεση να στολίσει δέντρο. Ο καιρός μόνο γιορτινός δεν ήταν. Κι εκεί που το'χαμε συνηθίσει και σχεδόν είχαμε ξεχάσει πως ήταν Δεκέμβριος, τσουπ σκάει μούρη από το πουθενά ο χιονιάς και ευθύς μπήκαμε όλοι σε mood "Iiiiiiiiii am dreamiiiiiiiiing of a whiiiiiiiiiiiite Christmas".
Το χιονάκι έπεσε άφθονο και αν δε λυσσομανούσε ο αέρας, πιστεύω πως άνετα θα το είχε στρώσει κι εδώ στα (ως επί το πλείστον εξωτικά) Νότια Προάστεια. Τέτοιο σκηνικό είχαμε να το ζήσουμε χρόνια. With all due respect στους φίλους που κατοικούν στα ΒΠ (και πόσο μάλλον σε αυτούς από τη Βόρειο Ελλάδα) που εκείνοι σχεδόν κάθε χειμώνα στέκονται τυχεροί και βλέπουν την αυλή τους καλυμένη από χιόνι, που μπορεί να μη στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο για κάνα δυο μέρες, αλλά για μας εδώ τους χαμουτζήδες η σπανιότητα του φαινομένου το ανάγει αυτόματα σε talk of the town. Είναι σαν όλα να σταματάνε να έχουν την παραμικρή σημασία και το μείζον θέμα είναι η χιονόπτωση. Προσωπικά, σα μικρό παιδάκι πήρα τηλέφωνο τη μαμά, την αδερφή, τους φίλους (αδιαφορώντας για το πόσο νωρίς ήταν) για να αναφωνήσω με χαρά "ΧΙΟΝΙΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ". Και να ακούσω απ'όλους ανεξαιρέτως την απάντηση "καλά παιδί μου στον ύπνο σου το έβλεπες". Κι ακάθεκτη συνέχιζα με τηλέφωνα, αναρτήσεις σε twitter και facebook, uploading φωτογραφιών και video με φόντο την έντονη χιονόπτωση.
Το αστείο είναι πως σαν άτομο δε μου έχει λείψει το χιονισμένο τοπίο. Εννοώ, έχοντας σα χόμπυ το snowboard, έχω δει πολλάκις my fair share of snow. Είτε κατεβαίνοντας τις ελληνικές πλαγιές (Καλάβρυτα, Παρνασό, Καιμακτσαλάν, Βίγλα, Βασιλίτσα, Πήλιο, μμμ και Μάιναλο) είτε παίζοντας την jet setter σε Αλπικές πίστες. Τότε, προς τι ο υπέρμετρος ενθουσιασμός και αυτή η παιδική χαρά που με κυρίευσε το περασμένο Σάββατο; Προφανώς γιατί είχα κουραστεί πλέον με τον φθηνοπωρινοανοιξιάτικο καιρό, που έφτασε Δεκέμβριος και δεν είχα βάλει χειμωνιάτικα ρούχα, που στη ντουλάπα αραχνιάζανε τόσα ζευγάρια ugg (τσάμπα οι αγορές στη ΝΥ), που οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ακόμα παίζανε το "Καλοκαίρι μου" του Χατζηγιάννη, που δεν υπήρχε διάθεση από την παρέα για εξορμήσεις στο βουνό. Βάλε και την ατέρμονη προσμονή για το πότε επιτέλους θα ανοίξουν τα χιονοδρομικά (τα πειράγματα και τα στοιχήματα με φίλους δίνανε και παίρνανε), ε όσο να'ναι μια ανυπομονησία να χειμωνιάσει επιτέλους μας είχε καταβάλει όλους.
Το μόνο κακό με το απότομο κρύο είναι ότι μας έπιασε απροετοίμαστους σε πολλά σημεία. Και όχι δεν αναφέρομαι στην έλλειψη αλατιού για να ρίξουμε στους δρόμους (εντάξει, δεν έριξε και τόσο πολύ χιόνι). Αλλά στο ότι έπρεπε μέσα σε μια μέρα να εξαερώσουμε τα σώματα του καλοριφέρ, που άρχισαν από το μηδέν να δουλεύουν υπερωρίες, να βγάλουμε τα μάλλινα και τα χοντρά πανοφόρια από τις ναφθαλίνες, να προμηθευτούμε ξύλα για το τζάκι, να αγοράσουμε τσάι του βουνού και κάνα μπουκάλι κονιάκ για τη σεζόν και να βγάλουμε τα γεμιστά κι άλλα καλοκαιρινά πιάτα από το εβδομαδιαίο μενού. Μας έβαλε όλους στο τριπάκι να πάθουμε αμόκ με τις κρατήσεις σε ορεινούς προορισμούς για τις γιορτές. Μας έστειλε στα μαγαζιά για καινούρια σκουφιά και γάντια. Από την άλλη,, όμως έδωσε ώθηση στις συνεστιάσεις στα σπίτια (εντάξει, ο Δεκέμβριος έχει και τις άπειρες ονομαστικές εορτές), έδωσε την πολυπόθητη αφορμή να στολίσουν ακόμα και οι πιο βαριούληδες και περισσότερο από ποτέ ενέπνευσε σε όλους μια παρείστικη διάθεση, δημιούργησε την ανάγκη για some serious χουχούλιασμα. Άσε δε το ότι επιβεβαίωσε σε όλους την πεποίθηση πως (όπως λέει η λαϊκή ρήση) κάνει κρύο, καιρός για δύο. Συνεπώς, παρά τα "τεχνικά" ζόρια που συνέπαγεται, δεν μπορούμε παρά να αναφωνήσουμε "Καλώς ήρθες, Χιονιά!!!". Η υπογράφουσα, τα κατά τόπους χιονοδρομικά κέντρα, οι πετρελαιάδες και οι ξυλάδες σε προσμένανε :-) Φιλιά.

A telephone surprise

2010-12-07T19:57:00.002+02:00

Είναι απίστευτο το τι επίδραση μπορεί να έχει στη διάθεση σου ένα τηλεφώνημα. Να χτυπάει το κινητό και στην οθόνη να βλέπεις το τελευταίο όνομα που θα περίμενες να εμφανιστεί ως "καλών". Να απαντάς χωρίς δεύτερη σκέψη και για τα επόμενα λεπτά και για όσο διαρκέσει η συνομιλία να χαμογελάς σαν χαζοχαρούμενο, η καρδιά σου να χτυπάει υπερωρίες και να κινδυνεύεις να πάθεις υπερ-οξυγόνωση. Και για την επόμενη ώρα μετά την κλήση να έχεις αποσυντονιστεί πλήρως, να μην μπορείς να δουλέψεις, να μην μπορείς να συγκεντρωθείς, να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Άντε να καταφέρεις να πάρεις την κολλητή σου και να της πεις "μάντεψε ποιος με πήρε μόλις τηλέφωνο" και μετά να τρέξεις στο μπάνιο να βάλεις το κεφάλι κάτω από τη βρύση να συνέλθεις. Μου συνέβει πριν λίγο. Ακόμα στάζει το μαλλί... πλάκα κάνω.
Δεν είναι απίστευτο όμως; Είναι το αντίθετο από αυτό που έγραφα στις "μεγάλες προσδοκίες", γιατί εδώ μιλάμε για κάτι απρόσμενο, κάτι εντελώς out of the blue and to quote my kolliti, "καλά στον ύπνο του σ'έβλεπε;" Δεν ξέρω ειλικρινά πώς του ήρθε, εντάξει μου είπε εκεί μια δικαιολογία για το πώς και με θυμήθηκε κι είπε να πάρει να δει τι κάνω, αν ζω ή αν πεθαίνω. Εντάξει, κάνα καλό νέο ήθελε να μάθει προφανώς ο χριστιανός, γιατί σε αυτό το μάταιο κόσμο bad news travel fast. Μπορεί βέβαια ούτε κι αυτό, μπορεί να ήταν κολλημένος στην κίνηση κι αντί να ρίξει καμιά πασιέντζα να περάσει η ώρα είπε να ρίξει ένα τηλέφωνο. Η πολύ απλά, μπορεί να ήθελε να καλέσει άλλη Έφη, του βγήκα εγώ, που απάντησα μέσα στην καλή χαρά και ντράπηκε, με άκουσε και κάπως κι είπε να το σώσει. Who cares? Δε με απασχολεί, ρε αδερφέ γιατί πήρε. Έκατσε η φάση και πήρε. Ωχοουυυυυυύ ζόρι τώρα να μάθουμε τα πώς και τα γιατί...
Το θέμα είναι ότι χάρηκα πάρα πολύ. Ήταν από αυτά τα μικρά πράγματα που κανείς άλλος δε δίνει σημασία, αλλά για μένα they make all the difference in the world. Είναι όπως όταν αναπάντεχα βρίσκουμε το ζευγάρι μιας κάλτσας που το ψάχναμε μήνες, ή το χαμένο σκουλαρίκι που είχε παραπέσει πίσω από τον καναπέ (κι ευτυχώς δεν το ρούφηξε η χούβερ). Είναι όπως όταν έχεις φάει σε ένα εστιατόριο και σου προσφέρουν δωρεάν το brownie και το lemoncello. Είναι όπως όταν παίρνεις το εκκαθαριστικό κι έχεις επιστροφή φόρου. Δεν έτρεφες ελπίδες, το όλο θέμα το'χες καταχωνιάσει στο πίσω μέρος του μυαλού σου και η ζωή συνεχιζόταν ακάθεκτη. Και ξαφνικά σου σκάει το kinder έκπληξη, έτσι σαν πρόωρο Χριστουγεννιάτικο δώρο.
Και δε λέω πως είναι κάνα φοβερό γεγονός να σε πάρει κάποιος από τα παλιά, είναι όμως πολύ γλυκό και πολύ εμψυχωτικό. Χωρίς να περιμένεις κάτι από αυτό το τηλεφώνημα, χωρίς αξιώσεις, χωρίς προσδοκίες. Μια μικρή κίνηση, μια τόση δα υποχώρηση στον τεράστιο εγωισμό που κουβαλάμε όλοι μας, ένα διάλειμμα από τη μαλακία που μας έχει βαρέσει κατακέφαλα και μας έχει αποξενώσει, μας έχει αποκόψει από ανθρώπους που κάποτε σήμαιναν πολλά για μας. Κακά τα ψέμματα, ό,τι και να σου έχει κάνει ο άλλος, όταν έχει περάσει τόσο μεγάλο διάστημα από την τελευταία φορά που μιλήσατε, όσο κι αν βριστήκατε, όσο κι αν στενοχωρηθήκατε, όσες φορές κι αν τον διαολοστείλατε κι υπσχεθήκατε στον εαυτό σας πως δεν ξανασχολείστε με την πάρτη του, είναι ανθρώπινο να σκιρτήσει η καρδιά, να πεταρίσει το μάτι, να φουσκώσουν τα πνευμόνια όταν σε ξαναπάρει τηλέφωνο. Απλά, θέλει ηρεμία, βαθιές ανάσες και ψυχραιμία. Ένα τηλεφώνημα είναι στο κάτω κάτω, μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα. (άσε που δεν ήταν κι αιγόκερος) Φιλιά.

Φοβού τους κέρατα φέροντες

2010-12-06T16:53:00.000+02:00

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα κι άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους τα συμπαθητικά αγιοβασιλιάτικα σκουφάκια και οι στέκες για το κεφάλι με τα κερατάκια του Τάρανδου. Αυτά σε συνδυασμό με το ότι σε λιγότερο από 20 μέρες μπαίνουμε και στο ζώδιο του Αιγόκερου, παναγία μου, μου προκαλούν σύγκρυο. Πραγματικά, οτιδήποτε σε "κερατούκλη" μου προκαλεί πολύ αρνητικά συναισθήματα, κυρίως τη μανία να πάρω δρόμο όσο γίνεται πιο γρήγορα και πιο μακριά. Κι εντάξει, δεν είμαι καμιά φανατική των ζωδίων, ούτε πιστεύω στις μελλοντικές προβλέψεις, θεωρώ ότι τη μοίρα μας την ορίζουμε μόνοι μας. Αλλά, έχοντας γνωρίσει κόσμο και κοσμάκη στα 33μου, μπορώ με άνεση να πω ότι δεν πρόκεται για ανθυποβολή όταν εντοπίζεις κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα σε ανθρώπους με το ίδιο ζώδιο. Οι προσωπικές μου στατιστικές συγκλίνουν όλες στο συμπέρασμα ότι όταν εφεξής συναντάς Αιγόκερους, πρέπει να λες μια δικαιολογία και να εξαφανίζεσαι από προσώπου γης. Γιατί αν κάνεις το λάθος και αφεθείς, το έγκλημα είναι προδιαγεγραμμένο.
ΟΚ, έκανα προσφάτως μια κουβέντα με ένα φίλο ότι όλα αυτά περί ζωδίων είναι αηδίες και κουραφέξαλα και έως ένα βαθμό συμφώνησα. Ωροσκόποι, ανάδρομοι, συναστρίες και πράσσειν άλογα. Μέσα μου όμως ήξερα πως ό,τι και να μου 'λεγε για να με πείσει πως δεν υπάρχουν κοινές συμπεριφορές και γνωρίσματα, δεν υπήρχε περίπτωση να μου βγάλει από το μυαλό πως τόσα χρόνια έχω εισπράξει τα ίδια σκατά από όλους τους τράγους και τις κατσίκες. Να μου πεις, και τα κριάρια κερασφόρα είναι, όμως μην ξεχνάμε πως πρόκειται για πρόβατα και δεν είναι τυχαία η πραότητα που διέπει όσους Κριούς έχω γνωρίσει. Αυτοί τα κέρατα τα έχουν μόνο για το θεαθήναι και να λένε πως κάτι κάνουν στον τομέα της δυναμικής και της αποφασιστικότητας. Οι Αιγόκαιροι, από την άλλη, έχουν τα κέρατα και τη μορφή του Βελζεβούλ. Και τις ιδιότητες του, φυσικά, που δεν είναι άλλες από το να παρουσιάζονται σαν τους πιο ελκυστικούς κι ενδιαφέροντες ανθρώπους, να σε παρασύρουν με τα θέλγητρα τους στην ακολασία και μετά να εξαφανίζονται γελώντας σαρδόνια εις βάρος σου.
Και δεν αναφέρομαι μόνο σε άνδρες, γιατί κι οι ελάχιστες γυναίκες κάτω από αυτό το ζώδιο, έχουν πολλάκις καταφέρει να με βγάλουν έξω από τα ρούχα μου. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι όλους κι όλες τις λάτρεψα σε μέγιστο βαθμό. Τις φίλες Αιγοκερίνες τις έκανα ινδάλματα και τους άνδρες Αιγόκερους τους ερωτεύτηκα παράφορα, τους θεοποίησα. Κι όλοι τους με απογοητεύσανε οικτρά, με πονέσανε, με άφησαν στα όρια της κατάθλιψης με τη συμπεριφορά τους, την ασυναισθησία τους, τον εγωισμό, το σταρχιδισμό τους. Αυτάρεσκα άντλησαν όλη την αγάπη που τους έδειξα, εκμεταλλεύτηκαν όλη τη αδυναμία μου και το χειρότερο απορούσαν που δεν ήμουν ικανοποιημένη με τα ψίχουλα στοργής κι ενδιαφέροντος που μου έδειχναν όταν ήταν στα μεγάλα τους ντουζένια. Τρεις παιδικές φίλες (μία στο δημοτικό, δύο από το Γυμνάσιο-Λύκειο) και τέσσερις σύντροφοι στο βιογραφκό με το συγκεκριμένο ζώδιο, επτά κανονικοί οδοστρωτήρες που πέρασαν, ισοπέδωσαν κι αποχώρησαν, χωρίς οίκτο.
Να πω βέβαια την πικρή αλήθεια, δεν αποχώρησαν μόνοι τους, αλλά όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι, τους έβγαλα όλους ανεξαιρέτως προτεινόμενους εγώ. Γιατί, κατά κάποιο τρόπο, ενώ κάθε φορά με εντάσεις, συγκρούσεις, παρεξηγήσεις και διαφόρων άλλων ειδών τσαλίμια και τερτίπια με κάνανε ρετάλι και με πετούσαν σαν στυμμένη λεμονόκουπα, μετά από λίγο γυρνούσαν όλοι/ες γιατί ξέρανε πως μπορούσα να αντέξω κι άλλο. Και ξανά τα ίδια από την αρχή, εγώ να δίνω κι εκείνοι με τα βλοσηρά τους κέρατα να με εμβολίζουν και να με στέλνουν στο απόσπασμα. Εγώ να συγχωρώ, να δίνω ελαφρυντικά για την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά τους, για την ασυνέπεια που διέκκρινε όλους κι όλες τους ανεξαρτήτως, να τρέφω ελπίδες πως θα αλλάξουν και θα σταματήσουν κάποια στιγμή να σκέφτονται μόνο την πάρτη τους και πως θα επιστρέψουν λίγη από την αγάπη που εισέπραταν από μένα. Καλά σκατούλες. Κάθε φορά έτρωγα τα μούτρα μου μέχρι που για όλους τους ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και με προσωπική υπερ-προσπάθεια (η καρδούλα μου το ξέρει) σηκώθηκα και πήρα των οματιών μου.
Δεν ξέρω πόσο ανόητο ακούγεται για έναν υπέρμαχο της λογικής και του ρεαλισμού να διακατέχεται από σύνδρομο καταδίωξης ανθρώπων που ανήκουν σε συγκεκριμένο ζώδιο. Αλλά, πώς να το κάνουμε, όταν στις 2 πιο αγαπημένες κολητές η μία και στους 5 πιο αγαπημένους συντρόφους οι 4 ήταν αιγόκαιροι, κάτι πρέπει να μου λέει για τις επιλογές μου. Άσε που ακόμα μου συμβαίνει να αναρωτιέμαι αν για κάθε καινούριο άνθρωπο που γνωρίζω κι υπάρχει χημεία από το πρώτο δευτερόλεπτο, αν έχω πέσει στα δίχτυα πάλι κανενός "κερατά". Γιατί, αυτές οι σκληρές εκφύσεις της κεφαλής σε μαγνητίζουν πριν προλάβεις καν να αντιδράσεις, σε αιχμαλωτίζουν και άντε μετά να μαζεύεις (πάλι) τα κομμάτια σου. Δρόμοοοοο λοιπόν.

Μαμόθρεφτη κοινωνία

2010-11-27T14:55:00.004+02:00

Χθες είδα τον Κυνόδοντα, με μεγάλη καθυστέρηση το ομολογώ, αλλά πού να βρεθεί χρόνος να κάτσεις με την ησυχία σου σπίτι να δεις μια ταινία της προκοπής. Η ταινία ήρθε καπάκι σε μια συζήτηση που είχα προσφάτως για τους μπούληδες και τα μαμόθρεφτα, που κατακλύζουν την κοινωνία μας. Πέρα από το ότι είναι ταινία εντελώς κουκουρούκου και γυρισμένη με έναν περίεργο τρόπο (πολλά out of focus καρέ), μου φάνηκε πολύ to the point, γιατί αντικατοπτρίζει πολύ πετυχημένα την ελληνική οικογένεια, που πλέον κακά τα ψέματα έχει φτάσει σε σημείο αυτισμού, με την υπερπροστασία, την υπερβολή, την κατρακύλα, την κατάντια. Ακούγομαι αυστηρή ε; Πώς να μην είμαι, ρε παιδιά, όταν ο μισός κόσμος γύρω μου είναι πάνω από 30χρονών και μένουν ακόμα με τη μανούλα και τον πατερούλη, έχουν βρει τη βολή τους και δεν τους νοιάζει να αυτονομηθούν, να φύγουν από το καβούκι, να φάνε τα σκατά στη μάπα (από το να τρώνε γονείς στη μάπα, καλύτερα τα σκατά) ή τέλοσπαντων να ζήσουν.
Δηλαδή, έλεος, με τους 30something που προτιμάνε το καθεστώς ελέγχου, επιβολής όρων, προγράμματος, συνηθειών από το να είναι ανεξάρτητοι, να έχουν το χώρο τους, να μπαίνουν και να βγαίνουν όποτε γουστάρουν, να τρώνε ό,τι θέλουνε, να αφήνουνε όλα τα φώτα ανοιχτά, να πετάνε τα ρούχα τους στο πάτωμα, να μην πλένουν ποτέ τα πιάτα, να φέρνουν σπίτι όσες γκόμενες θέλουν, να κάνουν πάρτυ, να κλειδαμπαρώνονται στην ησυχία τους, να ορίζουν βρε αδερφέ τη ζωή τους. Θέλουνε τη μανούλα να τους πλένει, να τους καθαρίζει, να τους ταϊζει, να τους φιλάει το βράδυ στο μέτωπο πριν πάνε για ύπνο, τον πατερούλη να τους πληρώνει όλα τα πάγια έξοδα (ΔΕΗ, νερό, τηλέφωνα, κοινόχρηστα, σούπερμάρκετ) κι εκείνοι απλά να μην κουνάνε το δαχτυλάκι τους. Α και φυσικά, το μισθό τους τους να τον δίνου τον μισό στη δόση του πανάκριβου αυτοκινήτου (εμ βέβαια, άμα έχεις τα πάντα πληρωμένα από γονείς, είναι δυνατόν να μη σου περισσεύουν λεφτά για Porsche;) και τον άλλο μισό στην καλοπέραση, ρούχα, τσιγάρα, καφέδες, ξύδια.
Σόρρυ, αλλά δε θα πάρω. Και προφανώς δε θα πάρουν ούτε κι αυτοί, γιατί μόνο εξηγείται το γεγονός ότι έχει γεμίσει ο τόπος με ευθυνόφοβους, με ανίκανους να σταθούν στα πόδια τους και με εντελώς κότες. Γιατί, όταν έχουν καλομάθει στη μασημένη τροφή γιατί να μπούνε σε ταλαιπωρίες και περιπέτειες; Γι' αυτό κι έχουμε πήξει στους αναποφάσιστους και σε ανθρώπους που δεν κάνουν βήμα μπροστά αν δεν τους κρατάει η μανούλα από το χέρι. Και για αυτό οι περισσότερες γυναίκες παραπονιούνται ότι οι άνδρες δε θέλουν να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια. Μωρέ χαζοί είναι, να φύγουν από τα έτοιμα και να πάνε να βάζουν από την τσέπη τους; Κάτσε εσύ κυρά μου να περιμένεις πότε ο άλλος θα καταφέρει να ενηλικιωθεί (πνευματικά, οικονομικά) για να σε αποκαταστήσει και προς το παρόν συμβιβάσου με ξεπέτες τα Σαββατοκύριακα στο εξοχικό. Λεφτά υπάρχουν μόνο για να σε πάει σινεμά, άντε και στα μεγάλα κέφια να σε βγάλει έξω για φαγητό (στα πολύ μεγάλα κέφια ή άν έχει πάρει καμιά προαγωγή).
Εντάξει, θα μου πεις είναι η κρίση τώρα, τα πάντα στοιχίζουν, πού να φύγει ο άλλος από την οικογενειακή εστία, να βρίσκει διαμέρισμα, να το χρυσοπληρώνει, να έχει έξοδα, εφορίες, ίκα, σύκα.
Εδώ λέει ακόμα και κόσμος που έμενε μόνος γυρίζει σιγά σιγά στο πατρικό για να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές δυσχέρειες. Δικαιολογίες. Αν πραγματικά θες να είσαι ανεξάρτητος αλλά να γλιτώσεις λεφτά υπάρχει τρόπος, νοίκιασε φτηνότερο διαμέρισμα, πάρε αμάξι με μικρότερες δόσεις, βγάλε κάρτα πολλαπλών διαδρομών στα ΜΜΜ, κόψε το delivery, τα ουίσκια, το κάπνισμα. Αλλά, είμαι πεποισμένη, το θέμα δεν είναι τα λεφτά. Το θέμα είναι να μην κουράζονται, να μην καταβάλλουν τον ελάχιστο κόπο, να κάνουν τα πάντα στις πλάτες των γονιών. Γι'αυτό και δεν κόβουν τον ομφάλιο λώρο. Και καταντάνε φλώροι, μπούληδες και μαμάκηδες (άνδρες-γυναίκες, το ξεκαθαρίζω). Γιατί το να βγάλουν τον δεξί κυνόδοντα και να μπορέσουν να περάσουν το φράχτη θέλει ΜΟΝΟ κότσια και δυστυχώς δεν τα'χουν.Φιλιά.

Θέμα timing

2010-11-12T16:17:00.000+02:00

Από μικρή είχα αντιμετωπίσει κι εγώ κάμποσες φορές το εξής πρόβλημα: γνώριζα τη μια μέρα ένα αγόρι και την επόμενη μέρα μου άρεσε τρελλά ο κολλητός του. Ο οποίος πάντα θα ήταν κοιτάζετε και μην αγγίζετε, πάντα θα ήταν πιο συναρπαστικός, πιο ενδιαφέρων, πιο sexy, πιο αστείος, αλλά θα ήταν απαγορευμένος καρπός. Κι εννοείται, πως η ζωή το 'φερνε έτσι ώστε ο κολλητός να γουστάρει κι αυτός, να φλερτάρει διακριτικά και να πετάει σε σένα τη μπάλα να κάνεις παιχνίδι, γιατί αυτός κωλυόταν από την αδελφική αλληλεγγύη. Το πόσες φορές έφτασα να σκέφτομαι "fuck πόσο κακό timing έχουμε εμείς οι δύο" δεν περιγράφεται. Αντιστοίχως, μου έχει τύχει να μου την πέσουν στεγνά τύποι οι οποίοι μόλις έχουν αρχίσει να βγαίνουν με δική μου κολλητή και να μου λένε την ατάκα "γιατί να μη γνωρίσω εσένα πρώτη;" Εντάξει, το ερώτημα είναι ρητορικό, αν ήταν όλοι να γνωρίζαμε με τη μια τον έρωτα της ζωής μας και να κάναμε αμέσως κλικ, μάλλον τα πράγματα θα ήταν πολύ βαρετά.
Και προς τι η πρεμούρα με τους ανεκπλήρωτους έρωτες, θα μου πεις... Έτυχε χθες να πέσει το μάτι μου πάνω σε ένα κείμενο από άλλη blogger που βρέθηκε να αναρωτιέται γιατί πάντα αισθάνεται πως θέλει να είναι με το εκάστοτε αγόρι της κολλητής της, και βάλε πως η κολλητή της τους άλλαζε τους άνδρες σαν τα πουκάμισα. Εντάξει, είμαι σίγουρη πως ορισμένοι θα σκέφτονται πόσο pathetic στάση ζωής είναι αυτή και πόσο loser είναι η κοπέλα. Ένδεχομένως κι εγώ να σκεφτόμουν έτσι και να έλεγα πως είναι μια από τις ανθρώπινες αδυναμίες να επωφθαλμιούμε πράγματα που δεν είναι δικά μας. Το θέμα όμως στην προκειμένη δεν είναι ότι η τύπισα το έκανε από ζήλεια ή από φθόνο, ή τελοσπάντων από κάποια κατινίστικη διάθεση να φάει τον άνδρα της αλληνής, απλά της συνέβαινε συχνά να νιώθει φοβερή έλξη και συν ότι τις περισσότερες φορές έβρισκε και ανταπόκριση. (στο σημείο αυτό, να βάλω μια σημείωση να πω στην κοπελιά να στείλει μήνυμα στο Μίλα μου βρώμικα της Κοντοβά).
Προσωπικά δε μου έχει τύχει ανάλογη περίπτωση, ίσως επειδή είμαι εγωίστρια, ίσως επειδή θέλω τα δικά μου να είναι μόνο δικά μου και να μη μοιράζομαι, ίσως επειδή οι γονείς μου με έχουν μάθει να μη ζηλεύω τίποτα από τους γύρω μου και να κάνω τα κουμάντα μου να έχω τις δικές μου επιτυχίες, ίσως επειδή πολύ απλά ξενερώνω όταν στο παιχνίδι εμπλέκεται κι άλλη γυναίκα. Δεν ξέρω, δεν έχω ποτέ μα ποτέ αισθανθεί έλξη για γκόμενο φίλης μου, αδερφής μου, ξαδέρφης, συναδέρφου. Όλοι τους μπαίνουν αυτομάτως σε status brotherhood, μην πω έως και πλήρους αδιαφορίας. Ακόμα και σε φάση μέσα σε μπαρ να έρθει τύπος να μιλήσει πρώτα στην επίσης single κολλητή μου, γυρνάω πλάτη και τους αφήνω στην ευχή του Θεού, και τίποτα να μη γίνει ανάμεσα τους ποτέ, ο εν λόγω κατατάσσεται στην κατηγορία "δεν ασχολούμαι".
Το αντίθετο όμως σκηνικό, όπως προανέφερα κι εγώ το έχω ζήσει ουκ ολίγες φορές. Κι εκεί τα πράγματα είναι ζόρικα. Και αν είσαι ήδη με τον έναν και μετά γυαλίσεις του κολλητού, όλα είναι straightforward, το κάνεις γαργάρα, το πνίγεις εντελώς, του κάνεις και του αλλουνού την ξήγα να μη σε ξεσηκώνει κι από μακριά κι αγαπημένοι. Γιατί, εντάξει είπαμε, την πουτάνα πολύ αγάπησαν, τη μοιχαλίδα όμως ουδείς. Αν είσαι σε σχέση και είσαι σοβαρή, πολύ απλά δεν πρέπει να σε απασχολεί τίποτα και κανείς άλλος πέραν από το αμόρε σου. Αλλιώς είσαι για τον πούτσο και ως τέτοια θα σε αντιμετωπίσουν όλοι. Όταν όμως δεν είσαι με κανέναν τους και πολύ απλά τους γνωρίζεις με διαφορά φάσεως, αλλά το δέκα το καλό είναι αυτός που ήρθε δεύτερος, εκεί είναι τα βάζεις με την τύχη σου. Να μου πεις, η ζωή είναι μικρή και εμπόδια στην ευτυχία σου δεν πρέπει να βάζεις κι από μόνος σου. Να τα γράψεις λοιπόν στα παπάρια σου και να διαλέξεις το πεπρωμένο σου. Κι αν ο πρώτος στενοχωρηθεί... tough luck, κερδίζει ο καλύτερος, όχι ο γρηγορότερος. Η μήπως η ευθιξία και η συνέπεια πρέπει να μας κρατάνε δέσμιους, και για να μην έχεις ενοχές απέναντι στον πρώτο, να διαλέξεις αυτόν και να στείλεις αδιάβαστο το "πακέτο"; Κόλλησες τώρα ε; Προσωπικά, επιλέγω (κι έχω όντως επιλέξει στο παρελθόν) την αποχή. Σηκώνομαι και φεύγω και δεν κάνω χωριό με κανέναν. Γιατί, αν τελικά ενδώσεις στο δίλημμα και καταλήξεις με κάποιον από τους δυο, μια ζωή θα αναρωτιέσαι αν διάλεξες τον σωστό. Ελπίζω καλή μου, να σε κάλυψα. Φιλιά.

Βαφτίζεται ο δούλος του Θεού

2010-11-09T14:18:00.001+02:00

Οι επετειακοί εορτασμοί έλαβαν τέλος την Κυριακή 07 του μηνός. Άντε, καιρός τους ήταν, γιατί μας βγήκε και ολίγον τι χρυσό αυτό το Σαββατοκύριακο. Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά χορέψαμε, την ψήφο μας τη ρίξαμε, νονά εγίναμε και πνευματικό φως μεταδώσαμε. Πόσο άλλο να αντέξω η γυναίκα. Νομίζω έπαθα overdose κοινωνικότητας και χρειάζομαι επειγόντως ένα spiritual retreat. Γιατί, ο ύπνος δεν είναι αρκετός, το δοκίμασα την Κυριακή το βράδυ που έπεσα ξερή από τις 21.30, αλλά και πάλι ξύπνησα χθες νιώθοντας τόσο κουρασμένη, τόσο ταλαίπωρη, που τρόμαξα όταν είδα και τη μάπα μου στον καθρέπτη. Καμία σχέση με τη φάτσα του Σαββάτου, με την τεχνητή λάμψη που είχε προσδώσει το μακιγιάζ που επιμελήθηκε η babyjinx και τη χορηγία της colgate που έκανε το στόμα μου να πάθει αγκύλωση από τα χαμόγελα έμπροσθεν του φωτογραφικού φακού. Τα μπράτσα μου πονούσαν λες και έκανα άρση βαρών, τα ποδαράκια ήταν ελαφρώς ταλαιπωρημένα από τα καινούρια παπούτσια και το στομάχι μου υπενθύμιζε εντόνως ότι δεν αντέχει άλλη κατανάλωση αλκοόλ.
Η εμπειρία ήταν μοναδική, τουλάχιστον για μένα, που έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί με προσήλωση κι ευλάβεια (τρομάρα μου) την κατήχηση και τη θεία λειτουργία. Ποιος θα το λεγε, εγώ η πλέον αθεόφοβη κι ασεβής θα καθόμουν ήρεμη και λουφαγμένη, να δηλώνω πως αποτάσσομαι το Σατανά και πως συντάσσομαι με το έργο και το λόγο του Θεού. Φωτιά να με κάψει. Ακόμα κι ο κουμπάρος με κοιτούσε έκπληκτος, σου λέει, πάει, τη χάσαμε την κουμπάρα, την έχει ακούσει dolby από τα λιβάνια και τα θυμιατά. Και βάλε, ότι παράλληλα κρατούσα στην αγκαλιά μου το Θοδωρούλη, ο οποίος είχε μια μανία με το σκουλαρίκι μου και το τραβούσε με λύσσα, να μου ξεριζώσει το αυτί και να το βάλει στο στόμα του. Τι είναι κι αυτό με τα παιδάκια, που όλα θέλουν να τα φάνε. Σε ανύποπτη φάση που τον είχε ο μπαμπάς του αγκαλιά, άρπαξε το μαρτυρικό από το πέτο και πήγε να το καταπιεί όλο, μαζί με την καρφίτσα. Καλά που' χα το νου μου και έδρασα ακαριαία, αλλιώς θα 'χαμε δράματα. Συν ότι τραβούσε το μικρόφωνο από τον ιερέα, συν του ότι την ώρα που διάβαζα το Πιστεύω μου τραβούσε το βιβλίο (λες να ξερε κάτι το μωρό, του στυλ ρε νονά άσε τα ψόφια αφού ΔΕΝ πιστεύεις).
Μετά το μυστήριο, τις καθιερωμένες πόζες για τους φωτογράφους, τις χαιρετούρες και την ευχή που άκουσα τουλάχιστον επί 100 φορές ("άντε, τώρα και στη βάφτιση του δικού σου μωρού" - στην οποία φυσικά απήντησα άλλες τόσες φορές "ότι με τον Κρίνο δε συλλαμβάνουν οι γυναίκες") μαζευτήκαμε σε ένα πολύ όμορφο και καλαίσθητο χώρο να γιορτάσουμε και τα πρώτα γενέθλια του bebe. 'Ηταν τελικά ένα party εντελώς παιδική χαρά, καθώς επί μιάμισι ώρα ο βαριεστημένος dj έπαιζε όλο το playlist από τα Ζουζούνια, τους Mazoo and the Zoo, τα Παπάκια και τα χιτάκια της Πολυξένης. Με έκπληξη διαπίστωσα πως ακόμα και ο κολλητός μου τα ήξερε όλα τα τραγουδάκια. Τι να πω, το πολύ Star - Alter βλάπτει σοβαρά την υγεία. Κάθε ροτόντα κι από ένα καροτσάκι με μωρό, η animatrice είχε μαζέψει γύρω της τουλάχιστον 15 πεντάχρονα, παντού πεταμένες πιπίλες και στα τραπέζια κι από ένα μπιμπερό ή ένα βαζάκι με φρουτόκρεμα. Δεν ξέρω, αλλά για τις τέσσερις ώρες της δεξίωσης αισθάνθηκα σαν εξωγήινος. Και νομίζω και οι δικοί μου, που ήταν το μόνο τραπέζι καλεσμένων χωρίς μωρό.
Άρχισα να κατεβάζω τα κρασιά και τις σαμπάνιες με το κιλό, κάτι σαν τη Julia Roberts στο γάμο του καλύτερου της φίλου. Η κατάσταση σήκωνε πολύ αλκοόλ. Τόσο, ώστε να μου δώσει και το κουράγιο να σύρω και το χορό, σε μια φάση που η μουσική έκανε ένα διάλειμμα από τα ζωάκια, την αλφάβητο και τα μπεμπεκίσματα. Ο dj συνενοημένος, έριξε έναν Πάριο, ε και όσο να΄ναι τιμής ένεκεν, βγήκε από μέσα μου η νησιώτικη περηφάνεια, μου δώσανε και μια μαντίλα... Yeehaaaa. Αλλά ώς εκεί, μην ξανοιγόμαστε. Μέχρι ενός σημείου τα καραγκιοζιλίκια. Για μεγαλύτερη διάρκεια στο show μου, χρειάζεται πολύ παραπάνω προσπάθεια. Την οποία κατέβαλλα πολύ αργότερα, αλλά καμία σχέση με τη βάφτιση. Ναι, γιατί η μέρα μπορεί να ήταν αφιερωμένη στο βαφτησιμιό, αλλά ήθελε κι η νονά λίγο κανάκεμα. Και τι καλύτερο, από το να πάρω σβάρνα τη νυχτερινή ζωή της Αθήνας, να πάρω τις απαραίτητες δόσεις μου από Γιαννάκη Περιπατητή και να κλείσω πανηγυρικά τη μέρα πίνοντας το τελευταίο στον Αντωνάκη. Εμ πώς, ή γιορτάζουμε ή κολλάμε μπρίκια. Και μετά, να νιώθω επειγόντως την ανάγκη να εγκλειστώ για μια βδομάδα στο The Priory. Άξιαααααα

The final countdown

2010-11-05T13:52:00.002+02:00

Παραμονή της βάφτισης και όλα φαίνεται να έχουν τακτοποιηθεί. Ρούχα & παπούτσια μωρού: check, λαμπάδα, κουτί & παρελκόμενα: check, πιστοποιητικό ορθόδοξης πίστης από ΚΕΠ: check, φόρεμα και δωδεκάποντα peeptoe νονάς: check, εργασίες beauté νονάς (κομμωτήριο, manicure, pedicure, waxing, lashes): check, RSVP προσκεκλημένων: check. Μένει σήμερα να βάλω μπαταρία στο baume, να παραλάβω την καπαρντίνα από το καθαριστήριο και να αγοράσω ένα μπουκάλι Άλτις. Και μετά να γυρίσω σπίτι και να σωριαστώ μέχρι αύριο το πρωί, γιατί είμαι ήδη ρετάλι. Δηλαδή, να μου το'λεγε κάποιος ότι το να βαφτίσω ένα παιδάκι θα ήτο τόσο ψυχοφθόρο, πραγματικά θα είχα αναθεωρήσει και δε θα απέτεινα προσφορές δεξιά κι αριστερά. Εντάξει, πολύς κόσμος τα περνάει αψήφιστα όλα αυτά και δεν τους αδικώ, μακάρι να ήμουν less of a perfectionist. Και ναι, παραδέχομαι πως δεν είναι και κάνα γεγονός άξιον να ασχολούμαστε 24/7. Απλά, είμαι εκ φύσεως αγχώδης, γι'αυτό και τα είδα κωλυόμενα.
Καταρχάς, να ομολογήσω πως μερίδιο στην ευθύνη έχω κι εγώ που μόνη μου έκανα τα εύκολα δύσκολα. Θα μπορούσα εξ αρχής να έχω ακολουθήσει την πεπατημένη πολλών κουμπάρων που λένε στους γονείς διαλέχτε εσείς τα πάντα κι εγώ απλά θα φέρω το πορτοφόλι. Οι περισσότεροι άνδρες φίλοι μου έτσι κάνανε, είπανε στη μάνα του εκάστοτε μωρού να "κλείσει" εκείνη τα βαπτιστικά και τα διάφορα και να τους πει το ποσόν να το καταθέσουν στο λογαριασμό. Εντάξει, αυτό μου κάνει λίγο ψυχρό και λίγο κονσερβοποιημένο. Εγώ αφενός έχω στυλιστικές ανησυχίες κι από την άλλη θεωρώ πως χάνεις το νόημα με το είσαι απλά χορηγός της εκδήλωσης. Συνεπώς, λούστηκα συνειδητά το μανίκι της αναζήτησης σταυρού, ρούχων, παπουτσιών, λαμπάδας. Κι εκεί που όλοι λέγανε πως το μόνο εύκολο είναι να μπεις σε ένα Lapin, να διαλέξεις ένα πακετάκι, να πληρώσεις και να φύγεις, εγώ είχα άλλη άποψη. Κι εκεί άρχισαν τα πανηγύρια.
Από την αρχή ήξερα πως δεν ήθελα να αγοράσω στο παιδί κουστουμάκι και να το ντύσουμε σαν κουμπαράκι, ούτε είμαι fan της παραδοσιακής ναυτικής στολής, γιατί το μυστήριο δεν είναι καρναβάλι. Δε μου αρέσουν τα σατέν, τα γυαλιστερά και γενικά τα κουμπαρέξ ρούχα σε κανέναν άνδρα, πόσο μάλλον να τα αγοράσω για τον καινούριο άνδρα της ζωής μου. Ήθελα, λοιπόν, κάτι πιο casual, κάτι που ενδεχομένως το παιδάκι να ξαναφορέσει για κάνα 2-3 μήνες ακόμα και να γίνει τουλάχιστον μια απόσβεση στην επένδυση. Θα είμαι ανειλικρινής αν πω πως οι κουμπάροι μου ενστερνίστηκαν με χαρά τη δική μου κουλαμάρα, αλλά το έκαναν γαργάρα. Τιμής ένεκεν, όμως, έκανα την πρώτη έρευνα αγοράς μαζί με τη μαμά του μωρού, τουλάχιστον να δούμε αν τα γούστα μας στο ύφος πάνε πακέτο. Πήραμε σβάρνα όλα τα καταστήματα με παιδικά ρούχα, καταλήξαμε σε ένα συγκεκριμένο στυλ και φτάσαμε κοντά στο να διαλέξουμε ένα τυποποιημένο συνολάκι. Η μαμά έμεινε με την εντύπωση ότι το θέμα έκλεισε, κι εγώ έκανα του κεφαλιού μου, άρχισα την αναζήτηση για mix and match κατάσταση. Που εν τέλει, μου κόστισε τα διπλάσια.
Το πόσο έτρεξα, το πόσα χιλιόμετρα διένυσα, το πόσα λεφτά χάλασα σε πάρκιγκ πηγαίνοντας από Golden Hall - Γλυφάδα κι από Κολωνάκι - Πειραιά δεν περιγράφεται. Το πόσα τηλέφωνα για να μου βρουν το συγκεκριμένο πουκαμισάκι στο νούμερο του παιδιού από άλλο κατάστημα, το πόσες φορές να πάω σε όλες τις Καλογήρου να βρω το παπουτσάκι που είχα ήδη εντοπίσει σε κάποιο site και το πόσες ώρες πέρασα στον υπολογιστή για να βρω από πού θα αγοράσω online ένα γαμημένο jockey καπελάκι, εντάξει, δικό μου να 'ταν το μωρό, δε θα 'χα ασχοληθεί περισσότερο. Ας μη μιλήσω για το κοσμηματοπωλείο, που από το καλοκαίρι είχα ξεκινήσει την έρευνα αγοράς για το σταυρό, που ρε πούστη μου, πιο περιττή αηδία για αγοράκι δεν πρέπει να υπάρχει, δηλαδή ποιος άνδρας φοράει τη σήμερον ημέρα το βαπτιστικό του σταυρό, να κάνω εμετό τώρα. Οπότε, κι εκεί όφειλα να κάνω έξυπνη αγορά, να είναι κάτι απλό και unisex που στο μέλλον να μπορεί να το φορέσει η κουμπάρα, μην πάνε και τσάμπα τα λεφτά.
Να μη μιλήσω και για το παραεμπόριο των βαπτιστικών ειδών. Που είναι κάποιες παραδόσεις, την τύχη μου μέσα, που πρέπει λέει να τις τιμάς και σε βάζουν σε ένα λούκι και πρέπει να τα ακολουθείς. Αυτό με τα λαδόπανα, τα κεράκια, τα σαπουνάκια, τα μπουκαλάκια, τα εσωρουχάκια, τα μαρτυρικά, δηλαδή, έλεος, μια βιομηχανία στημένη. Λεφτά να έχεις να χαλάς για πράγματα που η χρήση τους είναι μόνο στιγμιαία και μετά θα αποθηκευτούν ως κειμήλια και θα σκονίζονται στην αποθήκη. Πανάκριβα κι εντελώς ανούσια. Πετσέτα, πετσετάκι, σεντόνι και κουραφέξαλα. Και κάθε πράγμα να ανεβάζει το λογαριασμό ανά 100 ευρώ, γιατί τα έχουν κάνει όλα ταρίφα. Να σου λέει μαρτυρικό που κάνει 2,5ευρώ το καθένα κι εσύ να υπολογίζεις 150 καλεσμένους και να λες δεν τα πίνω 2 μπουκαλάκια στον Αντωνάκη ρε πούστη μου τα 380ευρώ!!! Και το αποκορύφωμα είναι να σε κάνουν σώνει και καλά να δώσεις και θέμα στη βάφτιση, κοινώς να παίρνεις σεταρισμένα πράγματα με χαρακτήρες disney, πρίγκηπες, καραβάκια, αρκουδάκια κι αυτοκινητάκια. Η ιδέα μου είναι ή έχουμε χάσει εντελώς το νοήμα πίσω από το μυστήριο...
Δεν ξέρω, ίσως από την υπερβολική προσπάθεια να παραμείνω πιστή στην κοσμοθεωρία μου που λέει Less is More, κατέληξα να ταλαιπωρηθώ περισσότερο. Γιατί το απλό τελικά αποδείχτηκε πιο ακριβό. Δεν υπήρχαν λιτά πράγματα και όλα έπρεπε να γίνουν ειδικές παραγγελίες για να είναι όσο λιγότερο επιτηδευμένα. Εκεί που όλος ο κόσμος πάει για το μπούγιο, την υπερπαραγωγή, εγώ ήθελα να δώσω δωρικό ρυθμό. Τώρα, αν το τελικό αποτέλεσμα θα είναι και του γούστου των κουμπάρων, θα δείξει σε λιγότερο από 24ώρες. Ο γέγονε, γέγονε. Στην τελική, όπως μου είπε σε ανύποπτη φάση η μαμά, έχουν και το δεύτερο μωράκι να βγάλουν τα απωθημένα τους σε στυλιστικές επιλογές, μπορεί η επόμενη νονά να είναι πιο ανοιχτόμυαλη ή τέλοσπαντων οπαδός του mainstream burberry. Ο φασολάκος πάντως ξέμεινε με την τρελοκαμπέρω νονά φώκια... Ας προσέχαμε!!!

Θα συναντήσεις έναν ψηλό μελαχρινό...

2010-11-01T16:01:00.003+02:00

Όταν πρωτάκουσα τον τίτλο της καινούριας ταινίας του Woody Alen κάποια στιγμή το καλοκαίρι, σκέφτηκα πως κάποιος πολύ απλά μου κάνει φάρσα, γνωρίζοντας τα βίτσια μου και τις εμμονές που με διέπουν αναλογικά με το αντίθετο φύλο. Χα, όμως δεν ήταν πλακίτσα από τους κολλητούς. Ήταν όντως το νέο πόνημα του κοντούλη, κομπλεξικού, αγάμητου, διοπτροφόρου, υστερικού ΝεοΥορκέζου Εβραίου. Προφανώς έχουν κι άλλοι τα ίδια κολλήματα μαζί μου. Αλλά ότι ήταν φάρσα, ήταν και μάλιστα από αυτές που τις βρίσκεις τόσο κρύες και τόσο παγερά αδιάφορες. Ο Αλεν, απλά πρέπει μια φορά στα 2 χρόνια να βγάζει κι από μια ταινία και εμείς να πληρώνουμε ένα σωρό λεφτά να βλέπουμε τις μανίες του.
Μεγάλη μάπα το καρπούζι. Κι όχι επειδή ο τίτλος ήταν ειρωνικός και εν τέλει άφησε όλο το γυναικείο πληθυσμό απογοητευμένο (άλλωστε, ποιος από το cast θα μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα για πρώτο μπόι, ο Antonio ή μήπως ο Josh? Σιγά, τέτοιους "ψηλούς" να φάνε κι οι κότες.) Η ταινία ήταν αλληγορική, δηλαδή όταν καταφεύγεις σε καφετζούδες, ερμηνευτές ταρώ και νεκρομάντες, εννοείται πως το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο, ως γνήσιοι τσαρλατάνοι θα σου πούνε τα ίδια που λένε σε όλους και θα είναι ακριβώς αυτά που έχεις ανάγκη να ακούσεις. Όπως, όλες οι κυρίες που λένε τον καφέ πάντα βλέπουν ένα μεγάλο Κ στα τοιχώματα του φλυτζανιού, ένα κρεββάτι κι ένα στεφάνι και πάντα βλέπουν ΄"λεφτά να έρχονται προς το μέρος σου", έτσι κι ο πρωταγωνιστής ειρωνικά είπε στην πεθερά του ότι προφανώς το μέντιουμ της προέβλεψε έναν αψηλό ομορφάντρα να βρίσκεται στο διάβα της. Είναι ο ιππότης στο άσπρο άλογο, ο φάντης μπαστούνι, ο δίμετρος κούκλος που λίγο πολύ σε όλες τις απελπισμένες γυναίκες έχουν τάξει οι μάγισες και οι χαρτούδες πως γνωρίσουν, γιατί ακόμα δεν έχει εμφανιστεί το καλό το πράμα. Give us a break, δηλαδή τι παπαριές ... Για αυτό και ήταν μια ταινία της οποίας το story ήταν παντελώς ανιαρό κι ατελέσφορο, όπως λέει κι η κολλητή.
Να μου πεις, τι πήρε ο άνθρωπος και πραγματεύτηκε στο σενάριο, την ανάγκη του καθενός μας να πιστέψει σε κάτι, όσο παράλογο κι εξωπραγματικό κι είναι, την προσπάθεια του καθενός να πιαστεί από κάπου και να μπορέσει να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις που τον καταβάλλουν. Λίγο πολύ, όλοι στη ζωή μας έχουμε καλλιεργήσει όνειρα και ελπίδες εντελώς μάταια και εκ των προοιμίου καταδικασμένα να μη συμβούν ποτέ. Όπως το να κερδίσουμε το λόττο, να αδυνατήσουμε μέσα σε μια μέρα, να αποκτήσουμε six pack στον ύπνο μας, να γνωρίσουμε τον mr. perfect ψωνίζοντας μαρούλια στο super market. Και ο mr. perfect να είναι ψηλός, όμορφος, καλλίγραμος, καλλιεργημένος, πύραυλος στο sex, οικονομικά ευκατάστατος και έτοιμος να κάνει οικογένεια. Είναι αυτό που λέμε, πώς το θες; Dream on...
Aλλά επειδή το να ονειρεύεσαι είναι τσάμπα και δεν ενοχλεί κανέναν (μόνο εσένα τον ίδιο αφήνει πάντα απαρηγόρητο όσο δε σου κάθεται το γαμημένο λότο κι ο φωτογενής πολίστας), καθένας έχει δικαίωμα στην ονειροπόληση, καθένας έχει το απυρόβλητο να φτιάξει έναν μαγικό κόσμο, ένα κάστρο όλο δικό του (όπως μου είπε πρόσφατα ένας φίλος). Και πιάνεις ρετιρέ στον πιο ψηλό του πύργο, αγναντεύεις ατέρμονα μέσα από την πολεμίστρα και περιμένεις στωικά ωσάν δεύτερη Ραπουνζέλ να έρθει να σε σώσει το ψηλό μελαχρινό αγόρι. Κι άμα έρθει ποτέ, εμένα σφύρα μου. Γκρίζα θα γίνουν τα μαλλιά... Εγώ μια φορά ξέρω γιατί καθυστερεί ο δικός μου πρίγκηπας: ψάχνει να βρει πάρκιγκ έξω από τα Gap για να αγοράσει σωστό βρακί. Για τους δικούς σας, αγνοείται η τύχη τους. Φιλιά.

Μιούυυυυυυυζικαλλλλλλλλλλλ

2010-10-27T13:52:00.005+03:00

Θα προσπαθήσω να περιγράψω τις εντυπώσεις μου από μια όμορφη παράσταση που παρακολούθησα την περασμένη εβδομάδα και τονίζω την "προσπάθεια" γιατί ακόμα και σε αυτή την περίσταση καταφέραμε με την κολλητή να πιούμε τον κώλο μας και να γίνουμε λιάρδα. Ακόμα κι εκεί ρε γαμώτο, στην πιο ανέλπιστη φάση τα κάναμε πουτάνα. Τέλοσπάντων,στο θέμα μας. Θα αναφερθώ στα δρώμενα, αυτά δηλαδή που κατέγραψε ο εγκέφαλος μου όσο ήμουν ακόμα νηφάλια. Τόπος: πολυχώρος PassPort στον Πειραιά, πρώην κινηματογράφος Χάι Λάιφ. Χρόνος: Παρασκευή λίγο μετά τις 22.30. Παράσταση: MuzicALL. Συντελεστές: Εβελίνα Παπούλια, Μαρία Σολωμού κι ένας Απόστολος κάτι. Δε θυμάμαι επίθετο, αλλά για αυτό σας διαβεβαιώ δε φταίει το αλκοόλ. Μαζί τους και η zand the band, κοινώς η μπάντα που παίζει τα πάντα. Παράσταση: κάτι από μιούζικαλ, κάτι από πρόζα, λίγο χορός, λίγο κρασί και το αγόρι μου, κοινώς μια φάση cabaret meets stand up comedy, τυλιγμένα με κουστούμια σουρεάλ και σερβιρισμένα αλά burlesque. Αποτέλεσμα: ήταν εξαίσιο, διασκεδαστικό, ήταν διαδραστικό, είχε τρόπο τινά μια πλοκή, ήταν διαφορετικό.
Εντάξει, στο τραγουδιστικό κομμάτι (αμάν, ελπίζω να μην ακούστηκα σαν αυτή την Αθηναϊδα από το just the 2 of us) η κατάσταση ήταν ενδιαφέρουσα απλά και μόνο από την ποικιλία των τραγουδιών. Η επιλογή τους είχε μεγάλο εύρος, από το soundtrack του Μάγου του Οζ και του Billy Elliot, έως τους Who, τους Abba, τους Doors, τους Clash και το shoop shoop song της Cher. Μπριόζοι και οι τρεις πρωταγωνιστές, έκαναν περίεργες διασκευές (και κάποιες αποδόσεις στα ελληνικά, την ώρα του ελληνικού κηνιματογράφου), ένα μουσικό ποτ-πουρί, έναν ευχάριστο αχταρμά, που χάρη στην πολύ καλή ακουστική και χωροταξική αισθητική του μαγαζιού, άνετα αισθανόσουν σαν σε μπαράκι τύπου Circus (που επίσης παίζει τα πάντα). Μάλλον για αυτό και παρασυρθήκαμε και ήπιαμε πολύ. Είχε κέφι, πώς να το κάνουμε και το πάντρεμα των ακουσμάτων ήταν ευχάριστο, και οι προζάτες ατάκες ήταν ευτυχώς λίγες, ούτως ώστε να μην αποσπάται η προσοχή του θεατή/ακροατή, το κυρίοτερο πάντως ότι δε βαρεθήκαμε με το love story που υπέβοσκε πίσω από την υπόθεση του έργου.
Οι φωνές όλων ήταν δουλεμένες, ειδικά της Παπούλια, αν και προσωπικά βρήκα πως η Σολωμού δεν μπόρεσε να αποβάλει αυτή τη ρετσινιά της υστερικής γκόμενας, περσόνα την οποία έχει χτίσει με ιδρώτα στο τηλεοπτικό στερέωμα. Δηλαδή, ήταν και λίγο παράφωνη σε κάποια σημεία, αλλά μέσα στο χαρούμενο κλίμα, έλεγες δε βαριέσαι, μια τσιρίδα παραπάνω πόσο να μας χαλάσει. Ο Απόστολος χωρίς επίθετο για τα κυβικά του ήταν πολύ καλός, αν κι όταν με σήκωσε σε ένα σημείο της παράστασης να χορέψουμε μαζί ταγκό επί της σκηνής, μου μουρμούριζε μέσα στο αυτί κάτι εντελώς ακαταλαβίστικα τα οποία δεν ήθελα να διευκρινήσω μην τυχόν κι ακουγόμουν κι εγώ από το μικρόφωνο ψείρα και γινόταν η παράσταση εντελώς παρωδία (βέβαια, νωρίτερα έκανα κι εγώ τα καραγκιοζιλίκια μου χορεύοντας νιάου ρε γατούλα μαζί με την Παπούλια... κάποιος να με σταματήσει, όταν πίνω γίνομαι επικίνδυνα ρεντίκολο, αν πιάσω και μικρόφωνο...). Οι τρεις οργανοπαίκτες, καλοί ήταν για back vocals, το ατού τους ήταν by far τα κουστούμια και το μακιγιάζ τους. Κοινώς, συνοδευτικοί μαϊντανοί, αλλά απαραίτητοι για να δέσει το πιάτο.
Aπ΄ ότι συμπέρανα, η εν λόγω παράσταση θα παρουσιάζεται ανά την Ελλάδα σε ανάλογους του PassPort πολυχώρους ψυχαγωγίας, μικρούς σε μέγεθος και με μικρής εμβέλειας διαφήμηση. Ούτως ή άλλως είναι κάτι ιδιαίτερο, δεν είναι για όλα τα γούστα και δεν είναι και σκηνοθετημένη από κάνα μεγαθήριο τύπου Ρήγος να συρρέουν τα φιλοθεάμοντα πλήθη. Προσωπικά, περίμενα κάτι άλλο και με εξέπληξε θετικά. Στο κάτω κάτω, δεν ήταν κάτι από τα τετριμμένα. Ούτε θέατρο, ούτε συναυλία, ούτε unplugged gig. Για τα λεφτά του είναι value for money, είναι χαρούμενα διασκεδαστικό, δεν έχει βωμολοχίες όπως συνηθίζεται πλέον σε όλες τις παραστάσεις που οι δημιουργοί τους δε βρίσκουν άλλον τρόπο να εκμαιεύσουν το γέλιο από το κοινό και έχει λογική διάρκεια. Να πάτε! Φιλιά!

Περί καβάτζας

2010-10-26T16:32:00.000+03:00

Το καλοκαίρι εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους μαθητές, εγώ έκανα εντατικά. Η αλήθεια είναι πως κινδυνεύω να μείνω τάξη, γιατί όσο και να προσπαθώ, όσο και να διατείνομαι πως είμαι μέσα στα πράγματα, πως παρακαλουθώ όλες τις εξελίξεις, τελικά αποδεικνύεται πως με τις μοντέρνες τάσεις και τη slang δεν το'χω. Δεν εξηγείται αλλιώς το πόσες φορές "κρέμασα" ακούγοντας καινούριες λέξεις ή πόσες φορές κοίταξα αποσβολωμένη τους συνομιλητές μου ακούγοντας για πρώτη φορά εκφράσεις που χρησιμοποιεί ο λαός για να περιγράψει καταστάσεις, ανθρώπους, συναισθήματα. Ήταν τόση η χαρά της ανακάλυψης, που μέχρι και status update έκανα, ενημερώνοντας φίλους και γνωστούς για το μάθημα της ημέρας. Και έτσι κάπου ανάμεσα στο κολύμπι και τα ξύδια, οι πιό περπατημένοι της παρέας με διδάξανε κι έτσι έμαθα για τη "καβατζόπουστα".
Εκτός του ότι η ακουστική αυτής της λέξης με έκανε και γελούσα και μόνο με την εκφορά της, η χρήση της για να περιγράψει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ήταν τόσο μα τόσο εύστοχη, που θεώρησα πως επρόκειτο για εφεύρεση της στιγμής. Κι όμως, ο κολλητός με διαβεβαίωσε πως ο όρος είναι καθόλα "δόκιμος" και χρησιμοποιείται χρόνια στους κύκλους του στρατού, για να περιγράψει την κατηγορία ανθρώπων (δη φαντάρων) που θα κάνουν τις απίστευτες πουστιές, γαλυφιές, μαλαγανιές προκειμένου να καταβάλουν το λιγότερο δυνατό κόπο και να είναι πάντα καβατζωμένοι. Οι κοπέλες της παρέας μου, ανάμεσα τους κι η κολλητή, επιβεβαίωσαν πως είχανε ξανακούσει την έκφραση, αλλά ποτέ ως τότε δεν είχε "κουμπώσει" πιο σωστά πάνω σε συμπεριφορά φίλης. Η προς στιγμήν άτοπη σύγκριση της εν λόγω γυναίκας με τα στρατευμένα νιάτα με έβαλε σε σκέψεις, αλλά το κουβάρι του μυαλού μου άρχισε να στροφάρει με το που μου δόθησαν τα καπρίτσια-παραδείγματα του καβατζόπουστα στο στρατώνα.
Το κυριότερο παράδειγμα πουστιάς του καβατζόπουστα όπως έμαθα είναι να έχει πακέτο/α τσιγάρα αλλά πάντα να κάνει τράκα στα τσιγάρα των αλλονών. Αντιστοίχως, η φίλη καβατζόπουστα, έχει δικό της αμάξι, αλλά θέλει πάντα να πηγαίνει οπουδήποτε με το αμάξι των άλλων. Γιατί το κάνει, ουδείς δεν ξέρει, προσωπικά απορώ πως είναι δυνατόν κάποιος να θυσιάζει την αυτονομία του, μόνο και μόνο για να μη χαλάσει κάνα λίτρο βενζίνη. Μήπως εκτιμά πως δεν είναι καλή οδηγός και κάνει χάρη στην ανθρωπότητα αφήνοντας το αμάξι της στο πάρκιγκ, από το να ξεκληρήσει καμιά αθώα οικογένεια;
Ο καβατζόπουστας στο στρατό θα βάλει λυτούς και δεμένους να μην κάνει υπηρεσίες, αγγαρείες και οτιδήποτε είναι κουραστικό και τον βγάζει από το πρόγραμμα του (του απόλυτου τσουγγρανίσματος, δηλαδή). Έτσι, κι η φίλη καβατζόπουστα θα χρησιμοποιήσει όλα της τα τεχνάσματα και τις γνωριμίες προκειμένου άλλοι να κάνουν κρατήσεις, άλλοι να αγοράσουν εισιτήρια, άλλοι να πάνε νωρίτερα σε νυχτερινό κέντρο να πιάσουν το τραπέζι, να κλείσουν ταξιδιωτικό πακέτο, να της κανονίσουν ραντεβού στο γιατρό/νυχάδικο/κομμωτήριο. Γιατί είναι της μηδενικής προσπάθειας.
Ο καβατζόπουστας θα πάει πρώτος πρώτος, σπρώχνοντας και κλέβοντας τη σειρά άλλων, στο ΚΨΜ να φάει την πρώτη σερβιριζόμενη μερίδα, για να είναι ολόκληρη, ζεστή και για να πάρει το ψαχνό. Η φίλη καβατζόπουστα θέλει να είναι πάντα προσκεκλημένη από εσένα, πάντα ενημερωμένη για τις εξόδους σου, να έρχεται πρώτη πρώτη μαζί σου στο κάλεσμα μην τυχόν και χάσει καμιά καλή φάση, καμιά καλή γνωριμία, κάνα καλό γκομενάκι. Γιατί ο κύκλος σου είναι πολύ μεγάλος και θέλει πάση θυσία κομμάτι από την πίτα. Και φυσικά, να της γνωρίσεις όλους τους eligible singles, τα "φιλέτα". Αν κατά λάθος, δεν την καλέσεις κάπου, στο χτυπάει ότι την αμέλησες ενώ όφειλες να την έχεις σκεφτεί πρώτη πρώτη και παραπονιέται: "βγαίνεις και δε μας λες τίποτα;;;".
Ο καβατζόπουστας ψάχνει πάντα κάποιον να του μετακινήσει το γραφείο, το ράτζο, να του πετάξει τα σκουπίδια, να του μαζέψει τις αρβύλες, ενώ ο ίδιος δε σηκώνεται από την καρέκλα του μην τυχόν και του την πάρουν και δεν έχει μετά αραλίκι. Η φίλη καβατζόπουστα ζητάει διαρκώς εξυπηρετήσεις, γιατί η ενδοχομένως αφοσιωμένη ενασχόληση της με ένα αντικείμενο ισούται με απώλεια ευκαιριών σε άλλο επίπεδο.
Μπορώ να συνεχίσω να παραθέτω ομοιότητες για μια βδομάδα. Είπαμε, έκανα εντατικά και ευτυχώς όλοι οι έχοντες υπηρετήσει θητεία ήταν πρόθυμοι να μοιραστούν μαζί μου τις εμπειρίες τους με τέτοια "υποκείμενα". Δε θα πω άλλα κοινά. Απλά, θα προσθέσω τις χειρότερες εκφάνσεις της καβατζοπουστιάς της and I will rest my case. Η τύπισσα, λοιπόν, είναι από αυτούς που πουλάνε και τη μάνα τους για το κέρδος, είτε αυτό αποτιμάται σε χρήμα είτε σε άλλου είδους διευκόλυνση. Εκμεταλλεύεται την καλοσύνη σου, τη γεναιοδωρία του, το φιλότιμο και τις αγνές διαθέσεις σου για το δικό της συμφέρον. Σε θυμάται μόνο όταν σε έχει ανάγκη, σε κάνει παρέα όσο της είσαι χρήσιμη και εξαφανίζεται εν ριπή οφθαλμού όταν βρει πιο πρόσφορο έδαφος για εκμετάλλευση. Ζητάει ξεδιάντροπα να γίνεις σοφέρ της, χορηγός της, νταβατζής της, πάντα με νάζι και αυτό το ξεδιάντροπο θράσος που σε αφήνει ανίκανο να αντιδράσεις και να αρνηθείς. Θα γίνει η αρμένικη βίζιτα, θα σου μπαστακωθεί στις διακοπές για τσάμπα κατάλυμα, θα δανειστεί τα ρούχα σου, τις επώνυμες τσάντες σου για να πάει σε κάποια εκδήλωση, θα κάνει φίλους της όλους τους φίλους σου για να επεκτείνει το δικό της κύκλο. Έχει την απαίτηση να την αποκαταστήσεις με κάνα καλό γνωστό σου, αλλά αν στο μεταξύ την καλέσουν την ίδια κάπου με αρκετούς άνδρες, δε θα προτείνει σε καμιά φίλη της ελεύθερη κι όμορφη να τη συνοδέψει, γιατί είναι μονοφαγού και η παρουσία άλλων γυναικών απλά της μειώνει τις ευκαιρίες. Όταν δε αποκτήσει σύντροφο, τον φυλάει σαν κόρη οφθαλμού και δεν τον παρουσιάζει στις προαναφερθείσες κατηγορίες γυναικών, μην τυχόν και της τον φάνε μέσα από τα χέρια της. Οι πιο χρήσιμες γνωριμίες είναι αυτές που μπορούν να της αποφέρουν επαγγελματική αποκατάσταση, φυσικά όμως αν μάθει για κάποια θέση την οποία η ίδια δεν μπορεί ή δε γίνεται για άλλους λόγους να καλύψει, δε θα προτείνει ποτέ κάποια άλλη φίλη της ή γνωστή της που ενδεχομένως να έχει μείζον βιοποριστικό πρόβλημα. Γιατί και σε αυτό τον τομέα είναι μονοφαγού και κοιτάει την πάρτη της, αν δεν φάει αυτή, κανείς να μη φάει. Τέλος, η φίλη καβατζόπουστα, δεν έχει κολλητές. Όπως και το όνομα της υποδεικνύει, έχει μόνο καβάτζες. Ο καθένας που συναναστρέφεται έχει συγκεκριμένη και περιορισμένη χρηστικότητα κι όταν πάρει (ή όταν δεν πάρει) αυτό που χρειάζεται, πάει αλλού.
Μάθημα πρώτον λοιπόν, το οποίο αφελώς είχα καταγράψει και στο παρελθόν. Τι να τους κάνεις τους εχθρούς, άμα έχεις τέτοιους φίλους; Φίδι στον κόρφο σου. Αλλά δυστυχώς εγώ μπορεί να μη δίνω δεύτερες ευκαιρίες στους άνδρες, δίνω όμως στις φίλες μου, γιατί τις αγαπώ και τις θέλω δίπλα μου, με όλα τους τα ελαττώματα. Δεν είμαι άλλωστε "άσφαλτη" και του λόγου μου. Νομίζω, όμως, πως έδωσα πέραν του δεόντος πολλές ευκαιρίες στην εν λόγω κυρία. Το Εφάκι καβάτζα δεν είναι και πουστιές σε μένα τέλος. Πολύ κράτησε το ανεκδοτάκι της αχαριστίας και η υπομονή έχει και τα όρια της. Τράκα να κάνεις σε αλλουνού πακέτο εφεξής. Φιλιά.

Πρόσωπο με πρόσωπο

2010-10-23T23:15:00.010+03:00

Face2face βρεθήκαμε πριν λίγες μέρες με την Αννούλα και τον Σάκη. Ναι τον γνωστό, μωρέ, αυτόν που επί ματαίω προσπαθεί να βγάλει κάνα χρήμα "σχεδιάζοντας" ρούχα για γνωστή αλυσίδα σπορ ένδυσης. Και την Απόλυτη. Τώρα, εγώ να πω το κρίμα μου, που παρά το γεγονός ότι παρέστην στο Αθηνών Αρένα την επομένη της πρεμιέρας, που υποτίθεται πως το όλο show θα 'πρεπε να μας καθηλώσει, προσωπικά το βρήκα μια βλακεία και μισή; Δεν ξέρω τι έφταιγε, ειλικρινά, και να πεις ότι είχα πάει με λάθος παρέα, άντε να βγάλεις λίγους πόντους για το dissatisfaction μου από εκεί (no offence, μια χαρά ήταν τα παιδιά, απλά μάλλον το μπουζουκερί δεν είναι το φόρτε τους, δεν εξηγείται αλλιώς το ότι στο τραπέζι από τις 03.30 και μετά είχαμε μείνει όλοι κι όλοι τρεις). Να πεις ότι δε μας είχανε βάλει σε καλή θέση, τσου, μια χαρά βλέπαμε, ίσα ίσα φέτος έχουν κάνει τη μισή σκηνή πασαρέλα για να πηγαινοέρχεται το δίδυμο και να παρελαύνει το μπαλέτο. Ακουστική μια χαρά, air condition σε λογικά επίπεδα, θαμώνες οι συνήθεις ύποπτοι, service νωχελικό αλλά τελοσπάντων τη δουλειά μας την κάναμε, κάπνισμα επιτρεπόταν (δυστυχώς), τιμές αναμενόμενα υψηλές. Τότε, τι;
Με κούρασε καταρχάς ο Sakisssssssss. Πολύ. Σε σημείο βαρεμάρας, να σε πάρει ο ύπνος και να έχεις αφήσει σημείωμα να σε ξυπνήσουν όταν βγει η Βίσση. Ρουβίτσα δεν είμαι, τουλάχιστον όχι με την έννοια της φανατικής οπαδού. Ακούω τα περισσότερα τραγούδια του, λικνίζομαι στο όλα γύρω σου γυρίζουν, θα ρίξω κι εγώ ένα κοροϊδευτικό ουρλιαχτό ΣΑΚΗΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ τιμής ένεκεν, αλλά μέχρι εκεί. Θα μου πεις, βέβαια, γιατί πήγα και τον είδα και πέρσυ και πρόπερσυ, που ουσιαστικά ήταν one man show. Ε, πέρσυ λοιπόν, λίγο από περιέργεια, λίγο γιατί ήταν επιτακτική βραδυνή έξοδος, λίγο γιατί ένα οφθαλμόλουτρο όλες λίγο πολύ το έχουμε ανάγκη (και ποια είμαι εγώ να αμφισβητήσω την αντικειμενικά άψογη εξωτερική εμφάνιση του αοιδού), λίγο κι επειδή ήταν πολύ trendy να λες "σήμερα πάω σάκη και στα καπάκια ένα ροκ". This was soooooo last year. Φέτος, o Σάκης μου έκανε σαν support. Βγήκε, είπε τα χαζοτραγουδάκια του για μια ώρα, έκανε τις φιγούρες του, τράβηξαν οι σεκιουριτάδες μια υστερική ρουβίτσα από πάνω του, δολοφόνησε τρία τραγούδια του Αντωνάκη και τράβηξε προς τα καμαρίνια, έχοντας προθερμάνει την αίθουσα για να υποδεχτεί την Απόλυτη Ελληνίδα Σταρ.
Που εντάξει, ρε παιδιά, respect στο εύρος της φωνής της, respect στη δισκογραφία της, respect στους εξέχοντες μουσικούς και καλλιτέχνες με τους οποίους έχει μέχρι τώρα συνεργαστεί, αλλά ντροπή της, ντροπή και στον Καρβέλα. Είπαμε να έχεις φρέσκιες ιδέες, να προσπαθείς να έρθεις πιο κοντά στη νεολαία, να το παίζεις μοντέρνος και μέσα στα πράγματα, αλλά να ξεφτιλίζεσαι τραγουδώντας με όλο σου το είναι για τα κομμένα νύχια, τη μύξα και τη μπίχλα στο αυτί του αγαπημένου σου, sorry αλλά είναι τουλάχιστον κατάντια. Όχι, ότι και το περσυνό σουξεδάκι δια χειρός Κοντοβά με τις τσούλες είχε κάτι καλύτερο να αποδείξει. Λυπάμαι πολύ, αλλά τέτοιο στίχοι σαν το κολλημένο σουσάμι στα δόντια και τον λεβιέ των ταχυτήτων με παραπέμπουν σε μουσικές οντότητες σαν τον Βας-Βας και τον Σχιζοφρενή με το Πριόνι. Για τους οποίους επάξια έγραψε μουσική και στίχους ο Καρβέλας και φρόντισε να τους αποθεώσει μέσω της εκπομπής τσίρκο-πανηγύρι της γυναίκας του. Αλλά, όταν η Βίσση έχει τραγουδήσει Θοδωράκη, έχει συνεργαστεί με Νταλάρα κι έχει πει τραγούδια όπως η Μεθυσμένη Πολιτεία, είναι τουλάχιστον ιεροσυλία να της δίνεις τραγούδι που να μιλάει για σκονισμένα παπούτσια και ιδρωμένα μπλουζάκια και κομμένα νύχια. Έλεος.
Πάντως, σα γνήσια περφόρμερ, έκανε εκεί τα επικοινωνιακά της, εντυπωσίασε με την απουσία εκκεντρικής γκαρνταρόμπας (έμαθα το ενδυματολογικό το επιμελήθηκε η κόρη της) και κράτησε όλο το πρόγραμμα μέχρι τα ξημερώματα. Σε αλά-Ρέμος φάση που μετά τις 03.30 και το ολιγόλεπτο διάλειμα που μας διασκέδασε ο DJ, βγήκε επιτέλους να πει πιο διαχρονικά κομμάτια και να ακούσουμε επιτέλους κάτι πιο ποιοτικό (λέμε τώρα). ΟΚ, δεν πείστηκα. Έφυγα με έντονη την αίσθηση της απογοήτευσης και κυρίαρχο συναίσθημα το "αυτό ήταν όλο;". Δηλαδή, πραγματικά, μπορούσε και καλύτερα. Και δε λέω για το Σάκη, ούτως ή άλλως αυτός φωνητικά είναι ΕΠΕ. Αλλα από μια φωνάρα σαν τη Βίσση περίμενα κάτι περισσότερο από το show της αρπαχτής. Γιατί αγάπες μου, το μπουκαλάκι 240 ευρώ και να μη φεύγεις και χορτάτος είναι too much, όσες φορές και να σου πει το "δώδεκα", όσες φορές και να πει το "κλίμα τροπικό", που είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια της. Θα ξαναπάω μπας και καταφέρει να με αποζημιώσει, γιατί εκ των υστέρων διάβασα πως αμφότεροι σταρς υπέκυψαν στις πιέσεις του μαγαζάτορα να ανοίξει το πρόγραμμα νωρίς (μην τυχόν και χάσει κάνα φράγκο) ενώ δεν ήταν ακόμα 100% στρωμένο. Αλλά, ειλικρινά θα πάω μετά τις 03.30... ίσως χτυπώντας ένα ροκ πριν! Φιλιά.

Στα "κόλπα" της Εκκλησίας

2010-10-11T16:02:00.000+03:00

Πριν δυο βδομάδες επισκέφτηκα με τους μελλοντικούς μου κουμπάρους τον Ιερό Ναό στον οποίο θα τελεστεί το μυστήριο της βαφτίσεως του αγαπημένου μου φασολάκη. Δεν είχα και καμιά ιδιαίτερη πρεμούρα να πάω, αλλά για το χατήρι των παιδιών είπα να είμαι τυπική. Άλλοι φίλοι μου που έχουν διατέλεσει νονοί μου είχαν πει δεν υπήρχε λόγος να πάω σε αυτό το "ραντεβού", ότι τον παπά τον βλέπανε για πρώτη φορά κατά την απαγγελία του Πιστεύω, τα άλλα δέκα λεπτά κατά τα οποία το βρέφος του τραβούσε τα γένια και μετά το μυστήριο άλλα 5 λεπτά για να γίνει το αλισβερίσι. Α, μη μου θίγεστε εσείς οι θρησκόληπτοι, ευσεβείς και χριστοήθεις (κλεμένο, το ξέρω, αλλά αν δεν μνημονεύσω το μασόνο εδώ, πότε θα το κάνω). Ότι είναι εμπορική συναλλαγή είναι, το ξέρετε και το αναγωρίζετε, μη στρουθοκαμηλίζουμε επειδή έχουμε να κάνουμε με ανώτερες δυνάμεις. Θεωρώντας, λοιπόν, πως το χειρότερο που θα ακούσω κατά την επίσκεψη μου θα ήτο το ύψος της ταρίφας, έφτασα κυρία στο παρεκκλήσι.
Ο ιερέας, καθισμένος σε ένα υπερσύγχρονο γραφείο που διέθετε όλα τα κομφόρ (fax, modem, laptop με κάμερα και Αη-Φόνη, πέρα από τους έτερους αγίους που ήταν καδρωμένοι πάνω από το κεφάλι του) πρόσχαρος μας καλοσώρισε εμάς και τη μπέμπα. Διότι τον επλάνεψε το τσουλούφι του σπόρου που περίτεχνα είχε αναρτήσει σε κοτσίδα η κουμπάρα για να μην πέφτουν οι τρίχες στα μάτια του παιδιού. Ποια μπέμπα ρε μάστορα, αγόραρος είναι και μάλιστα με όλα τα φόντα να γίνει δίμετρος (όπως θέλει τους άνδρες η νονά). Τεσπά, αφού ξεπεράσαμε το σοκ της σεξουαλικής αμφισβήτησης, ο ιερέας έβγαλε από το συρτάρι μια κόλλα Α4 στην οποία ήταν εκτυπωμένοι όλοι οι κανόνες και οι οδηγίες που έπρεπε να ακολουθήσουμε γονείς κι ανάδοχος του νεοφώτιστου, προκειμένου να πάνε όλα καλά χωρίς επεισόδια και παρεξηγήσεις.
Ακόμα γελάω κι ακόμα τραβάω... τις κοτσίδες μου από το δωδεκάλογο του Μυστηρίου της Βαπτίσεως. Πέρα από τις λίγο-πολύ αναμενόμενες απαγορεύσεις (όχι ανθοστολισμοί, όχι μπαλόνια, όχι catering στον προαύλιο χώρο) στη λίστα με τα DO'S & DON'TS υπήρχαν και τα ακόλουθα: η ένδυση του νεοφώτιστου να είναι λευκή γιατί οι βαπτιζόμενοι εν Ιορδάνη ποταμό φορούσαν μόνο λευκές κελεμπίες, κοινώς ξεχάστε τα Burberry ή τις στολές Ναυτάκι, Κουμπαράκι, Γαμπρούλης. Τα μαρτυρικά να είναι ένας απλός σταυρός και να μη φέρουν το γνωστό "ματάκι" ή μπλε χάντρα, γιατί αυτά είναι παγανιστικά σύμβολα. Η λαμπάδα να είναι ένα απλό κερί και να μη φέρει αρκουδάκια, αυτοκινητάκια, καραβάκια και λοιπά σκατουλάκια γιατί η σημασιολογία της είναι το κερί που φέρει το φως και όχι η υπερ-παραγωγή διαφήμιση του Wax & Craft. Οι καλεσμένοι και δη η μητέρα και η ανάδοχος να είναι ευπρεπώς ενδυμένοι, κοινώς απαγορεύεται δια αφορισμού το decolltage. H ανάδοχος να έχει απομνημονεύσει το κείμενο του Πιστεύω το οποίο θα απαγγείλει τρισάκις - όποια παράλειψη στίχου βαθμολογείται κάτω από τη βάση! Το λάδι που θα τοποθετηθεί στο ειδικό δοχείο (με το οποίο ο ιερέας θα βουτηρώσει, συγνώμη αλείψει ήθελα να πω, το παιδί) πρέπει να είναι παρθένο ελαιόλαδο ποιότητος ΑΑΑ, ει δυνατόν από την Καλαμάτα. Οι φωτογράφοι και οι κάμεραμεν να σέβονται το μυστήριο και ο εξοπλισμός τους να μην παρεμποδίζει το έργον των ιερέων - κοινώς, πάλι οι παπαράτσι του OK και του HELLO θα βγάλουν τους τηλεφακούς. Η ανάδοχος να προσέλθει στην εκκλησία τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα για να διεκπεραιωθούν τυχόν εκκρεμότητες, δηλαδή να σκάσει το παραδάκι. Η ανάδοχος να προσκομίσει πιστοποιητικόν δια την ορθόδοξη πίστη της. Όπα, πάμε πάλι... WTF??? Ναι, ένα χαρτί που να υποδηλώνει ότι είμαι αμετανόητα οπαδός του Χριστιανισμού, καθότι η αστυνομική μου ταυτότητα δε φέρει πλέον τα αρχικά Χ.Ο. (Χωρίς Όρια). ΟΚ, δηλαδή χωρίς αυτό το πιστοποιητικό βάφτιση γιοκ; Indeed, αν δεν είσαι ορθόδοξος δε βαφτίζεις. Και πού θα προμηθευτώ αυτό το κωλόχαρτο, άγιε Πατέρα; Μα φυσικά στη Μητρόπολη όπου βαφτίστηκα εγώ η ίδια, θα τους επισκεφτώ και θα κάνω αίτηση να ανατρέξουν στα μητρώα κι έναντι ενός μικρού τιμήματος (30€) θα μου χορηγηθεί το πολυπόθητο πιστοποιητικό γνησιότητας. Όταν ερώτησα αν υπάρχει εναλλακτική πηγή χορήγησης, ο Πατέρας φανερά ενοχλημένος, μου είπε ότι μπορούσα να ζητήσω μια ληξιαρχική πράξη κι από τα ΚΕΠ. Ενοχλημένος, καθότι είναι γνωστό τοις πάσοι ότι τα ΚΕΠ σου κάνουν τη διευκόλυνση τσάμπα, χωρίς να τα στάξεις σε κάνα παγκάρι. Κι ολοκληρώνω τον κατάλογο με τις οδηγίες με το αποκορύφωμα της παράνοιας: η ανάδοχος εφόσον είναι νυμφευμένη δε δύναται να βαπτίσει εάν ο γάμος της δεν έχει τελεστεί θρησκευτικώς. Όταν, δηλαδή, δήλωσα στον πατέρα ότι είμαι "ελεύθερη" σχεδόν με απείλησε να μη διανοηθώ να παντρευτώ με πολιτικό γάμο μέσα στον επόμενο ενάμιση μήνα. Προφανώς η εκκλησία δέχεται στους κόλπους της μόνο όσους τα σκάνε στο δικό της ταμείο. Γιατί αν θυμάμαι καλά από το μάθημα των Θρησκευτικών, υποτίθεται πως ο Θεός τους αγαπάει και τους δέχεται όλους στην αγκαλιά του, ακόμα και τα μαύρα πρόβατα (και τις μαύρες κότες και τις μαύρες φώκιες).
Κινδυνεύω να ξεσηκώσω θύελλα αντιδράσεων με τη στάση που κρατάω, η αλήθεια είναι πως ούτε θεοσεβούμενη είμαι, ούτε καμιά βαθειά πίστη με διέπει. Έχω μάθει να διερευνώ και να ζυγίζω όλα όσα προσπαθούν να μου σερβίρουν με τις νουθεσίες τους οι κληρικοί. Αλλά, αυτή η υποκρισία, αυτή η εμπορευματοποίηση ενός μυστηρίου, μιας πράξης αγάπης και ανθρωπιάς κατά την ταπεινή μου άποψη που είναι η βάπτιση, συγνώμη αλλά με βγάζει από τα ρούχα μου (και το γαμημένο ντεκολτέ τρομάρα του τραγόπαπα). Πέρα από την ονοματοδοσία (που το παραδέχομαι, δεν είναι από μόνη της βασικός ρόλος του μυστηρίου) και την καταγραφή του θρησκεύματος, η βάπτιση είναι για μένα η ανάληψη πνευματικών καθηκόντων απέναντι στο βαφτησιμιό, η υποχρέωση να τον φροντίζω και να τον συμβουλεύω, να είμαι δίπλα του όποτε με χρειαστεί και σα δεύτερος γονιός να του δείχνω το σωστό δρόμο (τώρα, αν καμιά φορά αυτός ο δρόμος έχει κατεύθυνση προς τη Λουκιανού στο Κολωνάκι, ε να με συμπαθάτε, το gps δε δουλεύει πάντα σωστά). Σημασία έχει πάντως πίσω απ'όλα τα διαδικαστικά να υπάρχει ειλικρίνεια και αγνές προθέσεις και να μη μετράνε οι παροξυσμοί και οι δημαγωγίες του κάθε φανατισμένου σκληροπυρηνικού αρχι-ιερέα. Και σε καμία περίπτωση η τσέπη του. Φιλιά.

Music is the answer volume 2

2010-10-04T17:17:00.001+03:00

Συνεχίζοντας στο θέμα της μουσικής κι αναλογιζόμενη πόσο οι προτιμήσεις (και οι εμμονές) τρίτων προσώπων με έχουν επηρρεάσει κατά καιρούς, σκεφτόμουν πως αν κατέγραφα τα τραγούδια - σταθμό για όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή μου, θα συνέθετα ένα πολύ ενδιαφέρον track list. Βέβαια, για πολλούς συνειδητοποιημένους (να μην πω φανατικούς, να μην πω κουλτουριάρηδες) θα ήτο ένα playlist για τα πανηγύρια, μια φάση ό,τι να'ναι. Αλλά, σάμπως και στη ζωή την ίδια δεν έχω συλλέξει εμπειρίες ό,τι να΄ναι, δεν έχω πορευτεί με ανθρώπους κουκουρούκου, δεν έχω αγαπήσει πυροβολημένους εντελώς; Άρα, πώς θα μπορούσε κι η μουσική μου "ιστορία" να μην είναι του ύψους και του βάθους. Και δε μιλάω για τις γενικές προτιμήσεις, αρκεί να αναφέρω ποιο τραγούδι με στιγμάτισε, ποια περίοδο, με ποιον άνθρωπο το έχω συνδυάσει. Δε θέλει και πολύ λοιπόν να εκδώσω ένα best of...

Στα early 20's:
1. Don't speak - No doubt. Θυμάμαι ότι μου εστάλει σε κασέτα με αφιέρωση πάνω στο κουτάκι. Ήταν ο ίδιος που είχε ψύχωση με τους James, έπινε μονο Haig με λίγο νερό και έβγαινε συνήθως στο Escoba.
2. I want you - Madonna και όλα τα τραγούδια από το Something to Remember. Γιατί, πέρα από τέρας του υπέρτατου show, της kabbalah και της πετρουλάκειας εμμονής με τη γιόγκα, η γυναίκα είπε απίστευτες μπαλάντες, κοψοφλεβίτικες και ατμοσφαιρικές. Για κάποιο λόγο, όλοι όσοι ξέρω πως ακούνε την ιέρεια της pop, έχουν στη δισκοθήκη τους αυτό το cd και το Ιmmaculate Collection.
3. I belong to you - Lenny Kravitz. Για την απόλυτη σεξουαλική αποκορύφωση, και όχι! δεν του το τραγουδούσα εγώ στο αυτί. Σαλιαρίσματα και foreplay βλέποντας άπειρες ώρες τα dvd από τις συναυλίες των u2. Α, και το One στη διαπασών κάθε φορά που είμασταν στα μαλώματα. Flik kai Atta = Love forever.
4. Το soundtrack από την ταινία το Απέραντο Γαλάζιο. Από τον απόλυτο κολυμβητή-καταδύτη-ψαροντουφεκά, absolute hunk, absolute απόλαυση. Δέκα χρόνια μετά, η ψύχωση του είχε γίνει το soundtrack της ταινίας Άρωμα Γυναίκας, έχοντας ο ίδιος εξελιχθεί στο απόλυτο "πακέτο".
Late 20's:
1. Massive attack, Karmacoma κι άγιος ο θεός. Κι ο κολλητός του να ακούει μόνο Ξυλούρη και Μάλαμα, κι εγώ να θέλω να κόψω τις φλέβες μου από την ανία στις κοινές μας εξόδους.
2. Xατζηγιάννης - όλα τα χαζοτράγουδα, γιατί όλες λίγο πολύ οι φιλενάδες λυσσούσανε για πάρτη του. Ο Ρουβάς ήταν ξεδιάντροπα όμορφος κι άφωνος, συν ότι τα σενάρια για αλλαξοκωλιές με τον Ψινάκη ήταν ολίγον ντεκαβλέ.
3. Φίλε έλα απόψε - Γιάννης Πουλόπουλος. Πονούσε ο χριστιανός και μου τηλεφωνούσε και ξημερώματα να μου το αφιερώσει. Όσα δε φτάνει η αλεπού...
Early 30's:
1. Rock Sugar - Rob Grill. Από τα πρώτα τραγούδια ever που μου στείλανε μέσω msn και ίσως αυτό που με έκανε να δω τη ζωή λίγο πιο επικίνδυνα. Γι' αυτό και μετά κόλλησε το ομώνυμο χιτάκι των C:Real και ήρθανε τα πράγματα τούμπα.
2. Parov Stellar, Paul Van Dyke, Eric Prydz. Μια διαφορετική ματιά στη House. Κι όλα από τον ίδιο άνθρωπο, ο οποίος με ενημέρωνε (και το κάνει ακόμα) για τις νέες αφίξεις στη dance σκηνή.
3. Πόσο ακόμα - Stavento. Για την κολλητή μου που πέρασε μαζί μου την περίοδο της απόλυτης παρακμής μέσα στο κωλομάγαζο και που το τραγούδι της εξέφραζε ταμάμ.
4. Beggin' - Franki Valli & The FourSeasons. Τραγούδι που παιζόταν τουλάχιστον 5 φορές κάθε βράδυ, σε όλα τα μαγαζιά, ανεξαρτήτως κατηγορίας και που μας έβγαλε ασπροπρόσωπους όλη την περίοδο των Χριστουγέννων του 2007. Οι μικρές λυσσάγανε μέσα στο Ten, αφού πρωτίστως τις είχα ποτίσει αμέτρητα σφηνάκια "καπουτσίνο".
5. Rise Up - Yves LaRock. Παιζόταν back to back με το προηγούμενο track, το είχαμε συνδέσει με τον Κοντό και τις ξέφρενες βραδυές μέσα στο Local. Ίσως γιατί λόγω ύψους έπρεπε ο καψερός με κάποιον τρόπο να "ξεσηκωθεί".
6. Low - Florida & T-pain. Για την πρώην κολλητή φιλεναδίτσα της οποίας το επίθετο έκανε καλή ρίμα με το ρεφρέν. Για τις άπειρες ώρες στον μπροστά στον υπολογιστή της βλέποντας και οι 4 μας youporn και βιντεάκια με τον sasa να λικνίζει το "ελεφαντάκι" του πάνω στην μπάρα του Tropicana.
7. It's my life - Bon Jovi. Ψηλός και σία. Ουδέν σχόλιο.
8. Καλλίδης, Θέλξη, Χολίδης, Αρσενίου και όλοι οι αοιδοί που πέρασαν από το Caramella. Γιατί είναι δίπλα από το σπίτι της κολλητής, ιδανικά για ένα τελευταίο ποτάκι πριν πάμε για ύπνο, έχοντας πρωτίστως λιώσει από τις ροκιές.
9. Τέρμα η ιστορία - Αντωνάκης. Γιατί το τραγούδι παίχτηκε την πιο κατάλληλη στιγμή, όταν έπρεπε και όφειλε να πέσει η αυλαία σε μια παρωδία.
10. Μόνος μου το πέρασα κι αυτό - Αντωνάκης #2. Τα σχόλια είναι περιττά, αλλά να προσθέσω πως είναι το μόνο τραγούδι για το οποίο μπορώ να κάνω drunk dial. Όχι σε πρώην, αλλά σε πρόσωπο που εκτιμάει αντιστοίχως το εν λόγω άσμα.
11. La Buccovina - Shantel. Μπουγέλα, σφηνάκια North και άπειρα ΟΥΟΥΑΑΑΑΟΥΑ σε μπιτσόμπαρα ανά την Ελλάδα.
12. Love Letters - Lord Cobra y Los Humanos. Εν Λευκώ, κάμπριο μπέμπα, το μαλλί να ανεμίζει, το γκάζι τσίτα και βόλτες στο Καβούρι. Όποτε θέλω να ξεκαβλώσω με το tt, το βάζω στη διαπασών.
13. Το ξέρεις - Ρους. Το κύκνειο άσμα, κάτι σαν ανκόρ μετά την προανφερθείσα αυλαία. Γιατί καμιά φορά, χρειάζεται να επιβεβαιώσεις και προφορικά αυτά που ήδη ξέρεις.
14. Empire State of Mind - Alicia Keys. Το ορίτζιναλ δικό της cover και μόνο, αυτό του Jay-Z είναι υποδεέστερο. Έγινε επιτυχία λίγες βδομάδες πριν την άφιξη μου στο Μεγάλο Μήλο. Το άκουγα στο i-pod και τις 9 ώρες της πτήσης, το άκουγα στην προσγειώση, το άκουγα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ στο ξενοδοχείο κάπου στο uptown Μanhattan, to άκουγα στην επιστροφή non-stop, το έχω έως και σήμερα ringtone.
15. Una Noche Mas - Yasmin Levy. Το μίσησα την πρώτη φορά που το άκουσα, το λάτρεψα όταν το άκουσα στο αμάξι του πιο άκυρου συνταξιδευτή και μόνο τότε εκτίμησα πραγματικά την αξία του. Πλέον είναι άρρηκτα συνδεμένο με τον πιο κακομαθημένο, τον πιο λεπτολόγο και τον πιο πολυπράγμωνα άνθρωπο που έχω γνωρίσει ποτέ μου. (τρία σε ένα νοικοκυρεμένα)

Τo be continued... σε λίγα χρόνια. Φιλιά.

Music is the answer

2010-10-01T14:51:00.000+03:00

Γράφοντας τις προάλλες για την πολυσυλλεκτικότητα στις μουσικές μου επιλογές και κατ'επέκταση τις συναυλίες που παρέστην, αναλογίστηκα πως αυτή η ποικιλία, αυτό το εύρος ίσως να οφείλεται και στη διαφορετικότητα που χαρακτηρίζει το μουσικό γούστο των κολλητών μου, των διάφορων φίλων μου, μην πω και των boyfriends ανά τους αιώνες. Δηλαδή, ο κοινωνικός μου κύκλος έχει πολλές καλλιτεχνικές επιρροές και ανάλογα με τις προτιμήσεις του καθενός κινούμαστε και στις αντίστοιχες κατευθύνσεις όταν κάνουμε παρεάκι. Δε λέω βέβαια ότι σαν οντότητα είμαι όπου με πάει το κύμα ή ό,τι με επηρρέαζει το γούστο των αλλονών σε βαθμό τέτοιο που να αλλοιώνεται το προσωπικό touch, ούτε φυσικά ότι μου αρέσει μόνο ότι αρέσει και στους δικούς μου ανθρώπους. Απλά, ζώντας, βγαίνοντας, διασκεδάζοντας με συγκεκριμένα άτομα που έχουν συγκεκριμένες απόψεις συχνά υιοθετείς και τα δικά τους ερεθίσματα.
Για την κλίση προς τα βαριά ελληνικά, φταίει που έχω μια φίλη τρελλή μπουζουκόβια, την οποία όμως αν διανοηθώ να προσκαλέσω στο Ροκ, θα με πάρει με τις τομάτες, και μόνο η σκέψη ότι θα ακούει κιθαρογραντζονίσματα και ιαχές πολέμου την κάνει να βγάζει καντίλες. Με αυτή λοιπόν, θα πάμε μόνο στα μπουζούκια, όλα, ανεξαρτήτως, δηλαδή μαζί της θα ακούσω από Χριστοδουλόπουλο έως Γονίδη και θα περάσω φίνα, γιατί άλλωστε μια τάση προς το λουλουδοπόλεμο, το ποτήρι μόνιμα μισογεμάτο(ή μισάδειο) με Γιαννάκη Περιπατητή και ένα κόψιμο φλέβας την έχω πολύ συχνά. Αυτή, ας πούμε, με μύησε στα της Μαρινέλας. Για την αγάπη βέβαια προς τον Αντωνάκη φταίνε άλλοι (ανάμεσα τους και το ίνδαλμα). Για τη δεύτερη αγάπη, το Γιώργο (call me Mazo) φταίει ο Πειραιάς και δη η Νίκαια. Για τον Καρρά, ο ξάδερφος κι η Καβάλα. Αν προσθέσεις σε αυτά τον παλιμπαιδισμό πέρσυ με τη Glu στο Caremela, να σου κι η εμμονή με τη Στανίση (εγώ, γιατί η φιλενάδα ψηφίζει Σάκη δαγκωτό. Αρσενίου για να μην μπερδευόμαστε).
Και πάω στην all time classic ψύχωση με τις mainstream ροκιές. Και τονίζω το mainstream, γιατί κακά τα ψέμματα, θα ήτο τουλάχιστον ιεροσυλία να ισχυριστώ ότι είμαι καθαρόαιμη ροκού, καμία σχέση, γουστάρω δυο τρία συγκροτήματα, γουστάρω δυο τρεις διαχρονικές κι αναμφισβήτητα σταθερές αξίες από το χώρο. Και όλα αυτά από την εποχή που ήμουν φοιτήτρια στο Essex, τότε που όλα τα "παιδιά" (συνομίλικοι και μη) ακούγανε ανελέητα U2, Queen, Guns'n'Roses, Ramones, Bruce Springsteen, Rolling Stones. A, κι από ελληνικά αυστηρά Τρύπες, Σιδηρόπουλο, Πυξ Λαξ. Τότε, που ένα boyfriend έβαζε το Staring at the sun ή κάνα τραγούδι του Lenny Kraviτz την ώρα του χαμουρέματος κι ενός άλλου του σηκωνόταν μόνο υπό τους ήχους των James. Εδώ τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, όταν είμασταν ακόμα πιο μικρά, στο γυμνάσιο, μπλουζ χορεύαμε μόνο υπό τους ήχους των Scorpions ή του Hotel California. Άρα, μια ροκ μανία με καταδιώκει από αρχής γενομένης, και δεν είναι κάτι επίκτητο των τελευταίων 3 ετών, όπως νομίζουν μερικοί ασήμαντοι.
Χρόνια μετά, ένα fast forward και προσγειώθηκα στη χώρα των dance tracks, κάτι η συνεχής βραδυνή έξοδος στα παραλιακά clubs τύπου Privilege και Venue, κάτι η μανία με τον Kiss fm, κάτι η έναρξη των ξεσαλωμάτων στη Μύκονο, δεν ήθελε και πολύ για να με οδηγήσει σε gigs και συναυλίες τύπου Armin Van Buren, Sasha, Morales, Tjiesto και τα μυαλά στα κάγκελα, παρέα με κάτι τελειωμένες προσωπικότητες που αρέσκονταν στο κούνημα του κορμιού σα να ήταν σέικερ. Αυτό κι αν ήταν ντέκα, αλλά φαντάζομαι λίγο πολύ όλοι έχουν περάσει την trance/techno περίοδο τους! Κι ακούγοντας τέτοια άσματα, έμπαινες αυτόματα και στο τριπάκι της "ξενοδοχειακής" λαουντζιάς, γιατί όσο να΄ναι το αυτί το δύσμοιρο ένα ζέσταμα το ήθελε πριν ακούσει σκληροπυρηνικό house. Και κάπου εκεί στην ανάγκη για chill out ακούσματα χώθηκε κι ο Best radio, το οποίο ακούγανε φανατικά οι μισοί μου αγαπημένοι άνθρωποι και την είδαμε όλοι και καλά εναλλακτικό ρεπερτόριο στην ξένη μουσική, με Morcheeba και Groove Armada, μην πω και για τους εγχώριους Monika και Transistor.
Κι εντάξει, θα ρωτήσει εύλογα κανείς, δηλαδή ακούς μόνο ό,τι σου πάσαρε ο εκάστοτε γκόμενος ή ό,τι γουστάρει η κάθε φιλενάδα σου; Σε καμία περίπτωση δε συμβαίνει κάτι τέτοιο, λέω απλά πως επηρρεάζομαι από τις προτιμήσεις των, άλλωστε αυτές καθορίζουν πολύ συχνά και το είδος των βραδυνών εξόδων, με άλλους θα πάω στα μπουζούκια, με άλλους στο Ροκ, με άλλους στη συναυλία της Βeyonce, με άλλους στο Χατζηγιάννη και με άλλους στους Aerosmith. Δεν έχουν όλοι γερό στομάχι σαν το δικό μου, να μπορούν να χωνέψουν το μουσικό αχταρμά. Αλλά, at the end of the day, αν πρέπει να κάτσω ένα βράδυ σπίτι μου στον καναπέ να χαλαρώσω και να ακούσω κάτι, αυτό θα είναι ραδιόφωνο. Δε θα βάλω κανενός συγκεκριμένου καλλιτέχνη το cd να παίζει στο shuffle, θα ακούσω Εν Λευκώ, Red, Nitro και Λάμψη. Ω ναι, και λάμψη, γιατί καλό το σολάρισμα στο air guitar, αλλά κι ένας τσιφτετελοαμανές ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Είπαμε, ΠΟΛΥΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ!!! Φιλιά.

Ας μην το κουράζουμε άλλο

2010-09-24T14:58:00.003+03:00

Είναι άραγε η ανασφάλεια που κάνει τους ανθρώπους να μην παραδέχονται πως κάτι έχει τελειώσει και να αρνούνται να εγκαταλείψουν την προσπάθεια; Είναι η μοναξιά, είναι η αβεβαιότητα για το τι τους επιφυλάσσει το μέλλον ή μήπως είναι απλά εγωισμός; Γιατί δυσκολεύονται απλά να δουν ότι καμιά φορά you just have to let go; Κι εγώ έχω πέσει σ' αυτή τη λούμπα δυο τρεις φορές στην πολυτάραχη ζωή μου, έμαθα, όμως, από τα λάθη μου και πλέον αναγνωρίζω αμέσως το cue line για να κάνω την αποχώρηση. Παρόλ' αυτά, υπάρχει πολύς κόσμος που απλά δε θέλει ν'απαγκιστρωθεί. Κι εκεί σταματά η λογική κι αρχίζουν τα ευτράπελα. Κοινώς, ζεις το θέατρο του παραλόγου, με τον έναν πρωταγωνιστή να φέρει παρωπίδες και να παίζει επ'αόριστον το κύκνειο άσμα και τον άλλον να εύχεται ενδόμυχα να πέσει η αυλαία και να τους πλακώσει μπας κι επιτέλους το πάρει απόφαση ο πρώτος πως ΤΕΛΟΣ. FIN. THE END. FINITO LA MUSICA.
Μιλούσα με τον ξάδερφο μου σήμερα και πολύ σωστά μου έλεγε πως για να ταιριάξουν δυο άνθρωποι χρειάζονται πολλά να συμβούν και ότι τα δυο σημαντικότερα (πέρα από τη συναστρία χα χα χα) είναι η χημεία και το σωστό timing. Δηλαδή, μπορεί να έχεις απέναντι σου τον πιο καλό άνθρωπο του κόσμου, μπορεί να είναι το απόλυτο "πακέτο" (and God, have I met a couple of those in my life) αλλά να είσαι σε τόσο διαφορετική φάση ή τέλοσπάντων να μην κάνει κλικ το θέμα, να μην "κουμπώνει" όσο και να το πιέζεις. Και η αλήθεια είναι πως αν κάτι το ζορίζεις για να δουλέψει, αν το παλεύεις σώνει και καλά για να πετύχει, πάντα η υπερ-προσπάθεια γυρίζει μπούμεραγκ. Συν του ότι, κακά τα ψέματα, θα πρέπει να σου βγαίνει κάτι εντελώς αβίαστα από την αρχή. Αν από day number one κάνεις απόπειρες, συμβιβασμούς και παραχωρήσεις μόνο και μόνο για να τσουλίσει κάτι, sorry αλλά έχεις χάσει το παιχνίδι και το νόημα. Ιt is not meant to be - period.
Η κολλητή είναι υπέρμαχος της δεύτερης προσπάθειας. Και της τρίτης και της τέταρτης, θα' λεγα εγώ. Πιστεύει στο ότι σε μια σχέση πρέπει να το παλέψεις. ΟΚ, δεν αντιλέγω, να είσαι με τον άλλον τον άπειρο καιρό μαζί, να έχετε περάσει τα απίστευτα σκηνικά και να υπάρχει ρε παιδί μου ένα bonding και κάτι κάποια στιγμή να πάει στραβά, εκεί δε λέω, μαζί σου φιλενάδα, να βάλεις τον κώλο σου κάτω και να μοχθήσεις να το λύσεις το πρόβλημα. Όπως κάνανε παλιά και οι γονείς μας, που τότε δεν υπήρχε η εύκολη λύση του quickie διαζυγίου. Κάνανε υποχωρήσεις, κάνανε θυσίες, κάνανε γαργάρα πολλά που τους ενοχλούσανε. Ναι, αλλά ήταν παντρεμένοι και ήταν ήδη γονείς. Αν δεν ενεργούσαν με αυτό το συμβιβαστικό τρόπο, θα τα'χανε τινάξει όλα στον αέρα. Κι έτσι πρέπει να είναι στα παντρεμένα ζευγάρια, να βρίσκουν πάντα κοινές συνιστώσες και να βάζουν πίσω τους εγωισμούς. Και να μην εγκαταλείπουν, γιατί η παραίτηση είναι σαν ακύρωση της μέχρι τώρα κοινής πορείας.
Όταν όμως δυο άνθρωποι είναι ακόμα στο αναγνωριστικό στάδιο και εξετάζουν κατά κάποιο τρόπο αν τους κάνει ο άλλος, αν μπορούν να μοιραστούν μαζί του εμπειρίες, αν μπορούν να τον πάρουν από το χέρι και να πορευτούν αγκαλιά, ε συγνώμη δε θα ισοπεδώσουμε από την αρχή όλα μας τα θέλω, δε θα παραβλέψουμε όλα όσα μας ενοχλούν μόνο και μόνο για να κάνουμε την πορεία επί τούτου. Εγώ λέω πως η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Κι αν κάτι σε χαλάει εξαρχής, καλύτερα να το τελειώνεις προτού προχωρήσει εις βάθος η ιστορία και αρχίζεις να δένεσαι. Αν βλέπεις τις μαλακίες νωρίς, έχεις εικόνα για το τι θα επακολουθήσει αργότερα. Και κακά τα ψέματα, καλύτερα δε θα γίνει, πάντα θα συσσωρεύονται κι άλλες παπαριές, ολοένα θα βρίσκεσαι αντιμέτωπος με εκνευριστικές καταστάσεις κι αργά ή γρήγορα θα χτυπάς το κεφάλι στον τοίχο που δεν το τελείωσες το θέμα όσο ήταν ακόμα στα σπάργανα.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι στυγνή λογική και αν δεν αφήνει περιθώρια για συναίσθημα. Ίσως εξαρτάται κι από το πόσο αγαπάει κανείς τον εαυτούλη του και πόσο διατεθειμένος είναι να φάει κι άλλα σκατά. Προσωπικά, θεωρώ πως έχω φάει πολλά από δαύτα και έχω χορτάσει. Ταλαιπώριες, στενοχώριες, γκρίνιες και καυγάδες δεν είναι πλέον my cup of tea. Δεν είμαι και 18χρονών να τα περνάω όλα στο ντούκου και να τα αντιμετωπίζω αψήφιστα. Η κάθε ιστορία έχει αφήσει πάνω μου το σημάδι της και απλά δεν αντέχω άλλο. Προτιμώ την ηρεμία μου και τις ισορροπίες μου, όπως τις έχω ορίσει πλέον εγώ. Κι αν το να είμαι δύστροπη κι απαιτητική κι επιλεκτική ισούται με καταδίκη στη μοναξιά και το ράφι, ε δε θα πεθάνουμε κιόλας. Εχω nova και ξέρω να δουλεύω το δαχτυλάκι μου. Για όλα τα άλλα, έχω τις φίλες και την οικογένεια μου, τα μόνα άτομα για τα οποία είμαι διατεθειμένη να κάνω και να υποστώ τα πάντα. Για όλους τους άλλους, δυστυχώς ή το'χουν από την αρχή ή δεν το'χουν. Δεν αποκλείω το να κάνω συμβιβασμούς στην πορεία μιας σχέσης, άλλωστε it takes two to tango, αλλά να το κουράζω από τα γεννοφάσκια για να πετύχει, όχι αγάπες μου. Χωρίς χημεία από την πρώτη μέρα είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Φιλιά.