Ήταν ένα ήρεμο σαββατοκύριακο, χωρίς εντάσεις και χωρίς απρόοπτα. Ή, τελοσπάντων, με πολύ λίγα απρόοπτα. Εκεί που είχα σκοπό να την κοπανήσω και να την κάνω για το νησί, τελικά έκατσα στην Αθήνα, δούλεψα το Σάββατο και μετά αφιερώθηκα σε απλά πράγματα. Και μου φαίνεται πως έκανα καλά. Αν και είχε τα γενέθλια της μια φίλη και με είχε κάνει χρυσή να κατέβω στο νησί να τα γιορτάσουμε μαζί, επειδή το μυρμήριζα δέκα μέρες κι επειδή για άλλη μια φορά μαλακωδώς περίμενα να δω τι θα κάνουν και κάποιοι άλλοι/άλλες, τα εισιτήρια είχαν ακριβύνει και στο τέλος φυσικά εξαντλήθηκαν.
Αυτά παθαίνεις όταν δεν κανονίζεις μόνος σου και εξαρτάσαι από τα κέφια και το πορτοφόλι των άλλων ή από τα μποφόρια. Αλλά, δε φταίει κανείς, εκτός από μένα, δεν ακούω τη μανούλα μου που μου λέει πάντα να κοιτάω την πάρτη μου. Α, ρε πάνσοφη μαμά, τελικά ίσως να έχεις δίκιο, οι παρτάκηδες περνάνε καλύτερα! Την έχω πατήσει τόσες και τόσες φορές, έχω καταδυναστεύσει τα θέλω μου οn dozens of occasions και όλα αυτά για να μη χαλάσω χατήρια, για να εξυπηρετήσω, για να συμπαρασταθώ, για να περάσω και καλά καλύτερα με παρέα αντί να είμαι μόνη μου. Σκατούλες. Κάναμε μια συμφωνία με τη μία κολλητή (το ίνδαλμα) : από εδώ και στο εξής να μου βάζει τις φωνές όταν διαπιστώνει πως δεν τους γράφω όλους στα παπάρια μου και δεν κάνω αυτά που γουστάρω εγώ, όποτε τα θέλω εγώ, με τους ανθρώπους που θέλω εγώ και για όσο διάστημα αντέχω. Μου είπε 5-6 φορές πως είμαι θύμα και έχω αρχίσει να το πιστεύω. Όχι, όμως, θύμα, μαλάκας. Με "Μ" κεφαλαίο. Τώρα που τα'πα και ξεθύμανα, μήπως έπρεπε τελικά να την κοπάνησω; Δεν πειράζει, πάθημα μάθημα για την επόμενη φορά.
Τουλάχιστον, κάναμε με μια άλλη φίλη πράγματα που δεν κάνω συνήθως. Όπως το να πάω στη θάλασσα εντός Αττικής. Είναι κάτι που το σιχαίνομαι. Όταν έχεις σπίτι(α) δίπλα στην θάλασσα, ο πήχης ανεβαίνει απειλητικά και οτιδήποτε υποδεέστερο φαντάζει απλά ταπεινό, να μην πω τραγικό. Ο συνωστισμός, η κίνηση στην παραλιακή, οι αλλοδαποί, τα ταπεράκια και τα τουρνουά ρακέτας πάνω από το κεφάλι μου είναι εμετικά. Να μη μιλήσω και για τις εύοσμες κηλίδες baby oil και λοιπών αντι-ηλιακών προϊόντων που διακρίνει κανείς στην επιφάνεια του νερού, σε συνδυασμό με αποτσίγαρα στην παραλία, τις ξεχαρβαλωμένες ή ακόμα κι ανύπαρκτες ξαπλώστρες και τον ήλιο να καίει στους 39C... ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα.
ΟΚ, θα μου πεις, και τι να κάνει ο απλός λαός που δεν έχει σπίτι στο νησί ή εξοχικό πάνω σε παραλία; Τώρα θες και τα ρωτάς; Να πας να νοικιάσεις, οέο! Μετά, όμως, γίνομαι σνομπ με κάτι τέτοιες πεποιθήσεις. Συγνώμη, φίλε μου, που δε θεωρώ την ταλαιπωρία καλύτερη της οικονομίας. Αν θες να γλιτώσεις τα λεφτά σου, καλά κάνεις και πας για μπάνιο στον Άλιμο, τη Βουλιαγμένη και το Μαραθώνα. Κουμάντο στο πορτοφόλι σου δεν κάνω. Απλά, μην παρεξηγείσαι αν δεν είμαι κι ιδιαιτέρως πρόθυμη να σε ακολουθήσω, εντάξει; Και για όσους σπεύσουν να με κριτικάρουν και να με χαρακτηρίσουν ψωνάρα, έχω να απαντήσω πως ούτε στον Αστέρα πατάω. Μη νομίζουν δηλαδή ότι επικροτώ και τις high profile public beaches. Ίσα ίσα, εκεί ίσως να είναι πιο τραγικά τα πράγματα, γιατί έχεις πληρώσει και 25 ευρώ και δεν έχεις βρει ξαπλώστρα και συν ότι και τα τουρνουά δεν τα έχεις γλιτώσει, ούτε το πήξιμο στην παραλιακή, και το baby oil πάλι επιπλέει στο νερό (ίσως και πιο άφθονο στη συγκεκριμένη παραλία).
Πήγα, λοιπόν, σε έτερη public beach με εξίσου τσουχτερό εισιτήριο εισόδου. Είχα την προνοητικότητα να αναχωρήσω από το σπίτι μου νωρίς και όχι την ώρα αιχμής, που βγαίνει ο κάθε κατακαημένος (που το Σάββατο γινόταν κουρέλι από τα ποτά στα μεγαθήρια club). Είχα όλο το χρόνο στη διάθεση μου να πάω να πιω τον καφέ μου στα αγαπημένα μου starbucks και να φτάσω στο Λαγονήσι μέσα στο απόλυτα λογικό διάστημα των 30 λεπτών. Βεβαίως κι έσκασα τα 11 ευρώ για το ιδιωτικό parking, ωστόσο το αμάξι μου ήταν υπό φύλαξη, στη σκιά και όχι παρατημένο ένα χιλιόμετρο μακριά, πάνω στην παραλιακή, έρμαιο του κάθε μαλάκα που τρέχει με 250 και δεν παίρνει σωστά τη γαμημένη στροφή. Και στο κάτω κάτω, τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν κι επιδέξιους κώλους. Άμα δε γουστάρω να σκάω λεφτά στο parking, να παίρνω το λεωφορείο. (Κτελ νομίζω πάει εκεί)
Για την παραλία την ίδια δεν έχω να σχολιάσω το παραμικρό γιατί ακόμη κι εξωτική να ήταν δε θα έβαζα μέσα ούτε το νύχι του ποδιού. Ωστόσο, ξαπλώστρες είχε πολλές διαθέσιμες, με στρωματάκι και κάτω από μεγάλες ομπρέλες. Η άμμος ήταν καθαρή και το ειδικό προσωπικό τριγυρνούσε συνέχεια με σακούλες απορριμάτων. Το bar παρείχε service απευθείας στην παραλία και η ποικιλία του καταλόγου απλά περιεκτική. Η φίλη μου δυσανασχέτησε που το menu δεν περιελάμβανε εξεζητημένα coctail, ευφάνταστα finger food και φρέσκους χυμούς από τροπικά φρούτα, αλλά νομίζω πως το να συγκρίνει κανείς τη Μύκονο με το Λαγονήσι είναι τουλάχιστον ύβρις (αμφίδρομα). Η μουσική υπόκρουση υπό τους ρυθμούς γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού ήταν ίσως όλιγον θορυβώδης, αλλά την εκτίμησα και την προτίμησα από τη βουή της οχλαγωγίας που συναντά κανείς αλλού. Σε γενικές γραμμές, όλα μου φάνηκαν value for money. Δεν ξέρω αν θα ξαναπήγαινα, αλλά σίγουρα δεν απογοητεύτηκα, ούτε έκλαιγα τα λεφτά μου. Η εύκολη πρόσβαση, η άνεση, η τοποθεσία, to δωρεάν wi-fi, η καθαριότητα ήταν τα ατού της υπόθεσης. Για τα υπόλοιπα, no comment.
Όσο για τον κόσμο, εννοώ τους θαμώνες, δυστυχώς δεν έχω να αναφέρω κάτι. Εκτίμησα ιδιαιτέρως το γεγονός ότι η πιο κοντινή κατειλημμένη ξαπλώστρα ήταν τουλάχιστον δέκα μέτρα μακριά, οπότε δεν ενοχλήθηκα από ηχηρούς γέλωτες, φωνές και πανικό, ούτε διαπίστωσα τίποτα celebs να λιάζονται πλησίον μου. Μου φάνηκε κατά την έξοδο ότι το crowd ήταν ανομοιογενές, αλλά δε σκοτίστηκα και πολύ. Τουλάχιστον, δεν είδα σακούλα jumbo τίγκα στα πλαστικά παιχνιδάκια θαλάσσης και δεν άκουσα σλαβικά.
Μιας και είχαμε φτάσει νωρίς στην παραλία, αποχωρήσαμε εξίσου νωρίς (η παραμονή μας ήταν υπέρ του δεόντος αρκετή για την υγιή παράταση του μαυρίσματος μας) κι έτσι δεν ταλαιπωρηθήκαμε καθόλου στην επιστροφή. Χαλαρά, με ανοικτό παραθυράκι και με ταχύτητα που δεν υπερέβαινε τα 90χλμ φτάσαμε μέσα σε δέκα λεπτά στη Βουλιαγμένη, φάγαμε σε ολοκαίνουριο mediterannean-cuisine spot με γκρι λακαριστά τραπεζάκια και εν συνεχεία νωρίς νωρίς κι αβίαστα επιστροφή στο σπίτι για ξεκούραση. Αν κανείς μου εγγυόταν πως όλα τα κυριακάτικα μεσημέρια θα μπορούσαν να εκτυλίσσονται τόσο smooth, ίσως τελικά να μην ήμουν τόσο bitch απέναντι στις παραλίες της Αττικής.
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009
Πέμπτη 9 Ιουλίου 2009
Οι νόρμες μιας νορμάλ φιλίας
Η ανιδιοτέλεια στη φιλία είναι κάτι που έχω θίξει κι άλλη φορά και γενικά με απασχολεί. Πόσες φορές έχω σκεφτεί ότι όταν ο καλύτερος σου φίλος προσμένει σε ανταλλάγματα από σένα, μάλλον πρέπει να επαναπροσδιορίσεις τη σχέση σου μαζί του και να θέσεις άλλα όρια. Και μιλώντας για ανταλλάγματα, δεν αναφέρομαι φυσικά σε οικονομικές ενισχύσεις, δανεισμό ή συναφή ρουσφέτια. Εννοώ όταν ο άλλος είναι φίλος σου αλλά έχει και την απαίτηση να αναγνωρίζεις 365 μέρες το χρόνο τη φιλία σας, να ευγνωμονείς το Θεό που σου έφερε δίπλα σου αυτό τον υπέροχο άνθρωπο και να μη σταματάς να του επιβεβαιώνεις πως χάρις σε αυτόν έχεις καταφέρει πολλά.
Δηλαδή, δυσκολεύεται ο κόσμος τη σήμερον ημέρα να συμπονά, να συντρέχει, να στηρίζει, να υποστηρίζει, να συμβουλεύει χωρίς να περιμένει αναγνώριση. Το «κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό» φαντάζει ανεκδοτάκι (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;) Πρέπει πάντα να λέει «κι εγώ που σε στήριξα, σε πόνεσα, έτρεξα για χάρη σου κλπ. τι κατάλαβα;» Ρε φίλε, δε θυμάσαι τα γενέθλια του άλλου ή τη γιορτή του για να προσμένεις σε κάλεσμα, ούτε του εύχεσαι για να σου ευχηθεί κι ο άλλος με τη σειρά του τον άλλο μήνα που θα είναι τα δικά σου. Δεν αγοράζεις δώρο, για να σου κάνουν κι εσένα. Ούτε πας δώρο μόνο και μόνο επειδή σε κάλεσε ο άλλος. Πόσο μάλιστα να απογοητεύεσαι όταν αγοράζεις δώρο για τον φίλο που γιορτάζει κι εκείνος τελικά δε σε κερνάει.
Από την άλλη, φιλία δεν είναι υποδούλωση. Δεν υποτάσσεσαι στα προστάγματα και τα θέλω του άλλου μόνο και μόνο επειδή είναι φίλος ή επειδή σε έχει βοηθήσει. Δεν πας διακοπές στο σπίτι της άλλης και πρέπει να της κάνεις τεμενάδες μόνο και μόνο επειδή σε φιλοξενεί. Επειδή βάζει το σπίτι, πρέπει να της πάρεις και τσιμπούκι; ΌΧΙ! Αυτή η υποχρέωση με εκνευρίζει τα μάλα. Παρομοίως, δεν υπάρχει λόγος να γλύφεις τα αυτιά του φίλου σου που κάνει μαλακίες, να τον επιβραβεύεις που βρήκε επιτέλους τον πιο σωστό τρόπο να πέσει στα σκατά, ούτε να τον φλομώνεις στα fake κομπλιμέντα για να του ανεβάσεις τη διάθεση. Ανάμεσα στους φίλους πρέπει πάντα να υπάρχει τεράστιο περιθώριο να εκφράσει κανείς τις αντιρρήσεις του, να κρατήσει τις αποστάσεις του από καταστάσεις που δεν τον εκφράζουν ή να αποστασιοποιηθεί από συμεπριφορές που τον θίγουν.
Η φιλία, επίσης, δεν είναι γκομενιλίκι. (Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω.) Αυτή όμως η λεπτή κόκκινη γραμμή που εκτίνεται ανάμεσα στη σχέση που έχεις με την κολλητή σου και τη σχέση που έχεις με έναν γκόμενο είναι πολύ ισχνή και οι ισορροπίες εύθραυστες. Δεν μπορείς να κάνεις σκηνές ζηλοτυπίας στη φίλη σου επειδή έχει κι άλλες φίλες. Δεν μπορείς να κάνεις παράπονα επειδή δε μιλήσατε στο τηλέφωνο πεντακόσιες φορές μέσα στη μέρα. Δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να κάνετε τα πάντα μαζί – ψώνια, βόλτες, διακοπές, καμάκι, κλάμα, οδυρμούς- κάποια στιγμή έχει κι ο καθένας τη ζωή του. Κι εδώ πολλοί θα σκεφτούν ότι μόνο οι γκόμενες τα κάνουν αυτά. Μπαα, ο νούμερο ένα κολλητός του fitsoula ήταν σαν τη γκόμενα του: μην τυχόν και κάνει κάτι ο ένας και δεν το κάνει ο άλλος, μην τυχόν και βγεί και δεν έχει προσκαλέσει τον άλλο, μην τυχόν και φύγει διακοπές με την κοπέλα του και δεν του το πεί. Σκηνικά απείρου κάλλους.
Και φτάνω και στο πιο σημαντικό πράγμα που δε συνάδει με τον όρο της φιλίας. Κι αυτό λέγεται ανταγωνισμός. Competition, test, κόντρα, φαγωμάρα, άμιλλα, τίποτα από όλα αυτά δεν μπορώ να τα δεχτώ από φίλους. Άμα θες να κάνεις διαγωνισμό πόσο πιο έξυπνη είσαι, πόσο πιο μελετηρή, πόσο grundge, πιο έμπειρη στη δουλειά, με πόσους περισσότερους γκόμενους έχεις κοιμηθεί, πόσο πιο καλή μαγείρισσα/οικοδέσποινα, πόσα πιο πολλά λεφτά βγάζεις, πόσο πιο μοντέρνο αμάξι έχεις, πόσα πιο πολλά ταξίδια κάνεις, πόσο πιο τίγκα είναι η ντουλάπα σου, πόσο πιο μακριά είναι τα μαλλιά σου και πόσα περισσότερα κιλά έχασες, ένα έχω να πω: να πας να κάνεις παρέα στην «ανάγωγη» που με χώρισε το Μάρτιο. Α, και μην το παίρνετε μονόπλευρα, μιλάω και για τους άντρες φίλους. Τα ίδια ισχύουν, μόνο που δεν πρόκειται να έκανα με τον κολλητό μου θέμα για το ποιος από τους δυο έχει καλύτερο γαλλικό. Εύλογα.
Θα ήθελα να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου πάνω στο θέμα με την γνωστή λαϊκή ρήση πως "τους φίλους τους διαλέγουμε". Συνεπώς, αν κάτι μας χαλάει στο φίλο μας, δε φταίει αυτός και δεν είναι η θέση μας να του αλλάξουμε το χαρακτήρα. Σαφέστατα και μέσα στα πλαίσια αυτής της μοναδικής σχέσης έχουμε τη δυνατότητα να ασκούμε κριτική και να επισημαίνουμε αυτά που εμείς θεωρούμε "ατοπήματα", όμως να είμαστε σε θέση να ακούσουμε και -το κυριότερο- να δεχτούμε κριτική εις ανταπάντηση. Κι αν τελικά, νιώθουμε πως ο φίλος μας παραμένει αδιόρθωτος, ή κάνουμε τουμπεκί (ψιλοκομμένο, if you please) ή παίρνουμε εμείς δρόμο (ή τον πούλο, ότι κάνει κέφι καθείς). Κι οποιανού οι αντοχές έχουν εξαντληθεί μαζί μου, παρακαλώ να μη με κάνει παρέα. Εγώ προσωπικά άλλο νηπιαγωγείο δεν αντέχω.
Δηλαδή, δυσκολεύεται ο κόσμος τη σήμερον ημέρα να συμπονά, να συντρέχει, να στηρίζει, να υποστηρίζει, να συμβουλεύει χωρίς να περιμένει αναγνώριση. Το «κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό» φαντάζει ανεκδοτάκι (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;) Πρέπει πάντα να λέει «κι εγώ που σε στήριξα, σε πόνεσα, έτρεξα για χάρη σου κλπ. τι κατάλαβα;» Ρε φίλε, δε θυμάσαι τα γενέθλια του άλλου ή τη γιορτή του για να προσμένεις σε κάλεσμα, ούτε του εύχεσαι για να σου ευχηθεί κι ο άλλος με τη σειρά του τον άλλο μήνα που θα είναι τα δικά σου. Δεν αγοράζεις δώρο, για να σου κάνουν κι εσένα. Ούτε πας δώρο μόνο και μόνο επειδή σε κάλεσε ο άλλος. Πόσο μάλιστα να απογοητεύεσαι όταν αγοράζεις δώρο για τον φίλο που γιορτάζει κι εκείνος τελικά δε σε κερνάει.
Από την άλλη, φιλία δεν είναι υποδούλωση. Δεν υποτάσσεσαι στα προστάγματα και τα θέλω του άλλου μόνο και μόνο επειδή είναι φίλος ή επειδή σε έχει βοηθήσει. Δεν πας διακοπές στο σπίτι της άλλης και πρέπει να της κάνεις τεμενάδες μόνο και μόνο επειδή σε φιλοξενεί. Επειδή βάζει το σπίτι, πρέπει να της πάρεις και τσιμπούκι; ΌΧΙ! Αυτή η υποχρέωση με εκνευρίζει τα μάλα. Παρομοίως, δεν υπάρχει λόγος να γλύφεις τα αυτιά του φίλου σου που κάνει μαλακίες, να τον επιβραβεύεις που βρήκε επιτέλους τον πιο σωστό τρόπο να πέσει στα σκατά, ούτε να τον φλομώνεις στα fake κομπλιμέντα για να του ανεβάσεις τη διάθεση. Ανάμεσα στους φίλους πρέπει πάντα να υπάρχει τεράστιο περιθώριο να εκφράσει κανείς τις αντιρρήσεις του, να κρατήσει τις αποστάσεις του από καταστάσεις που δεν τον εκφράζουν ή να αποστασιοποιηθεί από συμεπριφορές που τον θίγουν.
Η φιλία, επίσης, δεν είναι γκομενιλίκι. (Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω.) Αυτή όμως η λεπτή κόκκινη γραμμή που εκτίνεται ανάμεσα στη σχέση που έχεις με την κολλητή σου και τη σχέση που έχεις με έναν γκόμενο είναι πολύ ισχνή και οι ισορροπίες εύθραυστες. Δεν μπορείς να κάνεις σκηνές ζηλοτυπίας στη φίλη σου επειδή έχει κι άλλες φίλες. Δεν μπορείς να κάνεις παράπονα επειδή δε μιλήσατε στο τηλέφωνο πεντακόσιες φορές μέσα στη μέρα. Δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση να κάνετε τα πάντα μαζί – ψώνια, βόλτες, διακοπές, καμάκι, κλάμα, οδυρμούς- κάποια στιγμή έχει κι ο καθένας τη ζωή του. Κι εδώ πολλοί θα σκεφτούν ότι μόνο οι γκόμενες τα κάνουν αυτά. Μπαα, ο νούμερο ένα κολλητός του fitsoula ήταν σαν τη γκόμενα του: μην τυχόν και κάνει κάτι ο ένας και δεν το κάνει ο άλλος, μην τυχόν και βγεί και δεν έχει προσκαλέσει τον άλλο, μην τυχόν και φύγει διακοπές με την κοπέλα του και δεν του το πεί. Σκηνικά απείρου κάλλους.
Και φτάνω και στο πιο σημαντικό πράγμα που δε συνάδει με τον όρο της φιλίας. Κι αυτό λέγεται ανταγωνισμός. Competition, test, κόντρα, φαγωμάρα, άμιλλα, τίποτα από όλα αυτά δεν μπορώ να τα δεχτώ από φίλους. Άμα θες να κάνεις διαγωνισμό πόσο πιο έξυπνη είσαι, πόσο πιο μελετηρή, πόσο grundge, πιο έμπειρη στη δουλειά, με πόσους περισσότερους γκόμενους έχεις κοιμηθεί, πόσο πιο καλή μαγείρισσα/οικοδέσποινα, πόσα πιο πολλά λεφτά βγάζεις, πόσο πιο μοντέρνο αμάξι έχεις, πόσα πιο πολλά ταξίδια κάνεις, πόσο πιο τίγκα είναι η ντουλάπα σου, πόσο πιο μακριά είναι τα μαλλιά σου και πόσα περισσότερα κιλά έχασες, ένα έχω να πω: να πας να κάνεις παρέα στην «ανάγωγη» που με χώρισε το Μάρτιο. Α, και μην το παίρνετε μονόπλευρα, μιλάω και για τους άντρες φίλους. Τα ίδια ισχύουν, μόνο που δεν πρόκειται να έκανα με τον κολλητό μου θέμα για το ποιος από τους δυο έχει καλύτερο γαλλικό. Εύλογα.
Θα ήθελα να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου πάνω στο θέμα με την γνωστή λαϊκή ρήση πως "τους φίλους τους διαλέγουμε". Συνεπώς, αν κάτι μας χαλάει στο φίλο μας, δε φταίει αυτός και δεν είναι η θέση μας να του αλλάξουμε το χαρακτήρα. Σαφέστατα και μέσα στα πλαίσια αυτής της μοναδικής σχέσης έχουμε τη δυνατότητα να ασκούμε κριτική και να επισημαίνουμε αυτά που εμείς θεωρούμε "ατοπήματα", όμως να είμαστε σε θέση να ακούσουμε και -το κυριότερο- να δεχτούμε κριτική εις ανταπάντηση. Κι αν τελικά, νιώθουμε πως ο φίλος μας παραμένει αδιόρθωτος, ή κάνουμε τουμπεκί (ψιλοκομμένο, if you please) ή παίρνουμε εμείς δρόμο (ή τον πούλο, ότι κάνει κέφι καθείς). Κι οποιανού οι αντοχές έχουν εξαντληθεί μαζί μου, παρακαλώ να μη με κάνει παρέα. Εγώ προσωπικά άλλο νηπιαγωγείο δεν αντέχω.
Τετάρτη 8 Ιουλίου 2009
Γιατί bloggarw και δεν μπλοκάρω
Με είχε ρωτήσει κάποια στιγμή ένας γνωστός πως την έχω δει με το blog και με μάλλον υποτιμητικό ύφος με ρώτησε αν βλέπω πολύ sex and the city. Στην αρχή απόρησα με την ερώτηση, γιατί φυσικά και βλέπω SATC κι εννοείται πως έχω το DVD box με όλους τους κύκλους και την ταινία. Αλλά, λέω, κάτσε, αυτός δε με ρώτησε για καλό. Μάλλον για να μου την πει. Όταν, λοιπόν, ζήτησα διευκρινήσεις για την ερώτηση του, μου απάντησε με νέα ερώτηση αν την έχω δει Carrie Bradshaw. Ώπα, τι πάει να πει αυτό; Με ειρωνευόταν ότι την έχω δει αρθρογράφος ή ήταν μπηχτή ότι ασχολούμαι μόνο με θέματα που αφορούν το σεξ;
Το blogging είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σημερινής πραγματικότητας για ανθρώπους που θέλουν να επικοινωνήσουν ή που θέλουν απλά να μεταδώσουν. Είχα διαβάσει σε μια συνέντευξη μιας γνωστής δημοσιογράφου ότι θεωρούσε πως το blogging δεν μπορεί να αποτελεί μορφή ψυχοθεραπείας, ούτε να είναι μέσο για να λιβελογραφεί κανείς ασύστολα καλυμμένος από το πέπλο της ανωνυμίας. Διαφωνώ και το έχω γράψει και σε παλιότερη ανάρτηση. Η ελευθερία του λόγου είναι από τα θεμελιώδη δικαιώματα που μας παρέχει η δημοκρατική κοινωνία στην οποία ανήκουμε. Σαφέστατα και μπορώ να γράψω ότι θέλω και ότι σκέφτομαι. Στο κάτω-κάτω δε διατείνομαι πως είμαι συγγραφέας, ούτε αρθρογράφος. Δε αναρτώ κείμενα ειδησεογραφικού ή πολιτικού χαρακτήρα. Γράφω για να ξεσπάσω. Για να τα χώσω. Όχι πως κωλώνω να τα πω αυτά και προφορικά. Μωρέ και στα μούτρα σας τα λέω. Εύκολαααα! Ο χώρος αυτός είναι ο δικός μου χώρος και θα γράφω και θα λέω ότι γουστάρω. Κι αν θέλω να βγάζω τα απωθημένα μου με το να κράζω τους κουλούς, θα το κάνω. Άσε που όποιος έχει τη μύγα, μυγιάζεται.
Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ να καταγράφω τα κακώς κείμενα που παρατηρώ τριγύρω μου από το να σατιρίζω τον εαυτό μου. Σίγουρα, όπως έλεγε κι ο fitsoulas, καμιά φορά καλό είναι να κοιτάμε και τη δική μας καμπούρα. Άμα, όμως, αρχίσω να μιλάω μόνο για τα δικά μου πάθη και τις δικές μου υστερίες, θα καταντήσω να επαναλαμβάνω την εξής συνειδητοποίηση: «Είμαι μαλάκω, δε βάζω μυαλό, δεν είμαι για πουθενά, τι κάθομαι και επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη. Δεν κάθομαι στα αυγά μου; Φταίω εγώ». Ειδικά με την τελευταία φράση προβλέπω να κάνω αποφώνηση σε κάθε ανάρτηση. Κι ούτε σκοπεύω να το γυρίσω σε litsa.com και να περιμένω κι απαντήσεις ή συμβουλές. (το τελευταίο μου το πρότεινε χθες ένας άλλος φίλος)
Ομολογώ πώς όταν ξεκίνησα να bloggarw είχα έντονη την ανάγκη να πάρω μια κόλλα χαρτί και να αρχίσω να γράφω για όλα όσα με πειράζουν από τα προσωπικά μου. Το τέλος μιας σχέσης είναι απαρχή για μεγάλη ψυχική διαταραχή. Να γράφεις, να τα διαβάζεις και να σε πιάνουν τα κλάματα, να θες να φουντάρεις. Πάλι καλά που δεν καπνίζω κιόλας, θα είχα κάνει το σπίτι τεκέ. Και πάλι καλά που μόνη στο σπίτι ΔΕΝ ΠΙΝΩ - σκέψου να μου έκανε παρέα κι ο Γιαννάκης ο Περιπατητής (Keep blogging). Αλλά, μετά από μια δυο απόπειρες κατάλαβα πως δε με ωφελεί σε κάτι να σκέφτομαι τον πρώην μου, δεν κερδίζω τίποτα με το να αποτυπώνω τη θλίψη μου για την αποτυχία, ούτε με το να ξεσκίζω το cd του Αντωνάκη και να ακούω εκατό φορές το» εκατό φορές κομμάτια» όσο γράφω στο blog. Έχει, δηλαδή, καμιά διαφορά να διαπιστώνω εγγράφως πως πρέπει να κοιτάω μπροστά και να μην απογοητεύομαι; Να μονολογώ ότι είμαι fighter και ότι στο τέλος της διαδρομής θα είμαι winner; Μπααα, έχει πιο πολύ ζουμί να ασχολούμαι με τους κουλούς. Κι από την καυστική μου κριτική ας μου επιτραπεί να αφήσω τον fitsoula απ’ έξω, με ελάχιστες ξώφαλτσες (αλλά αναπόφευκτες) αναφορές. Μουτς.
Το blogging είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σημερινής πραγματικότητας για ανθρώπους που θέλουν να επικοινωνήσουν ή που θέλουν απλά να μεταδώσουν. Είχα διαβάσει σε μια συνέντευξη μιας γνωστής δημοσιογράφου ότι θεωρούσε πως το blogging δεν μπορεί να αποτελεί μορφή ψυχοθεραπείας, ούτε να είναι μέσο για να λιβελογραφεί κανείς ασύστολα καλυμμένος από το πέπλο της ανωνυμίας. Διαφωνώ και το έχω γράψει και σε παλιότερη ανάρτηση. Η ελευθερία του λόγου είναι από τα θεμελιώδη δικαιώματα που μας παρέχει η δημοκρατική κοινωνία στην οποία ανήκουμε. Σαφέστατα και μπορώ να γράψω ότι θέλω και ότι σκέφτομαι. Στο κάτω-κάτω δε διατείνομαι πως είμαι συγγραφέας, ούτε αρθρογράφος. Δε αναρτώ κείμενα ειδησεογραφικού ή πολιτικού χαρακτήρα. Γράφω για να ξεσπάσω. Για να τα χώσω. Όχι πως κωλώνω να τα πω αυτά και προφορικά. Μωρέ και στα μούτρα σας τα λέω. Εύκολαααα! Ο χώρος αυτός είναι ο δικός μου χώρος και θα γράφω και θα λέω ότι γουστάρω. Κι αν θέλω να βγάζω τα απωθημένα μου με το να κράζω τους κουλούς, θα το κάνω. Άσε που όποιος έχει τη μύγα, μυγιάζεται.
Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ να καταγράφω τα κακώς κείμενα που παρατηρώ τριγύρω μου από το να σατιρίζω τον εαυτό μου. Σίγουρα, όπως έλεγε κι ο fitsoulas, καμιά φορά καλό είναι να κοιτάμε και τη δική μας καμπούρα. Άμα, όμως, αρχίσω να μιλάω μόνο για τα δικά μου πάθη και τις δικές μου υστερίες, θα καταντήσω να επαναλαμβάνω την εξής συνειδητοποίηση: «Είμαι μαλάκω, δε βάζω μυαλό, δεν είμαι για πουθενά, τι κάθομαι και επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη. Δεν κάθομαι στα αυγά μου; Φταίω εγώ». Ειδικά με την τελευταία φράση προβλέπω να κάνω αποφώνηση σε κάθε ανάρτηση. Κι ούτε σκοπεύω να το γυρίσω σε litsa.com και να περιμένω κι απαντήσεις ή συμβουλές. (το τελευταίο μου το πρότεινε χθες ένας άλλος φίλος)
Ομολογώ πώς όταν ξεκίνησα να bloggarw είχα έντονη την ανάγκη να πάρω μια κόλλα χαρτί και να αρχίσω να γράφω για όλα όσα με πειράζουν από τα προσωπικά μου. Το τέλος μιας σχέσης είναι απαρχή για μεγάλη ψυχική διαταραχή. Να γράφεις, να τα διαβάζεις και να σε πιάνουν τα κλάματα, να θες να φουντάρεις. Πάλι καλά που δεν καπνίζω κιόλας, θα είχα κάνει το σπίτι τεκέ. Και πάλι καλά που μόνη στο σπίτι ΔΕΝ ΠΙΝΩ - σκέψου να μου έκανε παρέα κι ο Γιαννάκης ο Περιπατητής (Keep blogging). Αλλά, μετά από μια δυο απόπειρες κατάλαβα πως δε με ωφελεί σε κάτι να σκέφτομαι τον πρώην μου, δεν κερδίζω τίποτα με το να αποτυπώνω τη θλίψη μου για την αποτυχία, ούτε με το να ξεσκίζω το cd του Αντωνάκη και να ακούω εκατό φορές το» εκατό φορές κομμάτια» όσο γράφω στο blog. Έχει, δηλαδή, καμιά διαφορά να διαπιστώνω εγγράφως πως πρέπει να κοιτάω μπροστά και να μην απογοητεύομαι; Να μονολογώ ότι είμαι fighter και ότι στο τέλος της διαδρομής θα είμαι winner; Μπααα, έχει πιο πολύ ζουμί να ασχολούμαι με τους κουλούς. Κι από την καυστική μου κριτική ας μου επιτραπεί να αφήσω τον fitsoula απ’ έξω, με ελάχιστες ξώφαλτσες (αλλά αναπόφευκτες) αναφορές. Μουτς.
Τρίτη 7 Ιουλίου 2009
Να σταματήσω να ασχολούμαι με τους γύρω μου
Λίγο ακόμα και θα κλείσω μήνα χωρίς ανάρτηση. Πώς το' παθα! Όπως και να χει, αυτό το ρημαδο-δημοσιογραφικό όφειλα να το έχω προμηθευτεί καιρό τώρα, πόσες σκέψεις έχω κάνει όλο αυτό το διάστημα... Δεν πειράζει, σήμερα θα πορευτώ με το πιο πρόσφατο υλικό που έχω στο μυαλό μου. Μα είναι που συμβαίνουν και γύρω μου τόσα και τόσα πράγματα, που έχω χάσει τον ειρμό μου, να ασχοληθώ με το τάδε ή με το δείνα γεγονός... Από major events έως καταστάσεις ανάξιες λόγου κι αναφοράς, που όμως δυστυχώς εμένα θα με τριβελίζουν... Μόνο εμένα φυσικά θα ενοχλούσαν... έτσι μου λέει ο confidente μου... Μου λέει διαρκώς να σταματήσω να τρώγομαι με τις ανθρώπινες συμπεριφορές γιατί όλοι γύρω μας είναι σκάρτοι, αλλά έλα που εγώ πάντα θα αισθάνομαι πως I'd love to change the world...
Χθες πίναμε το καφεδάκι μας και κατά την προσφιλή μου συνήθεια άρχισα να μιλάω για όλους και για όλα, όχι με διάθεση κουτσομπολιού, αλλά με έντονο προβληματισμό, να παραθέσω ρε παιδί μου τις αγωνίες μου για πρόσφατες εξελίξεις στη Χώρα της Φιλίας. Το μόνο που κατάφερα φυσικά ήταν να εισπράξω εκατό "εφάκι, ξεκόλλα!!!" Και πού μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω πόσο στενοχωριέμαι οι άνθρωποι που αγαπώ να είναι κοντόφθαλμοι, η απάντηση ήταν συνέχεια : "δικό τους πρόβλημα, αυτοί θα φάνε το κεφάλι τους". Ναι, αλλά ρε γαμώτο, εγώ δεν την παλεύω έτσι. Τη βλακεία δε την συγχωρώ ούτε στη μάνα μου που λέει ο λόγος. Έχω γίνει παράξενη, ακροβατώ στα όρια του δογματισμού, είμαι αυστηρή κι επικριτική, ναι σε όλα. Το παραδέχομαι. Θέλω, όμως, οι δικοί μου άνθρωποι να είναι καλά, να έχουν την υγεία τους (σωματική & ψυχική), όλα να τους πηγαίνουν πρίμα. Ναι, αλλά να προσπαθούν κι αυτοί λιγάκι για το welfare τους. Να κάνουν τουλάχιστον την προσπάθεια να ακούν και άλλη γνώμη, να βγάζουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα τις παρωπίδες τους, να αποτάσσονται των αδυναμιών και των παθών των. Καλά σκατούλες... κάτσε εσύ να τρώγεσαι.
Αυτές τις μέρες που μεσολάβησαν από την τελευταία ανάρτηση, έκανα πολλά πράγματα, πήγα στο νησί, πήγα δυο φορές στην αγαπημένη μου "αυλή", ξαναπήγα στο νησί, έκανα την απίστευτα κουλή γνωριμία εντός της "αυλής", πήρα έπιπλα για το μπαλκόνι μου, κόντεψα να παρεξηγηθώ με την κολλητή μου, προγραμμάτισα τις διακοπές του Αυγούστου, πήγα στο Ηρώδειο, επικοινώνησα με φίλους ξεχασμένους, ήπια coctails στο galaxy, ξαναέκανα φίλο στο facebook κάποιον που είχα κάνει delete, πήγα Golden και ούτε καν επηρρεάστηκα απο το -30% στο Marc Jacobs, έφαγα 3 φορές στο Fridays (έλεος), έβαψα τα μαλλιά μου κόκκινα, τερμάτισα όλα τα επίπεδα παίζοντας double klondike στο αιφόνι. κατέβασα περί τα εκατό mp3 μέσα σε 3 μέρες, έφτασα στα πρόθυρα να υιοθετήσω το ψιψίνι που μάζεψε η αδερφή μου από το δρόμο, διασκέδασα με την εφαρμογή της απαγόρευσης του καπνίσματος, έλαβα ένα γαμάτο δώρο που από δική μου αναβλητικότητα δεν είχα λάβει από πρόπερσυ, πήγα θερινό και ναι... σκέφτομαι να πάω πάλι στο νησί για να μπορέσω να τα αφομοιώσω όλα αυτά. Boh!
Και εν διαμέσου αυτών των καθημερινών ενασχολήσεων προέκυψαν και τα major events που προανέφερα... Το αποκορύφωμα όλων η επαναπροσέγγιση των πρώην. Όχι, δεν αναφέρομαι σε δική μου επαναπροσέγγιση... αυτό το πλοίο άλλωστε σάλπαρε προ πολλού (φρόντισε γι'αυτό ο fitsoulas). Άλλοι αρχίσανε τις επαναπροσεγγίσεις, δε θα πω επανασυνδέσεις γιατί θεωρώ τον όρο πρώιμο. Ναι, μου κάνει εντύπωση: μετά τα βρισίδια, ήρθανε τα αυτοκαταστροφικά μηνύματα για συναντήσεις και συγκινησιακές αναπολήσεις. Ότι το ξερα, το ξερα πανάθεμα με, διαθέτω αντίληψη, δε θέλει άλλωστε και πολύ μυαλό να τα βάλεις κάτω και να πεις 1+1=2 , αλλά ρε πούστη μου ... μη με φλομώνεις στις δικαιολογίες. Τεσπά, όπως είπε και το ίνδαλμα μου προχθές στο νησί, άμα θες να φας τα μούτρα σου, φατα. Πρέπει να το πας μέχρι τέλους για να δεις τα σκατά. Η ζωή είναι δική σου, εγώ άλλωστε περισσεύω. Αλλά δε θα προσποιηθώ και ότι χαίρομαι με την εξέλιξη. Αυτό, κοπελιά, θα λεγόταν ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Τουλάχιστον θα είμαι εκεί δίπλα σου όταν με χρειαστείς!
Πέρα από αυτά, είχαμε και τις απόπειρες επαναπροσέγγισης από πρόσωπα που έχουν αποκλειστεί με embargo. Μήνες τώρα δέχομαι έμμεσης "αιτήσεις" για την άρση του αποκλεισμού, καλυμμένες υπό τη σκέπη του χρονικού διαστήματος που έχει μεσολαβήσει από την επιβολή του καθεστώτος. Είπα, όμως, πρωτύτερα, ότι όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο παράξενη (ίσως κάποιοι να με χαρακτήριζαν ξυνή) και δεν είμαι έτοιμη για παραχωρήσεις. Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε άλλους, αλλά όταν για μένα κάποιος μπαίνει στη black list, συνήθως μένει για πάντα. Και δεν είναι θέμα συγχώρεσης, απλά είναι θέμα ακύρωσης. Όταν κάποιος-α με πληγώσει ή με θίξει με τη συμπεριφορά ή τα λόγια του, απλά δεν μπορώ να το ξεχάσω. Έχω μνήμη ελέφαντα. Κι ενώ έχω συγχωρέσει πολλά, την πουστιά δεν την παλεύω. Γι'αυτό και μάλλον δε θα βγω ποτέ ξανά για καφέ με αυτήν που της έπεσε η μούρη κι άρχισε πάλι να με διπλαρώνει, γι'αυτό δε θα μιλήσω ποτέ ξανά με αυτόν που πρόδωσε την εμπιστοσύνη μου. Delete.
Πρέπει, όμως, επιτακτικά να βρω γκόμενο, μου είπε μια ψυχή. Για να πάψω, λέει, να ασχολούμαι με τις ανθρώπινες μικρότητες και να κάνω focus σε μένα (και το γκόμενο). Διαφωνώ κάθετα, το μόνο που λείπει από τη ζωή μου αυτή τη στιγμή είναι ένας γκόμενος. Δεν έχω τέτοιου είδους ανασφάλειες, ούτε άγχος για το μέλλον. Τώρα που περνάω το πιο διασκεδαστικό κομμάτι της ζωής μου, γίνεται να το χάσω; Έχω πρώτη θέση για την παράσταση που λέγεται το Θέατρο του Παραλόγου και μου ζητάτε να κάτσω σπίτι να δω dvd; Όχι, εδώ ρε, να τα σχολιάζω όλα και να γελάω ή να κλαίω με την πάρτη σας. Εδώ, μήπως και καταφέρω να βελτιώσω κάτι γύρω μου... cos' I'd fucking love to change the world.
Χθες πίναμε το καφεδάκι μας και κατά την προσφιλή μου συνήθεια άρχισα να μιλάω για όλους και για όλα, όχι με διάθεση κουτσομπολιού, αλλά με έντονο προβληματισμό, να παραθέσω ρε παιδί μου τις αγωνίες μου για πρόσφατες εξελίξεις στη Χώρα της Φιλίας. Το μόνο που κατάφερα φυσικά ήταν να εισπράξω εκατό "εφάκι, ξεκόλλα!!!" Και πού μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω πόσο στενοχωριέμαι οι άνθρωποι που αγαπώ να είναι κοντόφθαλμοι, η απάντηση ήταν συνέχεια : "δικό τους πρόβλημα, αυτοί θα φάνε το κεφάλι τους". Ναι, αλλά ρε γαμώτο, εγώ δεν την παλεύω έτσι. Τη βλακεία δε την συγχωρώ ούτε στη μάνα μου που λέει ο λόγος. Έχω γίνει παράξενη, ακροβατώ στα όρια του δογματισμού, είμαι αυστηρή κι επικριτική, ναι σε όλα. Το παραδέχομαι. Θέλω, όμως, οι δικοί μου άνθρωποι να είναι καλά, να έχουν την υγεία τους (σωματική & ψυχική), όλα να τους πηγαίνουν πρίμα. Ναι, αλλά να προσπαθούν κι αυτοί λιγάκι για το welfare τους. Να κάνουν τουλάχιστον την προσπάθεια να ακούν και άλλη γνώμη, να βγάζουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα τις παρωπίδες τους, να αποτάσσονται των αδυναμιών και των παθών των. Καλά σκατούλες... κάτσε εσύ να τρώγεσαι.
Αυτές τις μέρες που μεσολάβησαν από την τελευταία ανάρτηση, έκανα πολλά πράγματα, πήγα στο νησί, πήγα δυο φορές στην αγαπημένη μου "αυλή", ξαναπήγα στο νησί, έκανα την απίστευτα κουλή γνωριμία εντός της "αυλής", πήρα έπιπλα για το μπαλκόνι μου, κόντεψα να παρεξηγηθώ με την κολλητή μου, προγραμμάτισα τις διακοπές του Αυγούστου, πήγα στο Ηρώδειο, επικοινώνησα με φίλους ξεχασμένους, ήπια coctails στο galaxy, ξαναέκανα φίλο στο facebook κάποιον που είχα κάνει delete, πήγα Golden και ούτε καν επηρρεάστηκα απο το -30% στο Marc Jacobs, έφαγα 3 φορές στο Fridays (έλεος), έβαψα τα μαλλιά μου κόκκινα, τερμάτισα όλα τα επίπεδα παίζοντας double klondike στο αιφόνι. κατέβασα περί τα εκατό mp3 μέσα σε 3 μέρες, έφτασα στα πρόθυρα να υιοθετήσω το ψιψίνι που μάζεψε η αδερφή μου από το δρόμο, διασκέδασα με την εφαρμογή της απαγόρευσης του καπνίσματος, έλαβα ένα γαμάτο δώρο που από δική μου αναβλητικότητα δεν είχα λάβει από πρόπερσυ, πήγα θερινό και ναι... σκέφτομαι να πάω πάλι στο νησί για να μπορέσω να τα αφομοιώσω όλα αυτά. Boh!
Και εν διαμέσου αυτών των καθημερινών ενασχολήσεων προέκυψαν και τα major events που προανέφερα... Το αποκορύφωμα όλων η επαναπροσέγγιση των πρώην. Όχι, δεν αναφέρομαι σε δική μου επαναπροσέγγιση... αυτό το πλοίο άλλωστε σάλπαρε προ πολλού (φρόντισε γι'αυτό ο fitsoulas). Άλλοι αρχίσανε τις επαναπροσεγγίσεις, δε θα πω επανασυνδέσεις γιατί θεωρώ τον όρο πρώιμο. Ναι, μου κάνει εντύπωση: μετά τα βρισίδια, ήρθανε τα αυτοκαταστροφικά μηνύματα για συναντήσεις και συγκινησιακές αναπολήσεις. Ότι το ξερα, το ξερα πανάθεμα με, διαθέτω αντίληψη, δε θέλει άλλωστε και πολύ μυαλό να τα βάλεις κάτω και να πεις 1+1=2 , αλλά ρε πούστη μου ... μη με φλομώνεις στις δικαιολογίες. Τεσπά, όπως είπε και το ίνδαλμα μου προχθές στο νησί, άμα θες να φας τα μούτρα σου, φατα. Πρέπει να το πας μέχρι τέλους για να δεις τα σκατά. Η ζωή είναι δική σου, εγώ άλλωστε περισσεύω. Αλλά δε θα προσποιηθώ και ότι χαίρομαι με την εξέλιξη. Αυτό, κοπελιά, θα λεγόταν ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Τουλάχιστον θα είμαι εκεί δίπλα σου όταν με χρειαστείς!
Πέρα από αυτά, είχαμε και τις απόπειρες επαναπροσέγγισης από πρόσωπα που έχουν αποκλειστεί με embargo. Μήνες τώρα δέχομαι έμμεσης "αιτήσεις" για την άρση του αποκλεισμού, καλυμμένες υπό τη σκέπη του χρονικού διαστήματος που έχει μεσολαβήσει από την επιβολή του καθεστώτος. Είπα, όμως, πρωτύτερα, ότι όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο παράξενη (ίσως κάποιοι να με χαρακτήριζαν ξυνή) και δεν είμαι έτοιμη για παραχωρήσεις. Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε άλλους, αλλά όταν για μένα κάποιος μπαίνει στη black list, συνήθως μένει για πάντα. Και δεν είναι θέμα συγχώρεσης, απλά είναι θέμα ακύρωσης. Όταν κάποιος-α με πληγώσει ή με θίξει με τη συμπεριφορά ή τα λόγια του, απλά δεν μπορώ να το ξεχάσω. Έχω μνήμη ελέφαντα. Κι ενώ έχω συγχωρέσει πολλά, την πουστιά δεν την παλεύω. Γι'αυτό και μάλλον δε θα βγω ποτέ ξανά για καφέ με αυτήν που της έπεσε η μούρη κι άρχισε πάλι να με διπλαρώνει, γι'αυτό δε θα μιλήσω ποτέ ξανά με αυτόν που πρόδωσε την εμπιστοσύνη μου. Delete.
Πρέπει, όμως, επιτακτικά να βρω γκόμενο, μου είπε μια ψυχή. Για να πάψω, λέει, να ασχολούμαι με τις ανθρώπινες μικρότητες και να κάνω focus σε μένα (και το γκόμενο). Διαφωνώ κάθετα, το μόνο που λείπει από τη ζωή μου αυτή τη στιγμή είναι ένας γκόμενος. Δεν έχω τέτοιου είδους ανασφάλειες, ούτε άγχος για το μέλλον. Τώρα που περνάω το πιο διασκεδαστικό κομμάτι της ζωής μου, γίνεται να το χάσω; Έχω πρώτη θέση για την παράσταση που λέγεται το Θέατρο του Παραλόγου και μου ζητάτε να κάτσω σπίτι να δω dvd; Όχι, εδώ ρε, να τα σχολιάζω όλα και να γελάω ή να κλαίω με την πάρτη σας. Εδώ, μήπως και καταφέρω να βελτιώσω κάτι γύρω μου... cos' I'd fucking love to change the world.
Τρίτη 16 Ιουνίου 2009
Κουλοί
Δύο αναρτήσεις μέσα σε μια μέρα, ε, πάει πολύ. Αλλά έχω να χώσω κι άλλα. Όχι για τα στυλιστικά, τα πολιτισμικά ή τα των διακοπών. Εν συνεχεία των καυστικών μου σχολιασμών περί περιέργων ανθρωπίνων συμπεριφορών, δε θα μπορούσα να εξαιρέσω της γνωστής διαδικασίας την αναφορά μου σε συγκεριμένα πρόσωπα που διακρίθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες "δια την μαλακίαν" που δέρνει αλύπητα το κεφάλι τους.
Καταρχάς αναφέρομαι στους "διάτοντες αστέρες". Πρόκειται για τους τύπους (άνδρες/γυναίκες) που σε θυμούνται μόνο όταν δεν έχουν άλλη παρέα. Είναι η τύπισα που έχει ξεμείνει από drinking buddies και σου στέλνει μήνυμα για μπουζούκια μισή ώρα πριν την κράτηση (προφανώς κάποιοι την κρεμάσανε τελευταία στιγμή και πρέπει να γεμίσει το τραπέζι). Είναι ο τύπος που σε θυμάται κάθε φορά που τον χωρίζει η δικιά του (τον πιάνει ο καημός ότι εσύ είσαι το απωθημένο του και κανονικά με σένα θέλει να είναι, αλλά έλα ρε γαμώτο που δεν του κάθεσαι). Είναι η παρέα που πέτυχες στο νησί και λυσσάνε να φας/πιεις/βγεις μαζί τους όσο είστε εκεί, αλλά με το που γυρνάνε Αθήνα τους πετυχαίνεις έξω και όλοι κάνουν πως δεν γνωρίζονται (κι εσύ μέσα σε αυτό). Και τέλος, διάτοντες είναι οι άνθρωποι που είναι καλοί μαζί σου μόνο όσο τους είσαι χρήσιμος σε κάτι (γνωριμίες, δανεικά, εξυπηρετήσεις, προβολή) και μετά save alekos.
H έτερη κατηγορία είναι η "ότι να΄ναι". Αν πρέπει να αναφερθώ σε κάποιο συγκεριμένο χαρακτηριστικό αυτής της ομάδας, θα έλεγα πως είναι οι τύποι (πάλι άνδρες-γυναίκες) που θα κάτσουν στον/στην οποιοδήποτε αδιακρίτως και ασχέτως των ιδιαίτερων δεσμών που μπορεί να διέπει τη γνωριμία τους. Ακόμα πιο συγκεριμένα, σε παρέα 4 κολλητών που πάει για ποτό με παρέα γυναικών και οι 4 δοκιμάζουν την τύχη τους με τη σειρά, να δούν ποιος θα είναι ο τυχερός. Για εκείνο το βράδυ. Γιατί, το επόμενο βράδυ θα προσπαθήσουν πάλι οι άλλοι 3. Δηλαδή, ένας εκ των 4 έχει προηγηθεί στην προσέγγιση σε άλλη χρονική στιγμή, για κάποιο λόγο δεν απέδωσε η προσέγγιση, έλα όμως που χωρίς καμία τσίπα, κανέναν ενδοιασμό ο κολλητός του πάει και προσεγγίζει μερικούς μήνες, μέρες, ώρες μετά την ίδια γυναίκα και μπροστά στα μάτια του! Ε, άμα δεν ειναι αυτό "είμαστε για το ότι κάτσει" (και ότι αρπάξει ο κώλος μας θα προσέθετα)... Και μετά σου λένε οι γυναίκες σήμερα έχουν αφηνιάσει. Πού έχουν αφηνιάσει μεγάλε, που δε σέβεσαι τίποτα και σε νοιάζει μόνο πού θα χώσεις το πουλί σου; Κι αν εκεί το έχωνε πρόπερσυ ο συνάδελφος, ε; Ποσώς σε ενδιαφέρει, ε; Ήμαρτον, λίγη εγκράτεια και λίγη αιδώς δε βλάπτει.
Η τελευταία κοινωνική ομάς η οποία χρήζει μνείας (θα με σφάξουνε οι 2 κολλητές άμα δεν τους ξεμπροστιάσω και αυτούς τους τύπους) είναι, ποια άλλη, οι τύποι που θα πούνε ή θα κάνουν τα πάντα μέχρι να σε ρίξουν στο κρεββάτι, αλλά αν εσύ ξεκαθαρίσεις ότι σεξάκι δεν παίζει, εξαφανίζονται. Φίλη γνώρισε σε μπαρ νεαρό ενδιαφέροντα, ο οποίος έπαιξε πολύ καλά τα χαρτιά του φλερτ και της προσέγγισης. Καθόλου επίμονος ή γλειώδης, ζήτησε τηλέφωνο, έστειλε μήνυμα την επομένη, βγήκε ραντεβού τη μεθεπόμενη, με όλους τους τύπους και τα συναφή προστάγματα του savoir vivre, βγήκε τρίτο ραντεβούκαι οι κουβέντες έχουν ξεπεράσει τον φιλοσοφικό πήχη, βγήκε τέταρο ραντεβού και τσουπ της βγάζει της αλληνής το εργαλείο και της λέει εδώ είμαστε! Ώπα, μεγάλε, για στάσου. Το κορίτσι δε γουστά. Οκ, λέει ο τύπος, σεβαστό. Καληνύχτα και τα λέμε. Του Αγίου Ποτέ. Δηλαδή, τον πείραξε που η άλλη δεν του'κατσε και τις προηγούμενες εβδομάδες που έχουν χρυσώσει την cosmote τις ξέχασε εντός δευτερολέπτων. Καλός αλέκος κι αυτός.
Μετά κάθεται και σπαζοκεφαλιάζεται έτερη φίλη ότι της πετυχαίνουν μόνο οι μαλάκες ή οι psycho. Εγώ κορίτσια έχω να πω ότι πουθενά δεν τους πιάνεις.
Καταρχάς αναφέρομαι στους "διάτοντες αστέρες". Πρόκειται για τους τύπους (άνδρες/γυναίκες) που σε θυμούνται μόνο όταν δεν έχουν άλλη παρέα. Είναι η τύπισα που έχει ξεμείνει από drinking buddies και σου στέλνει μήνυμα για μπουζούκια μισή ώρα πριν την κράτηση (προφανώς κάποιοι την κρεμάσανε τελευταία στιγμή και πρέπει να γεμίσει το τραπέζι). Είναι ο τύπος που σε θυμάται κάθε φορά που τον χωρίζει η δικιά του (τον πιάνει ο καημός ότι εσύ είσαι το απωθημένο του και κανονικά με σένα θέλει να είναι, αλλά έλα ρε γαμώτο που δεν του κάθεσαι). Είναι η παρέα που πέτυχες στο νησί και λυσσάνε να φας/πιεις/βγεις μαζί τους όσο είστε εκεί, αλλά με το που γυρνάνε Αθήνα τους πετυχαίνεις έξω και όλοι κάνουν πως δεν γνωρίζονται (κι εσύ μέσα σε αυτό). Και τέλος, διάτοντες είναι οι άνθρωποι που είναι καλοί μαζί σου μόνο όσο τους είσαι χρήσιμος σε κάτι (γνωριμίες, δανεικά, εξυπηρετήσεις, προβολή) και μετά save alekos.
H έτερη κατηγορία είναι η "ότι να΄ναι". Αν πρέπει να αναφερθώ σε κάποιο συγκεριμένο χαρακτηριστικό αυτής της ομάδας, θα έλεγα πως είναι οι τύποι (πάλι άνδρες-γυναίκες) που θα κάτσουν στον/στην οποιοδήποτε αδιακρίτως και ασχέτως των ιδιαίτερων δεσμών που μπορεί να διέπει τη γνωριμία τους. Ακόμα πιο συγκεριμένα, σε παρέα 4 κολλητών που πάει για ποτό με παρέα γυναικών και οι 4 δοκιμάζουν την τύχη τους με τη σειρά, να δούν ποιος θα είναι ο τυχερός. Για εκείνο το βράδυ. Γιατί, το επόμενο βράδυ θα προσπαθήσουν πάλι οι άλλοι 3. Δηλαδή, ένας εκ των 4 έχει προηγηθεί στην προσέγγιση σε άλλη χρονική στιγμή, για κάποιο λόγο δεν απέδωσε η προσέγγιση, έλα όμως που χωρίς καμία τσίπα, κανέναν ενδοιασμό ο κολλητός του πάει και προσεγγίζει μερικούς μήνες, μέρες, ώρες μετά την ίδια γυναίκα και μπροστά στα μάτια του! Ε, άμα δεν ειναι αυτό "είμαστε για το ότι κάτσει" (και ότι αρπάξει ο κώλος μας θα προσέθετα)... Και μετά σου λένε οι γυναίκες σήμερα έχουν αφηνιάσει. Πού έχουν αφηνιάσει μεγάλε, που δε σέβεσαι τίποτα και σε νοιάζει μόνο πού θα χώσεις το πουλί σου; Κι αν εκεί το έχωνε πρόπερσυ ο συνάδελφος, ε; Ποσώς σε ενδιαφέρει, ε; Ήμαρτον, λίγη εγκράτεια και λίγη αιδώς δε βλάπτει.
Η τελευταία κοινωνική ομάς η οποία χρήζει μνείας (θα με σφάξουνε οι 2 κολλητές άμα δεν τους ξεμπροστιάσω και αυτούς τους τύπους) είναι, ποια άλλη, οι τύποι που θα πούνε ή θα κάνουν τα πάντα μέχρι να σε ρίξουν στο κρεββάτι, αλλά αν εσύ ξεκαθαρίσεις ότι σεξάκι δεν παίζει, εξαφανίζονται. Φίλη γνώρισε σε μπαρ νεαρό ενδιαφέροντα, ο οποίος έπαιξε πολύ καλά τα χαρτιά του φλερτ και της προσέγγισης. Καθόλου επίμονος ή γλειώδης, ζήτησε τηλέφωνο, έστειλε μήνυμα την επομένη, βγήκε ραντεβού τη μεθεπόμενη, με όλους τους τύπους και τα συναφή προστάγματα του savoir vivre, βγήκε τρίτο ραντεβούκαι οι κουβέντες έχουν ξεπεράσει τον φιλοσοφικό πήχη, βγήκε τέταρο ραντεβού και τσουπ της βγάζει της αλληνής το εργαλείο και της λέει εδώ είμαστε! Ώπα, μεγάλε, για στάσου. Το κορίτσι δε γουστά. Οκ, λέει ο τύπος, σεβαστό. Καληνύχτα και τα λέμε. Του Αγίου Ποτέ. Δηλαδή, τον πείραξε που η άλλη δεν του'κατσε και τις προηγούμενες εβδομάδες που έχουν χρυσώσει την cosmote τις ξέχασε εντός δευτερολέπτων. Καλός αλέκος κι αυτός.
Μετά κάθεται και σπαζοκεφαλιάζεται έτερη φίλη ότι της πετυχαίνουν μόνο οι μαλάκες ή οι psycho. Εγώ κορίτσια έχω να πω ότι πουθενά δεν τους πιάνεις.
Live your myth in Woodcastle
Ένα σαββατοκύριακο στο Ξυλόκαστρο αρκεί για να πάθει κανείς πολιτισμικό σοκ. Όχι, δεν είναι θέμα σνομπισμού, στο κάτω κάτω αν είχα τέτοια κολλήματα, μάλλον θα καθόμουν συνέχεια στην Αθήνα να κλαίω τη μοίρα μου ή αν είχα πολλά λεφτά τους χειμώνες θα ήμουν στo Gstaad και τα καλοκαίρια στο St Tropez. Είναι, όμως , κάτι μικρές λεπτομέρειες που ακόμα και τον πιο cool άνθρωπο δε γίνεται να μην τον αφήνουν έκπληκτο. Βασικά, το θέμα δεν είναι οι υποδομές της περιοχής (εστιατόρια, καφέ, μαγαζιά) αλλά ο κόσμος. Η πλάκα είναι ότι σε όλα τα παράλια του Κορινθιακού υποτίθεται έχουν εύκολη πρόσβαση οι Αθηναίοι και πολλοί είναι αυτοί που διαθέτουν εξοχική κατοικία στα πέριξ. Ωστόσο, αυτό που αντιμετωπίσαμε το Σάββατο βράδυ κατά τη νυχτερινή μας έξοδο με τα κορίτσια ήταν απλά α-σ-ύ-λ-λ-η-π-τ-ο.
Βασικά, η περιήγηση μας δεν περιορίστηκε μόνο στο Ξυλόκαστρο αλλά η χάρη μας τρομάρα της έφτασε μέχρι το εξωτικό Βραχάτι. Για το οποίο οι θύμησες που είχα απο τα 19-20 ήταν ότι επρόκειτο για προορισμό οικογενειών που μετά το κλείσιμο των σχολείων στα μέσα Ιουνίου συνέρρεαν για να "παρκάρουν" τέκνα και παππούδες μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου. Θυμόμουν συμπαθέστατες οικογενειακές ταβέρνες (από αυτές που σέρβιραν κρεατικά σχάρας, ψάρια, μακαρονάδες και πίτσες κατεψυγμένες όλα μαζί αδιακρίτως), παιδικές χαρές κατα μήκος της παραλίας, καφετέριες-αναψυκτήρια με τραπεζάκι φορμάικα και καρεκλίτσα με πράσινο-κόκκινο πλαστικό καλώδιο (έλα τώρα που δεν κατάλαβες σε ποια αναφέρομαι - αυτή την ηλίθια που είχαν και πολλοί θερινοί κινηματογράφοι και πιανόταν ο κώλος σου δυο ώρες).
Τεσπα, αυτά που κατέγραψαν οι οφθαλμοί μας το Σάββατο 13 Ιουνίου 2009 στο Βραχάτι ήταν τουλάχιστον out of space. Καταρχάς, τέτοιο πήξιμο από αυτοκίνητα ούτε στην Ποσειδώνος. Και τι αυτοκίνητα: εννοείται όλα τα μοντέλα τεραστίων SUV, κάτι χαμηλωμένα sport με φωτάκια led και φιμέ τζάμια, μουσικές να παίζουν στη διαπασών και μηχανάκια να κορνάρουν non-stop για να κάνουν τα αυτοκίνητα στην άκρη να περάσουν οι ιππότες της ασφάλτου. Πρέπει να είμασταν ακινητοποιημένες τουλάχιστον 25λεπτά. Οι συμπαθέστατες ταβερνούλες της προηγούμενης δεκαετίας είχαν δώσει τη θέση τους σε καφετέριες, κρεπερί, μπαρ, fancy ρεστοράν, όλα με διακόσμηση αντίστοιχη των καφέ στα Village, δηλαδή εντελώς spat. Παντού ταμπέλες neon, μουσική να διαχέεται χωρίς να μπορείς να ξεχωρίζεις τι έπαιζε και πού. Το αποκορύφωμα: μεγαθήρια clubs με φοίνικες, πύλες, πέργκολες και τεράαααααααστιες φωτεινές επιγραφές. Κάτι σαν το Φαληράκι της Ρόδου δηλαδή. Το τελειωτικό, όμως χτύπημα προήλθε από τις ανύπαρκτες φούστες των γυναικών-θαμώνων, ούτε καν βρακί, απευθείας κολποσκόπηση. Και δυστυχώς, δεν επρόκειτο για Αγγλίδες όπως στο προανεφερθέν τουριστικό θέρετρο.
Με αυτά και μ'αυτά, σύσσωμο το παρεάκι μας αποφάσισε να προσπεράσουμε με ελαφρά (εννοώντας με ελιγμούς schumacher ανάμεσα στα αμέτρητα διπλοπαρκαρισμένα) και να την κάνουμε για μέρη πιο ταπεινά. Χαχαχα και πού καταλήξαμε; Προφανώς στο μέρος που σκοπεύουν να γυρίσουν το reality Αγρότης Μόνος Ψάχνει. Η επόμενη πρόταση του Κορινθιοράματος ήταν για ένα beach bar λίγο έξω από το Ξυλόκαστρο. Όσο να παρκάρουμε, οι κοπέλες διαπίστωσαν με τρόμο ότι πάνω στο δρόμο ήταν παραταγμένα άπειρα datsun (ούτε καν navara) αλλά δε δώσαμε τη δέουσα σημασία, θεωρώντας ότι ανήκουν σε κόσμο που έμενε σε παρακείμενα σπίτια. Ναι, καλά πώς το ήθελες. Όλο το Κιλελέρ είχε μαζευτεί γύρω από τη μπάρα!!!
Το μαγαζί ήταν συμπεθέστατο ως προς τη διακόσμηση και για τα εκεί δεδομένα θα το χαρακτήριζα το Island της περιοχής. Η μουσικούλα lounge και mainstream προς το τέλος. Σε όλα τα τραπεζάκια έβλεπες ποτηράκια με ομπρελίτσες, άρα έπαιζαν κοκτεηλάκια και φυσούσε ένα ανεπαίσθητο αεράκι. Όλες οι ενδείξεις δηλαδή θετικές. Αν δεν ήταν αυτός ο κόσμος. Μπουάαα. Οι οχτώ στους δέκα άντρες φορούσαν άσπρο παπουτσάκι, μοκασινέ, λουστρίνι, μυτερούλι, φιδίσιο. Μανούλα μου, μην έρθει κι αυτή η μόδα στην Αθήνα σε παρακαλώ, θα ξεράσω. Λευκά παπούτσια!!! Του γάμου!!! Οι άλλοι δύο στους δέκα φορούσαν ανατομική σαγιονάρα. Η μία κολλητή σχολίασε ότι προφανώς παίζει κάποια λαϊκή από την οποία τις προμηθεύονται, δεν εξηγείτο αλλιώς πώς όλοι μα όλοι φορούσαν την ίδια! Ρε πούστη μου, δεν έχω θέμα με σαγιονάρα σε άντρα, αλλά πάρε ρε φίλε μια μαύρη haiwianas (έστω και με τη σημαία της Βραζιλίας, δε θα κολλήσουμε στη λεπτομέρεια) 25 ευρώ κάνει!!! Μη μου έρχεσαι με τη σαγιονάρα geox. Φόρα την όταν κλαδεύεις τον κήπο σου, φόρα όταν βάφεις τα κάγκελα ή όταν πλένεις το αμάξι σου. Όχι όταν πας να πιεις το ποτάκι σου και να χορέψεις! Μαμάαααααα αναφωνήσαμε και οι 5!!!
Θα παρατηρούσε κανείς φυσικά ότι δεν έχω να κάνω σχόλιο για γυναίκες, ε; Πού να τις βρούμε τις γυναίκες καλέ, εκεί μέσα γινόταν του επίμονου γεωργού. Η ομορφούλα της παρέας μας κέρδισε τις εντυπώσεις και προκάλεσε πολλά κεράσματα.
Και φυσικά, η ατραξιόν της βραδιάς έλαβε χώρα δέκα λεπτά πριν την αναχώρηση μας: τύπος (του οποίου το προφίλ αν παραθέσω, θα με κατηγορήσετε για προκατειλημμένη) πλησιάζει και ξεστομίζει τη θεική ατάκα: "Κορίτσια, βασικά εγώ και η παρέα μου είμαστε έτοιμοι να φύγουμε, αλλά δε θα μπορούσαμε να το κάνουμε αν δε σας γνωρίζαμε πρώτα". Γκαπ... (ήχος από πτώση στο έδαφος) Τον ευχαριστούμε και του λέμε ευγενικά πως δε θα πάρουμε. Συνεχίζει απτόητος στραμμένος προς την προαναφερθείσα ωραία της παρέας: "Κοπελιά, μου αρέσεις πολύ και θα ήθελα να σε γνωρίσω, αν θέλεις να έρθεις να κάτσουμε οι 2 μας στο μπαρ να μιλήσουμε." Σκουίιιιιιιιιιιικ(ήχος από πνιγμένα γέλια) Τον ευχαριστεί η δικιά μας και τον στέλνει στην ευχή του Θεού, είδε κι απόειδε αυτός, πήρε τους κουμπάρους κι αποχώρησε. Ευτυχώς, γιατί ήταν παμψηφεί προτεινόμενος.
Παρά το γελοίο της υπόθεσης με τα πατούμενα, τις άθλιες φάτσες και τα αγροτικά οχήματα, έχω να αναγνωρίσω στον ανδρικό πληθυσμό της Κορινθίας ότι τουλάχιστον εκεί είναι ακόμα αρσενικά. Ο χριστιανός είδε τη φίλη μας, γούσταρε κι έκανε κίνηση, ο barman επίσης έστειλε δυο δίσκους με σφηνάκια. They gave it a shot, όπως αρμόζει στο ρόλο του κυνηγού. Όχι, όπως οι "gay" που έχει γεμίσει η Αθήνα.
Βασικά, η περιήγηση μας δεν περιορίστηκε μόνο στο Ξυλόκαστρο αλλά η χάρη μας τρομάρα της έφτασε μέχρι το εξωτικό Βραχάτι. Για το οποίο οι θύμησες που είχα απο τα 19-20 ήταν ότι επρόκειτο για προορισμό οικογενειών που μετά το κλείσιμο των σχολείων στα μέσα Ιουνίου συνέρρεαν για να "παρκάρουν" τέκνα και παππούδες μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου. Θυμόμουν συμπαθέστατες οικογενειακές ταβέρνες (από αυτές που σέρβιραν κρεατικά σχάρας, ψάρια, μακαρονάδες και πίτσες κατεψυγμένες όλα μαζί αδιακρίτως), παιδικές χαρές κατα μήκος της παραλίας, καφετέριες-αναψυκτήρια με τραπεζάκι φορμάικα και καρεκλίτσα με πράσινο-κόκκινο πλαστικό καλώδιο (έλα τώρα που δεν κατάλαβες σε ποια αναφέρομαι - αυτή την ηλίθια που είχαν και πολλοί θερινοί κινηματογράφοι και πιανόταν ο κώλος σου δυο ώρες).
Τεσπα, αυτά που κατέγραψαν οι οφθαλμοί μας το Σάββατο 13 Ιουνίου 2009 στο Βραχάτι ήταν τουλάχιστον out of space. Καταρχάς, τέτοιο πήξιμο από αυτοκίνητα ούτε στην Ποσειδώνος. Και τι αυτοκίνητα: εννοείται όλα τα μοντέλα τεραστίων SUV, κάτι χαμηλωμένα sport με φωτάκια led και φιμέ τζάμια, μουσικές να παίζουν στη διαπασών και μηχανάκια να κορνάρουν non-stop για να κάνουν τα αυτοκίνητα στην άκρη να περάσουν οι ιππότες της ασφάλτου. Πρέπει να είμασταν ακινητοποιημένες τουλάχιστον 25λεπτά. Οι συμπαθέστατες ταβερνούλες της προηγούμενης δεκαετίας είχαν δώσει τη θέση τους σε καφετέριες, κρεπερί, μπαρ, fancy ρεστοράν, όλα με διακόσμηση αντίστοιχη των καφέ στα Village, δηλαδή εντελώς spat. Παντού ταμπέλες neon, μουσική να διαχέεται χωρίς να μπορείς να ξεχωρίζεις τι έπαιζε και πού. Το αποκορύφωμα: μεγαθήρια clubs με φοίνικες, πύλες, πέργκολες και τεράαααααααστιες φωτεινές επιγραφές. Κάτι σαν το Φαληράκι της Ρόδου δηλαδή. Το τελειωτικό, όμως χτύπημα προήλθε από τις ανύπαρκτες φούστες των γυναικών-θαμώνων, ούτε καν βρακί, απευθείας κολποσκόπηση. Και δυστυχώς, δεν επρόκειτο για Αγγλίδες όπως στο προανεφερθέν τουριστικό θέρετρο.
Με αυτά και μ'αυτά, σύσσωμο το παρεάκι μας αποφάσισε να προσπεράσουμε με ελαφρά (εννοώντας με ελιγμούς schumacher ανάμεσα στα αμέτρητα διπλοπαρκαρισμένα) και να την κάνουμε για μέρη πιο ταπεινά. Χαχαχα και πού καταλήξαμε; Προφανώς στο μέρος που σκοπεύουν να γυρίσουν το reality Αγρότης Μόνος Ψάχνει. Η επόμενη πρόταση του Κορινθιοράματος ήταν για ένα beach bar λίγο έξω από το Ξυλόκαστρο. Όσο να παρκάρουμε, οι κοπέλες διαπίστωσαν με τρόμο ότι πάνω στο δρόμο ήταν παραταγμένα άπειρα datsun (ούτε καν navara) αλλά δε δώσαμε τη δέουσα σημασία, θεωρώντας ότι ανήκουν σε κόσμο που έμενε σε παρακείμενα σπίτια. Ναι, καλά πώς το ήθελες. Όλο το Κιλελέρ είχε μαζευτεί γύρω από τη μπάρα!!!
Το μαγαζί ήταν συμπεθέστατο ως προς τη διακόσμηση και για τα εκεί δεδομένα θα το χαρακτήριζα το Island της περιοχής. Η μουσικούλα lounge και mainstream προς το τέλος. Σε όλα τα τραπεζάκια έβλεπες ποτηράκια με ομπρελίτσες, άρα έπαιζαν κοκτεηλάκια και φυσούσε ένα ανεπαίσθητο αεράκι. Όλες οι ενδείξεις δηλαδή θετικές. Αν δεν ήταν αυτός ο κόσμος. Μπουάαα. Οι οχτώ στους δέκα άντρες φορούσαν άσπρο παπουτσάκι, μοκασινέ, λουστρίνι, μυτερούλι, φιδίσιο. Μανούλα μου, μην έρθει κι αυτή η μόδα στην Αθήνα σε παρακαλώ, θα ξεράσω. Λευκά παπούτσια!!! Του γάμου!!! Οι άλλοι δύο στους δέκα φορούσαν ανατομική σαγιονάρα. Η μία κολλητή σχολίασε ότι προφανώς παίζει κάποια λαϊκή από την οποία τις προμηθεύονται, δεν εξηγείτο αλλιώς πώς όλοι μα όλοι φορούσαν την ίδια! Ρε πούστη μου, δεν έχω θέμα με σαγιονάρα σε άντρα, αλλά πάρε ρε φίλε μια μαύρη haiwianas (έστω και με τη σημαία της Βραζιλίας, δε θα κολλήσουμε στη λεπτομέρεια) 25 ευρώ κάνει!!! Μη μου έρχεσαι με τη σαγιονάρα geox. Φόρα την όταν κλαδεύεις τον κήπο σου, φόρα όταν βάφεις τα κάγκελα ή όταν πλένεις το αμάξι σου. Όχι όταν πας να πιεις το ποτάκι σου και να χορέψεις! Μαμάαααααα αναφωνήσαμε και οι 5!!!
Θα παρατηρούσε κανείς φυσικά ότι δεν έχω να κάνω σχόλιο για γυναίκες, ε; Πού να τις βρούμε τις γυναίκες καλέ, εκεί μέσα γινόταν του επίμονου γεωργού. Η ομορφούλα της παρέας μας κέρδισε τις εντυπώσεις και προκάλεσε πολλά κεράσματα.
Και φυσικά, η ατραξιόν της βραδιάς έλαβε χώρα δέκα λεπτά πριν την αναχώρηση μας: τύπος (του οποίου το προφίλ αν παραθέσω, θα με κατηγορήσετε για προκατειλημμένη) πλησιάζει και ξεστομίζει τη θεική ατάκα: "Κορίτσια, βασικά εγώ και η παρέα μου είμαστε έτοιμοι να φύγουμε, αλλά δε θα μπορούσαμε να το κάνουμε αν δε σας γνωρίζαμε πρώτα". Γκαπ... (ήχος από πτώση στο έδαφος) Τον ευχαριστούμε και του λέμε ευγενικά πως δε θα πάρουμε. Συνεχίζει απτόητος στραμμένος προς την προαναφερθείσα ωραία της παρέας: "Κοπελιά, μου αρέσεις πολύ και θα ήθελα να σε γνωρίσω, αν θέλεις να έρθεις να κάτσουμε οι 2 μας στο μπαρ να μιλήσουμε." Σκουίιιιιιιιιιιικ(ήχος από πνιγμένα γέλια) Τον ευχαριστεί η δικιά μας και τον στέλνει στην ευχή του Θεού, είδε κι απόειδε αυτός, πήρε τους κουμπάρους κι αποχώρησε. Ευτυχώς, γιατί ήταν παμψηφεί προτεινόμενος.
Παρά το γελοίο της υπόθεσης με τα πατούμενα, τις άθλιες φάτσες και τα αγροτικά οχήματα, έχω να αναγνωρίσω στον ανδρικό πληθυσμό της Κορινθίας ότι τουλάχιστον εκεί είναι ακόμα αρσενικά. Ο χριστιανός είδε τη φίλη μας, γούσταρε κι έκανε κίνηση, ο barman επίσης έστειλε δυο δίσκους με σφηνάκια. They gave it a shot, όπως αρμόζει στο ρόλο του κυνηγού. Όχι, όπως οι "gay" που έχει γεμίσει η Αθήνα.
Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009
Live your myth in Mykonos
Έχω να blogάρω κι εγώ δε θυμάμαι από πότε, αλλά έχουν μεσολαβήσει τόσα και τόσα σκηνικά που με έχουν αποπροσανατολίσει. Το αστείο είναι ότι σε όλο αυτό το διάστημα σκεφτόμουν πως πρέπει ή να πάρω ένα μικρό σημειωματάριο ή ένα κασετοφωνάκι δημοσιογραφικό ούτως ώστε να καταγράφω ανά πάσα στιγμή την κάθε ιδέα που θέλω να αναλύσω στην επόμενη ανάρτηση, γιατί κατά πώς το βλέπω σήμερα δε θα προλάβω να αναλύσω ούτε τα μισά. Ένα μυαλό έχω, άλλωστε, κι αυτό κάπως μισερό. Πού να τα θυμάμαι όλα... Βέβαια, για το σκοπό αυτό έχω ξεκινήσει και κάνα δυο μήνες τη λήψη βιταμινών Β-12 που υποτίθεται βοηθάνε στο νευρικό σύστημα. Για να μην πάθω alzheimers ή για να περιορίζω τα νεύρα μου. Των 500mg, μην πάθουμε και καμιά εξάρτηση και τρέχουμε... άσε που γενικά έχω κι ένα θέμα με τα βιταμινούχα συμπληρώματα, μου ανοίγουν την όρεξη και αισθανόμενη μια γενικότερη ευεξία σαβουριάζω ό,τι βρω μπροστά μου.
Δηλαδή, πήγα στο νησί για το τριήμερο και επέστρεψα τρι-μόσχαρη. Η κολλητή λέει φταίνε τα ξύδια, γιατί άλλωστε δεν τρώγαμε και πολύ. Τι δεν τρώγαμε μωρέ, που έκανα τον Copperfield στο n'ammos, εξαφάνισα τα ρυζότο μου πριν οι υπόλοιπες συνδαιτυμόνες προλάβουν καν να ξετυλίξουν την πετσέτα τους. Επειδή εκείνη σου λέει δεν το έτρωγε όλο της το φαγάκι, πίστευε ότι θα αφήσω εγώ τη μπουκίτσα μου να πάει στα σκουπίδια; Κοπελιά, δεν παίζει με την καμία. Εδώ χθες η έτερη κολλητή σχολίασε διθυραμβικά πως έχω πάρει λιγουλάκι!!! Άντε, μπράβο μου, τσάμπα τα καινούρια φορέματα που αγόρασα, θα μείνουν και αυτά στην κρεμάστρα με τα ταμπελάκια, όπως κάτι άλλα συνολάκια που αγόρασα όταν είχα πάει 48kg (βλέπε satin κόκκινο της φωτιάς από carla g)... ρε πούστη μου, πρέπει να είμαι η μόνη single που παχαίνει. Όλες γύρω χάνουν το ένα κιλάκι μετά τ'άλλο κι εγώ κάνω μπάκα. Δεν είμαι για πουθενά.
Αμ το άλλο, με τα ποτά, που το πας αυτό. Η μαστίχα που έχουμε κατεβάσει τις τελευταίες δυο βδομάδες είμαι σίγουρη πως έχει κρυσταλλωθεί μέσα στο στομάχι μου κι αισίως έχει δημιουργηθεί ένα κυπελλάκι υποβρύχιο Σαραντη των 280gr. Άσε δε και το ότι μέσα σε τρία βράδια κατάφερα να άρω όλα τα περιοριστικά μέτρα που είχα λάβει κατά συγκεκριμένων ποτών, βλέπε vodka. Μπλιαχ, τι με red bull, τι με cranberry, μπλιαχ και πάλι μπλιαχ. Ευχάριστο διάλειμμα η veuve cliquot η οποία οφείλω να ομολογήσω πως έρρεε άφθονη, σε όλα τα τραπέζια, σε όλα τα μαγαζιά. Αλλά, μόνο συνοδεία φραουλίτσας, αλλιώς ξεροσφύρι δεν παλευόταν!!!
Γενικά, καλά περάσαμε, αν εξαιρέσεις την κουλαμάρα που επικρατεί στον κόσμο. Ωραία απλώσαμε τις κορμάρες στις ξαπλώστρες της Ελιάς, ωραίο χρωματάκι αποκτήσαμε (μαρμελάδα φέτος δεν έπαιξε, και μάλλον ορθά την απέφυγα, καθότι άμα τη επιστροφή στα πάτρια εδάφη, παρουσίασα μια αλλεργιάρα ναααα... κόντεψα να βγάλω το δέρμα μου από το ξύσιμο σε χέρια και γάμπες), ωραία λικνιστήκαμε στα "ρεμέτζα" και είδαμε φανταστικά sunrises... ναι ναι σωστά το έγραψα, sunrises, γιατί από sunsets NADA! Που να σώσουμε εκεί με τους κουλούς.
Σε ποιούς αναφέρομαι; Μα φυσικά σε όλο αυτό τον psychoburnt κόσμο που σέρνεται τριγύρω. Καλά, δεν περίμενα να φτάσω μέχρι τη Μύκονο για να το διαπιστώσω, τη μαλακία την έχω εντοπίσει καιρό τώρα. Τα συμπτώματα άλλοι τα φέρουν εμφανή κι έντονα, σε άλλους είναι πιο προσεκτικά κρυμμένα. Το "αλλού γι΄αλλού" το ξέρεις; To youhou; Το "ότι να΄ναι"; Λοιπόν, απ'όλα αυτά είχε ο μπαχτσές. Από τις τύπισσες που μου περπατούσανε στα Ματογιάννια με κάτι δεκάποντα stiletto, λες και πηγαίνανε τρομάρα τους στη δεξίωση, από τους γκέυ που ακόμα και εν έτει 2009 ντύνονται σαν τους Village People, από τις 15χρονες που έλαβαν μέρος στο διεθνή πανάθεμαμε διαγωνισμό Miss Hawaian Tropic, από την κράτηση στην παραλία και τον τύπο με την ενδο-επικοινωνία για το sitting arragement των day-beds, έως την all-time-classic κατηγορία: τους άνδρες περισκόπιο.
Αυτό το τελευταίο γκρουπ δεν παίζεται με την καμία. Πρόκειται φυσικά για τους γνωστούς σου (ή τελοσπάντων τους φίλους των γνωστών σου) οι οποίοι σε εντοπίζουν σε παραλία-εστιατόριο-μπαρ κλπ. και σε προσεγγίζουν για τους σικέ εναγκαλισμούς και τις συνήθεις αναφωνήσεις "καλέεεε, δε το πιστεεεεεεεύω, κι εσείς εδώ; πότε ήρθατε;" κι αρχίζει μετά το πανηγυράκι, "ελάτε μετά από εμάς να κάτσουμε μαζί, να σας κεράσουμε, να σας δούμε, να τα πούμε" κ.ο.κ. Και ξέρεις πολύ καλά ότι οι τύποι εννοούν ελάτε απο εκεί να σας πεθάνουμε στα ξύδια μπας και μας κάτσετε ή ελάτε στην παρέα για να μας δουν οι πρώην γκόμενες και να σκάσουν από τη ζήλεια. Έλεος!
Sorry, αλλά λέει πουθενά καμιά ταμπέλα ότι ψάχνω χορηγό να μου πληρώσει το φαγητό ή τα ποτά μου; Δε νομίζω. Ούτε λέει πουθενά καμιά επιγραφή vacancy. Ρε ουστ. Πάω astra από άποψη, χορεύω δίπλα σου γιατί γουστάρω, πίνω το σφηνάκι για το κέφι και πάω να φάω και μόνη μου στο κυριλέ. Δεν έχω ανάγκη το κάθε μπιφτέκι που ξαφνικά του γεννήθηκε ο έρωτας για την πρώην που έχει να της μιλήσει 3 χρόνια, το κάθε "διπλοσώβρακο" με το κορμί που είναι φτιαγμένο να το χαίρονται πολλές γυναίκες, ή την κομμώτρια με τη φούσκα. Κι ακόμα χειρότερα, το γιατρό που είναι λιάρδα, το αρσενικό σούργελο με όλες τις luis μαζί περασμένες χιαστή, τον μπάρμαν-μοντέλο-παρουσιαστή-γλάστρα, τον εναλλακτικό που βλέπει μόνο Lars von Trier, τον αποτυχημένο Federer, τον Τηλεμπάν και όλους τους εν γένει μαλακοπίτουρες.
Να μη μιλήσω για τον τύπο που φαινομενικά έχει πιάσει κουβέντα με σένα, αλλά έχει σηκώσει το περισκόπιο που προανέφερα και σκανάρει ότι θηλυκό περπατάει στα 2 πόδια.
Ρε, ούφα, να περνάτε καλά δεν ξέρετε; Να μην είστε δήθεν; Να έχετε τρόπους και συνέπεια; Γιατί πρέπει όλοι να είστε κάφροι και χλιμίτζουρες; Στο κάτω κάτω η ζωή δεν είναι μόνο το πήδημα. Πού πάει αυτή η κοινωνία δεν ξέρω. Όμως, όπως κι ο συμπαθέστατος παππούς της Magnum, ένα έχω να πω: να πάρετε τα σκάφη σας, να φύγετε, να πάτε αλλού.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
