Επιστροφή από τα Κύθηρα

Επιστρέψαμε οριστικά... Τέλος τα ψέμματα, τα κεφάλια μέσα και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Διακοπές τέλος, αλλά αρνούμαι κατηγορηματικά να πω "καλό χειμώνα" όπως πολλοί ανεγκέφαλοι που δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν πως ο χειμώνας στην Ελλάδα έρχεται από τέλη Οκτωβρίου (κι άμα). Όταν λέμε διακοπές τέλος εννoούμε "άδεια από τη δουλειά" τέλος. Γιατί οι διακοπές δεν τελειώνουν ποτέ... ο Σεπτέμβρης έχει 4 Σαββατοκύριακα, τα οποία με λίγη καλή οργάνωση μπορούν να εξελιχθούν σε τριήμερα και να σταθούν εφαλτήριο για μοναδικές εξορμήσεις. Βέβαια, όλα αυτά αν δε γίνουν όλα τριγύρω μας στάχτη και burberry (την ώρα της γραφής παρακολουθώ με δέος τις εξελίξεις στα πύρινα μέτωπα σε 5 διαφορτικές περιοχές της Αττικής, η ενημέρωση δια βοής Τέλλογλου στο ΣΚΑΪ).
Ήταν μια εβδομάδα που είχε απ'όλα, ταξίδι στα Κύθηρα, μπάνιο στην Ελαφόνησο, φαγητό και ποτό στη Μονεμβασιά, βόλτα στο Γύθειο, πέρασμα από το Λεωνίδειο, Shakespeare στην Επίδαυρο. Είναι ωραίες οι μακρινές βόλτες με το αυτοκίνητο, φτάνει να έχεις το κατάλληλο για τις εκάστοτε διαδρομές. Δηλαδή, το μαύρο μωράκι ξεκουράστηκε μερικές μέρες σε πάρκιγκ στη Νεάπολη και νοικιάσαμε τίμιο atos-patos για να το σπάσουμε στους χωματόδρομους του Τσιρίγου. Άμα την επιστροφή μας, όμως, σε Πελοπονησιακό έδαφος, φορτώσαμε το μωρό και φάγαμε τα χιλιόμετρα με το κουτάλι, τσάμπα τα'χουμε τα άτια να χλιμιντρίζουν; Άσε που το πιο funny part ήταν όταν μέσα στο ferry παντόφλα από την Πούντα στην Ελαφόνησο είχαμε τη φαεινή ιδέα με την κολλητή να παραμείνουμε εντός του αμαξιού και καθώς είμασταν σχεδόν στο επίπεδο της θάλασσας και σε θέση άκρη άκρη δίπλα στα καγκελάκια (?!) του πλοίου, είχαμε την αίσθηση ότι το μωρό είχε γίνει αμφίβιο και έσκιζε τα κύματα!!!
Περίμενα πώς και πώς να γυρίσω για να περιγράψω στο blog την εμπειρία μας από τα Κύθηρα. With all due respect στην καταγωγή του παππού μου, έχω να αναφέρω ευθαρσώς πως πρόκειται για την πιο μούφα διαφήμιση του ΕΟΤ, το πιο άκυρο νησί που έχω επισκεφτεί μέχρι στιγμής, την πιο απαράδεκτη τουριστική υποδομή και γενικά ένα μέρος που αξίζει να πας μόνο αν θες να καταδικάσεις τον εαυτό σου σε ισόβια ανία ή τέλοσπαντων, αν είσαι ζευγάρι και θες να κάνεις μωρό (γιατί το μόνο action που μπορείς να δεις στο νησί είναι πιθανότατα στο δωμάτιο, κάτω από το σεντόνι με τον καλό σου). Και διευκρινίζω πως στο νησί πήγαμε με τις καλύτερες συστάσεις, είχα "σκονάκι" με όλα τα places to see-swim-eat-drink.
Πήγαμε στις must παραλίες, στις οποίες δεν μπορούσαμε να σταθούμε από τον αέρα, ούτε να κολυμπήσουμε εκτός κι αν θέλαμε να κάνουμε surf αλά Hawai 5-0. Ωραία, είδαμε και το πολυδιαφημισμένο Καλαδί κι έχουμε αμφότερες να πούμε: "πολύ κακό για το τίποτα". Άσε τη μεγαλύτερη απάτη του αιώνα που ακούει στο όνομα Καταρράκτης της Νεράιδας. Συντριβάνι να βάλω στον κήπο μου, μεγαλύτερη λίμνη θα δημιουργηθεί τριγύρω και με κάνα δυο βραχάκια μπορώ να σου φτιάξω τον Νιαγάρα τον ίδιο, όχι σαν τη μούφα στο Μυλοπόταμο. Έν ολίγοις, ένα αδιάφορο τοπίο το νησί, δε θύμιζε ούτε Επτάνησα, ούτε Κυκλάδες, ούτε καν Πελοπόνησο. Τοπικό χρώμα ανύπαρκτο και μη μου πείτε ότι τα σπιτάκια είχαν καμιά ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, έλεος, άμα είναι να θεωρούν ομορφιά το μπλε και κίτρινο ζωγραφιστό πλαίσιο γύρω από τα συρόμενα κουφώματα αλουμινίου. ΜΠΛΙΑΧ! Παραθαλάσια χωριά ούτε για δείγμα (και μην ακούσω για Αυλέμονα ή για την trashy Αγία Πελαγία), την κατάσταση έσωζαν τα καφενεία στα ορεινά χωριά, πάνω στις κεντρικές πλατείες. Τουλάχιστον, φάγαμε καλά. Φάγαμε εκεί ακριβώς που μας είχανε πει (στον ακριβή συνδυασμό με τις παραλίες) και φάγαμε νόστιμα και φθηνά. Τώρα στον τομέα της διασκέδασης, ένα ποτάκι της προκοπής δεν ήπιαμε - μάλλον ο σωστός όρος είναι ότι τον ήπιαμε. Δεν έχω την απαίτηση να έχουν belvedere στο ένα και μοναδικό μπαράκι της Χώρας, αλλά τουλάχιστον να έχει o barman επίγνωση ότι χυμός λεμόνι και χυμός πορτοκάλι δεν είναι τα μόνα συνοδευτικά για βότκα. Δηλαδή, αν τους ζητούσα cosmopolitan πώς θα δικαιολογούσαν την έλλειψη χυμού cranberry? Εντάξει, ευτυχώς που παρακούσαμε όλους όσους μας παρότρυναν να αποφύγουμε το Καψάλι και aνακαλύψαμε παραλιακό cafe-bar που σέρβιρε decent strawberry caipiroska (και διέθετε και wi-fi σύνδεση :-)).
Το χειρότερο, όμως, το κράτησα για το τέλος. Σπιτονοικοκυρά εκατό χρονών που μας έχει πάρει πεντακόσια τηλέφωνα πριν την άφιξη μας στο νησί για να επιβεβαιώσει πως θα έρθουμε όντως τις ημερομηνίες που είχαμε κάνει κράτηση και που κάθε φορά μας ρωτούσε ποιες είμαστε. Η θείτσα μας καλωσόρισε με τη σφουγγαρίστρα ανά χείρας και με την αυτιστική της ευγένεια μας ενημέρωσε ότι το δωμάτιο που ξεσκόνιζε εκείνη τη στιγμή ήταν η φωλίτσα που μας είχε ετοιμάσει. Η απατεώνισα μαθουσάλας έχει στήσει το εξής μαγαζάκι: έχει πληρώσει καμιά 500 ευρώ να της φτιάξουν site για τα άθλια δωμάτια που ενοικιάζει και διαφημίζει ως luxurious appartments, έχει βάλει φωτογραφία φυσικά από δωμάτιο υπερπολυτελούς boutique hotel και στο τηλέφωνο με τρεμουλιαστή φωνή σε διαβεβαιώνει πως θα σου δώσει ακριβώς το δωμάτιο της φωτογραφίας και σου περιγράφει τις παροχές με τέτοιο τρόπο που σκέφτεσαι πως για 70ευρώ την ημέρα, μάλλον την έχεις πιάσει κορόιδο. Κορόιδα, όμως, είμαστε εμείς αφελέστατα κοριτσάκια και η γιαγιάκα μας ζήτησε και καλά συγνώμη που το δωμάτιο που μας υποσχέθηκε δεν είναι διαθέσιμο και πως την επόμενη χρονιά που θα πάμε, θα μας το κρατήσει αποκλειστικά για μας!!! Όταν η κολλητή άρχισε τα παράπονα, η θείτσα όχι μόνο δεν πτοήθηκε, αλλά μας ενημέρωσε με στόμφο πως έως τώρα κανείς δεν της έχει κάνει παράπονο για τις δωματιάρες της και στην τελική, αν δε μας άρεσε, να φύγουμε. Να πάμε αλλού! Κανονικά, μας είπε, τα δωμάτια τα δίνει και πιο ακριβά και μας έκανε και χάρη η σκατόγρια που μας χρέωνε 70 ευρώ για την τρώγλη. Α, και το αστείο: στο τηλέφωνο είχε πει στην κολλητή πως τα δωμάτια έχουν καθημερινή καθαριότητα, αυτό που ξέχασε προφανώς να διευκρινήσει η μπάμπω ήταν πως η καθαριότητα εξαντλείτο στον κουβά και τη σφουγγαρίστρα που άφησε έξω από το δωμάτιο για να αναλάβουμε οι ίδιες την καθημερινή καθαριότητα. Μπουαχαχαχαχαχαχαχαχα. Για γέλια ή για κλάμματα...
Με αυτές τις καταπληκτικές εμπειρίες στις αποσκευές μας, πήραμε των ομματιών μας και την κάναμε από το σκατονήσι μια ώρα αρχίτερα. Για Ελαφόνησο. Που η σύγκριση στην ομορφιά του τοπίου ήταν της βούρτσας με την π--τσα. Σα δε νρέπονται λιγάκι οι Τσιριγώτες, να αξιώνουν τόσα λεφτά για το τίποτα, όταν στο διπλάνο μικρούτσικο νησάκι υπάρχει η ομορφότερη παραλία της Ελλάδας και τα δωμάτια στοιχίζουν πιο λογικά - όταν, βέβαια, βρίσκει κανείς δωμάτιο, γιατί εμείς έτσι όπως πήγαμε χύμα στο κύμα βρεθήκαμε προ εκπλήξεως και πήραμε τον πούλο. Τα τυρκουάζ νερά, ωστόσο, μας αντέμοιψαν με το αζημίωτο, να μην πω και για τα οφθαλμόλουτρα, γιατί στα Κύθηρα οι μόνοι άνδρες που έβλεπες ήταν τα μωρά στα καροτσάκια και οι ντόπιοι παππούδες στους καφενέδες. Τους eligible τους είχανε προφανώς κρύψει στα δωμάτια οι γκόμενες τους και επιδίδονταν σε τεχνικές γονιμοποίησης. Στο dearisland, λοιπόν, ευχαριστηθήκαμε μπανάκι, ηλιοθεραπεία και χόρτασε το μάτι μας! Του χρόνου θα πάω για μια εβδομάδα - όχι φυσικά camping, αυτό ήταν ίσως και το μόνο μελανό σημείο, η καταπάτηση της παραλίας από το τέρας της ομπρελοξαπλώστρας και η τσαντηροκατάσταση με τις σκηνές. Όχι, του χρόνου σε σπιτάκι μια εβδομάδα και όποιος καλός θέλει ας μου κάνει παρέα για ρηλάξ. Χαλάλι τα 340χλμ. Η διαδρομή αξίζει.
Και λέγοντας για διαδρομές, θα ολοκληρώσω τη σημερινή ανάρτηση, γράφοντας για τη διαδρομή από τη Σκάλα Λακωνίας (στην οποία διανυκτερεύσαμε δυο νύχτες ως κομβικό χωριό) έως την Αρχαία Επίδαυρο μέσω Λεωνιδείου και Άστρους. Αν δεν την έχετε κάνει και άν έχετε χρόνο για χάσιμο (γιατί είναι πολλά τα χιλιόμετρα Άρη μου και ακόμα πιο πολλά τα στροφίδια) τη συστήνω ανεπιφύλακτα και μάλιστα με στάση στο χωριό Κοσμάς: all the money!!! Ανεβοκατεβαίνεις τον Πάρνωνα και το τοπίο εναλάσσεται από κρανίου τόπος σε ελατόδασος, από φαράγγι σε κοιλάδα και καταλήγεις στη θάλασσα. Από το Λεωνίδειο η διαδρομή είναι λίγο πολύ πιο γνωστή τουλάχιστον στον κόσμο που προτιμάει την παράλια Αρκαδία: Τυρός, Ξηροπήγαδο, Άστρος, Μύλοι, Νέα Κίος, Ναύπλιο και μετά Ληγουρειό και θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου. Πολλά μέρη για μια μέρα, παραλίες για όλα τα γούστα και ψαροταβέρνες διάσπαρτες κατά μήκος της ακτογραμμής. Ένας όμορφος τρόπος να ολοκληρώσει κανείς την περιήγηση του στην Ανατολική Πελοπόνησο. Κι ένας ακόμη πιο όμορφος αν έχεις μαγικό χαρτάκι να παρακολουθήσεις και την παράσταση με την οποία ολοκληρώθηκε το φετινό φεστιβάλ Αθηνών κι Επιδαύρου. Μπορεί να γυρίσαμε στο κλεινόν άστυ στις 04.00 τα ξημερώματα, περάσαμε ωστόσο μια υπέροχη βραδυά και μας κράτησαν παρέα οι συντελεστές του The Bridge Project. Για αυτή τη γεμάτη μέρα και μόνο (αλλά και τα κιθαρογρατζουνίσματα του Ethan Hawke) άξιζε το χιόνι που ρίξαμε στα Κύθηρα. Φιλιά.

Island report - μέρος δεύτερον

Επιστρέψαμε! Βέβαια, το θαυμαστικό το βάζω μόνο χάρην αισθητικής εις την έναρξην της σημερινής ανάρτησης, καθότι δεν ήθελα να φύγω επ'ουδενί από το νησί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά χθες το βραδυ (καλά, ξημερώματα πες) που πηγαίναμε με την παρέα από μπαράκι σε μπαράκι, ένιωθα σαν το παιδάκι που του λέγανε πως από αύριο τέλος οι διακοπές, πας στο σχολείο. Δηλαδή, από τη μία είχα φοβερό κέφι και διάθεση για ποτάκι και χορό και socialising (αυτά πάνε πάντα μαζί), αλλά από την άλλη αισθανόμουν κι ένα βάρος στην ψυχή. Είναι δυνατόν να πέρασαν δέκα μέρες; Δε θέεεεεεεεεεεελω να φύγω, θέεεεεεεεεεελω κι άλλο. Κι όπως πάντα, τα καλύτερα λαμβάνουν χώρα την παραμονή της αναχώρησης. Θέλω να γυρίσω πίιιιιιιισω ρεεεεεεεεε!!!
Ήταν το καλύτερο δεκαήμερο ever και όλοι οι καλοί περάσανε από το σπίτι, η ανοικτή πρόσκληση έπιασε τόπο. Χαλάλι οι καθαριότητες και το άλλαγμα σεντονιών κάθε τρεις μέρες, ουδόλως με ένοιαξε, καθότι το δώρο της παρέας ήταν ανεκτίμητο. Και τα κοριτσούδια που ήταν μαζί μου στην αρχή, και το φουσεκάκι που ήρθε τελευταία στιγμή να κάνει kite surf, και οι Kawasaki riders, όλοι οι καλοί. Το σπίτι άλλωστε για αυτό υπάρχει, για να καλούμε κόσμο, να γεμίζει από φωνές και να γίνεται τζέρτζελο, πιστεύω πως ο πατερούλης μου θα είναι πολύ happy να βλέπει από εκεί πάνω πως το δώρο του προς την οικέγενεια του έπιασε τόπο - αυτό ήταν το όνειρο του, ένα εξοχικό να περνάμε όλο το καλοκαίρι μας παρέα με τους φίλους μας και όχι να βολοδέρνουμε από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο. Μακάρι φέτος να κάναμε και τα περσινά κόλπα με τα barbeque και τις ολονύχτιες ποτοποσίες, αλλά δεν είναι ανάγκη και κάθε χρόνο το πρόγραμμα να είναι καρμπόν.
Από άποψη γευσιγνωσίας, η φετινή χρονιά στάθηκε αφορμή για αναζήτηση νέων εμπειριών. Κοινώς, δοκιμάσαμε ένα σωρό στέκια στα οποία δεν είχα φάει ποτέ. Κάποιες από τις επιλογές ήταν μέτριες (κι αυτό μέσα στο παιχνίδι), κάποια νέα entries του νησιού μας εκπλήξανε ευχάριστα, σε μια περίπτωση απογοητευτήκαμε οικτρά κι από το γευστικό αποτέλεσμα αλλά και από το κάκιστο service. Σημασία έχει ότι για δέκα μέρες τολμήσαμε να φάμε διαφορετικά πιάτα, είδαμε δέκα διαφορετκά ηλιοβασιλέματα (γιατί κατά την προσφιλή μας συνήθεια τρώγαμε στα καπάκια μετά τη θάλασσα), ήπιαμε άφθονο ουζάκι και κρασάκι, αποποιηθήκαμε των γλυκών πειρασμών, επιστρέψαμε στον σεφ σούμπιντο μια καρβουνιασμένη μερίδα μπιφτεκάκια (τους χρειαζόταν ένας Gordon Ramsay ή έστω η κακή αντιγραφή του Εκτορα Μποτρίνι), συγχαρήκαμε έναν υπεύθυνο για το σωστό στήσιμο του μαγαζιού του, μάθαμε το στρουφιχτό και χτυπήσαμε και τα απαραίτητα μεταμεσονύχτια σουβλάκια (εδώ ανοίγω παρένθεση για το πόσο με αηδιάζει η αλάδωτη πίττα - sorry παιδιά, αλλά εγώ μεγάλωσα με σουβλάκια στα οποία η πίττα ήταν λιγδερή, νομίζω πως αυτή είναι και η μεγαλύτερη απόλαυση, όχι οι στεγνοί, healthy και calory conscious νεωτερισμοί, όταν λέμε σουβλάκι εννοούμε πίττα αλειμένη με πινελάκι, κρέας, τζατζίκι, κρεμμύδι και ντομάτα - εκτός κι αν είσαι εγώ και το τελευταίο συστατικό το παραβλέπεις).
Ένα άλλο καλό που κάναμε αυτές τις δέκα μέρες με την κολλητή είναι πως κάθε μέρα κάναμε μπάνιο και σε διαφορετική παραλία. Κάτι ο σκατο-αέρας που λυσσομανούσε non-stop, κάτι οι κουλές ώρες που ξυπνούσαμε, κάτι οι αφίξεις και οι αναχωρήσεις των φιλοξενούμενων που αυτόματα όριζαν τις αποστάσεις μας και το time schedule, όλα στάθηκαν αφορμή για να γνωρίσουμε και κάνα δυο αμμουδιές που 6 χρόνια σνόμπαρα και δεν πατούσα το πόδι μου. Η μία από αυτές ο πολυτραγουδισμένος Λωλαντώνης και η έτερη που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο Καλόγερος. Για τους μη μυημένους, ενημερώνω πως πρόκειται για βραχώδη παραλία στην οποία το κυρίως πέτρωμα είναι η άργιλος. Αυτή η αργιλώδης λάσπη είναι το καλύτερο φυσικό spa, σκάβεις λίγο στα βραχάκια, βγάζεις τη σκόνη, την αναμειγνύεις με νεράκι και πασαλείβεσαι πατόκορφα με το μείγμα, το αφήνεις να στεγνώσεικαι τύφλα να χουν οι θεραπευτικές μάσκες και τα τσιτώματα στους πλαστικούς! Φυσικά, το ότι πήγαμε σε τρεις τέσσερις ψαγμένες θάλασσες, δε σημαίνει ότι δεν κάναμε και τα περάσματα μας απο τις celebrity παραλίες και beach bars. To τι γινόταν σε Σαντα Μαρία, Μαρτσέλο, Χρυσή Ακτή και Φάραγγα δεν περιγράφεται, πατείς με πατώ σε. Η επιτομή των Απολλώνιων κοιλιακών, του tanga, του baby oil και των γυαλιών ηλίου carerra (λευκά παρακαλώ, όλοι κι όλες σαν στρουμφάκια).
Επιμένω πάντως πως η Πάρος όσο όμορφη είναι, τόσο κακό είναι το γεγονός ότι αποτελεί πόλο έλξης ή για οικογένειες ή για πολύ μικρές ηλικίες, για ανδροπαρέες που ωστόσο αν τους πειράξεις, κινδυνεύεις να πας μέσα για αποπλάνηση ανηλίκων. Όπως διαπιστώσανε και οι δύο φίλοι που φιλοξενούσα τις τελευταίες μέρες, φαίνεται πως οι γυναικοπαρέες πάνε σε πιο cult νησιά όπως η Φολέγανδρος και η Ικαρία. θα έλεγε κανείς, τυχερούλα... μπαααααααα πολύ gypsy king σε παιδί μου, τσιγκανειρο και άγιος ο θεός. Ρε αγόρια, πότε θα μάθετε επιτέλους πως αυτό το αμάνικο t-shirt είναι άθλιο και παραπέμπει σε αλλοδαπό μπετατζή και πότε επιτέλους θα πετάξετε τις ανατομικές παντόφλες για ένα ζευγάρι μαύρες ή καφέ hawaianas; Fashion police τώρα!!! Αμ, το άλλο κόλπο που ακόμα αδυνατώ να συλλάβω τη λογική: το εσώρουχο μέσα από το μαγιώ;;; Ήμαρτον!!! Τα ματάκια μου είδανε από βράκα του παππού, σε λευκό σλιπάκι palco έως και αυτά τα ελεεινά κολλητά με τα φαρδιά λάστιχα που αναγράφουν περίτρανα τη μάρκα... ντόλτσε γκαμπάνα, ντισκουέαρντ, κάλβιν κλάιν. Ρε ουστ! Αγορίνες, αγοράστε κάνα μαγιώ της προκοπής κι αφήστε τα διπλοσώβρακα. Το θέαμα είναι απλά pathetic. Όσο pathetic θεωρείτε εσείς τις ευτραφείς νεαρές που φοράνε μαγιώ κορδόνι.
Τελειώνοντας με τις αναφορές στα τεκταινόμενα επί της νήσου (για να περάσουμε από εβδομάδα στο αγαπημένο μου χόμπυ - να τα χώνω στους ΚΟΥΛΟΥΣ)έχω να πω πως Πάρος χωρίς Αντίπαρο απλά δε νοείται. Όσοι τσιγγουνεύονται το δίευρω για το πηγαινέλα με το ferry, απλά χάνουν. Η εμπειρία της "Ωλίαρου" είναι μοναδική, τόσο για τις παρθένες παραλίες της (τουλάχιστον ακόμα το προσπαθούν με νύχια και με δόντια να τις προφυλάξουν από τα τέρατα της ομπρελοξαπλώστρας), όσο για την περατζάδα στα σοκάκια της και την απαραίτητη επίσκεψη στο σπήλαιο με τους απαράμιλλης ομορφιάς σταλαγμι/κτιτες και τα 410 σκαλιά. Κι αν η Μανταλένα από μόνη της δεν είναι αρκετή να σας κινήσει τη φαντασία, τουλάχιστον ένα πρωινό με ομελέττα στη Μαργαρίτα επιβάλλεται! Άσε που νοικιάζεις και βαρκάκι με μικρή μηχανή να κάνεις μόνος σου τον περίπλου του νησιού. Σπεύσατε επτακτικά! Εγώ πάντως πάω κάθε χρόνο και φέτος πέρασα απέναντι δυο φορές. Για μπάνιο, shopping, φαγητό και ανελέητα οφθαλμόλουτρα - γιατί θα το παραδεχτώ... οι ομορφότεροι άντρες (με το Α κεφαλαίο) φέτος λιάζονταν στο Σωρό.
Άντε, λοιπόν, όσοι πιστοί προσέλθετε στο νησί μου. Εγώ προσωπικά θα ανακάμψω και θα επιστρέψω δριμύτερη από Σεπτέμβριο, όταν οι επιδρομές των Ουγκ θα έχουν αναχαιτιστεί. Προς το παρόν, ξεκούραση για ένα διήμερο στον κλεινόν άστυ και από Κυριακή "επιβίβαση για το νησί των Κυθήρων" όπως ζωγράφισε και ο ρομαντικός Anthoine Watteau, τραγούδησε ο Νταλάρας και κινηματογράφησε ο Αγγελόπουλος. Φιλούρες!

Ρεζερβέ

Μέρες τώρα προσπαθώ να πιάσω θέση σε ένα από τα internet cafes της Παροικιάς, αλλά φευ, είναι όλες οι θέσεις τους μονίμως κατειλημμένες από παιδάκια και εφήβους που αποβλακώνονται με τις ώρες παίζοντας online games. Ότι θα ζούσα να δω το ρεζερβέ και σε τέτοιου είδους μαγαζιά ποιος να μου το ‘λεγε. Μια, δυο, τρεις πέρασα από έξω, τίποτα, καμία ελεύθερη θέση. Άντε να μπλογκάρεις εσύ μετά. Στο νησί, βέβαια, υπάρχουν αμέτρητα σημεία με free wi-fi, αλλά νομίζω είναι κομματάκι δύσκολο να αναρτήσω ολόκληρο κείμενο από το αϊφόνι. Κάνα face, κάνα twitter και πολύ του είναι, άντε να κάνεις upload και καμιά φωτό, ως εκεί. Respect, όμως, στην τοπική αυτοδιοίκηση για το free access στο λιμάνι καθώς και πλησίον χώρων με δημόσια χρήση (βλέπε δημαρχείο, κεντρική πλατεία, αστυνομικό τμήμα κλπ). Πάλι καλά, κατάφερα να έχω μια στοιχειώδη επικοινωνία με τον έξω κόσμο, έστω και με ολιγόλεπτη σύνδεση από το ρημαδοτηλέφωνο.
Αυτό, όμως, με τα ρεζερβέ έχει καταντήσει λίγο αηδία. Πέρα από το μέσον δηλαδή που πρέπει να βάλεις για να μπορέσεις να δια-δικτυωθείς, πρέπει τον Αύγουστο να έχεις την προνοητικότητα να κάνεις κράτηση σε σχεδόν τα πάντα: από τις ξαπλώστρες στην παραλία, το μεζεδοπωλείο-ουζάδικο δίπλα στα κύμα, το lounge μπαράκι για το πρώτο cocktail της μέρας, έως το αγαπημένο σου νυχτερινό μαγαζί για ένα σκαμπώ στο bar ή τη μπουζουκερί για το πρώτο τραπεζάκι πίστα. Έλεος, παιδιά, στο νησί είμαστε. Πάμε να γίνουμε χειρότερα και από Αθήνα; Κράτηση για το ένα, κράτηση για το άλλο, το λέω και στα παιδιά που φιλοξενώ κάθε φορά και με κοιτάζουν σαν ούφο: «τι, εννοείς πως πρέπει να κλείσουμε από σήμερα για να φάμε αύριο» με ρωτούν. Εννοώ πως αν σκάσεις παραλία οποιαδήποτε ώρα μετά τις 12.30, ξαπλώστρα δε βρίσκεις ούτε αν σε λένε Καραμανλή, άρα κάνε κράτηση στον Αλβανό επόπτη της παραλίας από την προηγούμενη. Εννοώ πως αν θες σώνει και καλά να φας κάποια στιγμή στην απολύτως λογική ώρα των 21.00 σε κάποιο από τα εστιατόρια της Ναούσης, πάρε και κλείσε από σήμερα για την επόμενη εβδομάδα. Όχι, δε κάνω καθόλου πλάκα.
Και δεν κατακρίνω την τακτική της προκράτησης ως σημείο νεοπλουτισμού και δηθενιάς (όπως ας πούμε συμβαίνει στην Ψαρρού). Το αναφέρω πλέον ως επιτακτικότητα για να μπορέσει να περάσει κανείς καλά στο νησί εν μέσω high season. Τι να κάνουμε, τα πλήθη συρρέουν κατά ορδές – και δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο Δεκαπενταύγουστο. Κάτι η πιτσιρικαρία που μόλις τελείωσε το λύκειο και σπεύδει να ξεσαλώσει στο punda beach σαν δεύτερη πενταήμερη, κάτι η ένδοξη οικογένεια Χωραφά με το ταπεράκι και τη σακουλίτσα jumbo, κάτι οι Ιταλοί Mr Loverman, κάτι οι celebs και οι απανταχού ρεπόρτερ του star, ε δε θέλει και πολύ για να βουλιάξει το νησί. Και επειδή, ως γνωστόν, τα καλά μέρη (για μπάνιο-φαγητό-ποτό) είναι λίγα και επειδή το word of mouth δίνει και παίρνει, να τες οι ουρές και να τες οι απογοητεύσεις για όσους απλά αρνούνται να πάνε για μπάνιο στις 11.00 το πρωί και να φάνε στις 19.00 το απόγευμα. Μεγάλε, next time make a reservation.
Αν υποψιαστώ, βέβαια, ότι του χρόνου θα θέλω κράτηση και να φάω τους τέλειους λουκουμάδες με nutella και παγωτό striacciatella, καήκαμε. Καλύτερα να τηγανίζω μόνη μου ;-)
Το χειρότερο, ωστόσο, δεν το είπα. Την ταινία "πανικός στο υπαίθριο παρκινγκ" την έχετε δει; Εγώ φέτος την είδα σε επανάληψη. Κάθε μέρα, πρωί βράδυ. Πανικός να βρεις να παρκάρεις στην παραλία, πανικός να βρεις να παρκάρεις στη Νάουσα το βράδυ για να βγεις για ποτό. Ο θάνατος σου η ζωή μου ένα πράμα. Κορναρίσματα, φρεναρίσματα, φωνές κακό, κάνε εσύ όπισθεν, βγες εσύ, μπες εσύ, μεγάλε εγώ περιμένω τόση ώρα και λοιπά ευτράπελα. Έζησα σκηνικό στο Φάραγγα να θέλω να βγω έξω από το σαραβαλάκι μου καi να χτυπάω τον τύπο ανελέητα. Γιατί θεώρησε πως ως γυναίκα είμαι ανίκανη να βρω θέση πάρκινγκ μέσα στην αλάνα που επικρατούσε το σώσε και ήθελε ο εξυπνίδης να εγκαταλείψω εγώ, για να παρκάρει εκείνος. Ρε ουστ, παλιο μπουρτζόβλαχε, να φύγεις εσύ, να πας αλλού, που μάγκας ξέρεις να το παίζεις μόνο μέσα από το παράθυρο. Σε τι κόσμο ζούμε, ρε πούστη μου. Πάντως εγώ και το αμαξάκι το’χωσα σε θεσούλα πριν από τον μαλάκα, και στη Νάουσα εξασφάλισα καβάντζα για το βράδυ και τέλοσπαντων σε θέματα οδηγικά δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου. Αυτοί που θίγονται από τους καλύτερους οδηγούς και τους ανθρώπους με μεγαλύτερη παιδεία γενικότερα, να κάτσουν σπίτια τους, ρεζερβέ στον καναπέ τους. Ουστ.
Το μόνο ρεζερβέ που δεν πέτυχα στην Πάρο και απορώ πως δεν έχει φτάσει ακόμα εδώ η χάρη του από τη γειτονική και πολυαγαπημένη Μύκονο, είναι το ρεζεβέ για massage στην παραλία. Μη γελάς φίλε μου καθόλου. Σε προηγούμενη ανάρτηση έγραψα για το υπέροχο thai massage που απήλαυσα αραγμένη στην ξαπλώστρα στο super paradise, αυτό όμως που αμέλησα να γράψω είναι ότι είχα μπει σε λίστα αναμονής από τον συμπαθέστατο Ασιάτη μασέρ (δεν παίρνω όρκο για την ακριβή του προέλευση). Ναι, ναι, κάναμε ραντεβού για το session μας, κυρία εγκο ερτι κάνι μασάζ μετά από κύριο εκεί και μετά από κυρία πιο κει (το ίδιο ακριβώς και το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος έτυχε σε φίλες μου που απήλαυσαν κι εκείνες τις περιποιήσεις έτερης Ασιάτισσας - μασάζ κατόπιν ραντεβού). Στην Πάρο λοιπόν δε χρειάζεσαι κρατηση για τέτοιες απολάυσεις. Καταρχάς, οι ευγενέστατοι Ασιάτες είναι μιλούνια και περιπλανιούνται στις παραλίες δέκα –δέκα (άλλος για massage, άλλος για henna tattoo) και κατά δεύτερον και κυριότερον, ουδείς δε φαίνεται να διαθέτει χρήματα για τέτοιου είδους πολυτέλεια. Χαχαχα, λεφτά μόνο για φραπόγαλα και σφηνάκια.
Μιλώντας για σφηνάκια, θα ολοκληρώσω το σημερινό beach report, έχω να αναφέρω πως το έθιμο του κεράσματος αναβιώνει στο νησί. Μιλάμε για πολύυυυυυυ κέρασμα. Δεν το’χω ξαναδεί, δηλαδή στην Αθήνα απλά δεν παίζει τέτοιο σκηνικό. Εδώ σε κερνάει ο barman μια γύρα σφηνάκια για κάθε γύρα ποτά που παραγγέλνεις. Αν παραγγείλεις κι εσύ σφηνάκια, σου έρχονται καπάκι δυο γύρες σφηνάκια κέρασμα από το bar. Αν ξέρεις ή σου έχουν πρόσφατα συστήσει τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, άλλη μια γύρα κερασμένα από τη διεύθυνση. Αν σου την πέφτουν τίποτα γκομενάκια, άλλα σφηνάκια από εκεί, άλλα από εδώ, καταλήγεις να έχεις πιει τρια ποτά δικά σου και κάτσε να κάνω τη σούμα… … … δέκαπεντε north ή jagermeister ανάλογα τι πίνεις. Βέβαια, όπως με διαβεβαίωσαν οι φίλοι που φιλοξενούσα, αυτά συμβαίνουν λέει μόνο όταν είσαι γυναίκα. Αν είσαι άνδρας λέει, το μαγαζί δε σε κερνάει nada. Ε, τι να κάνουμε ρε παιδιά, ο θεός μας έδωσε β-ζ-ά και όχι α-χ-δ-α (αν και επί της ουσίας διαθέτουμε μπόλικα κι από αυτά). Οπότε, next time ρεζερβέ στο μπαρ με τις φίλες σας, αλλιώς πάρτε δικό σας μπουκάλι North.
To be continued.

Στο νησί έχοντας γίνει πλέον 32

Blogging από το νησί – για άλλη μια φορά. Πόσο διαφορετικά, όμως. Πριν κάτι μήνες ήταν Πάσχα και ήμουν μόνη στο internet café, τώρα είναι Αύγουστος και είμαι in situ με την κολλητή. Μάλιστα, μέχρι πριν δυο μέρες ήμασταν καρέ της Ντάμας, aka girl power. Όχι σαν το περσινό, το επιτηδευμένο κοριτσομάζωμα, αλλά αυθόρμητο και in the heat of the moment. Τέλειο σκηνικό για διακοπούλες. Εκεί που νόμιζα πως θα βάραγα ενέσεις από τη μοναξιά, είμαι στην ευχάριστη θέση να αναφέρω πως είναι οι πιο girly διακοπές ever. Και η κολλητή επέδειξε (προς τιμήν της και προς μεγάλη μου έκπληξη) συνέπεια, και παρεούλα είχα από day number one από κορίτσι ντόμπρο, Κρητικάκι και μεγάλη κουμανταδόρισα. Respect. Η τέταρτη της παρέας ήταν η κολλητή της κολλητής, η οποία είχε μεγάαααααλη ανάγκη το break στο νησί. Και νομίζω της έκανε πολύ καλό, όπως άλλωστε σε όλες μας. Κουβεντούλες, gossip, η καθεμιά τον πόνο της αλλά και γέλιο, πολύ γέλιο, πηγή του οποίου φυσικά ο γελωτοποιός η υπογράφουσα.

Το τελευταίο talk of the town ήταν φυσικά τα ανεκδιήγητα που έλαβαν χώρα στο birthday bash μου, την περασμένη Παρασκευή στο Villa. Η κολλητή, βλέπεις, έλειπε εκτός Ελλάδος τη συγκεκριμένη μέρα (σε ένα καταπληκτικό ταξίδι εμπειρία-ζωής, 18 μέρες Σκανδιναβία-Αγ. Πετρούπολη, θεέ μου πόσο ζηλεύω), η τέταρτη της παρέας ως μη κολλητή δική μου δεν ήτο καλεσμένη και το Κρητικάτσι ήταν ο δεύτερος αυτόπτης μάρτυρας. Κυριολεκτικά μονοπώλησε τις συζητήσεις μας αυτή η βραδιά.

Από εκεί που ήταν να μη γιορτάσω φέτος γενέθλια, ένεκα απουσίας πολλών αγαπημένων μου ανθρώπων (βλέπε συνήθη φαινόμενα σε προηγούμενη ανάρτηση για γιορτές), έφτασα να δεξιωθώ δέκα άτομα, που υπό άλλες συνθήκες, ίσως και μη σκεφτόμουν να προσκαλέσω. Όχι επειδή δε γουστάρω την παρέα τους, αλλά επειδή για μένα αυτές οι μέρες έχουν αξία μόνο όταν τις περνάς μαζί με τους πολύ δικούς σου ανθρώπους. Όπως και να’χει, περάσαμε πολύ ωραία, ήπιαμε τα cocktail μας και μερικά μπουκάλια από την πανάκριβη Grey Goose (o τραλαλά maitre του prive με ενημέρωσε με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι στο τραπέζι μας σερβίρουν ΜΟΝΟ premium φιάλες), φάγαμε τις φράουλες μας, χορέψαμε υπό mainstream ρυθμούς, πετύχαμε άκυρους γκόμενους κολλητών μας, γνωρίσαμε ακόμα πιο άκυρους wannabe γκόμενους κολλητών μας, λικνιστήκαμε πλάι σε σταρλέτες της εγχώριας showbiz, φωτογραφηθήκαμε, χαλάσαμε το πιο ακριβό φόρεμα της γκαρνταρόμπας μας, σκάσαμε τα τρία τέταρτα του επιδόματος αδείας και γυρίσαμε σπίτι μόνες μας. Και του χρόνου διπλή (μη χέσω).

Να μην είμαι αχάριστη, φέτος το φατσοβιβλίο worked wonders for the birthday wishes. Ρεκόρ μηνυμάτων, on and off the wall, εσεμέσια και τηλεφωνήματα από άτομα που δεν περίμενα ποτέ να με θυμηθούν ή κι από άτομα που κι αν ενδόμυχα περίμενα να με θυμηθούν δε θα χωλόσκαγα αν δεν το κάνανε. Με συγκίνησαν δυο-τρεις περιπτώσεις ανθρώπων που κάνανε την υπέρβαση, με στενοχώρησαν δυο-τρεις περιπτώσεις που όπως πάντα αποδείχθηκαν μικρότεροι των περιστάσεων. Δε βαριέσαι, έχω συνηθίσει πια, πρώτη του Αυγούστου όλοι να λείπουν (ναι, δίνε εσύ τα ελαφρυντικά). Τη μεγαλύτερη χαρά ωστόσο μου τη δώσανε δυο αναπάντεχα περιστατικά: το πρώτο ευχητήριο sms ήρθε στις 00.00 ακριβώς από την Καβάλα, από μελανιασμένα χεράκια και κεφάλι με καρούμπαλο σε σχήμα baseball cap (περιγραφή ιδίου). Και το δεύτερο χαροποιό γεγονός: η παρουσία του δημοσίου υπαλλήλου των ΕΛΤΑ (επίσης περιγραφή ιδίου). What more could a girl ask for?

Την επομένη των γενεθλίων ταξίδευα για το νησί. Οι τρεις ώρες στο highspeed ήταν πλημμυρισμένες από σκέψεις. Ακουστικά i-phone, μισοκοιμισμένη λόγω ταλαιπωρίας (να προλάβω μαλλιά, νύχια, Hondos, last minute shopping, dinner μετά της οικογενείας) και ξενυχτιού την προπροηγούμενη μέρα στο “party”, παρέπαια, αλλά το μυαλό εξακολουθούσε να δουλεύει υπερωρίες. Να σκανάρω αυτά που άκουσα, διάβασα, είδα ιδίοις όμασοι και βίωσα από πρώτο χέρι τις τελευταίες δυο εβδομάδες. Τις ανατροπές, τα new entries, τους προτεινόμενους για αποχώρηση, τις τελειωμένες καταστάσεις. Πάλι ένα μπάχαλο άφησα πίσω και ευτυχώς που θα λείπω τρεις βδομάδες. Ραντεβού τον Σεπτέμβρη με όλα αυτά. Τώρα δεν μπορώ να ασχοληθώ. Με το που έδεσε το πλοίο στην Παροικιά, όλα μπήκαν στην κατάψυξη και το μόνο που με απασχολεί είναι πώς θα περάσω περισσότερες ώρες στην παραλία, πόσα καινούρια μέρη θα ανακαλύψω στο νησί και σε πόσα μαγαζιά θα κάνω το πέρασμα να πω ένα γεια. Μόνο αυτά. Α, και πώς θα βολέψω στο σπίτι όλους αυτούς στους οποίους έχω αποτείνει ανοικτή πρόσκληση ;-)

Λεπτομέρειες για το τι έκανα, έφαγα, ήπια, ποιους είδα, ποιους φιλοξένησα στο επόμενο τεύχος. Προς το παρόν, την κανά για Santa, να προλάβουμε και καμιά ξαπλώστρα, που γίνεται της Βουλιαγμένης γαμώ το κέρατο μου μέσα, να πιω και το freddo μου να έρθω στα ίσια μου. Είχαμε κι αυτή την πανσέληνο προχθές κι όσο να’ ναι έχω κομματάκι εκτροχιαστεί. Για να μπούμε σε πρόγραμμα, για να μας δω… Blogging to be continued.

Στο νησί με τη μαμά

Μύκονος για άλλη μια φορά, αλλά family style. Κοινώς a weekend with mama @ the hottest island in Greece. Πολύ καλή φάση, τη συστήνω ανεπιφύλακτα, δοκιμάστε να περάσετε καλά με γονείς, μία στο τόσο it makes all the difference in the world. Εντάξει, καμιά φορά σου πρήζουν τα αρχ#&$%. Καμιά φορά θέλουν να πάνε για ύπνο από τις 23.00, αλλά από την άλλη πόσο συχνά βγαίνεις μαζί τους για μπάνιο/καφέ/φαγητό/ποτό/shopping όλα μαζί; Εγώ πάντως έχω να πω: πόσοι από εσάς πήγατε πρόσφατα seasatin για φαγητό και ξεσάλωμα πάνω στις καρέκλες, μετά καπάκι caprice για ατελείωτα daquiries, την επόμενη μπάνιο στο super paradise, φαγητό στη ελιά, ξεπάτωμα στο Ματογιάννι, shopping στο soho soho, καφέ στην αίγλη και katerinakia στο Galeraki? Να δω χέρια ψηλά απο εσάς που τα κάνατε μαζί με τη μαμά σας... ουδείς ε; I did it!
Να μη μιλήσω για τα σχόλια και τα κοπλιμέντα που εισέπραξε η μαμά... άντε, μακάρι όταν θα φτάσω στην ηλικία της να έχω τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια της. Αυτό που οι Άγγλοι λένε perfect skin complexion και οι Γάλλοι la joie de vivre. Όλα σε πακέτο για την Mrs L. To απίστευτο ήταν που δεν έκανε σε κανέναν εντύπωση πώς και είχαμε πάει μάνα και κόρη weekend στο νησί, αυτό που τους έκανε εντύπωση ήταν ότι they couldn't do the math. Κοινώς, τους εξέπληττε η ηλικία της!!! Όλοι υπέθεταν πωε είμασταν φίλες (βέβαια, αυτό ίσως να είναι και λίγο αρνητικό για μένα, αλλά χέστηκα, είμαι όσο φαίνομαι!!!)
Λοιπόν, κάναμε τα ωραία μας, αγοράσαμε τα ακόμα πιο ωραία μας, γενικά όλα κατά το δοκούν, αν εξαιρέσεις ότι είχαμε κλείσει δωμάτιο σε κυριλέ ξενοδοχείο στον Ορνό που χρεώνει 235ευρώ το απλό δωμάτιο και τελικά το δωμάτιο ήταν μικρότερο κι απο το ensuite μπάνιο στο σπίτι μου. Τραγικό, αλλά λές OK όλα μέσα στο παιχνίδι είναι, high season, κλπ. όμως το θέμα με το ξενοδοχείο δεν τελείωσε εκεί. Θεωρώ απαράδεκτο, ελεεινό, αντι-επαγγελματικό να εργάζονται στη reception ενός ξενοδοχείου άνθρωποι ανάγωγοι, χωρίς παιδεία και το κυριότερο ανίκανοι να χειριστούν ειδικές περιπτώσεις/αιτήματα πελατών. Όταν είσαι hotel 4*superior ή 5* κάνε την προσπάθεια να προσλάβεις άτομα που έχουν τουλάχιστον τελειώσει μια σχολή ξενοδοχοϋπαλλήλων αλλά και να έχουν και μια στοιχειώδη ευγένεια. Τους αλλοδαπούς κράτα τους για bell boys και να οδηγούν το transfer van. Και προς θεού, η τσιγγουνιά σε μισθό για κατάλληλο προσωπικό που μεταφράζεται σε χρήση της θείας, ανηψιάς, εγγονής για την κάλυψη της θέσης στο front desk, δεν ταιριάζει με το lounge κλίμα που προσπαθείς να περάσεις. Τελειώνοντας, από την καυστική μου κριτική δε γλίτωσε ούτε ο ανίκανος maitre του "δήθεν" εστιατορίου που στεγάζεται στον ίδιο χώρο, συγνώμη, αλλά αν ζητάνε 80-100 ευρώ το κεφάλι για φαγητό εκεί, να έχουν και την υπομονή να ακούσουν τις παρατηρήσεις του πελάτη. Η θέα, η τοποθεσία, η μουσική, η διακόσμηση όλα πήγανε στράφι μόνο και μόνο και από τις κακές επιλογές ανθρώπων... Λυπάμαι πολύ και βάλε ότι από την επόμενη εβδομάδα οι τιμές αυξάνονται σε όλες τις παροχές τους!!! Τεσπά, σταματώ εδώ με την επίθεση στο ξενοδόχο, γιατί δε θέλω να περάσω κανένα μήνυμα του στυλ όλα ήταν χάλια, γιατί όλα ήταν τέλεια. Εκτός από αυτό δηλαδή.
Το κλου του σαββατοκύριακου ήταν ο καιρός. Σε αντίθεση με όλους όσους λιώσανε στην πρωτεύουσα (ή στην κίνηση καθοδόν για παραλίες), εμάς μας φρέσκαρε ένα καταπληκτικό αεράκι, αυτό to seabreeze το οποίο είναι γαργαληστικό και διασκεδαστικό: καπελάκια και σαμπρελίτσες να παρασέρνονται προς άγνωστη κατεύθυνση στο πέλαγος, ανεπαίσθητο κυματάκι που σε κάνει να χοροπηδάς όσο κολυμπάς, μουσικές που διαχέονται από όλα τα bars της παραλίας, μπερδεύονται και δημιουργούν ένα συνοθύλευμα και εν τέλει η μόνη μελωδία που ακούς ξεκάθαρα είναι αυτή που ηχεί στα ακουστικά του i-phone. Κακά τα ψέματα, χωρίς το γνώριμο αεράκι (δικαίως ο χαρακτηρισμός νησί των ανέμων) θα είχα απλά παραδώσει. Ακόμα και το βράδυ στη little venice ήταν just, όχι πολύ, ώστε να κάθεσαι άνετα στα τραπεζάκια και να μη βρέχεσαι από το κυματάκι, αλλά αρκετό ώστε να μη βγάζεις τη μπέμπελη νυχτιάτικα. Να μπορείς να λικνιστείς μέσα στο μπαράκι χωρίς... να ιδρώνουν οι γύρω σου...
Άλλο ένα κορυφαίο ήταν το thai massage στην παραλία. Από αυτούς τους συμπαθέστατους Ασιάτες (άντρες - γυναίκες) που κυκλοφορούν στην παραλία ντυμένοι από την κορφή ώς τα νύχια με βαμβακερά για να μην τους πιάσει ο ήλιος, κρατώντας αυτοσχέδιες πινακίδες στις οποίες έχουν αναρτήσει πληροφορίες για το είδος των υπηρεσιών που προσφέρουν (thai, shiatsu, reiki, reflexology) και τα μόνα ελληνικά που μπορούν να ψελλίσουν είναι "trianta euro, egko kani masaz, ego kani poly kalo, fharisto kyria". Τελοσπάντων, αν δεν έχετε θέματα με την υποτυπώδη υγιεινή, σας προτρέπω να δοκιμάσετε. Είναι απλά τέλειο. Αράζεις στην ξαπλώστρα, κατά προτίμηση στη σκιά, κι αφήνεσαι χαλαρά στα έμπειρα χεράκια τους. Προσωπικά χθες, μπορώ να πω ότι μέχρι που που πονούσα σε κάτι σημεία πίεσης που ασκούσε ο κυριούλης, ήταν όμως τόσο ευχάριστη η αίσθηση, ένιωθα να φεύγουν από τη σπονδυλική μου στήλη ένα ένα τα βάρη της καθημερινότητας. Αεράκι, παφλασμός κύματος στην αμμουδιά, cuban ήχοι από το beach bar, mojitaki στο τραπεζάκι δίπλα στην ξαπλώστρα, μασαζάκι με αιθέρια έλαια, αν δεν είναι αυτό ο παράδεισος...
Και μετά να σκέφτεσαι πόσο πιο ωραία όλα αυτά αν στο σκηνικό προσέθετες και το αγόρι σου. Να αράζει στη διπλανή ξαπλώστρα με το δικό του mojitaki ανα χείρας και να ρεμβάζει το απέραντο γαλάζιο. Χμ..., μάλλον όχι δε θέλες τέτοιο σκηνικό, γιατί το αγόρι: α) δε θα ήθελε να σε πασπατεύει ο συμπαθής ταιλανδέζος, β) θα είχε τρελλαθεί στο οφθαλμόλουτρο με τις ημίγυμνες τουρίστριες και τις θεικές καμπύλες των Ελληνίδων (το πόσο τάγκα κυκλοφορεί, δεν περιγράφεται) γ) από τις 16.00 θα σου'πρηζε τα συκώτια να πάει να φάει (μην του πέσει το παιδί), δ) θα διάβαζε όλη την ώρα αθλητικές εφημερίδες, ε) πολύ πιθανόν να μην έπινε καν το εξωτικό κοκτεηλάκι και να ρούφαγε με μένος τη φραπεδιά, στ) θα μίλαγε όλη την ώρα φωναχτά στο κινητό με τον κολλητό, του οποίου η γκόμενα τον είχε εγκλωβίσει σε έτερο νησί και θα ανταλλάζανε τις εμπειρίες τους και ζ) (αν δεν είχες ήδη ξενερώσει αρκετά) θα είχε πάει στο bar να βρει κάνα γνωστό να πιούνε καμιά τεκίλα που εσύ ούτως ή άλλως σιχαίνεσαι. Η απόλυτη φαντασίωση δηλαδή. Εμ, αυτά, λοιπόν, σκέφτομαι και πάω Μύκονο με τη μαμά.

Γκουγκλάρω, άρα υπάρχω

Είναι απίστευτη η τεχνολογία, ότι θες σήμερα να μάθεις βρίσκεται μόλις ένα κλικ μακριά. To google και οι λοιπές μηχανές αναζήτησης είναι -κατά την ταπεινή μου άποψη- τα σημαντικότερα εργαλεία αυτή τη στιγμή που μας προσφέρει ο θαυμαστός κόσμος του internet. Ε ναι, δεν είναι, φίλε μου, μόνο το φατσοβιβλίο και το msn. Ακόμα και τον Μπαμπινιώτη τον κόβω να σπεύδει να εντάξει τον όρο «γκουγκλάρω» στο λεξικό του (ο μεγαλύτερος υπεύθυνος για την άλωση της ελληνικής γλώσσας κατ΄ εμέ, αλλά αυτό σε άλλη ανάρτηση, κύριε Πρύτανη θα έρθει κι η δική σου ώρα να στα χώσω, άντε γιατί πολλά σου χρωστάω ). Εγώ λοιπόν γκουγκλάρω τα πάντα, από τον ορθογραφικό έλεγχο μιας λέξης, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια που κλείσαμε με την κολλητή στα Κύθηρα, στίχους τραγουδιών, αναζήτηση φωτογραφιών, ονόματα πρώην συμφοιτητών (μπας και έχει πιάσει κανείς τους δουλειά στη NASA και μπορέσω να επικοινωνήσω να μάθω επιτέλους αν τα conspiracy theories αληθεύουν), πληροφορίες για παραστάσεις, βιβλία, τα πάντα … όλα.
Φυσικά, τρελαίνομαι όταν το πρώτο αποτέλεσμα της αναζήτησης προέρχεται από τη Βικιπαίδεια. Δεν παίζεται αυτή η virtual εγκυκλοπαίδεια στην οποία ο καθένας μπορεί να συνεισφέρει γράφοντας άρθρα ή συμπληρώνοντας νέα πεδία σε υπάρχουσες πληροφορίες. Και λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; Είπα προχθές να ενδώσω κι εγώ στον πειρασμό να εμπλουτίσω με τις ταπεινές γνώσεις μου ένα άρθρο που θεώρησα κάπως ελλιπές. Αλίμονο, όμως, ή είμαι ξανθιά (respect στις οξυζεναρισμένες φίλες) ή η διαμόρφωση κειμένου είναι τόσο εύκολη όσο να κατασκευάσω ατομική βόμβα… R.T.F.M. θα σχολίαζε μια γνωστή μου. Ναι, κοπελιά, να το διαβάσω το manual αλλά συγνώμη εγώ η κακομοίρα να γράψω κάτι για την Πολυξένη, την κόρη του Πριάμου, ήθελα, όχι να αναλύσω τη θεωρία της σχετικότητας. Οπότε, όπως ήταν αναμενόμενο, εγκατέλειψα την προσπάθεια. Δεν μπορώ μέσα σε αυτό τον καύσωνα να βάλω το μυαλό μου να δουλεύει υπερωρίες, αρκετό κάρβουνο έκαψε.
Το πιο αστείο απ΄ όλα πάντως όταν googlάρει κανείς είναι τα πόσα σκουπίδια μπορεί να ανασύρει μαζί με τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες και εκεί είναι που καλείσαι να κάνεις το φιλτράρισμα. Πρόπερσι, παρακολούθησα κάτι σεμινάρια υποτιτλισμού σε μια φοβερή σχολή που λέγεται «γλωσσολογία» και το πρώτο πράγμα που σε μαθαίνουν εκεί είναι πώς να κάνεις σωστή χρήση του internet για τους σκοπούς της μετάφρασης και της εξακρίβωσης στοιχείων (καλέ, όχι προσωπικών δεδομένων, μην τρελαίνεστε, αλλά κι από αυτό έχει ο μπαχτσές) . Το Α και το Ω είναι να αξιολογείς την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων της μηχανής αναζήτησης και την τελική χρησιμότητα τους (was this information useful to you, oeo). Γι’ αυτό λοιπόν την επόμενη φορά που θα με googlarete, απορρίψτε όλα τα στοιχεία που δεν αναφέρουν πως μέσα στην επόμενη εικοσαετία θα είμαι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας (Ντόρα μου, συγνώμη, αλλά you suck). Οτιδήποτε λιγότερο διαβάσετε, θα είναι τουλάχιστον κακεντρέχεια. Μπουαχαχαχαχαχα
Παρεπιπτόντως, η Βικιπαίδεια και το πόνημα του προαναφερθέντος filologue-glossologue, (δικοί μου οι όροι, μην αποπειραθείτε να κάνετε proof reading) θέλουν λίγο φρεσκάρισμα στα λήμματα για τον fitsoula, τους όρους ψυχοκαμμένη και youhou, και την κατηγορία θηλαστικών Otinanai. Με πολύ χαρά θα συνδράμω στον εμπλουτισμό της εγκυκλοπαίδειας, παρέχοντας ένα wiki που θα το ζήλευε κι η κουτσή μαρία. (οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα υπαρκτά σας διαβεβαιώ ΔΕΝ είναι φανταστική). Και όχι μόνο αυτό: μπορώ να προσφέρω και οπτικό υλικό με παραπομπές σε φωτογραφίες για όλες τις aforementioned κατηγορίες. Το νου σας, λοιπόν, και τοίχο τοίχο, μη σας πετύχω.
Πάντως -για να ολοκληρώσω με το σημερινό μου παραλήρημα- η αλήθεια είναι ότι όσο χρήσιμες είναι οι αναζητήσεις μέσω του παγκόσμιου ιστού, άλλο τόσο επικίνδυνες φαντάζουν στα μάτια κάθε νοήμονος ανθρώπου. Είμαστε εκτεθειμένοι στην περιέργεια, τους μεγάλους αδερφούς και την ill-will του κάθε κατακαημένου. Δυστυχώς είναι φαύλος κύκλος, όσο αποδεκτό είναι να ψάχνεις εσύ, άλλο τόσο είναι να ψάχνουν για σένα εκατομμύρια άλλοι χρήστες. Τι να κάνουμε, όμως. Είναι ένα τίμημα κι αυτό. Πρέπει κι οι κουτσομπόλιδες να δουλέψουν σε αυτό τον κόσμο. Τουλάχιστον, διατηρώ ακόμα τη ψευδαίσθηση ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού googlάρει για να επιμορφωθεί, να ενημερωθεί, να εξακριβώσει, να διασταυρώσει, να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι στην τελική. Ναι, καλά... σκατούλες.

Από την έκπληξη, στην απογοήτευση και τούμπαλιν

Σήμερα αισθάνομαι μια νωθρία, μια βαρεμάρα, ένα ψυχοπλάκωμα να το πω... όχι, δε μου έχει συμβεί κάτι κακό, ούτε κάτι ενοχλητικό. Ούτε ΚΑΝ συγκλονιστικό. Τίποτα, nada, niente. Απλά, κάτι σαν ένα συναίσθημα απογοήτευσης, don't get me wrong δεν είπα πως είμαι σε πρώιμα στάδια κατάθλιψης, προς Θεού, αλλά κάτι σα να μη μου αρέσει από αυτά που γίνονται γύρω μου. Κυρίως, κάτι με ενοχλεί αλλά δεν μπορώ να το αποδώσω σωστά. Τώρα που μιλάω με ένα φίλο στο msn, κάνω λόγο για τις μεγάλες προσδοκίες και προσπαθώ να επιχειρηματολογήσω πως τελικά εκεί εντοπίζεται η πηγή της απογοήτευσης. Όμως, μια φευγαλέα αναλαμπή μέσα στο μυαλό μου μόλις μου υπέδειξε πως για όλα φταίει ο υπέρμετρος ενθουσιασμός μου και η υπερβολική προθυμία μου.
Τι εννοεί η ποιήτρια; Εννοεί πως χαίρομαι με ανθρώπους, με καταστάσεις, με κουβέντες, με υποσχέσεις χωρίς να λογαριάζω αν αυτά που εισπράττω σε συμπεριφορές και πράξεις είναι αληθινά και πηγαία, αν έχουν αντίκρυσμα. Και καταλήγω μέρα με τη μέρα με ένα πακέτο ακάλυπτες. Η κρίση δεν απαντάται εν τέλει μόνο στην αγορά, η κρίση είναι διαπροσωπική. Και βρίσκεσαι αναπάντεχα μέσα σε έναν κυκεώνα, απέναντι από ένα συνονθύλευμα διαθέσεων και αντιδράσεων από όπου αντλείς μόνο αρνητική ενέργεια. Ό,τι έχω καταγράψει ως τώρα, ό,τι έχω σχολιάσει, καυτηριάσει ή επευφημίσει αφορά προσωπικά βιώματα. Σε απλά ελληνικά, όλα αυτά που έχω ζήσει το τελευταίο διάστημα: το ψέμα, την κακεντρέχεια, την πουστιά, την ασυνέπεια, τη μαλακία που δέρνει στο κεφάλι (και το πάνω και το κάτω), τη δολοπλοκία, την κακομοιριά, την τσιπιά, την εκμετάλλευση, την ανηθικότητα, το κόμπλεξ, την ανασφάλεια, το show-off, την ημιμάθεια, την κακογουστιά, το ζαμανφουτισμό, την αδιαφορία. Κι αν τουλάχιστον ακόμα και αυτά τα κακά ήταν αληθινά, κάτι θα γινόταν. Τουλάχιστον θα το ' παίρνες απόφαση πως όλοι είναι σκάρτοι και θα συνέχιζες.
Φευ, όμως. Οι άνθρωποι εξακολουθούν και με εκπλήσσουν. Εκεί που λες ότι έχεις πιάσει το νόημα, εκεί που νομίζεις οτι έχεις συλλάβει το συλλογισμό, πάντα κάτι θα γίνεται και θα σου ανατρέπει τη θεωρία που πάσχισες να θεμελιώσεις. Τι παράδειγμα να δώσω; Τι να πρωτοδώσω δηλαδή. Από το συνεργάτη στη δουλειά που είναι τύπος και υπογραμμός σε θέματα δουλειάς/πωλήσεων (και πρώτος σε τζίρους) αλλά τελευταία πασχίζει να σκάψει το λάκκο άλλων συναδέλφων κάνοντας "αποκαλύψεις" για την προσωπική ζωή τους; Από τη φίλη που επιβεβαίωσε μέσα σε μόλις 4 μέρες ότι boyfriend uber alles; Από τον κολλητό ενός πρώην που μου την πέφτει χωρίς κανένα ενδοιασμό; Από τον πρώην μιας φίλης που επίσης μου την πέφτει χωρίς ενδοιασμό; Από τη φίλη που αντικρύζοντας τη σακούλα από το δώρο που της πήρα, ξύνισε τα μούτρα της; Από την κολλητή που πάει ακόμα στο νηπιαγωγείο; Από τον κομμωτή που λυσσάει να κάνεις πανάκριβες θεραπείες στα μαλλιά σου, ενώ τα κακόμοιρα θέλουν μόνο λούσιμο με proderm; Απο τις τύπισσες που σε σταματούν στο δρόμο να σου πουλήσουν πακέτα αδυνατίσματος, ενώ είσαι στα πρόθυρα της ανορεξίας; Από τον απτόητο Πακιστανό που θα σου πλύνει το παρμπρίζ στο αμάξι που πριν μισή ώρα παρέλαβες από το πλυντήριο; Από τον τύπο που σε θυμάται μόνο όταν τον έχει φτύσει η γκόμενα του και μετά στο παίζει διανοούμενος; Από άλλον συνεργάτη εδώ που μου παραπονιέται ότι του τρώνε το τοστ μέσα από το ψυγείο και σκέφτεται την επόμενη εβδομάδα να το αλείψει με καθαρτική μαρμελαδίτσα; Από ορισμένους ανθρώπους που σε κάνουν παρέα μόνο και μόνο για να τους βάλεις στα μαγαζιά που οι ίδιοι τρώνε πόρτα; ΄'Η να μιλήσω για το πιο πρόσφατο, από τον τύπο που πρέπει να το παίξεις και καλά hard to get για να του αρέσεις, γιατί όλες τις άλλες, τις έχει στο πιάτο του.
Μα γιατί εκπλήσσομαι με αυτές τις μαλακίες, μπορεί να μου πει κανείς; Γιατί κάθομαι και σπαζοκεφαλιάζομαι με άτομα, με απόψεις; Delete απο εδώ, delete από εκεί, ουστ εσύ, ουστ ο άλλος, σε λίγο θα χαιρετιέμαι μόνη μου στον καθρέπτη, όπως έκανε ένας γνώριμος λαλάκης. Και κάθομαι μετά και δίνω ελαφρυντικά. Κάθομαι και δικαιολογώ τον αρχιψεύταρο, που με είχε φλομώσει στους μύθους του αισώπου. Κάθομαι και τηλεφωνώ (από ανθρωπιά) για χρόνια πολλά στην κομπλεξική. Κάθομαι και περιμένω πότε οι άλλοι θα έχουν όρεξη να πάνε Μύκονο. Κάθομαι και ακούω με τις ώρες τα ψυχολογικά αυτηνής που όταν αρχίσω να μιλάω για τα δικά μου, με διακόπτει κι΄αρχίζει να μου λέει για τα ψώνια της στο The Mall.
Hello??? Μπορείτε σας παρακαλώ για ένα δευτερόλεπτο να σταματήσετε να θεωρείτε ΟΛΟΙ πως είστε το κέντρο του κόσμου; Και μπορείτε μήπως να βάλετε για ακόμα ένα δευτερόλεπτο το μυαλό σας λίγο να δουλέψει, που τον έχετε κάψει το σκληρό, αλλά λέμε μήπως και βάλετε κάνα back up. Αλλά, τι χωλοσκάω; Αφού εκεί ψηλά το ρετιρέ αερίζεται πολύ...