Με έχει πιάσει τρομερή στενοχώρια τις τελευταίες μέρες γιατί η καλύτερη μου φίλη περνάει δύσκολες ώρες και αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να κάνω πολλά. Να μου πεις, δεν είναι η θέση μου να λύσω εγώ τα προβλήματα του κόσμου (άλλωστε, έχω κι εγώ πολλά δικά μου άλυτα), αλλά πονάω να τη βλέπω να υποφέρει και σπάω το κεφάλι μου να προτείνω τρόπους για να ανακουφιστεί. Το αστείο είναι (αν φυσικά μπορεί κανείς να αναφερθεί στην όλη κατάσταση ως αστείο) ότι περνάει ζόρια που έχω κι εγώ η ίδια βιώσει το τελευταίο διάστημα, απλά αλλάζουν τα ονόματα, τα περιστατικά και οι αφορμές. Κι ενώ η εμπειρία και μόνο θα ήταν σωστός σύμβουλος και καθοδηγητής, τελικά διαπιστώνω ότι είναι εύκολο να λες τη γνώμη σου αλλά πολύ δύσκολο να κάνεις τον άλλον να καταλάβει ότι αυτά που του λες τα λες επειδή you've been there yourself, επειδή έχεις φάει κι εσύ τα σκατά. Το διαπιστώνω γιατί όλες αυτές τις μέρες εισπράττω την πολύ λογική απάντηση: "ναι, αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς".
Κι έχει απόλυτο δίκιο. Κι εγώ είχα την "τύχη" να ακούσω χιλιάδες απόψεις και συμβουλές για το πώς να αντιμετωπίσω μια συγκεκριμένη κατάσταση, κι εμένα μου βάλανε τις φωνές και με πρήξανε στις νουθεσίες, κι εμένα με στήσανε στον τοίχο και μου απαριθμήσανε ένα προς ένα τα σφάλματα, κι εμένα μου υπέδειξαν με κάθε δυνατό τρόπο τη ματαιότητα του να επιμένω πώς όλα κάποια στιγμή θα φτιάξουν προς το καλύτερο. Μέσα μου, όμως, σκεφτόμουν ότι δεν είναι "ακριβώς έτσι", γιατί εγώ τα ζω κι εγώ τα εισπράττω και στο κάτω κάτω μόνο εγώ μπορώ να αποδώσω σωστά τις ερμηνείες, οι τρίτοι απλά μπορούν να επιχειρηματολογούν. Κι εν τέλει, έκανα ΠΑΝΤΑ του κεφαλιού μου. ΠΑΝΤΑ!!!
Άρα, θα πρέπει μάλλον να είμαι πιο χαλαρή και να αφήσω τη φίλη μου να φάει κι αυτή τα μούτρα της και να να κάνει στην τελική αυτό που νομίζει εκείνη ότι θα της κάνει καλό, όσο κι αν ξέρω ότι στο τέλος απλά θα καταλήξει εκεί που άρχισε. Θα έχει ωστόσο την ανακούφιση μέσα της (που αυτό μου επισημαίνει διαρκώς) ότι έχει εξαντλήσει όλες τις πιθανές ευκαιρίες. Θα πρέπει να εγκαταλείψω το ρόλο του δικαστή και να παραμείνω απλά ακροατής. Ωστόσο, σήμερα βρίσκομαι στη θέση από όλους τους κοντινούς μου ανθρώπους να ευχαριστώ και να αναγνωρίζω τα λόγια της πιο επικριτικής απ'όλες τις "δικαστίνες", γιατί απλά σκέφτομαι καθαρά κι απελευθερωμένη από πάθη και συναισθηματισμούς.
Αγχώνομαι, όμως, γιατί ήδη έχω εκφράσει κάποιες απόψεις και κάποια στιγμή έφαγα τη φλασιά μήπως έχω πει παραπάνω από αυτά που αρμόζουν στην περίσταση και μάλιστα πριν μια εβδομάδα έφτασα στο τραγικό σημείο να αμφισβητώ τον εαυτό μου, για τα κίνητρα μου δηλαδή. Πάνω απ'όλα αγχώθηκα για το αν έχω πιέσει καταστάσεις ή αν έχω δώσει την εντύπωση ότι πρέπει κι εκείνη να λυτρωθεί με τον τρόπο που λυτρώθηκα εγώ. Κι αν έχω κάνει λάθος; Κι αν ακόμα οι δικοί μου συμβουλάτορες είχαν λάθος και ήταν κι αυτοί τυφλωμένοι από δικά τους βιώματα, δεν ξέρω είναι μεγάλο το φορτίο και δε νομίζω να θέλω να κουβαλήσω ακόμα ένα στην πλάτη μου. Δε θέλω να νομίζει ότι την ξεσηκώνω, ότι την ωθώ σε ενέργειες και σκέψεις που ουσιστικά αντικατοπτρίζουν τη δική μου κοσμο-αντίληψη. Και όχι γιατί φοβάμαι μήπως κάποια στιγμή γυρίσει και μου ζητήσει τα ρέστα, κάθε άλλο (σε αυτό είμαι απόλυτη, τα ρέστα δεν έχει ΚΑΝΕΙΣ δικαίωμα να στα ζητήσει επειδή σε άκουσε και πήρε τις αποφάσεις του - καθείς είναι υπεύθυνος για τις συνέπειες των πράξεων του), αλλά γιατί σε καμία περίπτωση δε θέλω να στενοχωριέται διπλά. Boh!
Άσε, που στη ζωή καμιά φορά τα πράγματα γυρίζουν boomerang και λαμβάνουν χώρα καταστάσεις του τύπου "δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις"... Δηλαδή εκεί που συμβουλεύεις και υποδεικνύεις και ασκείς κριτική, τσουπ να σου κάτσει κάτι αντίστοιχο και να κάνεις χειρότερα και τρεισχειρότερα από τα κακώς κείμενα που μοχθείς να αποφύγει η φίλη σου. Γάμησε τα εκεί, δε μαζεύεται με τίποτα...
Γι'αυτό, λοιπόν, αποφάσισα να περιορίσω από την πλευρά μου ολίγον τις συζητήσεις με το φλέγον θέμα και να επίδίδομαι σε κουβέντες με χαρακτήρα πιο ανάλαφρο, πιο ¨"κους-κους". Να προτείνω τρόπους "φυγής" - είτε βόλτες κυριολεκτικές, είτε νοερές. Στο κάτω κάτω, καλοκαίρι έρχεται, πρέπει να έχουμε το μυαλό μας στις εξορμήσεις!!!Ακροάτρια λοιπόν και travel agent, αντί για δικαστής και μαχητής του Πόνου!
Τρίτη 19 Μαΐου 2009
Τρίτη 12 Μαΐου 2009
Η ενημέρωση και για άλλη μια φορά η ηθική
Κάθε μέρα, μετά το πέρας των πρωινών μου υποχρεώσεων στο γραφείο, έχω τη συνήθεια να διαβάζω kathimerini & in.gr για να ενημερώνομαι για τις εξελίξεις στην Ελλάδα και τον κόσμο, καθότι το βράδυ στην τηλεόραση το μόνο κανάλι με ειδήσεις που θα δω είναι το star. Tο παραδέχομαι, δεν μπορώ να βλέπω τις Τρέμηδες, τους Ευαγγελάτους και τους λοιπούς καραγκιόζηδες να μαλώνουν σαν τις κότες (να το το κοτέτσι πάλι) στα παράθυρα, προτιμώ αλήθεια να βλέπω τις σταρλέττες και τους στυλίστες να ξεκατινιάζονται, έχει περισσότερη πλάκα. Ε, καμιά φορά περιμένω να πάει 21.00 να δω ειδήσεις στην κρατική. Άντε και το δελτίο του ΣΚΑΪ.
Παλιά, ήμουν από αυτούς που Κυριακή πρωί έπαιρνα τις εφημερίδες μου (με όλη τους την προίκα, ένθετα, dvd, brochures κομπλέεεε) κι ανάλογα είτε άραζα σπίτι να τις ξεκοκκαλίσω πίνοντας τεράστιες κούπες γαλλικού καφέ, είτε πήγαινα στο Ψυχικό (info/deals) ή στην Αγ. Παρασκευή (stars/mirador) να τις διαβάσω μετά του freddo και της μουσικούλας. Αυτό ήταν το τότε, το κάποτε που ήμουν σε φάση je t'aime, όπως μου είπε κι ένας γνωστός και λύθηκα στα γέλια τις προάλλες. Μετά σταμάτησα να είμαι je t'aime, έγινα "καμμένη" όπως μου έλεγε ο fitsoulas και πήγαινα μόνο για το freddo, άνευ έντυπου πακέτου. Άλλαξα φυσικά και τα στέκια και άρχισα να συχνάζω σε μέρη πιο προσιτά (χιλιομετρικά) για κάποιον που μένει στα Νότια προάστεια (Μαρίνα Φλοίσβου ή Γλυφάδα). Ωστόσο, απέκτησα τη συνήθεια να διαβάζω online τα τεκταινόμενα, πράγμα που αποδείχθηκε πιο handy και περισσότερο environment-friendly. Άσε που από την άλλη βολεύει στο internet και βρίσκεις και άρθρα που δημοσιεύτηκαν παλιότερα ή μπορείς και να στείλεις σε κάποιο φίλο κάτι που διάβασες και σου φάνηκε ενδιαφέρον.
Διάβαζα, λοιπόν, σήμερα για την ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας σε μια εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και σκέφτηκα ότι τελικά υπάρχουν και κάποιοι σωστοί άνθρωποι στην πολιτική σκηνή της χώρας μας. Γενικά, δε μου αρέσουν τα "πολιτικά", όχι γιατί δεν έχω άποψη, αλλά γιατί όπως όλοι οι νοήμονες Έλληνες αρνούμαι να ασχολούμαι με τα "πίττουρα". (πάλι αναφορά στο προσφιλές πουλερικό). Σαφέστατα και τάσσομαι υπέρ κάποιας παράταξης, δεν είμαι όμως ούτε κομματόσκυλο, ούτε λάγνος της εξουσίας. Τάσσομαι υπέρ του κόμματος το καταστατικό του οποίου θεωρώ ότι εκφράζει την αντίληψη μου για τη ζωή και την κοινωνία, όμως διατηρώ πάντα το δικαίωμα να παίρνω αποστάσεις από θέσεις ή κινήσεις που τελικά αποδεικνύονται αντίθετες με τη δική μου κοσμοθεωρία. Είναι λίγο καραγκιοζιά η στάση της αποχής, αποχή ίσον αποδοχή, το έχω ξαναπεί. Και στο κάτω κάτω, τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών: επιλέγεις να υποστηρίζεις συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα, συγκεκριμένη αθλητική ομάδα, συγκεκριμένη θρησκεία. Όλα είναι δικές μας επιλογές, είναι αυτά που μας χαρακτηρίζουν ως ανθρώπους και στην τελική είναι από τις πιο βασικές μας ελευθερίες. Το να μην κάνεις επιλογή για μένα ισούται με παραίτηση όλων των δικαιωμάτων σου.
Τεσπά, να μη μακρυγορώ με άσχετα, διάβαζα λοιπόν εκεί στις δηλώσεις του Προέδρου ότι "η δημοκρατία στη χώρα μας ενώ έχει υψηλό επίπεδο, αυτό τον καιρό κακοποιείται από την πολιτική κατάσταση", αποδίδοντας την κρίση του πολιτικού συστήματος στην "έλλειψη ηθικών αξιών". Ώπα της, να τη πάλι η ηθική! Και μεταφέρω απόσπασμα: "Πιστεύω ότι το ηθικό αυτό πολίτευμα χρειάζεται προσοχή, και αυτή συνίσταται στην επίδειξη εκ μέρους όλων των μετεχόντων στο πολίτευμα ηθικών αρχών (...) μπορώ να τις μνημονεύσω κάλλιστα, είναι η εργατικότητα, η εντιμότητα, η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός στη γνώμη του άλλου, η συνείδηση καθήκοντος και ευθύνης. Αυτά έχουν εκλείψει από τον τόπο μας και δεν υπάρχουν πια". Μάλιστα, είπε δηλαδή ο χριστιανός το αυτονόητο, αμφιβάλλω όμως αν υπάρχουν πολλοί τριγύρω μας που μπόρεσαν να καταλάβουν γιατί ακριβώς μιλάει.
Έχουμε γίνει ένα χάλι, ένα μπάχαλο κυριολεκτικά, ο καθένας κοιτάζει μόνο τη βολή του και το συμφέρον του. Οι πολιτικοί τις καρέκλες τους, οι μεγαλοεπιχειρηματίες τις μεγάλες αναθέσεις έργων, οι παπάδες τις εκτάσεις στη Χαλκιδική, οι τράπεζες την αφαίμαξη των πελατών τους. Ο ανηψιός να φάει το οικόπεδο του θείου, ο γιος τη σύνταξη της μάνας, ο ένας να σβήσει την κλήση και να μην πληρώσει πρόστιμο για το κόκινο που πέρασε, ο άλλος να πάρει διπλωμα πληρωτικό, ο παρα-άλλος να φέρει ψέυτικη βεβαίωση απο το γνωστό του γιατρό για να πάρει άδεια, να πω κι άλλα.... Μαλάκα μου, είναι τραγικό να συνειδητοποιείς τελικά ότι ολωνών οι ηθικές αξίες εξαντλούνται στο χρηματικό.
Δεν ξέρω, αλλά εμένα με εκνευρίζει αυτή η έκλυση ηθών. Και τελικά, δε θα σταματήσω ποτέ να την καυτηριάζω, γιατί προς το παρόν μόνο αυτό μπορώ να κάνω που να είναι και επί της ουσίας. Σίγουρα δε σκοπεύω να αλλάξω εγώ τον κόσμο, αλλά θα προσπαθήσω με ότι μέσα διαθέτω να αντιταχθώ. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο κομμάτι της πολιτικής, αυτό ήταν ένα παράδειγμα, ούτως ή άλλως σα γνήσιο παρτάλι θα βρίσκομαι εκτός Αθηνών την ημέρα των εκλογών. Μιλάω για τις επιλογές, επιλογές στους ανθρώπους που θέλω να συναναστρέφομαι, στις κοινωνικές ομάδες που θέλω να με αντιπροσωπεύουν, στις αξίες που θέλω να εκπροσωπώ εγώ. Και επιλέγω να λέω ουστ στα λαμόγια, ουστ στους ασυνεπείς και τους ανάγωγους, ουστ στα δήθεν και ουστ στις μαλακοκαταστάσεις εν γένει. Δε θέλω ούτε να με κοροιδεύουν στις δημόσιες υπηρεσίες, ούτε να με εκμεταλλεύονται οι υπάλληλοι στη δουλειά, ούτε να με στήνουν οι δήθεν φίλες, ούτε να μου προσβάλλουν την αξιοπρέπεια άνθρωποι κατώτεροι των περιστάσεων. Ουστ!
Παλιά, ήμουν από αυτούς που Κυριακή πρωί έπαιρνα τις εφημερίδες μου (με όλη τους την προίκα, ένθετα, dvd, brochures κομπλέεεε) κι ανάλογα είτε άραζα σπίτι να τις ξεκοκκαλίσω πίνοντας τεράστιες κούπες γαλλικού καφέ, είτε πήγαινα στο Ψυχικό (info/deals) ή στην Αγ. Παρασκευή (stars/mirador) να τις διαβάσω μετά του freddo και της μουσικούλας. Αυτό ήταν το τότε, το κάποτε που ήμουν σε φάση je t'aime, όπως μου είπε κι ένας γνωστός και λύθηκα στα γέλια τις προάλλες. Μετά σταμάτησα να είμαι je t'aime, έγινα "καμμένη" όπως μου έλεγε ο fitsoulas και πήγαινα μόνο για το freddo, άνευ έντυπου πακέτου. Άλλαξα φυσικά και τα στέκια και άρχισα να συχνάζω σε μέρη πιο προσιτά (χιλιομετρικά) για κάποιον που μένει στα Νότια προάστεια (Μαρίνα Φλοίσβου ή Γλυφάδα). Ωστόσο, απέκτησα τη συνήθεια να διαβάζω online τα τεκταινόμενα, πράγμα που αποδείχθηκε πιο handy και περισσότερο environment-friendly. Άσε που από την άλλη βολεύει στο internet και βρίσκεις και άρθρα που δημοσιεύτηκαν παλιότερα ή μπορείς και να στείλεις σε κάποιο φίλο κάτι που διάβασες και σου φάνηκε ενδιαφέρον.
Διάβαζα, λοιπόν, σήμερα για την ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας σε μια εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και σκέφτηκα ότι τελικά υπάρχουν και κάποιοι σωστοί άνθρωποι στην πολιτική σκηνή της χώρας μας. Γενικά, δε μου αρέσουν τα "πολιτικά", όχι γιατί δεν έχω άποψη, αλλά γιατί όπως όλοι οι νοήμονες Έλληνες αρνούμαι να ασχολούμαι με τα "πίττουρα". (πάλι αναφορά στο προσφιλές πουλερικό). Σαφέστατα και τάσσομαι υπέρ κάποιας παράταξης, δεν είμαι όμως ούτε κομματόσκυλο, ούτε λάγνος της εξουσίας. Τάσσομαι υπέρ του κόμματος το καταστατικό του οποίου θεωρώ ότι εκφράζει την αντίληψη μου για τη ζωή και την κοινωνία, όμως διατηρώ πάντα το δικαίωμα να παίρνω αποστάσεις από θέσεις ή κινήσεις που τελικά αποδεικνύονται αντίθετες με τη δική μου κοσμοθεωρία. Είναι λίγο καραγκιοζιά η στάση της αποχής, αποχή ίσον αποδοχή, το έχω ξαναπεί. Και στο κάτω κάτω, τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών: επιλέγεις να υποστηρίζεις συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα, συγκεκριμένη αθλητική ομάδα, συγκεκριμένη θρησκεία. Όλα είναι δικές μας επιλογές, είναι αυτά που μας χαρακτηρίζουν ως ανθρώπους και στην τελική είναι από τις πιο βασικές μας ελευθερίες. Το να μην κάνεις επιλογή για μένα ισούται με παραίτηση όλων των δικαιωμάτων σου.
Τεσπά, να μη μακρυγορώ με άσχετα, διάβαζα λοιπόν εκεί στις δηλώσεις του Προέδρου ότι "η δημοκρατία στη χώρα μας ενώ έχει υψηλό επίπεδο, αυτό τον καιρό κακοποιείται από την πολιτική κατάσταση", αποδίδοντας την κρίση του πολιτικού συστήματος στην "έλλειψη ηθικών αξιών". Ώπα της, να τη πάλι η ηθική! Και μεταφέρω απόσπασμα: "Πιστεύω ότι το ηθικό αυτό πολίτευμα χρειάζεται προσοχή, και αυτή συνίσταται στην επίδειξη εκ μέρους όλων των μετεχόντων στο πολίτευμα ηθικών αρχών (...) μπορώ να τις μνημονεύσω κάλλιστα, είναι η εργατικότητα, η εντιμότητα, η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός στη γνώμη του άλλου, η συνείδηση καθήκοντος και ευθύνης. Αυτά έχουν εκλείψει από τον τόπο μας και δεν υπάρχουν πια". Μάλιστα, είπε δηλαδή ο χριστιανός το αυτονόητο, αμφιβάλλω όμως αν υπάρχουν πολλοί τριγύρω μας που μπόρεσαν να καταλάβουν γιατί ακριβώς μιλάει.
Έχουμε γίνει ένα χάλι, ένα μπάχαλο κυριολεκτικά, ο καθένας κοιτάζει μόνο τη βολή του και το συμφέρον του. Οι πολιτικοί τις καρέκλες τους, οι μεγαλοεπιχειρηματίες τις μεγάλες αναθέσεις έργων, οι παπάδες τις εκτάσεις στη Χαλκιδική, οι τράπεζες την αφαίμαξη των πελατών τους. Ο ανηψιός να φάει το οικόπεδο του θείου, ο γιος τη σύνταξη της μάνας, ο ένας να σβήσει την κλήση και να μην πληρώσει πρόστιμο για το κόκινο που πέρασε, ο άλλος να πάρει διπλωμα πληρωτικό, ο παρα-άλλος να φέρει ψέυτικη βεβαίωση απο το γνωστό του γιατρό για να πάρει άδεια, να πω κι άλλα.... Μαλάκα μου, είναι τραγικό να συνειδητοποιείς τελικά ότι ολωνών οι ηθικές αξίες εξαντλούνται στο χρηματικό.
Δεν ξέρω, αλλά εμένα με εκνευρίζει αυτή η έκλυση ηθών. Και τελικά, δε θα σταματήσω ποτέ να την καυτηριάζω, γιατί προς το παρόν μόνο αυτό μπορώ να κάνω που να είναι και επί της ουσίας. Σίγουρα δε σκοπεύω να αλλάξω εγώ τον κόσμο, αλλά θα προσπαθήσω με ότι μέσα διαθέτω να αντιταχθώ. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο κομμάτι της πολιτικής, αυτό ήταν ένα παράδειγμα, ούτως ή άλλως σα γνήσιο παρτάλι θα βρίσκομαι εκτός Αθηνών την ημέρα των εκλογών. Μιλάω για τις επιλογές, επιλογές στους ανθρώπους που θέλω να συναναστρέφομαι, στις κοινωνικές ομάδες που θέλω να με αντιπροσωπεύουν, στις αξίες που θέλω να εκπροσωπώ εγώ. Και επιλέγω να λέω ουστ στα λαμόγια, ουστ στους ασυνεπείς και τους ανάγωγους, ουστ στα δήθεν και ουστ στις μαλακοκαταστάσεις εν γένει. Δε θέλω ούτε να με κοροιδεύουν στις δημόσιες υπηρεσίες, ούτε να με εκμεταλλεύονται οι υπάλληλοι στη δουλειά, ούτε να με στήνουν οι δήθεν φίλες, ούτε να μου προσβάλλουν την αξιοπρέπεια άνθρωποι κατώτεροι των περιστάσεων. Ουστ!
Τρίτη 5 Μαΐου 2009
Μεγάλες προσδοκίες
Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί γιατί μας δημιουργούνται προσδοκίες από τους γύρω μας, όταν εισπράττουμε από εκείνους κάτι που μόνο εμείς εκλαμβάνουμε ως ενθαρρυντική κίνηση. Δεν ξέρω, είναι ανασφάλεια, είναι λαχτάρα να δούμε περισσότερα από αυτά που πραγματικά υπάρχουν, είναι η ανάγκη να πιστέψουμε σε απροσδόκητες ευκαιρίες; Από το πολύ απλό έως το περίπλοκο, σχηματίζουμε εντυπώσεις για καταστάσεις που μας δίνουν φτερά, που μας ανυψώνουν το ηθικό, που μας οπλίζουν με το θάρρος (ή το θράσος) να προβούμε σε περαιτέρω κινήσεις.
Κι όμως, αυτό που εγώ αποκαλώ το "πράσινο φως" δε δίνεται απλόχερα από τον άλλον. Είναι πολλοί αυτοί που παίρνουν την άδεια από τη σημαία, βλέπουν φως και μπαίνουν (ή βγαίνουν ανάλογα την περίσταση) μόνο και μόνο επειδή ερμηνεύουν ένα βλέμμα, μια κουβέντα, ένα μήνυμα κάπως διαφορετικά. Δε βγάζω την ουρά μου απ' έξω, κι εγώ σαν πανύβλακας πολλές φορές έχω παρεξηγήσει τους λόγους για τους οποίους κάποιος μου λέει κάτι ή τελοσπάντων κάνει κάτι που έχει εμένα ως τελικό αποδέκτη. Ο πρώην που σου στέλνει μήνυμα στη γιορτή σου, η φίλη που έχετε να μιλήσετε εκατό χρόνια και σε κάνει add στο friendlist, ένας γνωστός που σε προσκαλεί out of the blue στο πιο κοσμικό party της Αθήνας, ένας drinking buddy που σου εκμυστηρεύεται ότι έχει να πηδηχθεί πάνω από δυο μήνες. Άλλο τόσο να έχουν δημιουργηθεί από εμένα προσδοκίες σε άλλους: το μήνυμα που έστειλα εγώ για χρόνια πολλά, το σχόλιο για το βάζελο σε γνωστό μου που είναι παθιασμένος με το basket, ο καφές που βγήκα με τον έναν, το ποτό που πήγα να πιω με την άλλη. We are all eager to read between the lines. Κάτι κρύβεται εκεί ανάμεσα στο αναπάντεχο πάρε δώσε.
Να μη μιλάω γενικά, να πω συγκεκριμένα παραδείγματα. Το τελευταίο διάστημα απέκτησα ουρανοκατέβατες κολλητές. Ναι ναι, μα εντελώς ουρανοκατέβατες. Ποτέ δεν κάναμε ιδιαίτερη παρέα, ποτέ προσωπικά δε θα τις θεωρούσα δικούς μου ανθρώπους και να που με μια-δυο βραδυνές εξόδους χρίστηκαν "logo" μου. Και να τα τηλεφωνήματα, και να οι προτροπές για περαιτέρω εξορμήσεις, να οι εκμυστηρεύσεις για τα προσωπικά της η καθεμιά, να τα παράπονα του στυλ "με ξέχασες χθες, βγήκες και δε με πήρες", να σου και οι απαιτήσεις "να πάμε μαζί διακοπές". 'Ωπα κοπελιά, χαλάρωσε. Κολλητή μου δεν είσαι και δεν ξέρω αν θέλω να γίνεις. Τις φίλες-αδερφές μου τις έχω προσδιορήσει χρόοοοοοονια τώρα και ειλικρινά δεν έχω χώρο στη ζωή μου για άλλους διάτοντες αστέρες ή άλλα "νούμερα" που θεωρούν ότι η φιλία είναι γκομενιλίκι. Να βγούμε να περάσουμε καλά, να διασκεδάσουμε, να πάμε καμιά εκδρομή, αλλά δεν είναι ανάγκη να κολλήσουμε και ψείρες. Αν εσύ ξέμεινες από παρέες, δε θα γεμίσει το Εφάκι το κενό, ούτε θα πληρώσει τα σπασμένα αλλονών. Η δική σου ανασφάλεια δε θα επιβαρύνει εμένα με την υποχρέωση να σε εντάξω στην καθημερινότητα μου.
Αλλο παράδειγμα, ένα αιώνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όλες μα όλες οι γυναίκες, οι προσδοκίες που δημιουργούνται σε έναν άντρα όταν αποδέχεσαι την πρόσκληση του για φαγητό/καφέ/ποτό/σινεμά/βόλτα γενικότερα. Μεγάλε, για καφέ θα πάμε μέσα στα πλαίσια της διεύρυνσης της κοινωνικότητας μας, δε σημαίνει ούτε ότι σε γουστάρω, ούτε ότι θα "σκοράρεις" το βράδυ μαζί μου. Θα σου πει κι ο άλλος, ε μωρή δηλαδή τι περίμενες, να βγούμε για να παίξουμε τις κουμπάρες και να κουτσομπολεύουμε τι διαβάσαμε στο yupi; Φίλε μου, αν σκέφτεσαι έτσι, τότε χίλιες φορές να μου πεις ντόμπρα από πριν ότι η πρόσκληση γίνεται μόνο μέσα στα πλαίσια του μετέπειτα πηδήματος κι άμα δε θες κυρά μου, άντε γαμήσου. Δε μένει και κανείς έτσι με τις λάθος εντυπώσεις. Γιατί, αναφορικά μ' εμάς τις γυναίκες, μπορεί να βγαίναμε μαζί σου για χίλιους δυο άλλους λόγους : να ξεσκάσουμε, να φορέσουμε τα καινούρια μας δεκάποντα, να πάμε στο trendy club στη guestlist του οποίου είναι μονίμως το όνομα σου, να σε εκμεταλλευτούμε χρηματικά να μας πληρώσεις το fancy dinner, να κάνουμε τον πρώην να σκάσει από τη ζήλεια του, να μην κάτσουμε άλλο ένα βράδυ μπροστά στην τηλεόραση μπροστά στον πάκο από τα dvd ή πολύ απλά επειδή μας φαίνεσαι πολύ ενδιαφέρων τύπος και θέλουμε να σε γνωρίσουμε καλύτερα, ούτως ώστε να σε εντάξουμε στο σωστό target group (παρεάκι ή γκομενάκι).
Σχετικό με τα προαναφερθέντα είναι και το παράδειγμα των προσδοκιών που δημιουργεί ένα μικρό sms, ένα poke, ένα comment στο facebook, μια απάντηση σε forwarded e-mail. Πουτάνα τεχνολογία, μας τα έχεις κάνει όλα άνω κάτω. Γιατί έστειλε ο άλλος μήνυμα, τι θέλει να πει ο ποιητής, γιατί έγραψε αυτό, γιατί σχολίασε το άλλο; Αμα δε γούσταρε, δε θα ασχολιόταν, άρα κάτι παίζει αλλά τι; "Γιατί ενώ βριστήκαμε και του είπα να μη με ξαναπάρει (λόγια της κολλητής), άνοιξα το κινητό και είδα μια κλήση του; Θέλει να ζητήσει συγνώμη;" Όχι, αγαπημένη μου, όχι! Εσύ βάζεις με το μυαλό σου τέτοια σενάρια. Αφού τον διαολόστειλες και του είπες να μαζέψει τα συμπράγκαλα του, σε πήρε για να κανονίσει την ώρα που θα περάσει να τα πάρει. "Γιατί μου γράφει συνέχεια μαλακίες στο facebook και σχολιάζει σε κάθε φωτογραφία μου ή μου στέλνει requests για διάφορα groups;" αναρωτιέται άλλη φίλη, Μήπως, λέω μήπως, γιατί βαριέται τη ζωή του όλη μέρα στο γραφείο κι επειδή ξέρει πως κι εσύ μαλακίζεσαι όλη μέρα, είσαι η μόνη με την οποία μπορεί να έχει interaction; Και γιατί, τέλος, στο sms από τον/την πρώην που μας εύχεται χρόνια πολλά, καλή επιτυχία ή ρωτάει να μάθει το τηλέφωνο του καλού συνεργείου που πας εσύ το κάρο σου για service, πρέπει να αποδίδουμε περισσότερα από αυτά που λέει το αυτό καθαυτό μήνυμα; Ανθρωπιά, ενδιαφέρον, εξυπηρέτηση. That's all, don't get your hopes too high.
Κι όμως, αυτό που εγώ αποκαλώ το "πράσινο φως" δε δίνεται απλόχερα από τον άλλον. Είναι πολλοί αυτοί που παίρνουν την άδεια από τη σημαία, βλέπουν φως και μπαίνουν (ή βγαίνουν ανάλογα την περίσταση) μόνο και μόνο επειδή ερμηνεύουν ένα βλέμμα, μια κουβέντα, ένα μήνυμα κάπως διαφορετικά. Δε βγάζω την ουρά μου απ' έξω, κι εγώ σαν πανύβλακας πολλές φορές έχω παρεξηγήσει τους λόγους για τους οποίους κάποιος μου λέει κάτι ή τελοσπάντων κάνει κάτι που έχει εμένα ως τελικό αποδέκτη. Ο πρώην που σου στέλνει μήνυμα στη γιορτή σου, η φίλη που έχετε να μιλήσετε εκατό χρόνια και σε κάνει add στο friendlist, ένας γνωστός που σε προσκαλεί out of the blue στο πιο κοσμικό party της Αθήνας, ένας drinking buddy που σου εκμυστηρεύεται ότι έχει να πηδηχθεί πάνω από δυο μήνες. Άλλο τόσο να έχουν δημιουργηθεί από εμένα προσδοκίες σε άλλους: το μήνυμα που έστειλα εγώ για χρόνια πολλά, το σχόλιο για το βάζελο σε γνωστό μου που είναι παθιασμένος με το basket, ο καφές που βγήκα με τον έναν, το ποτό που πήγα να πιω με την άλλη. We are all eager to read between the lines. Κάτι κρύβεται εκεί ανάμεσα στο αναπάντεχο πάρε δώσε.
Να μη μιλάω γενικά, να πω συγκεκριμένα παραδείγματα. Το τελευταίο διάστημα απέκτησα ουρανοκατέβατες κολλητές. Ναι ναι, μα εντελώς ουρανοκατέβατες. Ποτέ δεν κάναμε ιδιαίτερη παρέα, ποτέ προσωπικά δε θα τις θεωρούσα δικούς μου ανθρώπους και να που με μια-δυο βραδυνές εξόδους χρίστηκαν "logo" μου. Και να τα τηλεφωνήματα, και να οι προτροπές για περαιτέρω εξορμήσεις, να οι εκμυστηρεύσεις για τα προσωπικά της η καθεμιά, να τα παράπονα του στυλ "με ξέχασες χθες, βγήκες και δε με πήρες", να σου και οι απαιτήσεις "να πάμε μαζί διακοπές". 'Ωπα κοπελιά, χαλάρωσε. Κολλητή μου δεν είσαι και δεν ξέρω αν θέλω να γίνεις. Τις φίλες-αδερφές μου τις έχω προσδιορήσει χρόοοοοοονια τώρα και ειλικρινά δεν έχω χώρο στη ζωή μου για άλλους διάτοντες αστέρες ή άλλα "νούμερα" που θεωρούν ότι η φιλία είναι γκομενιλίκι. Να βγούμε να περάσουμε καλά, να διασκεδάσουμε, να πάμε καμιά εκδρομή, αλλά δεν είναι ανάγκη να κολλήσουμε και ψείρες. Αν εσύ ξέμεινες από παρέες, δε θα γεμίσει το Εφάκι το κενό, ούτε θα πληρώσει τα σπασμένα αλλονών. Η δική σου ανασφάλεια δε θα επιβαρύνει εμένα με την υποχρέωση να σε εντάξω στην καθημερινότητα μου.
Αλλο παράδειγμα, ένα αιώνιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όλες μα όλες οι γυναίκες, οι προσδοκίες που δημιουργούνται σε έναν άντρα όταν αποδέχεσαι την πρόσκληση του για φαγητό/καφέ/ποτό/σινεμά/βόλτα γενικότερα. Μεγάλε, για καφέ θα πάμε μέσα στα πλαίσια της διεύρυνσης της κοινωνικότητας μας, δε σημαίνει ούτε ότι σε γουστάρω, ούτε ότι θα "σκοράρεις" το βράδυ μαζί μου. Θα σου πει κι ο άλλος, ε μωρή δηλαδή τι περίμενες, να βγούμε για να παίξουμε τις κουμπάρες και να κουτσομπολεύουμε τι διαβάσαμε στο yupi; Φίλε μου, αν σκέφτεσαι έτσι, τότε χίλιες φορές να μου πεις ντόμπρα από πριν ότι η πρόσκληση γίνεται μόνο μέσα στα πλαίσια του μετέπειτα πηδήματος κι άμα δε θες κυρά μου, άντε γαμήσου. Δε μένει και κανείς έτσι με τις λάθος εντυπώσεις. Γιατί, αναφορικά μ' εμάς τις γυναίκες, μπορεί να βγαίναμε μαζί σου για χίλιους δυο άλλους λόγους : να ξεσκάσουμε, να φορέσουμε τα καινούρια μας δεκάποντα, να πάμε στο trendy club στη guestlist του οποίου είναι μονίμως το όνομα σου, να σε εκμεταλλευτούμε χρηματικά να μας πληρώσεις το fancy dinner, να κάνουμε τον πρώην να σκάσει από τη ζήλεια του, να μην κάτσουμε άλλο ένα βράδυ μπροστά στην τηλεόραση μπροστά στον πάκο από τα dvd ή πολύ απλά επειδή μας φαίνεσαι πολύ ενδιαφέρων τύπος και θέλουμε να σε γνωρίσουμε καλύτερα, ούτως ώστε να σε εντάξουμε στο σωστό target group (παρεάκι ή γκομενάκι).
Σχετικό με τα προαναφερθέντα είναι και το παράδειγμα των προσδοκιών που δημιουργεί ένα μικρό sms, ένα poke, ένα comment στο facebook, μια απάντηση σε forwarded e-mail. Πουτάνα τεχνολογία, μας τα έχεις κάνει όλα άνω κάτω. Γιατί έστειλε ο άλλος μήνυμα, τι θέλει να πει ο ποιητής, γιατί έγραψε αυτό, γιατί σχολίασε το άλλο; Αμα δε γούσταρε, δε θα ασχολιόταν, άρα κάτι παίζει αλλά τι; "Γιατί ενώ βριστήκαμε και του είπα να μη με ξαναπάρει (λόγια της κολλητής), άνοιξα το κινητό και είδα μια κλήση του; Θέλει να ζητήσει συγνώμη;" Όχι, αγαπημένη μου, όχι! Εσύ βάζεις με το μυαλό σου τέτοια σενάρια. Αφού τον διαολόστειλες και του είπες να μαζέψει τα συμπράγκαλα του, σε πήρε για να κανονίσει την ώρα που θα περάσει να τα πάρει. "Γιατί μου γράφει συνέχεια μαλακίες στο facebook και σχολιάζει σε κάθε φωτογραφία μου ή μου στέλνει requests για διάφορα groups;" αναρωτιέται άλλη φίλη, Μήπως, λέω μήπως, γιατί βαριέται τη ζωή του όλη μέρα στο γραφείο κι επειδή ξέρει πως κι εσύ μαλακίζεσαι όλη μέρα, είσαι η μόνη με την οποία μπορεί να έχει interaction; Και γιατί, τέλος, στο sms από τον/την πρώην που μας εύχεται χρόνια πολλά, καλή επιτυχία ή ρωτάει να μάθει το τηλέφωνο του καλού συνεργείου που πας εσύ το κάρο σου για service, πρέπει να αποδίδουμε περισσότερα από αυτά που λέει το αυτό καθαυτό μήνυμα; Ανθρωπιά, ενδιαφέρον, εξυπηρέτηση. That's all, don't get your hopes too high.
Δευτέρα 4 Μαΐου 2009
Η αδυναμία του να είναι κανείς "εντάξει" στις υποχρεώσεις του
Ένα από τα μεγάλα πλήγματα στις διαπροσωπικές σχέσεις είναι η συνέπεια, το διαπιστώνω κάθε μέρα σε όλα τα επίπεδα. Δεν είναι απλά θέμα ανατροφής, είναι και θέμα ατομικής ευθύνης και ολοκλήρωσης. Από το να είναι κανείς συνεπής στα ραντεβού του, μέχρι να το να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, από τη συνέπεια στις υποσχέσεις του έως τη συνέπεια απέναντι στα προσωπικά του πιστεύω.
Έχω η ίδια υπάρξει ασυνεπής σε αρκετές περιπτώσεις, το παραδέχομαι: λέω στην κολλητή ότι θα περάσω να την πάρω από το σπίτι της στις 22.30 και πάντα φτάνω στις 22.45 το νωρίτερο (κακό time management), λέω στον εαυτό μου θα κλείσω ραντεβού με το γιατρό οπωσδήποτε αυτή την εβδομάδα και δεν το κάνω (αναβλητικότητα), υπόσχομαι πως δε θα ξαναπροσπαθήσω να προσεγγίσω ανθρώπους που με απογοητέψανε κι όμως το κάνω (αδυναμία χαρακτήρος), ξεχνάω να πάω να πάρω τη ρημαδοκάρτα καυσαερίων, ενώ με έχουν ειδοποιήσει από την karenta κάνα ενάμισι μήνα (αλτσχαιμερ).
Είναι, ωστόσο, άξιο απορίας πώς ορισμένοι άνθρωποι έχουν μεταφέρει την ασυνέπεια σε ένα άλλο φοβερό επίπεδο, αυτό του κυριολεκτικά "σε γράφω στα αρχίδια μου γιατί έτσι γουστάρω και άντε και γαμήσου". Να μιλήσω για αυτούς που έχω αναφέρει και σε άλλη ανάρτηση, τους οποίους προσκαλείς κάπου και δε σου απαντάνε ποτέ αν θα παραστούν ή όχι; Αυτούς που σου απαντάνε ότι θα παραστούν και τελικά δεν έρχονται, αλλά δε σε ενημερώνουν εγκαίρως για το κώλυμα που τους παρουσιάστηκε; Τους ενοίκους πολυκατοικίας που δεν πλήρώνουν ποτέ τα κοινόχρηστα στην ώρα τους και κατ'αυτό τον τρόπο κρατούν "δέσμιο" τον διαχειριστή; Αυτούς που γενικά χρωστάνε χρήματα σε κάποιον, αλλά είναι δανεικά κι αγύριστα; Τους υδραυλικούς-ηλεκτρολόγους-καυστηρατζήδες-ΕΛΠΑτζήδες-κλειδαράδες που είναι στο δρόμο κι έρχονται κι εσύ ακόμα τους περιμένεις; Τις χιλιάδες υπηρεσίες στις οποίες "η κλήση μας είναι σε προτεραιότητα" για τουλάχιστον 30 λεπτά; Η ασυνέπεια ,λοιπόν, είναι επάγγελμα, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο.
Μέσα στο σαββατοκύριακο έπεσα θύμα θηλυκού τέτοιου "επαγγελματία" - ενώ μου έχει ζητήσει να πάω να την πάρω από το σπίτι της (κάνοντας τεράστιο κύκλο για τη βραδυνή μας έξοδο) κι ενώ δεν έχω καν τη διεύθυνση της, φτάνω στο ραντεβού μου στην ώρα μου και την καλώ για να μου δώσει οδηγίες. Καλώ μία, δύο, τρείς, τέσσερις... του κάκου. Άρχισα να ανησυχώ κιόλας, μην τυχόν της είχε συμβεί κάτι. Στέλνω και ένα sms να είμαι σίγουρη. Υπομονή έκανα μισή ώρα και μη βλέποντας προκοπή, πήρα το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μιας και η έξοδος δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί δίχως την παρουσία της (με είχε καλέσει να διασκεδάσω με δική της παρέα σε κάποιο νυχτερινό μαγαζί). Μέχρι και να φτάσω σπίτι, να αλλάξω ρούχα και να πέσω για ύπνο, δεν είχα καμία απόκριση. Ξυπνώντας την επόμενη μέρα, βρήκα 3 μηνύματα στο κινητό κι αρκετές αναπάντητες κλήσεις. Την είχε πάρει ο ύπνος και ξύπνησε μια ολόκληρη ώρα μετά το ραντεβού μας.
Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα θα μου πεις... Ε, όχι!!! Αν έχεις προσκαλέσει τον άλλον, του έχεις δώσει συγκεκριμένο ραντεβού αναφορικά με την ώρα και του έχεις ζητήσει να σε εξυπηρετήσει και να έρθει να σε πάρει από τη Γλυφάδα ενώ μένει Φάληρο για να βγείτε στο Κέντρο, sorry αλλά δε σε παίρνει ο ύπνος... πιες κάνα espresso, βάλε ένα ξυπνητήρι, δώσε του τη διεύθυνση σου από πριν τουλάχιστον να ξέρει που ακριβώς μένεις μπας και χτυπήσει κάνα κουδούνι ο χριστιανός... δείξε λίγη συνέπεια, ρε κοπελιά.
Έχω η ίδια υπάρξει ασυνεπής σε αρκετές περιπτώσεις, το παραδέχομαι: λέω στην κολλητή ότι θα περάσω να την πάρω από το σπίτι της στις 22.30 και πάντα φτάνω στις 22.45 το νωρίτερο (κακό time management), λέω στον εαυτό μου θα κλείσω ραντεβού με το γιατρό οπωσδήποτε αυτή την εβδομάδα και δεν το κάνω (αναβλητικότητα), υπόσχομαι πως δε θα ξαναπροσπαθήσω να προσεγγίσω ανθρώπους που με απογοητέψανε κι όμως το κάνω (αδυναμία χαρακτήρος), ξεχνάω να πάω να πάρω τη ρημαδοκάρτα καυσαερίων, ενώ με έχουν ειδοποιήσει από την karenta κάνα ενάμισι μήνα (αλτσχαιμερ).
Είναι, ωστόσο, άξιο απορίας πώς ορισμένοι άνθρωποι έχουν μεταφέρει την ασυνέπεια σε ένα άλλο φοβερό επίπεδο, αυτό του κυριολεκτικά "σε γράφω στα αρχίδια μου γιατί έτσι γουστάρω και άντε και γαμήσου". Να μιλήσω για αυτούς που έχω αναφέρει και σε άλλη ανάρτηση, τους οποίους προσκαλείς κάπου και δε σου απαντάνε ποτέ αν θα παραστούν ή όχι; Αυτούς που σου απαντάνε ότι θα παραστούν και τελικά δεν έρχονται, αλλά δε σε ενημερώνουν εγκαίρως για το κώλυμα που τους παρουσιάστηκε; Τους ενοίκους πολυκατοικίας που δεν πλήρώνουν ποτέ τα κοινόχρηστα στην ώρα τους και κατ'αυτό τον τρόπο κρατούν "δέσμιο" τον διαχειριστή; Αυτούς που γενικά χρωστάνε χρήματα σε κάποιον, αλλά είναι δανεικά κι αγύριστα; Τους υδραυλικούς-ηλεκτρολόγους-καυστηρατζήδες-ΕΛΠΑτζήδες-κλειδαράδες που είναι στο δρόμο κι έρχονται κι εσύ ακόμα τους περιμένεις; Τις χιλιάδες υπηρεσίες στις οποίες "η κλήση μας είναι σε προτεραιότητα" για τουλάχιστον 30 λεπτά; Η ασυνέπεια ,λοιπόν, είναι επάγγελμα, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο.
Μέσα στο σαββατοκύριακο έπεσα θύμα θηλυκού τέτοιου "επαγγελματία" - ενώ μου έχει ζητήσει να πάω να την πάρω από το σπίτι της (κάνοντας τεράστιο κύκλο για τη βραδυνή μας έξοδο) κι ενώ δεν έχω καν τη διεύθυνση της, φτάνω στο ραντεβού μου στην ώρα μου και την καλώ για να μου δώσει οδηγίες. Καλώ μία, δύο, τρείς, τέσσερις... του κάκου. Άρχισα να ανησυχώ κιόλας, μην τυχόν της είχε συμβεί κάτι. Στέλνω και ένα sms να είμαι σίγουρη. Υπομονή έκανα μισή ώρα και μη βλέποντας προκοπή, πήρα το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μιας και η έξοδος δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί δίχως την παρουσία της (με είχε καλέσει να διασκεδάσω με δική της παρέα σε κάποιο νυχτερινό μαγαζί). Μέχρι και να φτάσω σπίτι, να αλλάξω ρούχα και να πέσω για ύπνο, δεν είχα καμία απόκριση. Ξυπνώντας την επόμενη μέρα, βρήκα 3 μηνύματα στο κινητό κι αρκετές αναπάντητες κλήσεις. Την είχε πάρει ο ύπνος και ξύπνησε μια ολόκληρη ώρα μετά το ραντεβού μας.
Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα θα μου πεις... Ε, όχι!!! Αν έχεις προσκαλέσει τον άλλον, του έχεις δώσει συγκεκριμένο ραντεβού αναφορικά με την ώρα και του έχεις ζητήσει να σε εξυπηρετήσει και να έρθει να σε πάρει από τη Γλυφάδα ενώ μένει Φάληρο για να βγείτε στο Κέντρο, sorry αλλά δε σε παίρνει ο ύπνος... πιες κάνα espresso, βάλε ένα ξυπνητήρι, δώσε του τη διεύθυνση σου από πριν τουλάχιστον να ξέρει που ακριβώς μένεις μπας και χτυπήσει κάνα κουδούνι ο χριστιανός... δείξε λίγη συνέπεια, ρε κοπελιά.
Πέμπτη 30 Απριλίου 2009
Η γρίππη της κότας
Αναφέρομαι καταρχάς στους άνδρες-κότες. Σ' αυτούς που αναμασάνε την καραμελίτσα περί "υπερ-προσφοράς" και περί "αντιστροφής των ρόλων". Σε αυτούς που γνωρίζουν μια κοπέλα κι ενώ είναι έκδηλο τοις πάσοι ότι γουστάρουν, δεν κάνουν απολύτως τίποτα για να την προσεγγίσουν. Κάθονται και περιμένουν να γίνει η άλλη ο κυνηγός. Είναι τραγικό να σου ζητάει η γκόμενα το τηλέφωνο κι όμως είναι τόσο κότες αυτοί οι τύποι που ενώ τρώγονται να πάρουν τον αριθμό του κινητού της, ψάχνουν να βρουν τον τρόπο να μη χρειαστεί να το ζητήσουν αυτοί, αλλά να τους προσφερθεί. Έλεος! Sorry, είμαι ανεξάρτητη και αυτόνομη κλπ κλπ αλλά σε θέματα τέτοια είμαι πατροπαράδοτη: boy meets girl, boy likes girl, boy asks girl out. Γιατί αν, κύριε μου, περιμένεις ότι και θα σε κυνηγήσει η άλλη και θα σου την πέσει και θα σου ζητήσει τηλέφωνο και θα σου προτείνει να πάτε για καφέ/ποτό/φαγητό και θα σου πληρώσει τα έξοδα (βλ. προηγούμενη ανάρτηση) και σου πάρει και μια πίπα στο τέλος, ε, μάλλον έχεις έρθει από τον πλανήτη των πιθήκων.
Δηλαδή τι πάει να πει "υπερ-προσφορά"; Εντάξει, δημογραφικά οι γυναίκες είναι περισσότερες αριθμητικά από τους άνδρες. Δε φταίμε όμως εμείς που εσείς στουμπώνεστε στο φαγητό, δε γυμνάζεστε, καπνίζετε και πίνετε σαν πούστηδες και πεθαίνετε νωρίτερα από μας λόγω εμφράγματος! Ωραία, σας αναλογούν 3 γυναίκες στον καθένα. Δηλαδή, αυτή η αριθμητική δυσαναλογία πρέπει να σας κάνει να ξεχνάτε να είστε gentleman και να ακολουθείτε τις νόρμες του courtship?
Και τι πάει να πει "οι ρόλοι έχουν αναστραφεί"; Βγήκαν οι κοπέλες στη ζήτα; Είναι πιο λυσσάρες; Πιο απελπισμένες; Ε, όχι ρε φίλε! Ούτε απελπισμένες είναι, ούτε καμένες, ούτε κότες. Έχουν τρόπους και ανατροφή και περιμένουν από εσένα να τους δείξεις ότι είσαι άσσος στο ψηστήρι και να τις ρίξεις! Οεο! Εκεί είναι η μαγκιά σου!
Γουστάρεις να τη δεις την άλλη, έχεις το τηλέφωνο της, πρότεινε εκεί ρε φίλε να πάτε καμιά βόλτα και άσε τα sms στα οποία ρωτάς για τη υγεία της και αν πήζει στη δουλειά. Εκτός κι αν αυτή είναι καμιά "φώκια" και δε βλέπεται, και δε γουστάρεις με την καμία. Ε, τότε φίλε μου, πολύ απλά, κάτσε σπίτι και παίχ'τη μόνος σου ή βγες απόψε και κάνε σωστά επιτέλους αυτό που έκανε ο μπαμπάς σου και ο παππούς σου για να ρίξουν τη μαμά και τη γιαγιά σου αντίστοιχα.
Άντε, γιατί πολύ μας κουράσατε με τα demi-saison και τα διευρευνητικά email, sms και μηνύματα στο msn. Είμαι σίγουρη πως μιλάω εκ μέρους όλου του γυναικείου πληθυσμού. Κοτέτσι, λαμβάνει;
Δευτέρα 27 Απριλίου 2009
Η επιστροφή
Επιστρέψαμε λοιπόν! Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Δεν ξέρω αν έκανα καλά και δεν έκατσα και το Σαββατοκύριακο στο νησί, η αλήθεια είναι ότι είχα υποχρεώσεις κι αρκετές δουλίτσες να κάνω, πριν να μπω στο ρυθμό της καθημερινότητας (πρωινό ξύπνημα στις 07.15 μπλιαχ). Γύρισα και τι κατάλαβα; Αποπροσανατολίστηκα, για τρεις ολόκληρες μέρες έκανα τη νύχτα μέρα, κοιμήθηκα ελάχιστες (και εντελώς κουλές) ώρες, έκοψα τα μαλλιά μου, βοήθησα την κυρία που μου καθαρίζει το σπίτι (ξεπατώθηκα), ευχήθηκα σε Γιώργηδες και στη Zωίτσα, έχωσα το δεκάποντο στο δερμάτινο καναπέ του rock, πήγα στο πάρτυ του Α. Χριστόπουλου, έφαγα στα Καλύβια, ήπια καφέδες σε Γλυφάδες & Βούλες, πήγα στο bara και μάζευα από το πεζοδρόμιο αυτόν που ήπιε too many beers, βγήκα σαν τον αλβανό τουρίστα στην πλατεία του Φλοίσβου και εισέπραξα περίεργα βλέμματα απο καθωσπρέπει ντυμένους συνταξιούχους, πήγα στον Αντωνάκη... και δεν κράτησα τις υποσχέσεις μου. Όλα αυτά μέσα σε 3 μέρες. Είμαστε τελικά καταδικασμένοι να κάνουμε ξανά και ξανά τις ίδιες ανοησίες, ή τελοσπάντων θα μάθουμε από τα λάθη μας και θα προχωρήσουμε με σύνεση μπροστά; Η απάντηση που αφορά εμένα προσωπικά μάλλον κλίνει προς την πρώτη επιλογή. Δε μαθαίνω με την καμία... Και διερωτώμαι περαιτέρω, θέλω να γυρίσω στα παλιά;
Τετάρτη 22 Απριλίου 2009
Στο νησί μετά το Πάσχα
Χριστός Ανέστη! Και ναι, είμαι ακόμα στο νησί! Δεν το περίμενα, έλεγα ότι θα βαριόμουν και ότι θα την έκανα με ελαφρά από Δευτέρα, όμως πέρασα τελικά πολύ όμορφα και οικογενειακά. Με ευχάριστη παρένθεση την παρουσία στο νησί 2-3 γνωστών και ακόμα 2-3 celebrities, το πενθήμερο πέρασε γρήγορα, τόσο γρήγορα που τελικά αποφάσισα να παρατείνω τη διαμονή μου (συνετέλεσαν βέβαια κι άλλοι λόγοι, τους οποίους θα παραθέσω πιο κάτω)...
Το νησί είχε κόσμο, όχι βέβαια σαν τη λαοθάλασσα που συρρέει το δεκαπενταύγουστο, καθόλου τουρίστες (χμ, ελέω οικονομικής κρίσης ή επειδή το Πάσχα των Καθολικών προηγήθηκε μια εβδομάδα;), οι περισσότεροι επισκέπτες θα έλεγα πως ήταν κόσμος που έχει σπίτι εδώ κι έρχονται με τις παρέες τους. Και το λέω αυτό με σιγουριά γιατί, ενώ τα πλοία ήταν ασφυκτικά γεμάτα τη Μ. Εβδομάδα, παραδόξως στα μαγαζιά και στα σοκάκια δεν είδα τον αντίστοιχο κόσμο. Προφανώς, όλοι κάτσανε στις βίλλες τους, ήπιανε τις σούμες δίπλα στις πισίνες τους και σουβλίσανε στον κήπο τους. Κι από την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, μάλλον, προτίμησαν να αράξουν στις ξαπλώστρες τους παρά να βγουν στη Νάουσα και να χαλάσουν ένα σωρό κερατιάτικα λεφτά στα 4-5 μαγαζιά που άνοιξαν μόνο και μόνο για τις αρπαχτές, ούτε να ρισκάρουν κάνα πρόστιμο από τους ντόπιους Ουγκ (είπαμε, το είδος απαντάται σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη).
Μιλώντας για αρπαχτές, είναι απίστευτο το τι χρεώνουν τα γραφικά ουζερί-μεζεδοπωλεία στο παλιό λιμάνι της Νάουσας. Εξυπηρέτηση κάτω του μετρίου, καθότι κανείς δεν μπήκε στο κόπο να προσλάβει προσωπικό για τις 4 μέρες που θα λειτουργήσει το κατάστημα, επιστρατεύθηκαν συγγενείς και παραπαίδια να σερβίρουν. Φαγητό, ΟΚ, στο επίπεδο ποιότητας που προσφέρουν πάντα (και τα γούστα φυσικά διαφέρουν για το ποιος απ’ όλους έχει το καλύτερο) που σημαίνει ότι δεν έχεις απαιτήσεις επιπέδου chef βραβευμένου με αστέρια Michelin, αλλά να φας πιάτα που έχουν ετοιμαστεί με φρέσκα υλικά και να είναι εύγευστα.
Τεσπά, και φάγαμε σε Σιγή Ιχθύος & Χάλαρη, και ήπιαμε στο Fotis & το Agosta και χορέψαμε με τους Γιώργηδες στο Linardo, και το ήλιο από το μπαλονάκι πεταλούδα ήπιαμε, και τις εκδρομούλες μας σε Κώστο κ Λεύκες κάναμε, και στα μοναστήρια πήγαμε και στις εκκλησιές προσκυνήσαμε (τς τς τς η μαμά, όχι η υπογράφουσα, αυτή είπαμε είναι άθεη...). Και τα ψώνια μας στο Angels του Παναγιώτη/Κωνσταντίνου κάναμε, και δωράκια από τη melissa, όλα κομπλέεεεε. Ο καιρός ήταν καλός, οι μέρες ηλιόλουστες, για αραλίκι στον ήλιο μέχρι τις 18.00 pas mal, πιο αργά άρχιζε η υγρασία να τρυπάει τα κόκαλα. Οπότε, μπανάκι ΔΕΝ κάναμε, μαυρίσανε ωστόσο τα μπρατσάκια και τα μαγουλάκια μας.
Και όλα θα ήταν τέλεια, αν δε χάλαγε και το τουτούνι μας. Ναι, ρε γαμώτο, έλεγα και τις προάλλες ότι κάποιο Μητσοτάκη έχουμε στην παρέα, δεν ξέρω, ίσως να είμαι εγώ η γκαντέμω; Χαλάσανε τα φρένα στο ματιζάκι και είχαμε κάτι μικροδράματα Κυριακή βράδυ, κάτι μικρο-ταλαιπωρίες αλλά τέλος καλό. Το αμαξάκι είναι στο συνεργείο και αναμένω την επισκευή του. Αυτός είναι κι ο ένας λόγος που παρέτεινα την παραμονή στο νησί.
Δε σε χάλασε, ε; όπως μου είπε κι ένας φίλος προ ολίγου στο αιφόνι. Όχι, δε με χάλασε διόλου. Εγώ τη μοναξιά τη χαίρομαι, επωφελούμαι, δράττομαι της ευκαιρίας να αφήνω τις σκέψεις μου να πλανούνται χωρίς όρια σε μέρη που δεν μπορούν όταν είναι δέσμιες της καθημερινότητας. Δεν έχω γκρίνια για το τι ώρα θα ξυπνήσω (sorry mum, αλλά μας τα έκανες τσουρέκια με την αφύπνηση), κάνω όλη μέρα βόλτες με το νοικιάρικο atos-patos, έχω μπει σε όλα τα τουριστικά μαγαζιά προφασιζόμενη την τουρίστρια και έχω μάθει τιμές για όλες τις κιτς κορνίζες και τα παραδοσιακά προϊόντα Πάρου... Είδα απίστευτο ηλιοβασίλεμα με το bluestar να απομακρύνεται στο βάθος, εκεί παραδίπλα από τις Πόρτες, και τώρα που γράφω είμαι σε παραδοσιακό καφενείο με wi-fi μέσα στα σοκάκια. Εσένα θα σε χάλαγε;
Είναι πολύ όμορφα στο νησί μετά το Πάσχα. Σήμερα έφυγαν και οι τελευταίοι των Μοϊκανών, έχει όμως κρουαζιερόπλοιο με Αμερικάνους και κάπως δίνεται η αίσθηση ότι υπάρχει ακόμα κόσμος. Ηρεμία, άνοιξη, λουλουδάκια στους καταπράσινους αγρούς, σαγιοναρίτσες δερμάτινες που αγόρασα χθες, freddo και jazz ακούσματα από το spa απέναντι. Τέτοιες ώρες η μοναξιά είναι επιλογή. Η καλύτερη...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
