Στη βεράντα

Αν και χθες έκανε αφόρητη ζέστη όλη τη μέρα, το βραδάκι προσκεκλημένη σε φάση βεράντας πέρασα την ομορφότερη βραδυά, ξαπλωμένη νωχελικά σε έναν τεράστιο καναπέ, με φωτισμό μόνο από διακριτικά κεράκια ρεσώ, υπό τους ήχους του Εν Λευκώ, πίνοντας παγωμένο λευκό Άδολη Γης και ατενίζοντας τη θέα στο Γλυφαδιώτικο τοπίο. Κι ένα ανεπαίσθητο αεράκι ίσα ίσα να μην κολλάει στο δέρμα η ζέστη. Και καταπληκτικό delivery από του Vicenzo. Και στα απέναντι μπαλκόνια τηλεοράσεις να αναμεταδίδουν τον αγώνα της Βραζιλίας. Κι ας είχε και μερικά πεινασμένα κουνουπάκια. Κι ας χτύπησα ο Θεός ξέρει πού και πώς ακριβώς την παλάμη μου και κατάφερα να πρηστεί το μαξιλαράκι κάτω από τον αντίχειρα. Τελικά, και στην πόλη το καλοκαιράκι μπορεί να είναι αναπάντεχα ενδιαφέρον.
Δεν ξέρω, αλλά ειλικρινά χθες ένιωσα τη χαλάρωση που μόνο σε νησί νιώθεις. Αλλά όχι στο δικό μου νησί, γιατί εκεί θέλει προσπάθεια να καταφέρεις να χαλαρώσεις εν μέσω full day at the beach και έντονων νυχτερινών ακολασιών. Η χθεσινή κατάσταση μου θύμισε τις χαλαρές κι ανεπιτήδευτες νύχτες στην Αστυπάλαια, στη Φολέγανδρο, στα Κουφονήσια. Που σε νοιάζει μόνο η καλή παρέα, η μουσικούλα, το φεγγαράκι κι ένα παγωμένο  ποτό. Φορώντας μόνο ένα καφτάνι και τις σαγιονάρες, με ατημέλητο μαλλί και ίχνος από ψιμύθιο. Η μόνη διαφορά είναι ότι στα νησιά βλέπεις ανεμπόδιστα  και τον έναστρο ουρανό, κάτι που είναι αδύνατον πλέον να κάνεις στην υπερβολικά φωταγωγημένη Αθήνα, πόσο μάλλον και χθες που κάτι συννεφάκια είχανε αγκαλιάσει το φεγγάρι, ίσως ήταν προμελητημένο έγκλημα για να μη φαίνεται τσουρούτικο το καψερό.
Σήμερα δεν μπορώ καν να συγκεντρωθώ στη δουλειά, λες και μου έχει καρφιτσωθεί η ιδέα να τα παρατήσω όλα τώρα, να πάω σπίτι να ρίξω 2-3 μαγιώ στη βαλίτσα, μια πετσέτα, γυαλί ηλίου, καπέλο, φορτιστή, αντιηλιακό και δυο φορέματα, να βάλω τα πεδιλάκια μου και να πάω απευθείας στον Πειραιά, να επιβιβαστώ στο πρώτο καράβι για κάνα νησί άγονης γραμμής και να μη γυρίσω μέχρι τον Σεπτέμβριο. Και για όλα φταίει η βεράντα. Είχε δίκιο ο ξάδερφος με τη συμμορία της δικής του βεράντας, ένα μπαλκόνι μπορεί να κάνει μεγάαααααλη ζημιά. Του δικού μου σπιτιού δεν είναι τόσο θελκτική η θέα, ούτε έχω καμιά μπαλκονάρα από εδώ μέχρι απέναντι, να μπορούσα τουλάχιστον να δημιουργήσω κι εγώ μια ψευδαίσθηση zen. Να βάλω τα όμορφα φανάρια που φλέρταρα στην γκαλερί στη Νάουσα, να πετάξω μερικές αιώρες, να τοποθετήσω και δυο τρεις γλαστρούλες με βασιλικό ή ελιά. Πιο εύκολο το σκηνικό με το πλοίο της γραμμής.  Και αν φτάσω βράδυ, να διακτινιστώ σε καμιά ταρατσούλα ή καμιά πεζούλα σε πλατεία, να χτυπήσω κάνα ρακόμελο και να χαλαρώσω...
Όνειρο θερινής νυκτός προς το παρόν. Τουμπεκί και συμβιβάσου κυρά μου με την ταράτσα του Ματαρόα αύριο βράδυ που κάνει super-duper party. Με coctail των 7 ευρώ, όπως μας τόνισε η φιλενάδα. (Περίεργο, εγώ πριν δυο βδομάδες τα πλήρωσα 12, έχει μήπως και κάνα happy hour και μου διαφεύγει;) Και την Παρασκευή στο πιο κυριλέ roof του Galaxy. Κι αν είμαι τυχερή, σε καμιά ανοικτή αυλή το Σάββατο. Εκτός κι αν κανείς άλλος με διαθέσιμο μπαλκόνι (που να φέρει τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις) φιλοτημηθεί να διοργανώσει καμιά soiree. Συμβιβαζόμαστε και με μουντιαλικές συνθήκες, όπερ σημαίνει πίτσες, μπύρες, παγωτά και μπάλα. Αν η βραδυά είναι όμορφη, ακόμα και το να βλέπεις αποβλακωμένη 22 άνδρες να ιδρώνουν κλοτσώντας το τόπι μπορεί να έχει κι αυτό τη χάρη του. Φιλιά.

Καλοκαιράκι στο νησί

Όταν δέκα μέρες νωρίτερα από την προγραμματισμένη ημερομηνία δεν μπορείς να βρεις εισιτήρια στο highspeed για το νησί, τότε είναι που πραγματικά συνειδητοποιείς πως μπήκαμε δυναμικά στο καλοκαιράκι. Εντάξει, είναι και ο Ιούνιος ο μήνας των γάμων (μη χέσω, τρομάρα τους, που μου μάθανε όλοι να παντρεύονται στα ξωκκλήσια) και όσο να'ναι ο μεγάλος αριθμός των καλεσμένων που συρρέουν δυσκολεύει τις πιθανότητες εύρεσης θέσης στο ταχύπλοο. Γιατί, όλοι φυσικά θέλουν να ταξιδέψουν με το γρήγορο και όχι με τον καρβουνιάρη. Δυο βδομάδες πριν πήγα να αγοράσω τα εισιτήρια και για την επιστροφή είχανε μείνει μόνο τα ακριβά της διακεκριμένης. Και ήταν και τα τελευταία, όπως αποδείκτηκε, καθότι ο ξάδερφος που αποπειράθηκε να κάνει κράτηση λίγες ώρες αργότερα πήρε τα τρία μου (μετά συγχωρήσεως) και αναγκάστηκαν να γυρίσουν με το μπλου.
Στο νησί είχε αρκετό κόσμο, ευτυχώς όχι τους Ούνους που μαζεύει Αυγουστιάτικα, αλλά τόσο όσο να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι σαν την καλαμιά στον κάμπο. Και ξαπλώστρες βρήκαμε εύκολα, και γρήγορα σέρβις είχαμε στα εστιατόρια, και πολύ φρέσκα θαλασσινά φάγαμε (δηλαδή οι καλεσμένοι μου) και πάρκιγκ πλησίον του λιμανιού χτυπήσαμε και όλα ήταν just. Μακάρι να ήταν έτσι όλο το χρόνο, δηλαδή μέτρια ροή από τουρίστες, υπηρεσίες επιπέδου και καλές τιμές. Γιατί, τον Αύγουστο κατ΄εξοχήν τα πληρώνεις όλα κερατιάτικα. Αν και βέβαια, ορισμένοι επιχειρηματίες δεν πτοούνται ούτε από κρίση, ούτε από χαμηλή περίοδο και έχουν πάντα κοπανημένες τις τιμές, μέχρι να αρχίσει κανείς να τους κοπανάει τους ίδιους. Αλλά, σε γενικές γραμμές διαπίστωσα μια εγκράτεια ή τουλάχιστον μια μεγάλη προθυμία να περιποιηθούν τον πελάτη, που αν μη τι άλλο δείχνει ότι έχουν μεγάλη πρεμούρα να τον κρατήσουν ικανοποιημένο και να τους ξανάρθει.
Το πουσουκου αποδείχτηκε μεγάλη επιτυχία. Περάσαμε πολύ καλά και κάναμε και πολύ ωραίο πρόγραμμα "περιηγήσεων". Ήταν κι ο καιρός πρίμα, οπότε ο συνδυασμός ήταν ιδανικός. Οι κύριοι αποδείκτηκαν πέραν του δεόντος τζέντλεμεν, διάθεση είχαμε καλή και παρά το ότι το Σάββατο που λυσσάξανε να είμαστε σε beach bar με γιγαντοοθόνη για να παρακολουθήσουν τον αγώνα της Εθνικής μας με την Κορέα και πήρανε την κρυάδα, η ομάδα δεν πτοήθηκε και έδωσε ρεσιτάλ στη διασκέδαση. Καφέδες, beach volley, strawberry caipiroska, ξεφύλισμα κουτσομπολίστικων περιοδικών (όλο το περίπτερο φέραμε στην παραλία), γαριδομακαρονάδες, λουκουμάδες, κανάτες με σφηνάκια, τρελλές αγορές υποδημάτων από το Angel's, γκαλερί τέχνης, τα κάναμε όλα. Μέχρι και που μας σύρανε τις πρώτες πρωινές ώρες ντόπιοι σε παρακμιακό ελληνάδικο στην Παροικιά, ονόματι Island, τίγκα στα ξέκωλα και τους μεθυσμένους. Απλά δεν υπήρχε αυτό το σκηνικό, χαρτοπετσέτες, γαρύφαλα και μικρόφωνο υπό τους ήχους τρελλών γαυγισμάτων (είχα να ζήσω τέτοιες επικές στιγμές από τα χρόνια της Ελπιάνας και του Κανελλά στην Αίγινα).
Σκέφτομαι, πάντως, πολύ σοβαρά να τα παρατήσω όλα εδώ και να επενδύσω κι εγώ στον τουρισμό. Όχι να γίνω μόνιμος τουρίστας καλέ, αλλά να συμβάλλω κι εγώ στην ανάπτυξη του νησιού. Δεν έχω προσδιορίσει ακόμα τον τρόπο, αλλά από ότι μου λένε στην ξενάγηση το'χω, στην οδήγηση το'χω (με ιδιαίτερη προσοχή στις λακκούβες, δε μου ξεφεύγει καμιά), στη μαγειρική το'χω, στην καθαριότητα σπιτιού το'χω, στην παρασκευή coctail το΄χω, αν χρειαστεί να δείρω κανέναν το'χω, συνεπώς οι επιλογές είναι ανεξάντλητες. Από το να κάθομαι να βαριέμαι τη ζωή μου στο καμίνι της Αθήνας, μήπως να μαζέψω τα μπογαλάκια μου και να την κάνω για κάτω; Με πιάνει η ψυχή μου κάθε Κυριακή μέσα στο πλοίο όταν αναλογίζομαι πόσο καλά πέρασα για ένα διήμερο και πρέπει δυστυχώς να γυρίσω στην καθημερινότητα. Το μόνο κακό είναι πως τους χειμώνες μάλλον θα πρέπει να μάθω καμιά άλλη τέχνη, να χτενίζω μαλλιά, να κάνω μανικιούρ, να κάνω ιδιαίτερα ξένων γλωσσών, γιατί από Οκτώβριο τουρισμός γιοκ και διασταυρώσεις με φανάρια δεν έχει στο νησί για να καθαρίζω παρμπρίζ. Αχχχχχ καλοκαιράκι... πόσο πιο απλά είναι τα πράγματα... μακάρι όλος ο χρόνος να ήταν ένας Ιούνης κι ένας Ιούλης... Φιλιά!

Η αξία μιας βδομαδιάτικης συνεύρεσης

Να βγαίνει κανείς τις καθημερινές πλέον θεωρείται πολυτέλεια. Και χρήματος αλλά και χρόνου. Άσε που δεν έχουν όλοι τις αντοχές του party animal, όπως με αποκαλούν πολλοί. Βέβαια, τις μεγαλύτερες αντοχές by far τις έχει η κολλητή, της βγάζω το καπέλο, αλλά  κι εγώ δεν πάω πίσω, και βάλε ότι εγώ εν αντιθέσει με εκείνη ... εργάζομαι. Η ουσία, όμως, είναι πως γενικά είναι δύσκολο να πείσεις ορισμένους να γίνουν συμμέτοχοι σε βραδυνές εξόδους (και όλα τα συνεπακόλουθα) μεσοβδόμαδα και ειδικά αν τους ζητάς να αλλάξουν και γεωγραφικό διαμέρισμα... Αυτός ο άτυπος κανόνας των Βορείων που θεωρούν το  Σύνταγμα ως τη συνοριακή γραμμή και των Νοτίων που πρέπει να κάνουν αίτηση για visa προκειμένου να ανηφορίσουν πέραν του Κολωνακίου διέπει κάθε απάντηση σε όποια πρόσκληση κι αν αποτείνω για μια Τριτιάτικη ή Τεταρτιάτικη βολτούλα. Και φυσικά εσχάτως ήρθε να προστεθεί και η (απόλυτα αποδεκτή και λογική) δικαιολογία της τιμής της βενζίνης. Πώς να κακοκαρδίσεις κάποιον που δε θέλει να οδηγήσει μέχρι τη Βάρκιζα, όταν κάτι τέτοιο συνεπάγεται με την κατανάλωση της μισής εβδομαδίαιας βενζίνης; Αν βάλουμε και την πρόσφατη αύξηση στις τιμές των αλκοολούχων ποτών, εύλογα κάποιοι έχουν μειώσει τον αριθμό των νυχτοπερπατημάτων τους στο ελάχιστο.
Βέβαια, όπως έχω γράψει κι άλλη φορά, υπάρχει και η κατηγορία ανθρώπων που δεν πτοείται με τίποτα, ούτε από την ακρίβεια, ούτε από τις αποστάσεις, ούτε από το πρωινό ξύπνημα. Και δεν είναι όλοι τους Κροίσοι, μην προτρέχετε να σχολιάσετε. Απλά, οι συγκεκριμένοι επιλέγουν να είναι "ζωντανοί", να αντιστέκονται σθεναρά στην ανία της καθημερινότητας, να κοινωνικοποιούνται. Δε λέω, καλός ο καναπές παρέα με τα κουτάκια της zero, αλλά πού και πού το να πας μέχρι την Αγ. Μαρίνα για ένα χαλαρό mojitaki πάνω στην άμμο, να βγεις στο σχεδόν νησιώτικο σκηνικό της Πανόρμου ή να κουσκουσάρεις χαλαρωμένος στην αγαπημένη σου αυλή, είναι ξέγνοιαστα κι ευχάριστα διαλείματα. Άσε που η έξοδος μια καθημερινή δεν ισούται υποχρεωτικά με επίσκεψη σε μπαρ. Μπορεί να είναι μια ταινία σε θερινό κινηματογράφο, ένα ανεπιτήδευτο ελαφρύ τσιμπολόγημα σε κάποιο αγαπημένο εστιατόριο,  μια φεγγαρόλουστη περατζάδα στον πλακοστρωμένο δρόμο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Και μεταξύ μας, αυτές οι μικρές χαρές είναι ανεκτίμητες, ειδικά όταν τις μοιράζεσαι με καλή παρέα. Όσο κουρασμένη και καταπονημένη να είμαι, πάντα θα έχω χρόνο και στάμινα για τέτοιες επιλογές.
Την περασμένη εβδομάδα ήμουν σχεδόν καθημερινά ένα κουρέλι, χωρίς να έχω κάνει και κάτι συνταρακτικό. Ωπ... ξέχασα, ναι, για όλα φταίει η Τρίτη. Που αποφασίσαμε με την κολλητή να πάμε για ένα ποτάκι στη Γλυφάδα, νωρίς και χωρίς πολλά πολλά. Προηγουμένως εγώ είχα επισκεφτεί τις φίλες μου τις μανούλες στην Αγ. Παρασκευή, αλλά είχα πάει από το απόγευμα, για να μπορέσω να δω και τα παιδάκια τους και για να πούμε και τα δικά μας πριν έρθουν οι σύζυγοι τους από τη δουλειά. Οπότε, μετά τα κουβαδάκια και τα ποδηλατάκια, διακτινίστηκα από τα βόρεια απευθείας στα νότια και γύρω στις 22.30 να'μαστε να παραγγέλνουμε το πρώτο μπουκαλάκι κρασί. Είχαμε προσκαλέσει και μερικούς φίλους, οπότε μέχρι τις 23.00 είχαμε γίνει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο σε μέγεθος παρεάκι και είχαμε δημιουργήσει τα "πηγαδάκια". Και το ένα μπουκαλάκι έγινε δύο και τα δύο γίνανε τρία. Και κάπου χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε στα μπουζούκια, για το τέταρτο. Να θαυμάζουμε την κορμοστασιά της Θέλξης και να τσουγκρίζουμε ποτήρια κάθε πέντε λεπτά. Και να τρώμε στο κεφάλι τα γαρύφαλα μαζί με τα πανέρια. Και κάποια στιγμή ξημέρωσε και οι σερβιτόροι άρχισαν να σκουπίζουν το μαγαζί. Και κατέληξα να κοιμηθώ στις 06.30, για δύο ωρίτσες και να συρθώ με πολύ κόπο μέχρι το γραφείο. Είχαμε βγει νομίζω για ένα χαλαρό, ε;
Δεν πτοήθηκα, πάντως. Ότι εξαντλήθηκα, εξαντλήθηκα. Ωστόσο κατάφερα να πάω στο μάθημα της yoga την Τετάρτη, βγήκα για ένα apple martini στο Balth και μερικά καλαμάκια στο Καλαμάκι Κολωνάκι την Πέμπτη, πήγα στα μαγαζιά την Παρασκευή, έκανα sight seeing στο κέντρο με τη Lulu και τον άνδρα της όλο το Σάββατο, πετάχτηκα μέχρι το beauty lounge της αδερφής μου για μια περμανάντ στις βλεφαρίδες, είδα το Prince of Persia στο σινεμά και την Κυριακή χτύπησα και μια μονοήμερη στο Ναύπλιο. Και όλα αυτά αγόγγυστα και με μεγάλο κέφι. Αλλά, ότι το βράδυ της Κυριακής ένιωθα ψιλορετάλι, το ένιωθα, το ομολογώ.  Όμως, πόσο κόσμο είδα όλη την εβδομάδα, με πόσους αντάλλαξα όμορφες κουβεντούλες, πόσα αγαπημένα μέρη επισκέφτηκα, πόσες λατρεμένες συνήθειες επανέλαβα, πόσες εκπλήξεις με περίμεναν. Δε θα 'ταν κρίμα να τα είχα χάσει όλα αυτά αν παραδινόμουν στην κούραση, αν ενέδιδα στην κατά τα άλλα θελκτική θαλπωρή του σπιτιού μου; Άσε που ο συνδυασμός pampers, γαρύφαλλου, σουβλακίου, spa, Ακροπόλεως και Ακροναυπλίας ήταν αν μη τι άλλο σουρεάλ. Και στη ζωή πέρα από τις σταθερές αξίες, χρειαζόμαστε και το εξωπραγματικό... για να θυμόμαστε πως υπάρχουν κι άλλα ενδιαφέροντα πέρα από το γραφείο και το τηλεκοντρόλ. Φιλιά

Έλα να πάμε στο νησί

Η σεζόν άρχισε, και όχι δεν αναφέρομαι στις εκπτώσεις, αυτές αργούν πολύ ακόμα. Αναφέρομαι στην έναρξη των προγραμματισμένων καθόδων στο νησί. Που φέτος έχω σκοπό να τις ανάγω σε κάθοδο των μυρίων. Κοινώς όσοι πιστοί προσέλθετε, ή καλύτερα, όσοι πιστοί σπεύσατε να κάνετε κράτηση. Εγώ πάντως κατέβηκα το Σουκου (και όχι πουσουκου) και πέρασα σούπερ. Αποδείχθηκε περίτρανα πως είναι η πιο ενδεδειγμένη επιλογή για μπάνιο, αφού όλοι όσοι έμειναν Αθήνα ταλαιπωρήθηκαν τα μάλα στην κίνηση για να πάνε στα Λεγραινά ή να βρουν ξαπλώστρα στον πηγμένο Αστέρα. Εγώ, κυρία, το Σάββατο έκανα μπάνιο στη σχεδόν άδεια Χρυσή Ακτή και την Κυριακή άραξα στην πιο κοσμοπολίτικη Σάντα Μαρία. Δεν υπάρχει σύγκριση, νομίζω, οι δικές μου βουτιές στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου με τα μπάνια του λαού στη Βουλιαγμένη. Βέβαια, και τι να κάνει ο κόσμος... Έχω ξαναγράψει αναφορικά και θα το επαναλάβω: δεν ξέρω τι να κάνει και πόσο μάλιστα τώρα με την οικονομική κρίση, αλλά εφόσον έχω τη δυνατότητα προσωπικά θα επιλέξω να μην ταλαιπωρηθώ. Νησάκιιιιιιιιιιιιι...
Ήταν πάντως μια εμπειρία, καθώς το αποφάσισα τελευταία στιγμή και προκειμένου να μη στενοχωρήσω και τις φιλενάδες που θέλανε Παρασκευιάτικη έξοδο στο full moon party του Galaxy, έφυγα Σάββατο με το πρωινό highspeed. Και δε με χάλασε καθόλου, γιατί και το ποτάκι μου ήπια στο πιο όμορφο roof garden της Αθήνας αλλά και λίγες ώρες αργότερα ανέπνεα καθαρό αέρα και λιαζόμουν κάτω από τον Παριανό ήλιο. Ηρεμία στο νησί. Δεν είχε πολύ κόσμο, είχε όσο έπρεπε για να μην αισθάνεσαι την ερημιά του χειμώνα και όσο χρειάζεται για να γεμίζει το μάτι σου με φάτσες και παραστάσεις. Ούτως ή άλλως, κι από άποψη υποδομής δεν ήταν όλα έτοιμα, τα περισσότερα μαγαζιά τώρα ολοκληρώνουν τις εργασίες για να κάνουν opening μέσα στον Ιούνη. Οι σταθερές αξίες φυσικά ήταν ήδη απίκω. Απλά, άλλη εικόνα δείχνει το παλιό λιμάνι της Νάουσας όταν όλα τα τραπέζια των γνωστών και μη εξαιρετέων μεζεδοπωλείων είναι γεμάτα και άλλη όταν βλέπεις τους μαγαζάτορες σχεδόν να σε παρακαλάνε (όπως οι τσολιάδες στα Βλάχικα της Βάρης) να τους προτιμήσεις.
Δεν έκανα καθόλου nightlife, μπορώ να πω πως η βραδυνή διασκέδαση μου εξαντλήθηκε παρακολουθώντας λίγο το διαγωνισμό της Eurovision. Αλλά, όταν είσαι σχεδόν άυπνος, είσαι όλη μέρα στο πόδι και ο ήλιος από πάνω σου είναι ντάλα, όταν χτυπάς μετά κι ένα καραφάκι ούζο στο φαγητό και καταλήγεις σπίτι με ένα εγκαυματάκι στο πόδι έτσι για να γιορτάσεις πανηγυρικά την παρθενική σου ηλιοθεραπεία, ε νομίζω πως το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να σε πάρει ο ύπνος με το λαπιτόπι στα πόδια και τον Αλκαίο μόλις να έχει ολοκληρώσει τα βουκολικά ώπα ώπα του. Οι καναπέδες του σπιτού μας είναι ούτως ή άλλως πολύ χουχουλιάρικοι και προσφέρονται για τέτοιες καταστάσεις, άσε που όταν ξυπνάς εκεί και αντικρύζεις τη θέα της Αντιπάρου (αφού την έχουμε, να μην την εξυμνήσουμε τη θέα) και συνειδητοποιείς πού είσαι, όσο και να έχεις πιαστεί από τη φάση σαλιγγάρι, λες χαλάλι.
Πάντως, σε απάντηση όσων με ρωτάνε αν δε βαριέμαι να πηγαίνω συνέχεια στο ίδιο μέρος και να κάνω συνέχεια τα ίδια πράγματα, αντιπαρέρχομαι με το επιχείρημα πως κάθε φορά είναι διαφορετική. Κάθε φορά είναι διαφορετικά μαγική. Και φυσικά μεγάλο (το μεγαλύτερο) ρόλο παίζει πάντα η παρέα. Έχω φιλοξενήσει πολύ κόσμο, αρκετές φορές και άτομα εντελώς ετερόκλητα κάνοντας τη συμβίωση ολίγον τι περιπετειώδη, αλλά όταν το natural vocation μου είναι να εκτελώ χρέη οικοδέσποινας, ειλικρινά δεν έχω καλύτερο. Είναι priceless, άλλωστε το'παμε: το σπίτι αγοράστηκε για να το χαιρόμαστε οικογενειακώς με τους φίλους μας. Και όπως οι φιλοξενούμενοι μου είναι διαφορετικοί χαρακτήρες κι έχουν καθένας εντελώς ξεχωριστά ενδιαφέροντα, έτσι ξεχωριστές είναι και οι βόλτες, οι παραλίες, τα μαγαζιά, τα μπαράκια. Δόξα το θεό, το νησί μπορεί να ικανοποήσει όλα τα γούστα, ακόμα και τους πιο απαιτητικούς επισκέπτες. Οι συνδυασμοί που μπορεί να κάνει κανείς είναι ανεξάντλητοι και η ανία γίνεται εντελώς άγνωστη λέξη.
Γι'αυτό, λοιπόν, αποτείνω ανοικτή πρόσκληση σε όσους δεν είχα μέχρι στιγμή την τιμή να ξεναγήσω στο νησί μου αλλά και σε όσους έχουν ήδη έρθει κι έχουν ωστόσο τη θέληση ή την ανάγκη να το ξαναδούν. Άλλωστε, με τα νέα οικονομικά δεδομένα, θεωρώ πως δεν είναι και λίγο να σου δίνεται η δυνατότητα δωρεάν διαμονής. Για τους υπόλοιπους που επιμένουν να μας σνομπάρουν (νησί και υπογράφουσα) έχω σαρκαστικά να δηλώσω πως έχει ο καιρός γυρίσματα και κάποια στιγμή θα με παρακαλάτε αλλά θα είμαστε fully booked. Φιλιά!

SATC 2

Spoiler Alert: Μη διαβάσετε εάν δεν έχετε ήδη δει την ταινία.

Κι έφτασε επιτέλους η πολυπόθητη μέρα, της προβολής της πολυαναμενόμενης κινηματογραφικής συνέχειας της πιο αγαπημένης σειράς όλου του γυναικείου πληθυσμού ανά την υφήλιο. Sex and the city μέρος δεύτερον. Και σπεύσαμε οι τρεις από τις τέσσερις κολλητές να τη δούμε από την πρώτη κιόλας μέρα, έχοντας κάνει κράτηση εισιτηρίων καιρό τώρα. Κι όπως ήταν αναμενόμενο, η αίθουσα ήταν τίγκα! Στις γυναίκες! Πραγματικά χθες όλοι οι κινηματογράφοι ανά την Ελλάδα πρέπει να δίνανε την αντίστροφη αίσθηση από τις κατάμεστες καφετέριες τις βραδυές Champions league. Ξεμωραμένες σαραντάρες, έφηβες πιτσιρίκες, χειραφετημένες τριαντάρες, περίεργες πενηντάρες, όλες οι ηλικίες και όλα τα κοινωνικά στρώματα, σύσσωμο το Girl Power να απολαύσει τις καινούριες περιπέτειες της SJP και της παρέας της. Και φυσικά, να σχολιάσει τις ενδυματολογικές κατευθύνσεις της τρελιάρας Patricia Field (να ξέρουμε τι να περιμένουμε δηλαδή του χρόνου από την Απόλυτη).
Η πιο ευχάριστη έκπληξη για μένα ήταν που οι τίτλοι αρχής έπεσαν συνοδεία Alicia Keys και Empire State of Mind. Το τραγούδι αυτό το έλιωσα στο Ipod πριν φύγω για NY, κατά τη διάρκεια της πτήσης, της προσγείωσης στο JFK και καθόλη την παραμονή μου στο Manhattan. Χθες, λοιπόν, η μισή αίθουσα σιγοτραγουδούσε in New York... concrete jungle where dreams are made of... και βλέπαμε καρέ-καρέ τα πιο αγαπημένα κτήρια σήμα κατατεθέν του Big Apple. Κι όπως αποδείχτηκε, ουσιαστικά ήταν οι μόνες εικόνες της πόλης που προβλήθηκαν στην ταινία, γιατί το 80% εκτυλίσσεται στο εξωτικό Abbu Dabi. Οπότε, η ταινία θα πρεπε να είναι dubbed : sex and the emirate. Η Νέα Υόρκη έπαιξε μονάχα ως αναφορά και ουσιαστικά την είδαμε φευγαλέα στα τέσσερα μικρά flash backs στη ζωή των πρωταγωνιστριών (μάθαμε επιτέλους και πώς γνωρίστηκαν οι φιλενάδες). Ακόμα κι ο γάμος της χρονιάς έλαβε χώρα εκτός, στο βουκολικό (κατ'εμέ) Connecticut.
Οι τέσσερις κυρίες μου φάνηκαν γερασμένες και κουρασμένες. Δεν ξέρω αν the age took its toll on them ή ήταν ο σκοπός των παραγωγών να μας δείξουν με αυτό τον τρόπο πως έχουν περάσει 2 χρόνια από τις προηγούμενες περιπέτειες τους, αλλά ειλικρινά απογοητεύτηκα από τα προγούλια, τους μαύρους κύκλους και τα χαλαρά μπρατσάκια. Η κυρία Bradshaw ήταν τραγικά αδυνατισμένη, έως αποστεωμένη, τα χεράκια, όμως, της αποκαλύπτανε περίτρανα πως δεν είναι πλέον 20χρονών. Περίμενα κάτι παραπάνω από τους μακιγιέζ τους. Να μου πεις, γιατί οι κύριοι της σειράς πηγαίνανε καλύτερα; O Big ήταν ένα στάδιο πριν τον Κωστάκη (τον Καραμανλή εννοώ, αμέσως εσάς ο νους σας αλλού, μη χάσετε και δεν κάνετε συσχέτιση), ο κοντός της Miranda είχε ασπρίσει λες και του πέρασαν την κώμη με ασβέστη και ο Εβραίος... χμ... εντάξει αυτός είχε ανέκαθεν τα χάλια του, πόσο πιο καραφλός ή πιο χοντρός να γίνει. Οι δυο γκεϋ πρωταγωνιστές μου θύμισαν έντονα Φασουλή στο κλουβί με τις τρελλές. Οι μόνοι τύποι που πραγματικά ήταν σα να μην τους άγγιξε ο χρόνος και μπορώ να πω πως ήταν hotter than ever, ήταν ο Aidan κι ο Smith Jerrod. Τον πρώτο τον έχει βάλει κάτω τα τελευταία χρόνια η Vardalos και του χει πετάξει τα μάτια έξω δείχνοντας του τι εστί βερύκοκο στα ελληνικά, τον έχει κάνει πύραυλο. Ο άλλος ήταν πάντα τούμπανο, τι να λέμε τώρα.
Εξίσου απογοητευτική ήταν η ενδυματολογική υπερβολή. ΟΚ, η Carrie αναδείχθηκε μέσα από τη σειρά ως το απόλυτο fashion icon, δημιούργησε τάσεις και μανίες. Αλλά, άλλο να εξυμνείς τον Louboutin και τον Jimmy Choo κι άλλο να φοράς πάνω σου την Άρτα και τα Γιάννενα. Ακόμα κι εγώ, που δηλώνω ενημερωμένη για τη μόδα, κόντεψα να κάνω εμετό βλέποντας τες να είναι ντυμένες σαν το τσίρκο Medrano, ειδικά στη σκηνή με τις καμήλες και τους Βεδουίνους. Δηλαδή, πόσο τραβηγμένο να φοράς το δωδεκάποντο περπατώντας στην έρημο; Πόσο αβυσαλλέο ντεκολτέ να αντέξει ο αραβικός ανδρικός πληθυσμός; Να μου πεις, αυτό όμως πέρασε μέσα από τη σειρά, οι χειραφετημένες οικονομικά ανεξάρτητες ξεμωραμένες ΝεοΥορκέζες, που ντύνονται στην τρίχα, που πάνε από πρεμιέρα σε πρεμιέρα, που χαλάνε τα άπειρα λεφτά στα beaute και που πηδιούνται ασύστολα.
Εντάξει, η ταινία μου άρεσε πολύ. Και γέλασα αρκετά και συγκινήθηκα αλλά και θύμωσα. Και το ότι βίωσα συναισθήματα των δύο άκρων ήταν πολύ θετικό, γιατί κατά κάποιο τρόπο κατάφερε να τηρήσει κάποιες ισορροπίες. Δηλαδή, μας πέρασαν και το μήνυμα ότι στη ζωή τελικά δεν είναι μόνο τα ακριβά ρούχα, το εξεζητημένο lifestyle, τα εξωτικά ταξίδια και οι φέτογλου άνδρες. Οι λαμπερές ζωές και των 4 είχανε πολλά προβλήματα και βρέθηκαν αντιμέτωπες με τα οικογενειακά βάρη, με την επαγγελματική πίεση, την απιστία,τη σεξουαλική λήθη,  την εμμηνόπαυση. Κάτι που θα αντιμετωπίσουμε όλες μας αργά ή γρήγορα, όσα λεφτά κι αν έχουμε, όσα  bottox κι αν χτυπήσουμε, όσα rolex και birkin κι αν αγοράσουμε. Χάρηκα που τα περισσότερα δημοσιεύματα αναφορικά με την πλοκή της υπόθεσης πέσανε έξω (όχι, ο Big δε φαλήρησε, η Carrie δεν έμεινε έγκυος και η Penelope δεν της έφαγε τον άνδρα - αν και να συνέβαινε κάτι τέτοιο... δε θα παρεξηγούσε κανείς τον John, οι Λατίνες είναι πάντα οι πιο sexy γυναίκες στον πλανήτη, πώς να τους αντισταθείς). Με την κολλητή συμφωνήσαμε στο τέλος πως τα media μας είχανε κατά κάποιο απατηλό τρόπο προετοιμάσει να δοούμε μια άλλη ταινία. Όπως και να'χει, χαλάλι οι 2,5 ώρες. Θα την ξαναδώ, για να γράψω κι άλλα. Φιλιά.

Last Lost at Last

Do not disturb... LOST in progress... Αυτό "έγραφε" χθες το status των περισσοτέρων φανατικών οπαδών της σειράς. Των τελευταίων εναπομείναντων δηλαδή, γιατί οι πιο αρρωστημένοι προφανώς και είχανε κάνει ήδη dowload το διπλό επεισόδιο από τα ξημερώματα της Δευτέρας. Για μας τους λιγότερο γκατζετάκηδες, η αγαπημένη μανία της τελευταίας εξαετίας εξέπεμψε μέσω Nova το κύκνειο άσμα της. Πάει κι αυτό, όπως πήγανε κι άλλοι παλιότεροι τηλεοπτικοί εθισμοί, βλέπε SATC, Prison Break, Alias, Rome, 24, X-files, Friends... Πάλι καλά που ο Bruckheimer συνεχίζει ακάθεκτος τα C.S.I. Αλλά, όλα τα καλά πράγματα κάποια στιγμή τελειώνουν. Όπως οι μεγάλοι έρωτες... Και στο συγκεκριμένο φινάλε, ο έρωτας ήταν θριαμβευτικός. Γύρισα από τη yoga σχεδόν τρέχοντας για να προλάβω να θρονιαστώ στον καναπέ (συνοδεία των καθιερωμένων κουτιών Zero και της οικογενειακής συσκευασίας Ruffles) και να απολαύσω με την ησυχία μου το μεγαλείο της αγάπης. Ή μήπως της απάτης;
ΟΚ, η πλειοψηφία των θεατών απογοητεύτηκε οικτρά από την έκβαση και από το πώς χειρίστηκαν οι σεναριογράφοι την πλοκή και τις εξηγήσεις που όφειλαν να δώσουν και που εν τέλει δεν έδωσαν. Αντ' αυτού, οι κύριοι προτίμησαν την πεπατημένη του love conquers all, του destiny uber alles, του boy gets the girl at the end, το πακετάρισαν με λίγο θρησκόληπτο περιτύλιγμα και μας σέρβιραν ένα ανιαρό τέλος, που σε κάνει να αναρωτιέσαι τι στο καλό κέρδισες 6 χρόνια να παρακολουθείς με μανία μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας. Όπως είπα και στον μικρό, έτσι όπως τα είχανε κάνει προς το τέλος, τις τόσες ασυναρτησίες και ανακρίβειες που είχαν προβάλει, θα ήταν δύσκολο έως απίθανο να βρούν κάτι ευφάνταστα πειστικό για να τα συμμαζέψουν και να αποδείξουν τα αναπόδεικτα. Μαζέψανε τα εύκολα, μας πετάξανε εκεί τις παπαρίτσες για τη Δευτέρα Παρουσία, φρόντισαν να φέρουν όλο το cast από τον πρώτο κύκλο για να κάνουν λίγο μπούγιο (μόνο που ξέχασαν τον Αραπάκο και το μούλικο του), σμίξανε όλα τα ζευγάρια - νομίζω πως όλοι μα όλοι είχαμε λησμονήσει το ειδύλλιο ανάμεσα στον Άραβα και το ξανθό bimbo τσουλάκι (οποιαδήποτε σχέση με το τσουλάκι της φώκιας είναι καθαρά συμπτωματική).
Και τι καταλάβαμε; Προσωπικά χάρηκα που ο μελαχρινός πήρε το κορίτσι, ήταν ούτως ή άλλως η αδυναμία μου αυτός ο γιατρός. Επίσης, αποδείχτηκε πως στη ζωή όλα πληρώνονται, αφού ο φέτογλου γαμάουα ξανθός γόης πήρε την πιο ανέραστη γκόμενα της σειράς. Μια φιλενάδα μου κατηγορούσε τον Jack ως τον "γαμπρό" του νησιού, το καλό παιδί, που όλες οι γυναίκες θέλουν για σύζυγο και πατέρα των παιδιών τους. Εν αντιθέσει με το αλάνι Sawyer, που είναι ο γαμήκουλας και καυτό μωρό. Sorry, αλλά νησάφι με τα "κακά παιδιά". Πολλοί φίλοι μου παραπονούνται ότι εμείς οι γυναίκες είμαστε ανώμαλες και γουστάρουμε να μας εμπαίζουν και να μας ταλαιπωρούν οι άνδρες σταρχιδιστές και δεν εκτιμάμε το μόχθο και τις προσπάθειες των απλών καλών παιδιών να μας κερδίσουν. Ως απάντηση, έχω να πώ πως ανέκαθεν γούσταρα τα καλά παιδιά, απλά ήμουν εγώ στην άλλη άκρη της εξίσωσης ως bitch. Για να επανέλθω όμως στο θέμα του Lost, όχι δε θεωρώ έναν δίμετρο μελαχρινό νευροχειρουργό, τίγκα στα tatoo, με μπράτσο τούμπανο και με διάθεση ηγέτη ως ενδεικτικό βουτυρομπεμπέ και κολλεγιόπαιδα. Αντίθετα, μου κάνει εντύπωση να θεωρείται μόρτης και sexy ο πλέον χαζός κι αναλφάβητος σφίχτης, ο "πηδάω ό,τι έχει δυο πόδια και στέκεται όρθιο μόνο του". Αλλά, εγώ είμαι εγώ...
Συνοψίζοντας, θεωρώ πως θα περάσει καιρός μέχρι να βγει κάτι αντίστοιχα ενδιαφέρον στην τηλεόραση. Ακόμα και οι πολέμιοι της σειράς ή κι όσοι απλά έχουν παρακολουθήσει ένα δυο επεισόδια θα παραδεχτούν πως το αρχικό concept ήταν ευφυές. Πολλοί πρωταγωνιστές, flash backs και flash forwards, αληθοφανή σκηνικά, τέρατα, πολικές αρκούδες, μηχανές του χρόνου, η γαλέρα των πειρατών, τα διαμάντια του Νείλου και πολύ love is the air (σε πολλά σχήματα και συνδυασμούς). Και κάθε επεισόδιο να τελειώνει ανατρεπτικά, κάνοντας τον θεατή να ζητάει ξελιγωμένος "κι άλλο". Ήταν μια μανία, δημιούργησε μια σχολή. Το μόνο που μπορεί πλέον να με συγκινήσει είναι να δραματοποιήσει κάτι ανάλογο από του χρόνου ο Παπακαλουάζ, με ναυαγό πρωταγωνιστή τον ίδιο και σε ρόλο soul-K-ate τη Μαρία Ναυπλιώτου. Μέχρι τότε, θα βλέπουμε καρτερικά Dexter ή καμιά άλλη χαζο-αμερικανιά. Φιλιά.

Μύκονος γιοκ

Διθυραμβικά θα το ομολογήσω: φέτος ΔΕΝ ΠΗΓΑ. Έμεινα με τα εισιτήρια του highspeed στο χέρι. Δεν έχει, λοιπόν, εντυπώσεις από το opening του Cantina ή από τη Μυκονιάτικη έκδοση του Rock στο Pierro's. Δεν έχει φωτό με μένα και την κολλητή σε φάσεις κόκκαλο σαν τον μαυρούλη του Alors on danse. Δεν έχει mobile uploads με τα coctails υπερπαραγωγή του Caprice. Δεν έχει καυτηριασμό και σάτυρα από τα ευτράπελα που λάβανε χώρα στο νησί ή από τους καμμένους που συναντήσαμε. Φέτος, για λόγους τους οποίους δε θα αναφέρω εδώ γιατί πολύ απλούστατα θα εκνευριστώ και θα αρχίσω τα γαμοσταυρίδια, δήλωσα απούσα από το νησί και έδωσα αντιθέτως το παρών σε ταπεινές αγαπημένες συνήθειες στη Γλυφάδα. Κι αποδείχτηκε πως κι άλλες ψυχές πράξανε αναλόγως, συνεπώς να μη το φέρω και βαρέως...
Θα μπορούσα να αναλωθώ σε μίζερες δικαιολογίες αναφορικά με τον σκατόκαιρο, με λάθος προγραμματισμό, με καλύτερες προτάσεις στην Αθήνα, με θέματα υγείας κλπ κλπ. Δε θα το κάνω. Φέτος γαμήθηκε ο Δίας και μαζί του και η καθιερωμένη εξόρμηση. Κι έμεινα με το κινητό στο χέρι, να λαμβάνω εκστατικά sms και mms με mykonos report, με κλήσεις να μου αφιερώνουν Ρέμους, με κλήσεις να με βρίζουν που δεν πήγα, με κλήσεις να με ρωτάνε πώς περνάω (καλά ναι, γιούχου, με παίρνανε τηλέφωνα θεωρώντας δεδομένο πως η παρτάλω θα ήμουν σε κάνα beach bar να χτυπιέμαι ). ΟΚ, λοιπόν, τα άκουσα και τα διάβασα όλα στωικά. Καλά περάσατε όσοι πήγατε, αφήστε μας, όμως, κι εμάς στον πόνο μας. Προφανώς και η αποχή δεν ήταν εσκεμμένη, προφανώς και την Παρασκευή ήμουν με πλερέζες, προφανώς χθες βράδυ κόντεψα να ρίξω όλους τους τοίχους κάτω από τα νεύρα μου. Δε φταίει, όμως, κανείς. Φταίω εγώ και μόνο εγώ... Ας πρόσεχα.
Ελπίζω, λοιπόν, όλοι εσείς που εκδράματε να περάσατε όμορφα, να ξενυχτήσατε, να τα δώσατε όλα, να γυρίσετε απόψε ανανεωμένοι. Εντάξει, οι θερμοκρασίες και οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν ιδανικές, αλλά αν είχατε τη σωστή παρέα, είμαι σίγουρη πως το καταδιασκεδάσατε. Απ'ότι μπορώ να συμπεράνω από τα πρώτα status updates, πολλοί από τους συνήθεις υπόπτους προτίμησαν άλλους προορισμούς, όπως τη Σέριφο, τη Σκιάθο, τη Σύρο και τη Σαντορίνη (φιλενάδες αγαπημένες πήγανε για εναλλακτικό τουρισμό). Στην Πάρο πάντως οι αναφορές που έδωσε η μαμά μαρτυρούν μια μέτρια κινητικότητα και μια υποτονικότητα. Το νησί δε βούλιαξε. Οι παραλίες ήταν άδειες γιατί έκανε το κρύο της αρκούδας και πολλά μαγαζιά δεν άνοιξαν ακόμα. Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι αντίστοιχο για την κοσμοπολίτισσα Μύκονο, αλλά δεν κόβω και τους επισκέπτες της να γυρίσουν με κάνα τροπικό μαύρισμα.
Από την όλη κατάσταση, το μόνο πράγμα που ειλικρινά μετάνιωσα ήταν που δεν έμεινα παραπάνω στην Κωνσταντινούπολη, να περάσω εκεί το τριήμερο. Είχε πάει κι ο κολλητός με τις δικές του, μια χαρά θα περνούσα μαζί τους. Άσε που λιγότερα λεφτά θα χαλούσα εκεί. Με 100€ τη βραδυά μένεις σε πεντάστερο ξενοδοχείο, όχι σαν τη Μύκονο που αυτό το ποσό σου εξασφαλίζει κατάλυμμα με σουηδικά έπιπλα και μπάνιο μικρότερο κι από το wc του σπιτιού μου. Θα'χα δει και την εγκυμονούσα Τουρκάλα φίλη μου, θα'χα πάει για χορό σε κάνα Reina και Sortie, θα'χα σηκώσει το μισό Harvey Nichol's. Τι να πω, είμαι εντελώς χαϊβάνι. Tough luck καρντάσι, tough luck. Better luck next time... δηλαδή, next weekend που θα κατέβω στο δικό μου νησί. Φιλιά.