Ας μην το κουράζουμε άλλο

Είναι άραγε η ανασφάλεια που κάνει τους ανθρώπους να μην παραδέχονται πως κάτι έχει τελειώσει και να αρνούνται να εγκαταλείψουν την προσπάθεια; Είναι η μοναξιά, είναι η αβεβαιότητα για το τι τους επιφυλάσσει το μέλλον ή μήπως είναι απλά εγωισμός; Γιατί δυσκολεύονται απλά να δουν ότι καμιά φορά you just have to let go; Κι εγώ έχω πέσει σ' αυτή τη λούμπα δυο τρεις φορές στην πολυτάραχη ζωή μου, έμαθα, όμως, από τα λάθη μου και πλέον αναγνωρίζω αμέσως το cue line για να κάνω την αποχώρηση. Παρόλ' αυτά, υπάρχει πολύς κόσμος που απλά δε θέλει ν'απαγκιστρωθεί. Κι εκεί σταματά η λογική κι αρχίζουν τα ευτράπελα. Κοινώς, ζεις το θέατρο του παραλόγου, με τον έναν πρωταγωνιστή να φέρει παρωπίδες και να παίζει επ'αόριστον το κύκνειο άσμα και τον άλλον να εύχεται ενδόμυχα να πέσει η αυλαία και να τους πλακώσει μπας κι επιτέλους το πάρει απόφαση ο πρώτος πως ΤΕΛΟΣ. FIN. THE END. FINITO LA MUSICA.
Μιλούσα με τον ξάδερφο μου σήμερα και πολύ σωστά μου έλεγε πως για να ταιριάξουν δυο άνθρωποι χρειάζονται πολλά να συμβούν και ότι τα δυο σημαντικότερα (πέρα από τη συναστρία χα χα χα) είναι η χημεία και το σωστό timing. Δηλαδή, μπορεί να έχεις απέναντι σου τον πιο καλό άνθρωπο του κόσμου, μπορεί να είναι το απόλυτο "πακέτο" (and God, have I met a couple of those in my life) αλλά να είσαι σε τόσο διαφορετική φάση ή τέλοσπάντων να μην κάνει κλικ το θέμα, να μην "κουμπώνει" όσο και να το πιέζεις. Και η αλήθεια είναι πως αν κάτι το ζορίζεις για να δουλέψει, αν το παλεύεις σώνει και καλά για να πετύχει, πάντα η υπερ-προσπάθεια γυρίζει μπούμεραγκ. Συν του ότι, κακά τα ψέματα, θα πρέπει να σου βγαίνει κάτι εντελώς αβίαστα από την αρχή. Αν από day number one κάνεις απόπειρες, συμβιβασμούς και παραχωρήσεις μόνο και μόνο για να τσουλίσει κάτι, sorry αλλά έχεις χάσει το παιχνίδι και το νόημα. Ιt is not meant to be - period.
Η κολλητή είναι υπέρμαχος της δεύτερης προσπάθειας. Και της τρίτης και της τέταρτης, θα' λεγα εγώ. Πιστεύει στο ότι σε μια σχέση πρέπει να το παλέψεις. ΟΚ, δεν αντιλέγω, να είσαι με τον άλλον τον άπειρο καιρό μαζί, να έχετε περάσει τα απίστευτα σκηνικά και να υπάρχει ρε παιδί μου ένα bonding και κάτι κάποια στιγμή να πάει στραβά, εκεί δε λέω, μαζί σου φιλενάδα, να βάλεις τον κώλο σου κάτω και να μοχθήσεις να το λύσεις το πρόβλημα. Όπως κάνανε παλιά και οι γονείς μας, που τότε δεν υπήρχε η εύκολη λύση του quickie διαζυγίου. Κάνανε υποχωρήσεις, κάνανε θυσίες, κάνανε γαργάρα πολλά που τους ενοχλούσανε. Ναι, αλλά ήταν παντρεμένοι και ήταν ήδη γονείς. Αν δεν ενεργούσαν με αυτό το συμβιβαστικό τρόπο, θα τα'χανε τινάξει όλα στον αέρα. Κι έτσι πρέπει να είναι στα παντρεμένα ζευγάρια, να βρίσκουν πάντα κοινές συνιστώσες και να βάζουν πίσω τους εγωισμούς. Και να μην εγκαταλείπουν, γιατί η παραίτηση είναι σαν ακύρωση της μέχρι τώρα κοινής πορείας.
Όταν όμως δυο άνθρωποι είναι ακόμα στο αναγνωριστικό στάδιο και εξετάζουν κατά κάποιο τρόπο αν τους κάνει ο άλλος, αν μπορούν να μοιραστούν μαζί του εμπειρίες, αν μπορούν να τον πάρουν από το χέρι και να πορευτούν αγκαλιά, ε συγνώμη δε θα ισοπεδώσουμε από την αρχή όλα μας τα θέλω, δε θα παραβλέψουμε όλα όσα μας ενοχλούν μόνο και μόνο για να κάνουμε την πορεία επί τούτου. Εγώ λέω πως η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Κι αν κάτι σε χαλάει εξαρχής, καλύτερα να το τελειώνεις προτού προχωρήσει εις βάθος η ιστορία και αρχίζεις να δένεσαι.  Αν βλέπεις τις μαλακίες νωρίς, έχεις εικόνα για το τι θα επακολουθήσει αργότερα. Και κακά τα ψέματα, καλύτερα δε θα γίνει, πάντα θα συσσωρεύονται κι άλλες παπαριές, ολοένα θα βρίσκεσαι αντιμέτωπος με εκνευριστικές καταστάσεις κι αργά ή γρήγορα θα χτυπάς το κεφάλι στον τοίχο που δεν το τελείωσες το θέμα όσο ήταν ακόμα στα σπάργανα.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι στυγνή λογική και αν δεν αφήνει περιθώρια για συναίσθημα. Ίσως εξαρτάται κι από το πόσο αγαπάει κανείς τον εαυτούλη του και πόσο διατεθειμένος είναι να φάει κι άλλα σκατά. Προσωπικά, θεωρώ πως έχω φάει πολλά από δαύτα και έχω χορτάσει. Ταλαιπώριες, στενοχώριες, γκρίνιες και καυγάδες δεν είναι πλέον my cup of tea. Δεν είμαι και 18χρονών να τα περνάω όλα στο ντούκου και να τα αντιμετωπίζω αψήφιστα. Η κάθε ιστορία έχει αφήσει πάνω μου το σημάδι της και απλά δεν αντέχω άλλο. Προτιμώ την ηρεμία μου και τις ισορροπίες μου, όπως τις έχω ορίσει πλέον εγώ. Κι αν το να είμαι δύστροπη κι απαιτητική κι επιλεκτική ισούται με καταδίκη στη μοναξιά και το ράφι, ε δε θα πεθάνουμε κιόλας. Εχω nova και ξέρω να δουλεύω το δαχτυλάκι μου. Για όλα τα άλλα, έχω τις φίλες και την οικογένεια μου, τα μόνα άτομα για τα οποία είμαι διατεθειμένη να κάνω και να υποστώ τα πάντα. Για όλους τους άλλους, δυστυχώς ή το'χουν από την αρχή ή δεν το'χουν. Δεν αποκλείω το να κάνω συμβιβασμούς στην πορεία μιας σχέσης, άλλωστε it takes two to tango, αλλά να το κουράζω από τα γεννοφάσκια για να πετύχει, όχι αγάπες μου. Χωρίς χημεία από την πρώτη μέρα είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Φιλιά.

Συναυλία μου, αμαρτία μου

Συναυλιακός πυρετός φέτος το καλοκαίρι, όπως άλλωστε συνηθίζεται την τελευταία δεκαετία μετά τις μεγάλες επιτυχίες των Rockwave. Κάτι οι καινούριες αθλητικές εγκαταστάσεις  (τα απομεινάρια των Ολυμπιακών Αγώνων) που δυστυχώς οι αρμόδιοι δεν έχουν καταφέρει να αξιοποιήσει για την πρωταρχική τους χρήση (αθλοπαιδιές), κάτι οι νέες εταιρίες παραγωγής και οργάνωσης θεαμάτων από πρώην ποδοσφαιριστές και κάτι η δίψα μερικών επιτήδειων για εύκολο χρήμα εις βάρος του φιλοθεάμωνος ελληνικού κοινού και τσουπ βροχή τα "ονόματα" που παρήλαυσαν φέτος από την ελληνική σκηνή. Πιστή ακόλουθος κι η φώκια του motto "όπου γάμος και χαρά", δεν μπορούσα να αντισταθώ να παραβρεθώ σε ορισμένα από τα πιο δημοφιλή gigs. Τονίζω το ορισμένα, γιατί όση κι αν ήταν η περιέργεια μου να πάω στην once-in-a-lifetime συνύπαρξη των μεταλλάδων Metalica/Slayer/Megadeath/Anthrax, τα αυτιά και το στομάχι μου δεν άντεξαν την τόση ηχορύπανση. (Ψηλέ, ζητώ συγνώμη). Εντάξει, άλλωστε, είμαι mainstream τύπος, δε ντρέπομαι να το παραδεχτώ. Είναι κοινό μυστικό ότι σαν οντότητα δεν έχω μουσική παιδεία ούτε κατασταλλαγμένες μουσικές πεποιθήσεις. Αρέσκομαι σε ό,τι με διασκεδάζει την εκάστοτε στιγμή και ναι (όπως έγραψα προσφάτως και στο φατσοβιβλίο) το εύρος των μουσικών μου προτιμήσεων κυμαίνεται από τα ύψη στα πατώματα.  Εξ'ού, λοιπόν, και η παρουσία μου σε εντελώς ετερόκλητες επιλογές κι ευτυχώς η φετινή πολυ-πολιτισμική σεζόν αποζημίωσε  όλους όσους που σαν κι εμένα παρευρέθησαν στα "ό,τι να'ναι" μουσικά δρώμενα.
Παράπονο, επομένως, από την ποικιλία δεν έχω. Δόξα το θεό, άκουσα λογής λογής μουσική. Από Aerosmith, James, Pink Martini, Blues Brothers, Cranberries έως U2 και Χατζηγιάννη.  Καμία σχέση δηλαδή το ένα με το άλλο. Σε όλες όμως τις συναυλίες γινόταν ο χαμός. Παρά την κρίση, παρά τα οικονομικά προβλήματα που λίγο πολύ αντιμετωπίζουμε όλοι. Το έχω ξαναγράψει, ο κόσμος έχει δίψα, έχει ανάγκη να ακούσει, να δει, να χορέψει γιατί η διασκέδαση είναι το μόνο πράγμα (πέρα από τον έρωτα) που έχει απομείνει να μας υπενθυμίζει πως η ζωή μπορεί τελικά να είναι και ωραία. Το θέμα είναι όμως πως οι προαναφερθέντες επιτήδειοι αυτή την ανάγκη του κοινού τη γνωρίζουν καλά και την εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Φυσικά αναφέρομαι στα υπερβολικά ποσά που αξιώνουν ως αντίτιμο του εισιτηρίου αλλά και τις μηδαμινές έως ανύπαρκτες επικουρικές υπηρεσίες που παρέχουν π.χ. στην εστίαση ή την υγιεινή.
Δεν αμφισβητώ πως τα μεγάλα ονόματα ενδεχομένως να απαιτούν υπέρογκες αμοιβές για να εμφανιστούν (και να ιδρώσουν) μιάμιση ώρα επί σκηνής και να πουν τα best of τους. Δεν αμφιβάλλω ότι και τα επιτελεία που τους ακολοθούν και στήνουν τις συναυλίες των κι αυτά κοστίζουν αρκετά λεφτά, όπως και ο εξοπλισμός ή τα σκηνικά τα οποία μεταφέρουν από χώρα σε χώρα στην τουρνέ. Πώς όμως εξηγείται το γεγονός ότι για την ίδια ακριβώς συναυλία, που θα στηθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, από τους ίδιους ανθρώπους, με τον ίδιο καλλιτέχνη, το αντίτιμο του ειστηρίου να διαφέρει από χώρα σε χώρα, με την Ελλάδα να ρεζιλεύεται διεθνώς καθώς οι εγχώριοι διοργανωτές είναι κουτοπόνηροι και στυγνοί εκμεταλλευτές; Δηλαδή, τι είμαστε εμείς, τα κορόιδα ή μήπως έχουμε καμιά φωτεινή επιγραφή στο κούτελο που αναβοσβήνει λέγοντας "λεφτάδες";
Μέχρι και την προηγούμενη εβδομάδα θεωρούσα πως φέτος πραγματικά έσκασα πάρα πολλά για τις δέκα συναυλίες που πήγα. Έλεγα, καλοί οι Aerosmith αλλά δεν ήταν και λίγα τα 70ευρώ, καλοί οι Cranberies αλλά σαν πολλά τα 45 για να τους δεις στο Θέατρο Πέτρας. Και μνημόνευα τα 20ευρώ που αξιώνουν οι Έλληνες καλλιτέχνες για τις δικές τους καλοκαιρινές συναυλίες, πραγματικά από Monika σε Αλεξίου, από Αλκίνοο Ιωαννίδη στο Χατζηγιάννη, η τιμή φιξ. Έφτασα, όμως, να μετανιώσω που κατηγορούσα τους ξένους τραγουδιστές και συγκροτήματα, γιατί συνειδητοποίσα πως τελικά ίσως και να ήταν value for money.
Εξηγούμαι: πήγα να δω το Μιχαλάκη στο Λυκαβηττό, σαν παιδούλα κι εγώ μαζί με τα χιλιάδες άλλα κοριτσόπουλα. Ο αξιότιμος εμφανίστηκε με 15λεπτά καθυστέρηση, τραγούδησε ακριβώς 30 λεπτά κι αποσύρθηκε για να μας αφήσει στα χέρια της back vocalist η οποία έχει αναδειχθεί από κάποιο μουσικό τηλεριάλιτυ και προφανώς τσιμπουκώνει το Μιχαλάκη προκειμένου κι αυτή η δόλια να κάνει κάποια καριέρα. 20λεπτά τραγουδούσε η δευτεράντζα και δε λέω είχε φωνή ανεκτή, την είχε δει όμως κάτι μεταξύ Christina Aguilera, Anastasia και Celine Dion. Το θέμα μου δεν είναι αυτή, αλλά ότι εγώ πλήρωσα και ξεποδαριάστηκα να ανέβω στα κατσάβραχα για να ακούσω και να στριγγλίσω Μιχάαααααλη, όχι να δω την κάθε κατακαημένη. Ο Μιχαλάκης βγήκε κύριος μετά (έχοντας αλλάξει ρουχαλάκια και έχοντας τραβήξει τις γραμμούλες του) και μέσα στα επόμενα  40λεπτά τραγούδησε 5 φορές το "Χέρια ψηλά" και 10 φορές "Το καλοκαίρι μου". Την έβγαλε καθαρή δηλαδή επαναλαμβάνοντας ανά 5 λεπτά τα ρεφρέν των δυο πιο εμπορικών του επιτυχιών, είπε και τρεις παλιές μπαλάντες για το ξεκάρφωμα και that's it.

Και θέτω το εξής εύλογο ερώτημα, δηλαδή τα 65 ευρώ για τους U2 δεν ήταν κατά κάποιο τρόπο τσάμπα πράμα; Οι άνθρωποι έχουν τα διπλάσια χρόνια του Μιχαλάκη-Μαλακάκη, τραγούδησαν 2 ώρες non-stop (άντε, βγάλε κάνα δεκάλεπτο όταν μας έδειχναν τις αηδίες στο videowall με τα παιδάκια που πεινάνε και την κυρία στη Mπούρμα που είναι πολιτική κρατούμενος), είχαν απίστευτα σκηνικά και παρουσία, τα τραγούδια τους είναι επικά και οι ίδιοι είναι θρύλοι. Κι έρχεται το τσουτσέκι από την Κύπρον και μας πιάνει τον κώλο ζητώντας 20ευρώ για να τραγουδήσει τα μαλακισμένα του χαζοτράγουδα μόνο για 40 λεπτά; Ε όχι. Ουστ! Όπως ουστ και σε όλους τους εξυπνάκηδες που την έχουν δει celebrities και πουλάνε μόστρα. 'Εμαθα πως αντίστοιχα χουνέρια κάνανε κι οι Placebo. Εμ, καλά έγραψε ένας γνωστός μου στο wall του τη μέρα της συναυλίας τους "placebo, έχετε να φάτε κλασίμπο". Κάτι τέτοιο χρειάζεται σε όλους όσους (ανεξαρτήτως προελεύσεως) επιδίδονται σε αρπαχτές και μας εκμεταλλεύονται. Όλα κι όλα, από εδώ και στο εξής μόνο μπουζούκια. Να μας τα παίρνει ο Αντωνάκης χοντρά αλλά τουλάχιστον να καθόμαστε αραχτοί, να ακούμε μουσική ανώτερου επιπέδου από το δάπεδο και να πνίγουμε και τον πόνο μας στα ξύδια. Φιλιά.

Ελεύθερη πτώση

Δεν έπαθα writer's block. Δεν κουράστηκα. Δε βρήκα άλλες ασχολίες. Απλά έπεσα από τις σκάλες. Κι έτσι απλά χωρίς προειδοποίηση βγήκα για λίγο εκτός κυκλοφορίας. Πρώτη μέρα στη δουλειά μετά τις διακοπές, τότε που λυσσάξανε όλοι τους κακόχρονο να 'χουνε να σχολιάζουν το "τροπικό" μαύρισμα και το πόσο καλά θα πρέπει να πέρασα στο νησί. Και τσουπ, φάε τη "σούπα" σου μέσα στο καλοκαίρι, έτσι για να έχεις να πορεύεσαι με καλό zen όλο το χειμώνα. Δώδεκα σκαλιά (έναν όροφο) τα "έγλυψε" ένα ένα ο κώλος μου και προσγειώθηκα με ένα ηχηρό "γντουπ". Ευτυχώς για μένα, δυστυχώς για πολλούς, δεν έσπασα τίποτα, τη γλίτωσα πολύ φτηνά με κακώσεις στο ισχύο και τον αγκώνα και μερικές δεκάδες μελανιές στη δεξιά πλευρά του κορμού. Για να σπάνε τη μονοτονία του προαναφερθέντος πολυμνημονευμένου μαυρίσματος. Και μια διαμονή πεντάστερη σε γνωστό "ξενοδοχείο" της παραλιακής (1000 τη βραδυά έτσι για την πλάκα μας, τύφλα να έχει το Costa Navarino δηλαδή) με πλήρη ιατρική περίθαλψη, μια πεταλουδίτσα στο χέρι και room service με gourmet φιδέ. Δηλαδή, τι άλλο να ζητήσω.
Ο γιατρός επέμενε να κάτσω σπίτι μου τέζα δέκα μέρες και να μην περπατάω ούτε μέχρι την τουαλέτα, εδώ μέσα στο νοσοκομείο και θέλανε να μου βάλουν πάπια. Μα είμεθα σοβαροί; Έκανα εγώ την πάπια. Εντάξει, έκατσα μέσα όσο μου ζητήσανε, έκανα τις εξετάσεις, πήρα τα φάρμακα (πανάθεμα τους 65 ευρώ για ένα κουτί αντιφλεγμονώδη και 8 ενέσεις, ουστ), ξεκουράστηκα τρεις μέρες και μετά βουρ στη δουλειά. Δηλαδή, τι άλλο να κάνω; Λες και θα μπορούσα να πάρω άδεια από τη δική μου δουλειά. Ο δε ντόκτορας ήθελε να μου γράψει 2 βδομάδες και με ρωτούσε αν θα έκανα μήνυση για εργατικό ατύχημα. Μεγάλε, χαλάρωσε. Μήνυση σε ποιον; Στον εαυτό μου, τη μάνα μου και τον ξάδερφο; Α, είστε πολύ άτυχη, μου δήλωσε μόλις τον ενημέρωσα για το εργασιακό μου καθεστώς. Tell me about it. Μπαταρισμένη, με πόνους, να μην μπορώ καν να οδηγήσω και να πρέπει να είμαι κάθε μέρα πρωί πρωί στου Ρέντη να μαλώνω με τους πωλητές για εισπράξεις.
Ο γέρος λένε από πέσιμο ή από χέσιμο. Δεν ξέρω ποια μυστική συνομωσία έβαλε το αόρατο χέρι και με έσπρωξε, αλλά που να σας πάρει, δεν σας έκατσε καλά η φάση. Γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και όπως λέει κι ο Πορτοκάλογλου, ό,τι δε μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς. Αναμείνατε τα χειρότερα φέτος από τη φώκια, η αποχή αυτών των 3 εβδομάδων δημιούργησε μεγάλο κενό στην εκστρατεία κραξίματος. Έχω συλλέξει πολύ υλικό. Ανασυντάσσομαι και επιστρέφω δριμύτερη, με σχολιασμό συναυλιών και λοιπών δρώμενων, με καυστηριασμό των συνήθων υπόπτων (call me kavatzopousta) και πολύ φαρσοκωμωδία από το μέτωπο των ανθρωπίνων σχέσεων. Για να σταματήσω να γράφω, χρειάζονται πιο δραστικά μέτρα, να πειράξετε ενδεχομένως τα φρένα του αμαξιού, να ρίξετε και λίγα λάδια και να γίνει καμιά σοβαρή πτώση προς Λιμανάκια πλευρά. Ούτως ή άλλως, ανέκαθεν διαισθανόμουν πως όταν θα έρθει η ώρα μου θα αποχωρήσω με πάταγο. Φιλιά.

Στα μαγευτικά τραγικά Σύβοτα

Άκουγα για τα Σύβοτα (αυτά της Θεσπρωτίας, όχι εκείνα της Λευκάδας), είχα δει και μερικά ντοκυμαντέρ τύπου Μάγιας Τσόκλη, τα γκούγκλαρα και λίγο πριν πάρω την απόφαση να τα επισκευτώ και το τόλμησα. ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ. Το να πώ ότι ήταν χάλια θα είναι επιεικές. Το να πω ότι ήταν ελεεινά, θα περιγράφει κάπως (ελάχιστα) την κατάσταση. Το να φωνάξω, όμως, ότι ήταν εμετός νομίζω ότι "φωτογραφίζει" καλύτερα τα συναισθήματα με που με πλημμύρισαν με το που έφτασα στην καταπληκτική αυτή κωμόπολη. Κι απορώ, δηλαδή, με τον υπόλοιπο κόσμο.  Δηλαδή, τι σκατά τους άρεσε στη μπουρτσοβλαχιά και την αθλιότητα. Ποια "γαλάζια λίμνη" και ποια παραδεισένια ομορφιά αντικρύζουν σε αυτό το μέρος ειλικρινά αδυνατώ να εντοπίσω. Κι εξηγούμαι:
Περίοδος: τρεις μέρες μετά το Δεκαπενταύγουστο. Προφανώς, το peak της σεζόν για το εν λόγω θέρετρο. Όπερ σημαίνει μαζεμένη η σάρα και η μάρα. Ο κάθε κατακαημένος είχε επιλέξει τα Σύβοτα για τα μπάνια του λαού. Και τι λαός, ένας κι ένας διαλεχτοί: Ιταλοί μπατιροτουρίστες, Αλβαναριό σε όλο του το μεγαλείο κι από ελληνικό στοιχείο ό,τι σε πιο basse classe οικογένεια κουβαδάκι-ταπεράκι. Α και κάτι τελειωμένα ζευγαράκια της Αγίας Βλαχο-Παρασκευής που είχαν καταφτάσει προφανώς από τα βουνά και τα λαγκάδια στα οποία διαμένουν το υπόλοιπο του έτους. Κι ανάμεσα τους εγώ. Εντάξει, δεν προσποιούμαι την κόμισα (όπως με αποκαλούν ειρωνικά ορισμένοι) αλλά χειρότερο κόσμο δεν έχω δει ποτέ και πουθενά. Ήταν κάτι σαν Φαληράκι Ρόδου meets Μάλλια και Χερσόνησο, ανατολικό μπλοκ meets τουρκομπαρόκ. Yikes.
Περιττό να πω πως η απόφαση να μην παραμείνουμε στην περιοχή παρά μόνο όσο θεωρείται απολύτως αναγκαίο πάρθηκε από τα πρώτα μέτρα που διέσχισε το αμάξι μπαίνοντας στην πόλη. Και μόνο η άναρχη δόμηση και τα εντελώς κακόγουστα rooms to let που αποτελούσαν το 90% των κτιρίων, και μόνο τα άπειρα τουριστικά καταστήματα με γελοία σουβενίρ και λοιπές κιτσάτες επιλογές (μαγιώ μπικίνι Luis Vuitton Μόνο 20 ευρώ, τσάντα θαλάσσης Burberry Μόνο 15 ευρώ, καπελάκι τζόκεϋ Ralph Lauren Μόνο 10 ευρώ - οι γνωστοί οίκοι θα τρίβανε τα μάτια τους με τέτοιες λουσάτες και σικ βιτρίνες) και να μη μιλήσω για τις ταβέρνες κλασσικές τουριστοπαγίδες (τα προσφέρουν όλα από αστακομακαρονάδα μέχρι pizza σε ξυλόφουρνο, κι από μανιτάρια πλευρώτους σε μουσακά και κοκορέτσι - όλα η ίδια ταβέρνα, μη γελιέστε, δεν αναφερόμουν σε διαφορετικά εστιατόρια) ήταν αρκετά για να μας πείσουν πως η διανυκτέρευση μας προμηνυόταν τουλάχιστον μια εμπειρία επική. Και πώς να μην είναι άλλωστε, όταν για εκείνη τη μέρα τα Σύβοτα είχαν 100% πληρότητα και (εξ)αναγκαστήκαμε να μείνουμε σε μια τρώγλη για την οποία πληρώσαμε 100 ευρώ. (?).
Το καλύτερο φυσικά σας το φύλαγα για το τέλος: οι ξακουστές παραλίες με τα γάργαρα, καταπράσινα και πεντακάθαρα νερά ΜΥΘΟΣ. Παραλίες υπάρχουν άπειρες. Τις γυρίσαμε όλες, τόσο αυτές που πας μόνο με πλωτό μέσο όσο και αυτές που ήταν προσβάσιμες με το αυτοκίνητο. Το να πω ότι επικρατούσε "της Βουλιαγμένης" θα ήταν άδικο και λίγο. Όλες ανεξαιρέτως ήταν μικρές χαβούζες και μόνο η λαχτάρα να γίνω άμεσα μάνα θα μπορούσε να με πείσει να κολυμπήσω σε αυτά τα νερά. Γιατί ένα παιδί από τα τόσα κωλοβακτηρίδια σίγουρα το έπιανες. Sorry, αγάπες μου, όσο άδικη να είναι η σύγκριση με την καταπληκτική θάλασσα του Αιγαίου (και δη των Κυκλάδων) δε δίνω στα Σύβοτα κανένα απολύτως ελαφρυντικό. Καμία αμμουδιά της προκοπής, μπιτσόμπαρα περιοπής, ορδές από εκδρομικά καϊκια από την Κέρκυρα (τίγκα στους προαναφερόμενους τουρίστ μενιδιάτ) και πολλές, μα πολλές επιπλέουσες κηλίδες baby oil.  Και σε όσους προσπαθήσουν να διασκεδάσουν την κατάσταση λέγοντας πως φταίει ο Αύγουστος, έχω να πω πως δυστυχώς δεν έχω το προνόμιο να πηγαίνω διακοπές το Γενάρη που τότε ενδεχομένως να μην έχει πολυκοσμία και βρωμιά. Αν εσείς μπορείτε, φυσικά και να πάτε. Να περάσετε καλά κι εγώ νονά στο "αγνώστου πατρός".

Κυκλάδες δεν είναι μόνο η Μύκονος

Δίπλα από τη Μύκονο, σε απόσταση αναπνοής από το πιο κοσμοπολίτικο νησί του Αιγαίου, βρίσκονται δυο άλλα νησιά τα οποία δε χαίρουν της ίδιας επισκεψιμότητας, γιατί απλούστατα δεν είναι κατοικήσιμα. Πρόκειται για τη γνωστή σε όλους Δήλο και για την άγνωστη στους περισσότερους Ρήνεια. Και δε μιλάμε για καμιά βραχονησίδα του ενός τετραγωνικού, ανοίχτε το google maps να καταλάβετε τα μεγέθη. Μιλάμε για νησιά πιο μεγάλα από το hip Κουφονήσι και την εσχάτως ιδιαίτερα δημοφιλή Σχοινούσα Είναι λοιπόν δυο πανέμορφα νησιά, όχι γιατί έχουν καμιά καταπράσινη βλάστηση ή τίποτα μαγευτικά τοπία, αλλά προσφέρουν πεντακάθαρα και καταγάλανα νερά για κολύμπι και ιδανικά σημεία για ψάρεμα. Βέβαια, όλα αυτά μόνο αν η πρόσβαση γίνει με κάποιο σκάφος, είτε φουσκωτό ή ιστιοπλοϊκό είτε με κάποιο εκδρομικό καραβάκι από τη Μύκονο ή την Παροναξία.
Η Δήλος πόλος έλξης για τους τουρίστες που αρέσκονται στους αρχαιολογικούς χώρους είναι από μόνη της θεσμός. Την είχα επισκεφτεί και παιδί μαζί με τους γονείς μου, θυμόμουν αρκετά πράγματα, κυρίως τα περίφημα λιοντάρια, αλλά ομολογώ πως φέτος την απόλαυσα σε όλο της το μεγαλείο. Παραμείναμε στο νησί κάτι παραπάνω από τρεις ώρες, όσες δηλαδή προτείνουν και οι φύλακες προκειμένου να δεις όλους τους χώρους και το μουσείο. Δεν το συζητώ, η εμπειρία ήταν μοναδική. Βέβαια, πρέπει οπωσδήποτε να φτάσεις όσο νωρίτερα γίνεται, γιατί μετά τις 10.00 ο ήλιος είναι ντάλα και η ζέστη αφόρητη, το καπέλο και το παγωμώνο νερό επιτακτικά εφόδια. Α, και τα αθλητικά παπούτσια, γιατί έχει πολύ περπάτημα και πολύ ανάβαση, ειδικά αν θες να προσεγγίσεις κάποια ιερά που είναι πάνω σε υψώματα και ένα λόφο του οποίου τα λαξεμένα σκαλιά θυμίζουν πολύ Μάτσου Πίτσου (εντάξει, μικροσκοπικής εμβέλειας, δεν κάνω σύγκριση με ένα από τα θαύματα του κόσμου). Αξίζει να τον ανεβείτε, καθότι η θέα από την κορφή είναι απίστευτη και γιατί όλοι οι προηγούμενοι επισκέπτες έχουν δημιουργήσει μια ασυνήθιστη τάση: να δημιουργούν πυργάκια στοιβάζοντας πετρούλες τη μία πάνω στην άλλη. Όλη η κορφή είναι γεμάτη από αυτά τα "μνημεία" λες και ο καθένας που βρέθηκε εκεί πάνω να θέλει να δηλώσει πως "ήταν κι αυτός εκεί".
Έχω να πω πως οι υπάλληλοι της αρχαιολογικής υπηρεσίας που βρίσκονται στο νησί είναι πολύ ευγενικοί και πρόθυμοι να δώσουν οδηγίες και εξηγήσεις. Οι εγκαταστάσεις είναι σε καλό επίπεδο και μάλιστα το κυλικείο, ίσως θέλοντας να κλέψει κάτι από τη δόξα του Νέου Μουσείου της Ακροπόλεως, προσφέρει πολύ καλά σνακ και ολόφρεσκες φρουτοσαλάτες σε μια περιποιημένη και καθαρή βεράντα, με γλαστρούλες, διακοσμητικά καλάθια με πορτοκάλια και υπό τους ήχους lounge μουσικής. Κι απο κάτω θέα-πιάτο όλος ο αρχαιολογικός χώρος. Αισθάνεσαι πως δεν είσαι στην taliban Ελλάδα, αλλά κάπου προσεγμένα. Κι εκεί έρχεται η απορία: γιατί οι μόνοι Έλληνες επισκέπτες είμασταν εμείς; Τα εκδρομικά από τα γύρω νησιά έφταναν το ένα μετά το άλλο, κατάμεστα στους Αμερικανούς και τους Λατίνους τουρίστες. Σε κάποια ερείπια επικρατούσε συνωστισμός για να βγουν φωτογραφίες και οι ξεναγοί φωνάζαν για να ακουστούν. Αλλά κανείς Έλληνας. Κρίμα, πραγματικά κρίμα. Προφανώς η Ψαρού και τα Ματογιάννια είναι τα μόνα αξιοθέατα που έλκουν το λαό μας. Για αυτό και είμαστε τριτοκοσμικοί, γιατί η παιδεία μας και τα ενδιαφέροντα μας εξαντλούνται στο περιεχόμενο των ειδήσεων του star channel.
Για τη Ρήνεια, δε θέλω να πω πολλά. Όχι βέβαια γιατί δεν είναι όμορφη, αλλά γιατί ίσως θέλω να διατηρήσω επτασφράγιστο το μυστικό που μοιράζονται μόνο οι σκαφάτοι. Εντάξει, ας το πάρει το ποτάμι: έχει ένα δυο κολπίσκους που είναι απλά μαγεία. Απίστευτο χρώμα και διαύγεια τα νερά, τίγκα στα ψαράκια, καθαρή σπυρωτή άμμος και η απόλυτη ηρεμία. Οι ιδανικές συνθήκες για ελεύθερη κατασκήνωση, χαλάρωση και επαφή με τη φύση. Όταν φυσικά δε συρρέουν ορδές από tender μεγάλων θαλαμηγών και δεν κάνουν απόβαση στην παραλία γόνοι Αραβικών πριγκηπάτων με τους ακόλουθους τους και την προίκα τους από ξαπλώστρες, κουβαδάκια, μπρατσάκια, καλάθια πικ νικ και τα σκατόπαιδα τους πάνω στα jetski. Ευτυχώς, όμως, όλοι αυτοί την πολύ ησυχία την βαριούνται και ξεκουμπίζονται γρήγορα για πάνε Μύκονο σε πιο celebrity καταστάσεις. Και μας άφησαν ελεύθερη τη γωνιά, σε μας και δυο ιστιοπλοϊκά. Προσωπικά έκανα την πρώτη μου απόπειρα ελεύθερου camping για ένα βράδυ, όπως επίσης και λίγο snorkeling. Priceless εμπειρία, οι διαθέτοντες βάρκα ή δίπλωμα ιστιοπλοίας σπεύσατε, απλά δε σας λέω ποιος κόλπος ακριβώς. Κάντε τον κόπο να κάνετε το γύρο και των 2 νησιών να τον ανακαλύψετε. Είναι κρίμα αυτές τις ομορφιές να τις χαίρονται μόνο οι ξένοι. Εμπρός!

Γενέθλια στο νησί των ανέμων

Πάει πάνω από χρόνος που έγραψα την ανάρτηση με το παράπονο για τα γενέθλια και τη γιορτή μου που συχνά περνούσαν απαρατήρητα. Για φέτος δεν μπορώ να γρινιάξω, ούτε καν να υπαινιχθώ πως δε με θυμήθηκαν οι φίλοι και οι γνωστοί. Είπαμε, το facebook (is) connecting people. Βροχή, λοιπόν, οι ευχές και τα μηνύματα στον "τοίχο" μου. Οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι επικοινώνησαν τηλεφωνικά, όσοι βέβαια τα κατάφεραν να με βρουν. Όχι, δεν έκανα τη δύσκολη αγνοώντας τις κλήσεις τους, απλά σχεδόν όλη την Κυριακή ήμουν εν πλω καθοδόν για το νησί. Και λέγοντας εν πλω, εννοώ κυριολεκτικά ήμουν στην πάλη με τα κύματα, καθότι δεν ήταν κι ο ιδανικός καιρός να βγεις με φουσκωτό και να έχεις βάλει πλώρη το Αιγαίο. Κι επειδή ένα δυνατό αγέρι, μια δροσούλα, ένα spray μας κάλυπτε σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, το αϊφόνι ήταν ερμητικά αποθηκευμένο σε μέρος στεγανό και αναγκαστικά off reach. Οπότε, άμα τη άφιξη στο νησί, επιδόθηκα στην επανάκκληση των καλούντων, αν και ίσως κάποιους να μην πρόλαβα. Ειλικρινά, δεν το έκανα σκόπιμα.
Κάπου εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω πως αναφερόμενη στο νησί, δεν εννοώ την Πάρο. Η αλήθεια είναι πως σαλπάροντας από την Ανάβυσσο, ο "καπετάνιος" με ενημέρωσε πως πρώτος σταθμός μας θα ήταν η Ρήνεια για μπάνιο και μετά θα πιάναμε Πάρο. Στη διαδρομή, όμως, και διαπιστώνοντας πως ο καιρός δεν ήταν ακριβώς και με το μέρος μας, ανακαστήκαμε να κάνουμε μια στάση σε ένα γραφικό λιμανάκι της Σύρου που λέγεται Αχλάδι, να πάρουμε μια ανάσα από το πολύ σκαμπανέβασμα και να τσιμπήσουμε το κατιτίς στο ταβερνάκι. Κι εκεί μου φανερώθηκε η έκπληξη: επόμενο λιμάνι η Μύκονος, το απόλυτο νησιιιιιιιιιιι για να γιορτάσω τα γενέθλια μου in absolute style και καταπώς αρμόζει σε μια jetsetter σαν του λόγου μου. Hurrayyyyyy!!!! Mykonoooosssssss, here comes the birthday girl!
Ομολογουμένως τα πιο διαφορετικά γενέθλια ever. Ένας διήμερος επετειακός εορτασμός, που αν και δεν είχα κοντά τις κολλητές μου, ήταν ξεχωριστά για άλλο λόγο. Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό μαζί μου ήταν a special someone... Οπότε, δόθηκε μια διαφορετική νότα, τουλάχιστον την πρώτη βραδυά παραμονής στο νησί, γιατί την επόμενη έγιναν όλα τα έκτροπα αυτά για τα οποία είναι δημοφιλής η Μύκονος. Τούρτα δεν έπαιξε, ούτως ή άλλως χρόνια τώρα τα είχα καταργήσει αυτά τα πανηγυράκια, δε μου αρέσει εκεί στα club να έχουμε πιαστικά πιατάκια,κουταλάκια, κεριά και πασαλείματα, άσε που τις περισσότερες φορές οι καλεσμένοι ούτε καν τρώνε το γλυκό και πάει η τούρτα υπέρ πίστεως, τσάμπα τα 25-30ευρώ που έχει πάει πλέον το κιλό. Φέτος, έσβησα ένα και μοναδικό κεράκι πάνω σε ένα τοσοδούλι μπολάκι με cheesecake, έτσι για το καλό. Μπας και καταφέρναμε να κάνουμε δηλαδή το μαγαζάτορα να φιλοτιμηθεί και να κεράσει και κάνα digestif. Το αστείο της όλης φάσης ήταν ότι φάγαμε σε ένα εστιατόριο που όλοι οι θαμώνες ήταν gay ζευγάρια που κρατούσαν χεράκια και αγκαλιάζονταν και προφανώς αντί για γενέθλια εκείνοι γιόρταζαν τον έρωτα τους. Ο διπλανός μου μάλιστα με το πόδι του έτριβε ναζιάρικα το  (ενδεχομένως) πόδι του συντρόφου του κάτω από το τραπέζι. Εμετός.
Επειδή η πρώτη μέρα ήταν κουραστική και μετά το φαγητό μετά βίας καταφέραμε να συρθούμε μέχρι το δωμάτιο, κρεπάλες και 3ενύχτια δεν έλαβαν χώρα. Την επόμενη μέρα, όμως, βιώσαμε full Mykonos fun και birthday bash volume 2. Μπάνιο στο Καλό Λιβάδι δίπλα στους celebrities, μοχιτάκι στην παραλία, φαγητό στο Sol y Mar (πεντανόστιμο pata negra, κοινώς μαύρο ιβηρικό χοιρινό), πολύ ποτό, πολλά σφηνάκια και υποβρύχια (με μαρτίνι φυσικά), χορός και μετά η φωκίτσα να κάνει οχτάρια και να ρίχνει ζεϊμπεκιές από τη ζάλη. Classic stuff, δηλαδή. Πότε γύρισα στο δωμάτιο, πότε σωριάστηκα και πότε πήγε η ώρα τρεις τα ξημερώματα για να ντύνομαι εκ νέου για το δεύτερο γύρο, ούτε που το κατάλαβα. Αλλά, μόνο εγώ θα μπορούσα να το κάνω, να βγω δηλαδή για ποτό στις 4 παρά. Και φυσικά να έχω στάμινα να πάω σε όλα: caprice, Rock, guzel. Παρεπιπτόντως, to μυκονιάτικο rockάκι είναι πανάθλιο, χρειάζεσαι τουλάχιστον αναπνευστήρα για να επιβιώσεις μέσα στον αποπνικτικό θολωτό τάφο, μόνο έξω παλεύεται η κατάσταση, αλλά ακόμα και στο πλακόστρωτο επικρατούσε το αδιαχώρητο.  Πάντως του δώσαμε και κατάλαβε, το ξημέρωμα μας βρήκε στα τρεπεζάκια έξω από το guzel δίπλα από την playmate Θάνου, τον ξεφωνημένο Σιανίδη και τον παραγωγό/προγαγωγό Μαλέλη. Μεγάααααλες στιγμές δηλαδή.
Όλες οι σταθερές αξίες πάντως ήταν στο νησί. Οι γνωστοί άγνωστοι σκαφάτοι, οι σταρλέτες, οι μόδιστροι, οι μοντέλες, οι κραγμένες, τα ψώνια, οι Αλβανοί τουρίστες και ... ο συνήθης ύποπτος το εφουλίνι. Και όλα τα must see, must do έγιναν κατά το δοκούν. Ναι ναι.. ακόμα και το shopping. Γιατί ας μην ξεχνιόμαστε, Μύκονος χωρίς σουλάτσο πάνω κάτω στις μπουτίκ στα Ματογιάννια ίσον τίποτα. Πάντως, πρέπει να παραδεχτώ πως για το πρώτο πενθήμερο του Αυγούστου, εγώ προσωπικά δεν αισθάνθηκα την κοσμοπλημμύρα που είθισται να επικρατεί. Σίγουρα, το νησί είχε κόσμο, αλλά να μη μιλάμε και για πληρότητα 100% που άκουσα μετά στις ειδήσεις. Καμία σχέση. Βέβαια καμία σχέση και τα περί οικονομικής κρίσης. Για πολλοστή φορά επιβεβαίωσα πως αυτοί που έχουν να χαλάσουν λεφτά δεν πτοούνται ουδόλως. Όπως δεν πτοούνται και οι επιχειρηματίες που αξιώνουν φαγητό των 70ευρώ το πιάτο, 15ευρώ το coctail και 15 ευρώ το σετ με τις ξαπλώστρες. Είπαμε, σταθερές αξίες. Αλλά κι από την άλλη, Μύκονος είναι αυτή, δε λένε πως τα μεταξωτά βρακιά θένε κι επιδέξιους κώλους; Άμα κυρά μου θες γενέθλια με χλίδα και θεαθήναι, σκάσε και πλέρωνε. Φιλιά!

Happy Hour!

Πριν κάτι βδομάδες το Secret Athens μας έστειλε ένα newsletter για μια εταιρία που λέγαται Drinkworks και κάνει delivery με τα υλικά που χρειάζεται κανείς για να ετοιμάσει δροσερά coctail. Με ένα τηλεφώνημα, σε 90λεπτά έχεις στο σπίτι ένα full party kit για μερικά από τα πιο δημοφιλή κοκτεηλάκια. Η ιδέα μου είχε φανεί αρκετά πρωτότυπη, αν κι ομολογουμένως ψιλοάχρηστη για μένα, καθότι στο ψυγείο έχω πάντα limes & σόδα, έχω ένα γλαστράκι με δυόσμο, ζάχαρη ούτως ή άλλως χρησιμοποιώ μόνο καστανή, το ρούμι, η βότκα και η κασάσα είναι μόνιμα στην κάβα μου και δόξα το θεό έχω καταψύκτη που παράγει θρυμματισμένο πάγο. Οπότε, τουλάχιστον για μοχιτάκια, καϊπιρίνιες και καϊπιρόσκες είμαι πάντα ετοιμοπόλεμη. Αν λόγω καλοκαιριού έχω αγοράσει και κάνα ζουμερό φρουτάκι, δε θέλει και πολύ φαντασία να κάνεις μια strawberry caipiroshka, ένα watermelon mojito ή μια παραλλαγή τους με ροδάκινο. Τώρα, για το άλλο μου αγαπημένο coctailaki, το apple martini, χμ εκεί θέλει λίγη μαεστρία παραπάνω, γιατί καλή κι άγια η Grey Goose, αλλά χωρίς Calvados ή τουλάχιστον ένα "μάρκα-μ'-έκαψες" apple schnapp δεν πας πουθενά Καραμήτρο.
Γενικά, αυτή η περίοδος το σηκώνει το κοκτέηλ, είναι πιο δροσερά και συνήθως επειδή προσφέρονται σε μεγάλα ποτήρια, η ποσότητα είναι ικανοποιητική για ξεδιψάσεις με μόνο δυο. Εντάξει, μη βαράτε, αλλά σκεφτείτε ότι σε ουϊσκάκια η ανάλογη ποσότητα μετριέται σε τουλάχιστον τέσσερα ποτηράκια!!! Άσε που άμα τα πίνεις σε μαγαζί που ξέρεις την τέχνη του μπαρμαν, τότε τα δυο δε φτάνουν ούτε για ζήτω. Και φυσικά, όταν είσαι στην παραλία, είναι επιτακτικά το επόμενο βήμα μετά το freddo, όσο νωρίς κι αν είναι. Άλλοι αρέσκονται στις μπύρες, τι να κάνουμε, εμείς έχουμε πιο εκλεπτυσμένα γούστα. Μα είναι και πιο παιχνιδιάρικα μέσα στο πλαστικό ποτήρι, με τα πολύχρωμα καλαμάκια... και μετά να κρατσανίζεις τα παγάκια... Pure bliss... Κι αν είσαι σε beach bar που σέβεται τον εαυτό του (όπως στη Σάντα Μαρία ή στην Παράγκα) τότε δε μιλάμε καν για plastic, αλλά τεράστιο γυάλινο ποτήρι με διακόσμηση υπερπεραγωγή με φρούτα, ομπρελίτσες  κι αναδευτήρια. Εκεί πραγματικά κολλάει η φράση "να το πιεις στο ποτήρι".
Χθες το βράδυ είχα πάει στης αδερφής μου για την καθιερωμένη εβδομαδιαία περιποίηση των άκρων μου, που εν όψει διακοπών όφειλε να πάρει τη μορφή full spa treatment. Επειδή ποτέ δεν πάω στο μαγαζί με άδεια χέρια κι επειδή συνήθως πέρα από τις αγαπημένες της τάρτες φράουλα, παίρνω και κάτι μικρά τρουφάκια για τα κορίτσια, είθισται να γουρουνιάζουμε στα γλυκά και σε άλλους γευστικούς πειρασμούς. Έλα μου, όμως, που χθες έκανε πολύ ζέστη και που δε με συγκινούσαν στο ψυγείο του Fresh τίποτα άλλο από τα παγωτίνια... Καλά, αν δεν έχετε ήδη δοκιμάσει, σπεύστε... τα έχουν και σε χωνάκια αλλά και σε ξυλάκια, κάτι περίεργα κωνικά πυραυλάκια, σε 6-7 γεύσεις, να μην ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. Φυσικά και πήρα απ'όλα, μου άρεσε αυτή η χαρούμενη χρωματική πανδαισία. Θέαμα με το παγωτίνι ανά χείρας και το μισοβαμμένο νύχι... Θεάααααα... Πρέπει να έφαγα τουλάχιστον τρία! Ήταν εκεί και κάτι συνάδελφοι μου από τη δουλειά, και κάτι με το μπιριμπίρι, κάτι με τα εντελώς κουκορούκου φλούο χρώματα βερνικιών, κάτι με τις μυρωδάτες μάσκες και τα scrubs, ήρθαμε στο κέφι.
Και τότε έγινε το πιο κουλό, η αδερφή μου θυμήθηκε πως λίγες μέρες πριν της είχανε αφήσει ένα φυλλάδιο, για κάποιο μαγαζί στο Κολωνάκι που έκανε delivery σε coctail. Ο νους μου πήγε αμέσως στην προαναφερθείσα εταιρεία, ωστόσο η αδερφή μου με διαβεβαίωσε πως επρόκειτο για γνωστό μπαρ-καφέ στη Μηλιώνη, που εκτός από καφέδες, χυμούς, σαλάτες και light lunch, έφερνε στα γραφεία και διάφορα ποτά. Είπαμε, λοιπόν, να το δοκιμάσουμε. Μέσα σε 20λεπτά είχαμε στη διάθεση μας 5 coctails, φτιαγμένα με πολύ λεπτομέρεια και μεράκι, όχι κάνα ετοιματζίδικο νεροζούμι, ίσα ίσα η μέντα και οι φράουλες μοσχοβολούσαν. Το delivery boy δεν έδειχνε να ξαφνιάζεται με τις παλαβές στο beauty lounge που είχανε παραγγείλει drinks over manicure. Αντιθέτως, μας έκανε και προτάσεις για την επόμενη παραγγελία!!! Και οι ποσότητες ήταν decent (ολόκληρες ποτήρες), και η τιμή τους λογική: 6 ευρώ έκαστο. Για να πιεις τέτοιο μοχίτο στο παρακείμενο Mai Tai θες τα διπλάσια ακριβώς, άσε που τα πίνεις όρθιος στο πεζοδρόμιο. Οπότε, μες στην καλή χαρά και το τρελλοκομείο που δημιουργήσαμε εκεί μέσα στο εντελώς zen περιβάλλον, ανάμεσα στα παγωτά, τα μανώ και τα ποτά (μουσική ούτως ή άλλως παίζει πάντα κωστοπουλέϊκες λαουντζιές), σκέφτηκα πως από εδώ και στο εξής θα εφαρμόσω after office happy hour στο νύχι-νύχι. Feel free to join! Φιλιά!