Χιόνια στο Καμπαναριό

Ήρθε επιτέλους το κρύο! Είναι απίστευτο πως την περασμένη εβδομάδα Πέμπτη βράδυ στη Γλυφάδα η θερμοκρασία ήταν 21°C και μιάμιση μέρα μετά πηγαίνοντας πρωί πρωί στη δουλειά κοίταζα και ξανακοίταζα πότε το καντράν του αυτοκινήτου και πότε έξω από το παράθυρο κι έτριβα τα μάτια μου αντικρύζοντας θερμοκρασία 3°C και μερικές αφράτες νιφάδες χιονιού να κάνουν την εμφάνιση τους. Δηλαδή πόσο σουρεάλ που μέχρι αρχές Δεκεμβρίου  κυκλοφορούσαμε ξεκάλτσωτοι (εντάξει, στάνταρ κατάσταση αυτή για τη φώκια, χειμώνα καλοκαίρι, αλλά τώρα μιλάω γενικά) και με τα κοντομάνικα. Είχαμε αρχίσει να ξεγελιόμαστε και να νομίζουμε πως γίναμε Αυστραλία και να πλάθουμε σενάρια πως Χριστούγεννα θα τα περάσουμε στην παραλία (οι φήμες για ρεβεγιόν στο fridays του Αστέρα δίνανε και παίρνανε). Άσε, που ο περισσότερος κόσμος δεν είχε καν διάθεση να στολίσει δέντρο. Ο καιρός μόνο γιορτινός δεν ήταν. Κι εκεί που το'χαμε συνηθίσει και σχεδόν είχαμε ξεχάσει πως ήταν Δεκέμβριος, τσουπ σκάει μούρη από το πουθενά ο χιονιάς και ευθύς μπήκαμε όλοι σε mood "Iiiiiiiiii am dreamiiiiiiiiing of a whiiiiiiiiiiiite Christmas".
Το χιονάκι έπεσε άφθονο και αν δε λυσσομανούσε ο αέρας, πιστεύω πως άνετα θα το είχε στρώσει κι εδώ στα (ως επί το πλείστον εξωτικά) Νότια Προάστεια. Τέτοιο σκηνικό είχαμε να το ζήσουμε χρόνια. With all due respect στους φίλους που κατοικούν στα ΒΠ (και πόσο μάλλον σε αυτούς από τη Βόρειο Ελλάδα) που εκείνοι σχεδόν κάθε χειμώνα στέκονται τυχεροί και βλέπουν την αυλή τους καλυμένη από χιόνι, που μπορεί να μη στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο για κάνα δυο μέρες, αλλά για μας εδώ τους χαμουτζήδες η σπανιότητα του φαινομένου το ανάγει αυτόματα σε talk of the town. Είναι σαν όλα να σταματάνε να έχουν την παραμικρή σημασία και το μείζον θέμα είναι η χιονόπτωση. Προσωπικά, σα μικρό παιδάκι πήρα τηλέφωνο τη μαμά, την αδερφή, τους φίλους (αδιαφορώντας για το πόσο νωρίς ήταν) για να αναφωνήσω με χαρά "ΧΙΟΝΙΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ". Και να ακούσω απ'όλους ανεξαιρέτως την απάντηση "καλά παιδί μου στον ύπνο σου το έβλεπες". Κι ακάθεκτη συνέχιζα με τηλέφωνα, αναρτήσεις σε twitter και facebook, uploading φωτογραφιών και video με φόντο την έντονη χιονόπτωση.
Το αστείο είναι πως σαν άτομο δε μου έχει λείψει το χιονισμένο τοπίο. Εννοώ, έχοντας σα χόμπυ το snowboard, έχω δει πολλάκις my fair share of snow. Είτε κατεβαίνοντας τις ελληνικές πλαγιές (Καλάβρυτα, Παρνασό, Καιμακτσαλάν, Βίγλα, Βασιλίτσα, Πήλιο, μμμ και Μάιναλο) είτε παίζοντας την jet setter σε Αλπικές πίστες. Τότε, προς τι ο υπέρμετρος ενθουσιασμός και αυτή η παιδική χαρά που με κυρίευσε το περασμένο Σάββατο; Προφανώς γιατί είχα κουραστεί πλέον με τον φθηνοπωρινοανοιξιάτικο καιρό, που έφτασε Δεκέμβριος και δεν είχα βάλει χειμωνιάτικα ρούχα, που στη ντουλάπα αραχνιάζανε τόσα ζευγάρια ugg (τσάμπα οι αγορές στη ΝΥ), που οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ακόμα παίζανε το "Καλοκαίρι μου" του Χατζηγιάννη, που δεν υπήρχε διάθεση από την παρέα για εξορμήσεις στο βουνό. Βάλε και την ατέρμονη προσμονή για το πότε επιτέλους θα ανοίξουν τα χιονοδρομικά (τα πειράγματα και τα στοιχήματα με φίλους δίνανε και παίρνανε), ε όσο να'ναι μια ανυπομονησία να χειμωνιάσει επιτέλους μας είχε καταβάλει όλους.
Το μόνο κακό με το απότομο κρύο είναι ότι μας έπιασε απροετοίμαστους σε πολλά σημεία. Και όχι δεν αναφέρομαι στην έλλειψη αλατιού για να ρίξουμε στους δρόμους (εντάξει, δεν έριξε και τόσο πολύ χιόνι). Αλλά στο ότι έπρεπε μέσα σε μια μέρα να εξαερώσουμε τα σώματα του καλοριφέρ, που άρχισαν από το μηδέν να δουλεύουν υπερωρίες, να βγάλουμε τα μάλλινα και τα χοντρά πανοφόρια από τις ναφθαλίνες, να προμηθευτούμε ξύλα για το τζάκι, να αγοράσουμε τσάι του βουνού και κάνα μπουκάλι κονιάκ για τη σεζόν και να βγάλουμε τα γεμιστά κι άλλα καλοκαιρινά πιάτα από το εβδομαδιαίο μενού. Μας έβαλε όλους στο τριπάκι να πάθουμε αμόκ με τις κρατήσεις σε ορεινούς προορισμούς για τις γιορτές. Μας έστειλε στα μαγαζιά για καινούρια σκουφιά και γάντια. Από την άλλη,, όμως έδωσε ώθηση στις συνεστιάσεις στα σπίτια (εντάξει, ο Δεκέμβριος έχει και τις άπειρες ονομαστικές εορτές), έδωσε την πολυπόθητη αφορμή να στολίσουν ακόμα και οι πιο βαριούληδες και περισσότερο από ποτέ ενέπνευσε σε όλους μια παρείστικη διάθεση, δημιούργησε την ανάγκη για some serious χουχούλιασμα. Άσε δε το ότι επιβεβαίωσε σε όλους την πεποίθηση πως (όπως λέει η λαϊκή ρήση) κάνει κρύο, καιρός για δύο. Συνεπώς, παρά τα "τεχνικά" ζόρια που συνέπαγεται, δεν μπορούμε παρά να αναφωνήσουμε "Καλώς ήρθες, Χιονιά!!!". Η υπογράφουσα, τα κατά τόπους χιονοδρομικά κέντρα, οι πετρελαιάδες και οι ξυλάδες σε προσμένανε :-) Φιλιά.

A telephone surprise

Είναι απίστευτο το τι επίδραση μπορεί να έχει στη διάθεση σου ένα τηλεφώνημα. Να χτυπάει το κινητό και στην οθόνη να βλέπεις το τελευταίο όνομα που θα περίμενες να εμφανιστεί ως "καλών". Να απαντάς χωρίς δεύτερη σκέψη και για τα επόμενα λεπτά και για όσο διαρκέσει η συνομιλία να χαμογελάς σαν χαζοχαρούμενο, η καρδιά σου να χτυπάει υπερωρίες και να κινδυνεύεις να πάθεις υπερ-οξυγόνωση. Και για την επόμενη ώρα μετά την κλήση να έχεις αποσυντονιστεί πλήρως, να μην μπορείς να δουλέψεις, να μην μπορείς να συγκεντρωθείς, να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Άντε να καταφέρεις να πάρεις την κολλητή σου και να της πεις "μάντεψε ποιος με πήρε μόλις τηλέφωνο" και μετά να τρέξεις στο μπάνιο να βάλεις το κεφάλι κάτω από τη βρύση να συνέλθεις. Μου συνέβει πριν λίγο. Ακόμα στάζει το μαλλί... πλάκα κάνω.
Δεν είναι απίστευτο όμως; Είναι το αντίθετο από αυτό που έγραφα στις "μεγάλες προσδοκίες", γιατί εδώ μιλάμε για κάτι απρόσμενο, κάτι εντελώς out of the blue and to quote my kolliti, "καλά στον ύπνο του σ'έβλεπε;" Δεν ξέρω ειλικρινά πώς του ήρθε, εντάξει μου είπε εκεί μια δικαιολογία για το πώς και με θυμήθηκε κι είπε να πάρει να δει τι κάνω, αν ζω ή αν πεθαίνω. Εντάξει, κάνα καλό νέο ήθελε να μάθει προφανώς ο χριστιανός, γιατί σε αυτό το μάταιο κόσμο bad news travel fast. Μπορεί βέβαια ούτε κι αυτό, μπορεί να ήταν κολλημένος στην κίνηση κι αντί να ρίξει καμιά πασιέντζα να περάσει η ώρα είπε να ρίξει ένα τηλέφωνο. Η πολύ απλά, μπορεί να ήθελε να καλέσει άλλη Έφη, του βγήκα εγώ, που απάντησα μέσα στην καλή χαρά και ντράπηκε, με άκουσε και κάπως κι είπε να το σώσει. Who cares? Δε με απασχολεί, ρε αδερφέ γιατί πήρε. Έκατσε η φάση και πήρε. Ωχοουυυυυυύ ζόρι τώρα να μάθουμε τα πώς και τα γιατί...
Το θέμα είναι ότι χάρηκα πάρα πολύ. Ήταν από αυτά τα μικρά πράγματα που κανείς άλλος δε δίνει σημασία, αλλά για μένα they make all the difference in the world. Είναι όπως όταν αναπάντεχα βρίσκουμε το ζευγάρι μιας κάλτσας που το ψάχναμε μήνες, ή το χαμένο σκουλαρίκι που είχε παραπέσει πίσω από τον καναπέ (κι ευτυχώς δεν το ρούφηξε η χούβερ). Είναι όπως όταν έχεις φάει σε ένα εστιατόριο και σου προσφέρουν δωρεάν το brownie και το lemoncello. Είναι όπως όταν παίρνεις το εκκαθαριστικό κι έχεις επιστροφή φόρου. Δεν έτρεφες ελπίδες, το όλο θέμα το'χες καταχωνιάσει στο πίσω μέρος του μυαλού σου και η ζωή συνεχιζόταν ακάθεκτη. Και ξαφνικά σου σκάει το kinder έκπληξη, έτσι σαν πρόωρο Χριστουγεννιάτικο δώρο.
Και δε λέω πως είναι κάνα φοβερό γεγονός να σε πάρει κάποιος από τα παλιά, είναι όμως πολύ γλυκό και πολύ εμψυχωτικό. Χωρίς να περιμένεις κάτι από αυτό το τηλεφώνημα, χωρίς αξιώσεις, χωρίς προσδοκίες. Μια μικρή κίνηση, μια τόση δα υποχώρηση στον τεράστιο εγωισμό που κουβαλάμε όλοι μας, ένα διάλειμμα από τη μαλακία που μας έχει βαρέσει κατακέφαλα και μας έχει αποξενώσει, μας έχει αποκόψει από ανθρώπους που κάποτε σήμαιναν πολλά για μας. Κακά τα ψέμματα, ό,τι και να σου έχει κάνει ο άλλος, όταν έχει περάσει τόσο μεγάλο διάστημα από την τελευταία φορά που μιλήσατε, όσο κι αν βριστήκατε, όσο κι αν στενοχωρηθήκατε, όσες φορές κι αν τον διαολοστείλατε κι υπσχεθήκατε στον εαυτό σας πως δεν ξανασχολείστε με την πάρτη του, είναι ανθρώπινο να  σκιρτήσει η καρδιά, να πεταρίσει το μάτι, να φουσκώσουν τα πνευμόνια όταν σε ξαναπάρει τηλέφωνο. Απλά, θέλει ηρεμία, βαθιές ανάσες και ψυχραιμία. Ένα τηλεφώνημα είναι στο κάτω κάτω, μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα. (άσε που δεν ήταν κι αιγόκερος) Φιλιά.

Φοβού τους κέρατα φέροντες

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα κι άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους τα συμπαθητικά αγιοβασιλιάτικα σκουφάκια και οι στέκες για το κεφάλι με τα κερατάκια του Τάρανδου. Αυτά σε συνδυασμό με το ότι σε λιγότερο από 20 μέρες μπαίνουμε και στο ζώδιο του Αιγόκερου, παναγία μου, μου προκαλούν σύγκρυο. Πραγματικά, οτιδήποτε σε "κερατούκλη" μου προκαλεί πολύ αρνητικά συναισθήματα, κυρίως τη μανία  να πάρω δρόμο όσο γίνεται πιο γρήγορα και πιο μακριά. Κι εντάξει, δεν είμαι καμιά φανατική των ζωδίων, ούτε πιστεύω στις μελλοντικές προβλέψεις, θεωρώ ότι τη μοίρα μας την ορίζουμε μόνοι μας. Αλλά, έχοντας γνωρίσει κόσμο και κοσμάκη στα 33μου, μπορώ με άνεση να πω ότι δεν πρόκεται για ανθυποβολή όταν εντοπίζεις κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα σε ανθρώπους με το ίδιο ζώδιο. Οι προσωπικές μου στατιστικές συγκλίνουν όλες στο συμπέρασμα ότι όταν εφεξής συναντάς Αιγόκερους, πρέπει να λες μια δικαιολογία και να εξαφανίζεσαι από προσώπου γης. Γιατί αν κάνεις το λάθος και αφεθείς, το έγκλημα είναι προδιαγεγραμμένο.
ΟΚ, έκανα προσφάτως μια κουβέντα με ένα φίλο ότι όλα αυτά περί ζωδίων είναι αηδίες και κουραφέξαλα και έως ένα βαθμό συμφώνησα. Ωροσκόποι, ανάδρομοι, συναστρίες και πράσσειν άλογα. Μέσα μου όμως ήξερα πως ό,τι και να μου 'λεγε για να με πείσει πως δεν υπάρχουν κοινές συμπεριφορές και γνωρίσματα, δεν υπήρχε περίπτωση να μου βγάλει από το μυαλό πως τόσα χρόνια έχω εισπράξει τα ίδια σκατά από όλους τους τράγους και τις κατσίκες. Να μου πεις, και τα κριάρια κερασφόρα είναι, όμως μην ξεχνάμε πως πρόκειται για πρόβατα και δεν είναι τυχαία η πραότητα που διέπει όσους Κριούς έχω γνωρίσει. Αυτοί τα κέρατα τα έχουν μόνο για το θεαθήναι και να λένε πως κάτι κάνουν στον τομέα της δυναμικής και της αποφασιστικότητας. Οι Αιγόκαιροι, από την άλλη, έχουν τα κέρατα και τη μορφή του Βελζεβούλ. Και τις ιδιότητες του, φυσικά, που δεν είναι άλλες από το να παρουσιάζονται σαν τους πιο ελκυστικούς κι ενδιαφέροντες ανθρώπους, να σε παρασύρουν με τα θέλγητρα τους στην ακολασία και μετά να εξαφανίζονται γελώντας σαρδόνια εις βάρος σου.
Και δεν αναφέρομαι μόνο σε άνδρες, γιατί κι οι ελάχιστες γυναίκες κάτω από αυτό το ζώδιο, έχουν πολλάκις καταφέρει να με βγάλουν έξω από τα ρούχα μου. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι όλους κι όλες τις λάτρεψα σε μέγιστο βαθμό.  Τις φίλες Αιγοκερίνες τις έκανα ινδάλματα και τους άνδρες Αιγόκερους τους ερωτεύτηκα παράφορα, τους θεοποίησα. Κι όλοι τους με απογοητεύσανε οικτρά, με πονέσανε, με άφησαν στα όρια της κατάθλιψης με τη συμπεριφορά τους, την ασυναισθησία τους, τον εγωισμό, το σταρχιδισμό τους. Αυτάρεσκα άντλησαν όλη την αγάπη που τους έδειξα, εκμεταλλεύτηκαν όλη τη αδυναμία μου και το χειρότερο απορούσαν που δεν ήμουν ικανοποιημένη με τα ψίχουλα στοργής κι ενδιαφέροντος που μου έδειχναν όταν ήταν στα μεγάλα τους ντουζένια. Τρεις παιδικές φίλες (μία στο δημοτικό, δύο από το Γυμνάσιο-Λύκειο) και τέσσερις σύντροφοι στο βιογραφκό με το συγκεκριμένο ζώδιο, επτά κανονικοί οδοστρωτήρες που πέρασαν, ισοπέδωσαν κι αποχώρησαν, χωρίς οίκτο.
Να πω βέβαια την πικρή αλήθεια, δεν αποχώρησαν μόνοι τους, αλλά όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι, τους έβγαλα όλους ανεξαιρέτως προτεινόμενους εγώ. Γιατί, κατά κάποιο τρόπο, ενώ κάθε φορά με εντάσεις, συγκρούσεις, παρεξηγήσεις και διαφόρων άλλων ειδών τσαλίμια και τερτίπια με κάνανε ρετάλι και με πετούσαν σαν στυμμένη λεμονόκουπα, μετά από λίγο γυρνούσαν όλοι/ες γιατί ξέρανε πως μπορούσα να αντέξω κι άλλο. Και ξανά τα ίδια από την αρχή, εγώ να δίνω κι εκείνοι με τα βλοσηρά τους κέρατα να με εμβολίζουν και να με στέλνουν στο απόσπασμα. Εγώ να συγχωρώ, να δίνω ελαφρυντικά για την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά τους, για την ασυνέπεια που διέκκρινε όλους κι όλες τους ανεξαρτήτως, να τρέφω ελπίδες πως θα αλλάξουν και θα σταματήσουν κάποια στιγμή να σκέφτονται μόνο την πάρτη τους και πως θα επιστρέψουν λίγη από την αγάπη που εισέπραταν από μένα. Καλά σκατούλες. Κάθε φορά έτρωγα τα μούτρα μου μέχρι που για όλους τους ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και με προσωπική υπερ-προσπάθεια (η καρδούλα μου το ξέρει) σηκώθηκα και πήρα των οματιών μου.
Δεν ξέρω πόσο ανόητο ακούγεται για έναν υπέρμαχο της λογικής και του ρεαλισμού να διακατέχεται από σύνδρομο καταδίωξης ανθρώπων που ανήκουν σε συγκεκριμένο ζώδιο. Αλλά, πώς να το κάνουμε, όταν στις 2 πιο αγαπημένες κολητές η μία και στους 5 πιο αγαπημένους συντρόφους οι 4 ήταν αιγόκαιροι, κάτι πρέπει να μου λέει για τις επιλογές μου. Άσε που ακόμα μου συμβαίνει να αναρωτιέμαι αν για κάθε καινούριο άνθρωπο που γνωρίζω κι υπάρχει χημεία από το πρώτο δευτερόλεπτο, αν έχω πέσει στα δίχτυα πάλι κανενός "κερατά". Γιατί, αυτές οι σκληρές εκφύσεις της κεφαλής σε μαγνητίζουν πριν προλάβεις καν να αντιδράσεις, σε αιχμαλωτίζουν και άντε μετά να μαζεύεις (πάλι) τα κομμάτια σου. Δρόμοοοοο λοιπόν.

Μαμόθρεφτη κοινωνία

Χθες είδα τον Κυνόδοντα, με μεγάλη καθυστέρηση το ομολογώ, αλλά πού να βρεθεί χρόνος να κάτσεις με την ησυχία σου σπίτι να δεις μια ταινία της προκοπής. Η ταινία ήρθε καπάκι σε μια συζήτηση που είχα προσφάτως για τους μπούληδες και τα μαμόθρεφτα, που κατακλύζουν την κοινωνία μας. Πέρα από το ότι είναι ταινία εντελώς κουκουρούκου και γυρισμένη με έναν περίεργο τρόπο (πολλά out of focus καρέ), μου φάνηκε πολύ to the point, γιατί αντικατοπτρίζει πολύ πετυχημένα την ελληνική οικογένεια, που πλέον κακά τα ψέματα έχει φτάσει σε σημείο αυτισμού, με την υπερπροστασία, την υπερβολή, την κατρακύλα, την κατάντια. Ακούγομαι αυστηρή ε; Πώς να μην είμαι, ρε παιδιά, όταν ο μισός κόσμος γύρω μου είναι πάνω από 30χρονών και μένουν ακόμα με τη μανούλα και τον πατερούλη, έχουν βρει τη βολή τους και δεν τους νοιάζει να αυτονομηθούν, να φύγουν από το καβούκι, να φάνε τα σκατά στη μάπα (από το να τρώνε γονείς στη μάπα, καλύτερα τα σκατά) ή τέλοσπαντων να ζήσουν.
Δηλαδή, έλεος, με τους 30something που προτιμάνε το καθεστώς ελέγχου, επιβολής όρων, προγράμματος, συνηθειών από το να είναι ανεξάρτητοι, να έχουν το χώρο τους, να μπαίνουν και να βγαίνουν όποτε γουστάρουν, να τρώνε ό,τι θέλουνε, να αφήνουνε όλα τα φώτα ανοιχτά, να πετάνε τα ρούχα τους στο πάτωμα, να μην πλένουν ποτέ τα πιάτα, να φέρνουν σπίτι όσες γκόμενες θέλουν, να κάνουν πάρτυ, να κλειδαμπαρώνονται στην ησυχία τους, να ορίζουν βρε αδερφέ τη ζωή τους. Θέλουνε τη μανούλα να τους πλένει, να τους καθαρίζει, να τους ταϊζει, να τους φιλάει το βράδυ στο μέτωπο πριν πάνε για ύπνο, τον πατερούλη να τους πληρώνει όλα τα πάγια έξοδα (ΔΕΗ, νερό, τηλέφωνα, κοινόχρηστα, σούπερμάρκετ) κι εκείνοι απλά να μην κουνάνε το δαχτυλάκι τους. Α και φυσικά, το μισθό τους τους να τον δίνου τον μισό στη δόση του πανάκριβου αυτοκινήτου (εμ βέβαια, άμα έχεις τα πάντα πληρωμένα από γονείς, είναι δυνατόν να μη σου περισσεύουν λεφτά για Porsche;) και τον άλλο μισό στην καλοπέραση, ρούχα, τσιγάρα, καφέδες, ξύδια.
Σόρρυ, αλλά δε θα πάρω. Και προφανώς δε θα πάρουν ούτε κι αυτοί, γιατί μόνο εξηγείται το γεγονός ότι έχει γεμίσει ο τόπος με ευθυνόφοβους, με ανίκανους να σταθούν στα πόδια τους και με εντελώς κότες. Γιατί, όταν έχουν καλομάθει στη μασημένη τροφή γιατί να μπούνε σε ταλαιπωρίες και περιπέτειες; Γι' αυτό κι έχουμε πήξει στους αναποφάσιστους και σε ανθρώπους που δεν κάνουν βήμα μπροστά αν δεν τους κρατάει η μανούλα από το χέρι. Και για αυτό οι περισσότερες γυναίκες παραπονιούνται ότι οι άνδρες δε θέλουν να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια. Μωρέ χαζοί είναι, να φύγουν από τα έτοιμα και να πάνε να βάζουν από την τσέπη τους; Κάτσε εσύ κυρά μου να περιμένεις πότε ο άλλος θα καταφέρει να ενηλικιωθεί (πνευματικά, οικονομικά) για να σε αποκαταστήσει και προς το παρόν συμβιβάσου με ξεπέτες τα Σαββατοκύριακα στο εξοχικό.  Λεφτά υπάρχουν μόνο για να σε πάει σινεμά, άντε και στα μεγάλα κέφια να σε βγάλει έξω για φαγητό (στα πολύ μεγάλα κέφια ή άν έχει πάρει καμιά προαγωγή).
Εντάξει, θα μου πεις είναι η κρίση τώρα, τα πάντα στοιχίζουν, πού να φύγει ο άλλος από την οικογενειακή εστία, να βρίσκει διαμέρισμα, να το χρυσοπληρώνει, να έχει έξοδα, εφορίες, ίκα, σύκα.
Εδώ λέει ακόμα και κόσμος που έμενε μόνος γυρίζει σιγά σιγά στο πατρικό για να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές δυσχέρειες. Δικαιολογίες. Αν πραγματικά θες να είσαι ανεξάρτητος αλλά να γλιτώσεις λεφτά υπάρχει τρόπος, νοίκιασε φτηνότερο διαμέρισμα, πάρε αμάξι με μικρότερες δόσεις, βγάλε κάρτα πολλαπλών διαδρομών στα ΜΜΜ, κόψε το delivery, τα ουίσκια, το κάπνισμα. Αλλά, είμαι πεποισμένη, το θέμα δεν είναι τα λεφτά. Το θέμα είναι να μην κουράζονται, να μην καταβάλλουν τον ελάχιστο κόπο, να κάνουν τα πάντα στις πλάτες των γονιών. Γι'αυτό και δεν κόβουν τον ομφάλιο λώρο. Και καταντάνε φλώροι, μπούληδες και μαμάκηδες (άνδρες-γυναίκες, το ξεκαθαρίζω). Γιατί το να βγάλουν τον δεξί κυνόδοντα και να μπορέσουν να περάσουν το φράχτη θέλει ΜΟΝΟ κότσια και δυστυχώς δεν τα'χουν.Φιλιά.

Θέμα timing

Από μικρή είχα αντιμετωπίσει κι εγώ κάμποσες φορές το εξής πρόβλημα: γνώριζα τη μια μέρα ένα αγόρι και την επόμενη μέρα μου άρεσε τρελλά ο κολλητός του. Ο οποίος πάντα θα ήταν κοιτάζετε και μην αγγίζετε, πάντα θα ήταν πιο συναρπαστικός, πιο ενδιαφέρων, πιο sexy, πιο αστείος, αλλά θα ήταν απαγορευμένος καρπός. Κι εννοείται, πως η ζωή το 'φερνε έτσι ώστε ο κολλητός να γουστάρει κι αυτός, να φλερτάρει διακριτικά και να πετάει σε σένα τη μπάλα να κάνεις παιχνίδι, γιατί αυτός κωλυόταν από την αδελφική αλληλεγγύη. Το πόσες φορές έφτασα να σκέφτομαι "fuck πόσο κακό timing έχουμε εμείς οι δύο" δεν περιγράφεται. Αντιστοίχως, μου έχει τύχει να μου την πέσουν στεγνά τύποι οι οποίοι μόλις έχουν αρχίσει να βγαίνουν με δική μου κολλητή και να μου λένε την ατάκα "γιατί να μη γνωρίσω εσένα πρώτη;" Εντάξει, το ερώτημα είναι ρητορικό, αν ήταν όλοι να γνωρίζαμε με τη μια τον έρωτα της ζωής μας και να κάναμε αμέσως κλικ, μάλλον τα πράγματα θα ήταν πολύ βαρετά.
Και προς τι η πρεμούρα με τους ανεκπλήρωτους έρωτες, θα μου πεις... Έτυχε χθες να πέσει το μάτι μου πάνω σε ένα κείμενο από άλλη blogger που βρέθηκε να αναρωτιέται γιατί πάντα αισθάνεται πως θέλει να είναι με το εκάστοτε αγόρι της κολλητής της, και βάλε πως η κολλητή της τους άλλαζε τους άνδρες σαν τα πουκάμισα. Εντάξει, είμαι σίγουρη πως ορισμένοι θα σκέφτονται πόσο pathetic στάση ζωής είναι αυτή και πόσο loser είναι η κοπέλα. Ένδεχομένως κι εγώ να σκεφτόμουν έτσι και να έλεγα πως είναι μια από τις ανθρώπινες αδυναμίες να επωφθαλμιούμε πράγματα που δεν είναι δικά μας. Το θέμα όμως στην προκειμένη δεν είναι ότι η τύπισα το έκανε από ζήλεια ή από φθόνο, ή τελοσπάντων από κάποια κατινίστικη διάθεση να φάει τον άνδρα της αλληνής, απλά της συνέβαινε συχνά να νιώθει φοβερή έλξη και συν ότι τις περισσότερες φορές έβρισκε και ανταπόκριση. (στο σημείο αυτό, να βάλω μια σημείωση να πω στην κοπελιά να στείλει μήνυμα στο Μίλα μου βρώμικα της Κοντοβά).
Προσωπικά δε μου έχει τύχει ανάλογη περίπτωση, ίσως επειδή είμαι εγωίστρια, ίσως επειδή θέλω τα δικά μου να είναι μόνο δικά μου και να μη μοιράζομαι, ίσως επειδή οι γονείς μου με έχουν μάθει να μη ζηλεύω τίποτα από τους γύρω μου και να κάνω τα κουμάντα μου να έχω τις δικές μου επιτυχίες, ίσως επειδή πολύ απλά ξενερώνω όταν στο παιχνίδι εμπλέκεται κι άλλη γυναίκα. Δεν ξέρω, δεν έχω ποτέ μα ποτέ αισθανθεί έλξη για γκόμενο φίλης μου, αδερφής μου, ξαδέρφης, συναδέρφου.  Όλοι τους μπαίνουν αυτομάτως σε status brotherhood, μην πω έως και πλήρους αδιαφορίας. Ακόμα και σε φάση μέσα σε μπαρ να έρθει τύπος να μιλήσει πρώτα στην επίσης single κολλητή μου, γυρνάω πλάτη και τους αφήνω στην ευχή του Θεού, και τίποτα να μη γίνει ανάμεσα τους ποτέ, ο εν λόγω κατατάσσεται στην κατηγορία "δεν ασχολούμαι".
Το αντίθετο όμως σκηνικό, όπως προανέφερα κι εγώ το έχω ζήσει ουκ ολίγες φορές. Κι εκεί τα πράγματα είναι ζόρικα. Και αν είσαι ήδη με τον έναν και μετά γυαλίσεις του κολλητού, όλα είναι straightforward, το κάνεις γαργάρα, το πνίγεις εντελώς, του κάνεις και του αλλουνού την ξήγα να μη σε ξεσηκώνει κι από μακριά κι αγαπημένοι. Γιατί, εντάξει είπαμε, την πουτάνα πολύ αγάπησαν, τη μοιχαλίδα όμως ουδείς. Αν είσαι σε σχέση και είσαι σοβαρή, πολύ απλά δεν πρέπει να σε απασχολεί τίποτα και κανείς άλλος πέραν από το αμόρε σου. Αλλιώς είσαι για τον πούτσο και ως τέτοια θα σε αντιμετωπίσουν όλοι. Όταν όμως δεν είσαι με κανέναν τους και πολύ απλά τους γνωρίζεις με διαφορά φάσεως, αλλά το δέκα το καλό είναι αυτός που ήρθε δεύτερος, εκεί είναι τα βάζεις με την τύχη σου. Να μου πεις, η ζωή είναι μικρή και εμπόδια στην ευτυχία σου δεν πρέπει να βάζεις κι από μόνος σου.  Να τα γράψεις λοιπόν στα παπάρια σου και να διαλέξεις το πεπρωμένο σου. Κι αν ο πρώτος στενοχωρηθεί... tough luck, κερδίζει ο καλύτερος, όχι ο γρηγορότερος. Η μήπως η ευθιξία και η συνέπεια πρέπει να μας κρατάνε δέσμιους, και για να μην έχεις ενοχές απέναντι στον πρώτο, να διαλέξεις αυτόν και να στείλεις αδιάβαστο το "πακέτο"; Κόλλησες τώρα ε; Προσωπικά, επιλέγω (κι έχω όντως επιλέξει στο παρελθόν) την αποχή. Σηκώνομαι και φεύγω και δεν κάνω χωριό με κανέναν. Γιατί, αν τελικά ενδώσεις στο δίλημμα και καταλήξεις με κάποιον από τους δυο, μια ζωή θα αναρωτιέσαι αν διάλεξες τον σωστό. Ελπίζω καλή μου, να σε κάλυψα. Φιλιά.

Βαφτίζεται ο δούλος του Θεού

Οι επετειακοί εορτασμοί έλαβαν τέλος την Κυριακή 07 του μηνός. Άντε, καιρός τους ήταν, γιατί μας βγήκε και ολίγον τι χρυσό αυτό το Σαββατοκύριακο. Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά χορέψαμε, την ψήφο μας τη ρίξαμε, νονά εγίναμε και πνευματικό φως μεταδώσαμε. Πόσο άλλο να αντέξω η γυναίκα. Νομίζω έπαθα overdose κοινωνικότητας και χρειάζομαι επειγόντως ένα spiritual retreat. Γιατί, ο ύπνος δεν είναι αρκετός, το δοκίμασα την Κυριακή το βράδυ που έπεσα ξερή από τις 21.30, αλλά και πάλι ξύπνησα χθες νιώθοντας τόσο κουρασμένη, τόσο ταλαίπωρη, που τρόμαξα όταν είδα και τη μάπα μου στον καθρέπτη. Καμία σχέση με τη φάτσα του Σαββάτου, με την τεχνητή λάμψη που είχε προσδώσει το μακιγιάζ που επιμελήθηκε η babyjinx και τη χορηγία της colgate που έκανε το στόμα μου να πάθει αγκύλωση από τα χαμόγελα έμπροσθεν του φωτογραφικού φακού. Τα μπράτσα μου πονούσαν λες και έκανα άρση βαρών, τα ποδαράκια ήταν ελαφρώς ταλαιπωρημένα από τα καινούρια παπούτσια και το στομάχι μου υπενθύμιζε εντόνως ότι δεν αντέχει άλλη κατανάλωση αλκοόλ.
Η εμπειρία ήταν μοναδική, τουλάχιστον για μένα, που έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί με προσήλωση κι ευλάβεια (τρομάρα μου) την κατήχηση και τη θεία λειτουργία. Ποιος θα το λεγε, εγώ η πλέον αθεόφοβη κι ασεβής θα καθόμουν ήρεμη και λουφαγμένη, να δηλώνω πως αποτάσσομαι το Σατανά και πως συντάσσομαι με το έργο και το λόγο του Θεού. Φωτιά να με κάψει. Ακόμα κι ο κουμπάρος με κοιτούσε έκπληκτος, σου λέει, πάει, τη χάσαμε την κουμπάρα, την έχει ακούσει dolby από τα λιβάνια και τα θυμιατά. Και βάλε, ότι παράλληλα κρατούσα στην αγκαλιά μου το Θοδωρούλη, ο οποίος είχε μια μανία με το σκουλαρίκι μου και το τραβούσε με λύσσα, να μου ξεριζώσει το αυτί και να το βάλει στο στόμα του. Τι είναι κι αυτό με τα παιδάκια, που όλα θέλουν να τα φάνε. Σε ανύποπτη φάση που τον είχε ο μπαμπάς του αγκαλιά, άρπαξε το μαρτυρικό από το πέτο και πήγε να το καταπιεί όλο, μαζί με την καρφίτσα. Καλά που' χα το νου μου και έδρασα ακαριαία, αλλιώς θα 'χαμε δράματα. Συν ότι τραβούσε το μικρόφωνο από τον ιερέα, συν του ότι την ώρα που διάβαζα το Πιστεύω μου τραβούσε το βιβλίο (λες να ξερε κάτι το μωρό, του στυλ ρε νονά άσε τα ψόφια αφού ΔΕΝ πιστεύεις).
Μετά το μυστήριο, τις καθιερωμένες πόζες για τους φωτογράφους, τις χαιρετούρες και την ευχή που άκουσα τουλάχιστον επί 100 φορές ("άντε, τώρα και στη βάφτιση του δικού σου μωρού" - στην οποία φυσικά απήντησα άλλες τόσες φορές "ότι με τον Κρίνο δε συλλαμβάνουν οι γυναίκες") μαζευτήκαμε σε ένα πολύ όμορφο και καλαίσθητο χώρο να γιορτάσουμε και τα πρώτα γενέθλια του bebe. 'Ηταν τελικά ένα party εντελώς παιδική χαρά, καθώς επί μιάμισι ώρα ο βαριεστημένος dj έπαιζε όλο το playlist από τα Ζουζούνια, τους Mazoo and the Zoo, τα Παπάκια και τα χιτάκια της Πολυξένης. Με έκπληξη διαπίστωσα πως ακόμα και ο κολλητός μου τα ήξερε όλα τα τραγουδάκια. Τι να πω, το πολύ Star - Alter βλάπτει σοβαρά την υγεία. Κάθε ροτόντα κι από ένα καροτσάκι με μωρό, η animatrice είχε μαζέψει γύρω της τουλάχιστον 15 πεντάχρονα, παντού πεταμένες πιπίλες και στα τραπέζια κι από ένα μπιμπερό ή ένα βαζάκι με φρουτόκρεμα. Δεν ξέρω, αλλά για τις τέσσερις ώρες της δεξίωσης αισθάνθηκα σαν εξωγήινος. Και νομίζω και οι δικοί μου, που ήταν το μόνο τραπέζι καλεσμένων χωρίς μωρό.
Άρχισα να κατεβάζω τα κρασιά και τις σαμπάνιες με το κιλό, κάτι σαν τη Julia Roberts στο γάμο του καλύτερου της φίλου. Η κατάσταση σήκωνε πολύ αλκοόλ. Τόσο, ώστε να μου δώσει και το κουράγιο να σύρω και το χορό, σε μια φάση που η μουσική έκανε ένα διάλειμμα από τα ζωάκια, την αλφάβητο και τα μπεμπεκίσματα. Ο dj συνενοημένος, έριξε έναν Πάριο, ε και όσο να΄ναι τιμής ένεκεν, βγήκε από μέσα μου η νησιώτικη περηφάνεια, μου δώσανε και μια μαντίλα... Yeehaaaa. Αλλά ώς εκεί, μην ξανοιγόμαστε. Μέχρι ενός σημείου τα καραγκιοζιλίκια. Για μεγαλύτερη διάρκεια στο show μου, χρειάζεται πολύ παραπάνω προσπάθεια. Την οποία κατέβαλλα πολύ αργότερα, αλλά καμία σχέση με τη βάφτιση. Ναι, γιατί η μέρα μπορεί να ήταν αφιερωμένη στο βαφτησιμιό, αλλά ήθελε κι η νονά λίγο κανάκεμα. Και τι καλύτερο, από το να πάρω σβάρνα τη νυχτερινή ζωή της Αθήνας, να πάρω τις απαραίτητες δόσεις μου από Γιαννάκη Περιπατητή και να κλείσω πανηγυρικά τη μέρα πίνοντας το τελευταίο στον Αντωνάκη. Εμ πώς, ή γιορτάζουμε ή κολλάμε μπρίκια. Και μετά, να νιώθω επειγόντως την ανάγκη να εγκλειστώ για μια βδομάδα στο The Priory. Άξιαααααα

The final countdown

Παραμονή της βάφτισης και όλα φαίνεται να έχουν τακτοποιηθεί. Ρούχα & παπούτσια μωρού: check, λαμπάδα, κουτί & παρελκόμενα: check, πιστοποιητικό ορθόδοξης πίστης από ΚΕΠ: check, φόρεμα και δωδεκάποντα peeptoe νονάς: check, εργασίες beauté νονάς (κομμωτήριο, manicure, pedicure, waxing, lashes): check, RSVP προσκεκλημένων: check. Μένει σήμερα να βάλω μπαταρία στο baume, να παραλάβω την καπαρντίνα από το καθαριστήριο και να αγοράσω ένα μπουκάλι Άλτις. Και μετά να γυρίσω σπίτι και να σωριαστώ μέχρι αύριο το πρωί, γιατί είμαι ήδη ρετάλι. Δηλαδή, να μου το'λεγε κάποιος ότι το να βαφτίσω ένα παιδάκι θα ήτο τόσο ψυχοφθόρο, πραγματικά θα είχα αναθεωρήσει και δε θα απέτεινα προσφορές δεξιά κι αριστερά. Εντάξει, πολύς κόσμος τα περνάει αψήφιστα όλα αυτά και δεν τους αδικώ, μακάρι να ήμουν less of a perfectionist. Και ναι, παραδέχομαι πως δεν είναι και κάνα γεγονός άξιον να ασχολούμαστε 24/7. Απλά, είμαι εκ φύσεως αγχώδης, γι'αυτό και τα είδα κωλυόμενα.
Καταρχάς, να ομολογήσω πως μερίδιο στην ευθύνη έχω κι εγώ που μόνη μου έκανα τα εύκολα δύσκολα. Θα μπορούσα εξ αρχής να έχω ακολουθήσει την πεπατημένη πολλών κουμπάρων που λένε στους γονείς διαλέχτε εσείς τα πάντα κι εγώ απλά θα φέρω το πορτοφόλι. Οι περισσότεροι άνδρες φίλοι μου έτσι κάνανε, είπανε στη μάνα του εκάστοτε μωρού να "κλείσει" εκείνη τα βαπτιστικά και τα διάφορα και να τους πει το ποσόν να το καταθέσουν στο λογαριασμό. Εντάξει, αυτό μου κάνει λίγο ψυχρό και λίγο κονσερβοποιημένο. Εγώ αφενός έχω στυλιστικές ανησυχίες κι από την άλλη θεωρώ πως χάνεις το νόημα με το είσαι απλά χορηγός της εκδήλωσης. Συνεπώς, λούστηκα συνειδητά το μανίκι της αναζήτησης σταυρού, ρούχων, παπουτσιών, λαμπάδας. Κι εκεί που όλοι λέγανε πως το μόνο εύκολο είναι να μπεις σε ένα Lapin, να διαλέξεις ένα πακετάκι, να πληρώσεις και να φύγεις, εγώ είχα άλλη άποψη. Κι εκεί άρχισαν τα πανηγύρια.
Από την αρχή ήξερα πως δεν ήθελα να αγοράσω στο παιδί κουστουμάκι και να το ντύσουμε σαν κουμπαράκι, ούτε είμαι fan της παραδοσιακής ναυτικής στολής, γιατί το μυστήριο δεν είναι καρναβάλι. Δε μου αρέσουν τα σατέν, τα γυαλιστερά και γενικά τα κουμπαρέξ ρούχα σε κανέναν άνδρα, πόσο μάλλον να τα αγοράσω για τον καινούριο άνδρα της ζωής μου. Ήθελα, λοιπόν, κάτι πιο casual, κάτι που ενδεχομένως το παιδάκι να ξαναφορέσει για κάνα 2-3 μήνες ακόμα και να γίνει τουλάχιστον μια απόσβεση στην επένδυση. Θα είμαι ανειλικρινής αν πω πως οι κουμπάροι μου ενστερνίστηκαν με χαρά τη δική μου κουλαμάρα, αλλά το έκαναν γαργάρα. Τιμής ένεκεν, όμως, έκανα την πρώτη έρευνα αγοράς μαζί με τη μαμά του μωρού, τουλάχιστον να δούμε αν τα γούστα μας στο ύφος πάνε πακέτο. Πήραμε σβάρνα όλα τα καταστήματα με παιδικά ρούχα, καταλήξαμε σε ένα συγκεκριμένο στυλ και φτάσαμε κοντά στο να διαλέξουμε ένα τυποποιημένο συνολάκι. Η μαμά έμεινε με την εντύπωση ότι το θέμα έκλεισε, κι εγώ έκανα του κεφαλιού μου, άρχισα την αναζήτηση για mix and match κατάσταση. Που εν τέλει, μου κόστισε τα διπλάσια.
Το πόσο έτρεξα, το πόσα χιλιόμετρα διένυσα, το πόσα λεφτά χάλασα σε πάρκιγκ πηγαίνοντας από Golden Hall - Γλυφάδα κι από Κολωνάκι - Πειραιά δεν περιγράφεται. Το πόσα τηλέφωνα για να μου βρουν το συγκεκριμένο πουκαμισάκι στο νούμερο του παιδιού από άλλο κατάστημα, το πόσες φορές να πάω  σε όλες τις Καλογήρου να βρω το παπουτσάκι που είχα ήδη εντοπίσει σε κάποιο site και το πόσες ώρες πέρασα στον υπολογιστή για να βρω από πού θα αγοράσω online ένα γαμημένο jockey καπελάκι, εντάξει, δικό μου να 'ταν το μωρό, δε θα 'χα ασχοληθεί περισσότερο. Ας μη μιλήσω για το κοσμηματοπωλείο, που από το καλοκαίρι είχα ξεκινήσει την έρευνα αγοράς για το σταυρό, που ρε πούστη μου, πιο περιττή αηδία για αγοράκι δεν πρέπει να υπάρχει, δηλαδή ποιος άνδρας φοράει τη σήμερον ημέρα το βαπτιστικό του σταυρό, να κάνω εμετό τώρα. Οπότε, κι εκεί όφειλα να κάνω έξυπνη αγορά, να είναι κάτι απλό και unisex που στο μέλλον να μπορεί να το φορέσει η κουμπάρα, μην πάνε και τσάμπα τα λεφτά.
Να μη μιλήσω και για το παραεμπόριο των βαπτιστικών ειδών. Που είναι κάποιες παραδόσεις, την τύχη μου μέσα, που πρέπει λέει να τις τιμάς και σε βάζουν σε ένα λούκι και πρέπει να τα ακολουθείς. Αυτό με τα λαδόπανα, τα κεράκια, τα σαπουνάκια, τα μπουκαλάκια, τα εσωρουχάκια, τα μαρτυρικά, δηλαδή, έλεος, μια βιομηχανία στημένη. Λεφτά να έχεις να χαλάς για πράγματα που η χρήση τους είναι μόνο στιγμιαία και μετά θα αποθηκευτούν ως κειμήλια και θα σκονίζονται στην αποθήκη. Πανάκριβα κι εντελώς ανούσια. Πετσέτα, πετσετάκι, σεντόνι και κουραφέξαλα. Και κάθε πράγμα να ανεβάζει το λογαριασμό ανά 100 ευρώ, γιατί τα έχουν κάνει όλα ταρίφα. Να σου λέει μαρτυρικό που κάνει 2,5ευρώ το καθένα κι εσύ να υπολογίζεις 150 καλεσμένους και να λες δεν τα πίνω 2 μπουκαλάκια στον Αντωνάκη ρε πούστη μου τα 380ευρώ!!! Και το αποκορύφωμα είναι να σε κάνουν σώνει και καλά να δώσεις και θέμα στη βάφτιση, κοινώς να παίρνεις σεταρισμένα πράγματα με χαρακτήρες disney, πρίγκηπες, καραβάκια, αρκουδάκια κι αυτοκινητάκια. Η ιδέα μου είναι ή έχουμε χάσει εντελώς το νοήμα πίσω από το μυστήριο...
Δεν ξέρω, ίσως από την υπερβολική προσπάθεια να παραμείνω πιστή στην κοσμοθεωρία μου που λέει Less is More, κατέληξα να ταλαιπωρηθώ περισσότερο. Γιατί το απλό τελικά αποδείχτηκε πιο ακριβό. Δεν υπήρχαν λιτά πράγματα και όλα έπρεπε να γίνουν ειδικές παραγγελίες για να είναι όσο λιγότερο επιτηδευμένα. Εκεί που όλος ο κόσμος πάει για το μπούγιο, την υπερπαραγωγή, εγώ ήθελα να δώσω δωρικό ρυθμό. Τώρα, αν το τελικό αποτέλεσμα θα είναι και του γούστου των κουμπάρων, θα δείξει σε λιγότερο από 24ώρες. Ο γέγονε, γέγονε. Στην τελική, όπως μου είπε σε ανύποπτη φάση η μαμά, έχουν και το δεύτερο μωράκι να βγάλουν τα απωθημένα τους σε στυλιστικές επιλογές, μπορεί η επόμενη νονά να είναι πιο ανοιχτόμυαλη ή τέλοσπαντων οπαδός του mainstream burberry. Ο φασολάκος πάντως ξέμεινε με την τρελοκαμπέρω νονά φώκια... Ας προσέχαμε!!!