To tip or not to tip?

Προσφάτως είχα μια συζήτηση πάνω στο θέμα του "φιλοδωρήματος" και διαπίστωσα πως μια τόση μικρή λεπτομέρεια είναι ικανή να σε βάλει σε σκέψεις για τους ανθρώπους. Πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζεται αυτή η συνήθεια από τον καθένα μας. Και συνειδητοποίησα πως δεν έχει καμία απολύτως σχέση ούτε το πνευματικό ούτε το κοινωνικό μας background. Με λύπη μου παραδέχομαι πως γνωρίζω πολλά ευκατάστατα άτομα που δεν αφήνουν ούτε σεντ ως πουρμπουάρ. Πουθενά. Ούτε στον καφέ, ούτε στο φαγητό, ούτε στο κομμωτήριο και ούτε λόγος φυσικά στους οδηγούς ταξί. Κι από την άλλη, ξέρω κόσμο που δεν τους περισσεύουν, αλλά ούτε που διανοούνται να σηκωθούν από το τραπέζι χωρίς να έχουν αφήσει το κατιτίς, έστω κι αν είναι είκοσι λεπτά.
Προσωπικά ανήκω στην κατηγορία αυτών που αφήνουν tip. Στους σερβιτόρους, στη μανικιουρίστα, στην κομμώτρια, στον αλλοδαπό που δουλεύει στο βενζινάδικο και μου πλένει το αμάξι, στο delivery boy, στον courier, στο bell boy του ξενοδεοχείου, στα παιδιά της μεταφορικής που μου κουβάλησαν στον τρίτο όροφο έπιπλα, τηλεόραση, χαλιά. Και δεν το κάνω επειδή είμαι large, όχι αγάπες μου, το να είσαι large στις μέρες μας ισούται με το να είσαι μαλάκας (trust me on this, οι large παίρνουν πάντα το τρίτο το μακρύτερο). Το κάνως καταρχάς γιατί έτσι με ανέθρεψαν οι γονείς μου (και κυρίως ο μακαρίτης ο πατέρας μου) και κατά δεύτερον γιατί ξέρω πόση διαφορά μπορεί να κάνει το extra income σε αυτούς που δουλεύουν για τα βασικά. Έχω φίλους σε αυτά τα επαγγέλματα και έχω δει τα ζόρια τους.
Παραδέχομαι ότι το φιλοδώρημα δεν είναι υποχρεωτικό. Σε κάποιες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, είναι σχεδόν θεσμός να αφήνεις ένα 10-15% του λογαριασμού κι ειδικά στους ταξιτζίδες. Στην Τουρκία αν δεν κάνω λάθος το λένε μπαχτσίσι, άσχετα αν στη χώρα μας ο όρος έχει πάρει αρνητική χροιά, ίση με το "λάδωμα". Σε άλλες πάλι χώρες είναι έως και προσβλητικό ή και παράνομο. Η ουσία είναι ότι στη δική μας δυτικού τύπου κοινωνία, το tip είναι customary. Είναι μια μορφή ευχαριστίας για την παρεχόμενη υπηρεσία. Και ως τέτοια, πρέπει να είναι κάτι πηγαίο και όχι αγγαρεία. Δηλαδή, το αφήνεις ως επιβράβευση.
Κι απο εδώ ξεκινάνε οι ενστάσεις μου στις φίλες και τους φίλους που επιχειρηματολογούν κόντρα στο πουρμπουάρ. Όταν μια υπηρεσία δε σε έχει ικανοποιήσει, φυσικά και να μην αφήσεις tip. Αλλά, κάτσε να σκεφτείς καλά το λόγο. Δε σου φταίει ο σερβιτόρος αν το φαγητό δεν ήταν καλό. Το φιλοδώρημα δεν πάει στον chef. Δε σου φταίει ο σερβιτόρος αν ο καφές είναι μάπα, γιατί ο ιδιοκτήτης είναι τσιγγούνης και δεν προμηθεύεται Illy αλλά τη μάπα καφέ από τα Lidl. Άρα, δεν τιμωρείς εκείνους με το να σηκωθείς και να μην αφήσεις δραχμή. Ο σερβιτόρος φταίει μόνο αν δε σε εξυπηρέτησε επαρκώς, αν ήταν αγενής, αν σου κοπάνησε τα σερβίτσια στο τραπέζι, αν σε αγνόησε όταν προσπάθησες να παραγγείλεις. Η κομμώτρια σου φταίει αν σου έκαψε το μαλλί και η μανικιουρίστα αν σου κατακρεούργησε τα πετσάκια. Τα οποιαδήποτε παράπονα που έχεις από μια κακώς παρεχόμενη υπηρεσία οφείλεις να τα γνωστοποιείς στους υπεύθυνους. Δεν παίρνεις το αίμα σου πίσω για το καμμένο φιλέτο από αυτόν που απλά μαζεύει τα ποτήρια. Να έχεις στόμα και να διεκδικείς. Εμένα πάντως αυτό με μάθανε οι γονείς μου και είμαι ευγνώμων.
Το άλλο επιχείρημα που δε δέχομαι επ'ουδενί είναι ότι ορισμένοι δεν αφήνουν tips γιατί απλούστατα αυτοί που παρέχουν την υπηρεσία βγάζουν περισσότερα λεφτά. Ώπα, μια στιγμή. Αν είναι έτσι, σας ρωτάω το εξής απλό: αν οι σερβιτόροι και οι courier βγάζουν τόσα παραπάνω λεφτά, ρε παιδιά, γιατί τότε όλοι μα όλοι οι Ελληνάρες θέλουν να γίνουν στελέχη και managers; Κάτι δεν κάνουμε σωστά τότε. Κι εγώ ο μαλάκας περιμένω να βγάλω λέφτα πουλώντας υφάσματα, δε γινόμουν delivery girl? Ρε δεν πάμε καλά. Ξέρετε πόσα λεφτά παίρνει μια κοπελίτσα που δουλεύει στην καφετέρια; Μπαρμπούτσαλα παίρνει. Είναι ανασφάλιστη, την έχει ο εργοδότης part-time και φυλάει κατουρημένες ποδιές για να τη βάλει στις "καλές" βάρδιες. Στο κομμωτήριο, ξέρετε ότι οι μισές κοπέλες δουλεύουν μέσω ΟΑΕΔ; Όπερ σημαίνει 200ευρώ το μήνα - το λέω με σιγουριά, πάω κάθε εβδομάδα κι έχω φιλικές σχέσεις μαζί τους. Διακόσια ευρώ. Άντε ζήσε εσύ με διακόσια. Α, και η αδερφή μου που έχει beauty salon δίνει τον βασικό μισθό + επιδόματα. Οπότε πού τα είδατε εσείς τα πολλά λεφτά, αδυνατώ να καταλάβω.
Τελοσπάντων, επειδή εδώ στο fwkia γράφω τις δικές μου απόψεις, που δε σημαίνει ότι πρέπει να τις ασπάζονται κι οι υπόλοιποι, θα ολοκληρώσω λέγοντας πως μου κάνει κάτι σε μεγάλη γυφτιά να μην αφήνεις πουρμπουάρ. Θυμάμαι τον πατέρα μου να περιμένει να σηκωθούν όλοι από το τραπέζι για να αφήσει εκείνος tip, ενώ οι λοιποί της παρέας είχανε τσεπώσει τα ρέστα. Δε μας περισσεύανε σαν οικογένεια, αλλά δεν έπαιζε ούτε μία στο εκατομμύριο να μην αφήσει κάτι και μάλιστα πάντα ρωτούσε τη μαμά μου αν είχε αφήσει αρκετά. Δεν είμαι φίλη του Ζαμπούνη, αλλά θεωρώ πως είναι θέμα savoir vivre. Και για να εξετάσω και το άλλο άκρο, ούτε είμαι φίλη της υπερβολής. Το να κάνεις λογαριασμό 100 και να αφήσεις φιλοδώρημα 30 ευρώ μου κάνει κάτι σε επίδειξη. Σαν κάτι κοιλαράδες σπόνσορες που χαρίζουν εκατοδόλαρα στις barwomen, σαν τον Βουτσά που ως Αραβας πρίγκηψ χάριζε ρολεξιές στους γκρουμ του ξενοδοχείου. Κι αυτά γυφτιές είναι. Κι όσο κι αν θαυμάζω Abramovic (προεδράρα της Chelsea), με το που διάβασα πως πήγε με την παρέα του να φάει σε κυριλέ εστιτόριο, έκανε τρελλό λογαριασμό κι άφησε 50,000$ tip, έ όσο να ναι, μια ναυτία, μια αναγούλα μου ήρθε. Παν μέτρον άριστον. Φιλιά.

Baby talk

Η φιλενάδα μου γέννησε την Παρασκευή που έλειπα Ρώμη και πήγα χθες να την επισκεφτώ στο μαιευτήριο. Αφού έφαγα τη φρίκη της κίνησης στο ποτάμι και την περαιτέρω κίνηση σε Αττική Οδό και Κηφισίας λόγω αγώνα ΑΕΚ, έφτασα με την ψυχή στο στόμα στο ΜΗΤΕΡΑ. Για να κοντέψω να παίξω μπουνιές με την αγενέστατη μεγαλοκοπέλα στη ρεσεψιόν της κλινικής. Τη ρώτησα σε ποιο δωμάτιο ήταν η φίλη μου καθώς δεν ήθελα να ενοχλήσω με κλήση στο κινητό, και αφού με τεράστια βαριεστημάρα πληκτρολόγησε ένα-ένα και βασανιστικά τα γράμματα του επιθέτου, με ρώτησε με ειρωνικό ύφος αν έχω κάνω λάθος στο μαιευτήριο γιατί δεν έβρισκε ασθενή με αυτό το επώνυμο. Τι μας λες, βρε στουρνάρι, ήρθα από του διαόλου τη μαμά χωρίς να ξέρω σε ποιο μαιευτήριο γέννησε η φίλη μου; Ζώον, σε πληρώνουνε κιόλας. Αναγκαστικά κάλεσα στο κινητό να μάθω σε ποιον όροφο και ποιο δωμάτιο ήταν η φιλενάδα, κι όσο άκουγε η ρεσεψιονίστ τόσο βουρλιζόταν. Μόλις έμαθα τις πληροφορίες, έσπευσα να πάω προς τις σκάλες, φευ όμως η γαϊδούρα επέμενε πως εφόσον δεν είχα το σωστό επίθετο (?!) έχω κάνει λάθος και να πάω στο ΙΑΣΩ (?!) γιατί όνομα τέτοιο δεν είχε καταχωρημένο. Της απάντησα ευγενικά πως η φίλη μου είχε κάνει τελικά εισαγωγή με το επίθετο του άνδρα της και πως όλα είναι εντάξει κι αν γίνεται να ανέβω επάνω γιατί έχω αργήσει. Όχι, όμως, έπρεπε η τρισάθλια να επιβεβαιώσει ότι όντως υπήρχε το όνομα του συζύγου στα αρχεία της γιατί ήταν πεποισμένη πως έχω κάνει λάθος στο νοσοκομείο!!! Περιττό να πω πως της είπα ένα "δε μας παρατάς χριστιανή μου" και την παράτησα σύξυλη να ωρύεται. Δηλαδή, έλεος. Αλλά, καλά να πάθω που δεν είχα ρωτήσει από την αρχή τα παιδιά για τον αριθμό δωματίου και να είχα ανέβει με τη μία, ήθελα να το παίξω τυπική. Ουστ!
Επί της ουσίας τώρα, το μπεμπίνι της κολλητής είναι πανέμορφο, με πολλά μαύρα μαλλάκια και ροδαλά μπουτάκια. Να μου πεις, έτσι είναι όλα τα μωράκια. Όχι, όλα! Το συγκεκριμένο μωρουλίνι είναι απλά λιμπιστερό. Από αυτά τα μωράκια που φωτογραφίζει η Ann Geddes που θες να τα ζουμπίξεις και να τα φας. Ένα φασολάκι τόσο δα... γαλήνιο. Μια ψυχούλα μια σταλιά. Η φίλη μου κι ο άνδρας της περιχαρείς και τρελαμένοι. Είναι έκδηλο πως η ευτυχία τους ολοκληρώθηκε. Το πόσο χάρηκα με αυτή την οικογενειακή στιγμή, δεν μπορώ να το περιγράψω, σχεδόν ζήλεψα. Κι ακόμα περισσότερο γνωρίζοντας πόσο περιμένανε κι οι δυο τους αυτή τη στιγμή, από την πρώτη μέρα που γνωρίστηκαν. Αν δεν είναι αυτό το νόημα της ζωής, ειλικρινά δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι... Έχουν να δώσουν πολύ αγάπη σε αυτή τη ζωούλα και παρά τα "παραπονάκια" του συζύγου ότι ο νεοαφιχθείς junior του έχει κλέψει την πρωτιά στα χάδια και τη φροντίδα της γυναίκας του, είμαι σίγουρη πως έχουμε να κάνουμε με κλασσική περίπτωση χαζομπαμπά! Να σας ζήσει!
Κι εδώ κάπου οφείλω να εξηγηθώ, για να μην παρεξηγηθώ. Δεν ξύπνησε το μητρικό φίλτρο επειδή πήγα στο μαιευτήριο κι είδα τα "πυρεξάκια" να πηγαινοέρχονται. Τσουκ. Δεν είμαι από αυτές τις γυναίκες που πάτησαν τα 30 (32 φεύγα, τι να λέμε τώρα) και τις έχει πιάσει το άγχος και η κωλοπιλάλα τύπου "εγώ πότε θα γίνω μάνα;" Sorry, αγάπες μου αλλά αυτό για μένα ισούται με τεράστιο εγωισμό κι ανασφάλεια. Αυτές θέλουν να καλύψουν τα δικά τους κενά και κόμπλεξ και σου λένε μ'ένα παιδάκι θα ολοκληρωθώ και όλα θα έχουν κάνει τον κύκλο τους. Ούτε από τις άλλες είμαι, τις βαμμένες και καλά φεμινίστριες, που θέλουν να δουλεύουν 24/7, να βγάζουν big bucks και να παίρνουν τα manolos τους και δεν έχουν χρόνο παρά μόνο για τον εαυτούλη τους. Αυτές ακούνε μωρουδιακά και βγάζουν σπυριά. Νo way. Φυσικά και θέλω να κάνω μωράκια (όχι για να τα μοστράρω με trendy μάρσιππο, ούτε για να ικανοποιήσω γονείς και παππούδες) αλλά θεού θέλοντος και σπέρματος επιτρέποντος, θα τα κάνω όταν το timing είναι σωστό.
Θυμάμαι μια άλλη φίλη μου "μαμά" που μου'λεγε όταν ήμουν 27-28 ότι ποτέ δε θα είναι σωστό το timing, ποτέ δε θα είσαι σωστά προετοιμασμένη, ποτέ δε θα έχεις τη σωστη δουλειά ή τα αρκετά λεφτά που θα σου επιτρέπουν να κάνεις οικογένεια με την άνεση του καναπέ. Δεν αναφέρομαι σε αυτό το timing. Αναφέρομαι στη σωστή στιγμή με το σωστό άνθρωπο. Και η καραμελίτσα ότι οι γυναίκες ξέρουν ότι βρήκανε τον κατάλληλο όταν νιώσουν ότι μαζί του μπορούν να κάνουν οικογένεια, με εκνευρίζει τα μάλα. Ο "the one" για μένα είναι αυτός που μαζί του θα νιώσω πως έχω "κλείσει" ως γυναίκα. Από εκεί κι έπειτα, τα παιδιά θα είναι η ολοκλήρωση, όχι ο αυτοσκοπός. Αλλιώς, έχεις χάσει το παιχνίδι. Θεωρώ βέβαιο πως αρκετές φίλες μου δε συμφωνούν, τους ζητώ συγνώμη, αλλά αδιαφορώ. Ειδικά σε αυτό το θέμα, ο καθένας πράττει όπως νιώθει. Κι εγώ νιώθω πως προτεραιότητα στη ζωή μου είναι να αγαπώ και να με αγαπούν, να είμαι ερωτευμένη (κι ας λένε όλοι πως ο έρωτας χάνεται με την πάροδο του χρόνου) και να έχω συνοδοιπόρο στη ζωή κάποιον που να με θεωρεί τη γυναίκα της ζωής του, όχι απλά μια γυναίκα με καλό DNA για να του κάνει παιδιά. Αν τώρα όλα αυτά φαντάζουν ουτοπικά ή αν σημαίνουν πως θα είμαι μόνη μου πολύ καιρό, so be it. Συμβιβασμούς σε θέματα ζωτικής σημασίας απλά δεν παίζει να κάνω. Αυτά τα αφήνω για εκείνες κι εκείνους που φοβούνται μη μείνουν στο ράφι. Κι όσο για οικογένεια, ουουουουουουου έχω να δώσω άπειρη αγάπη στα ανηψάκια που ανυπομονώ να κάνει η baby jinx. Φιλιά.

Arriverdeci Beyonce

- Posselene?
- Βαγγέεεεεεεεεληηηηηηηηη!!!
- Do you know my name?
- Beyonceeeeeeeeeeee!!!
- Say my name!
- Beyonceeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!
- Say my name, say my name...
Bootylicioussss... Εντελώς. Θεά. Γλυκιά και χυμώδης, σε καμία περίπτωση δεν τη λες χοντρή (τα ποδαράκια και τα χεράκια της ήταν λεπτούλια) αλλά η κυταρίτιδα πήγαινε σύννεφο, έστω και με το μασαζοκαλσόν. Trust me on this, ήμουν πρώτη σειρά στα καθήμενα και αν άπλωνα το χέρι σχεδόν την ακουμπούσα, που λέει ο λόγος. Οι αφέλειες και το ίσιο μακρύ μαλλί όλα τα λεφτά, την Παρασκευή θα πω στη κομμώτρια να με κάνει ακριβώς έτσι. Βέβαια, θέλω και λίγη δουλειά στη μάπα για να της μοιάσω, αλλά you can't blame a girl for trying. Η σκηνική της παρουσία απλά θεική, κι αυτό το σπάσιμο της μέσης, το λίκνισμα-σήμα κατατεθέν μας έστειλε όλους seventh heaven. Οι κορσέδες και οι γόβες με τις παγιέτες σε οποιαδήποτε άλλη θα φαίνονταν απλά κιτς, σε αυτήν ήταν state of the art. Πιστεύω οι εγχώριες τραγουδιάρες μπορούν πλέον να απενεχοποιηθόυν για τα περιττά κιλάκια και να φάνε επιτέλους ήσυχες καμιά μακαρονάδα και η Παπαρίζου να πάρει την εκδίκηση της από τα tabloids που χλευάζουν τη σιλουέτα της. Θεάαααα (το ξαναείπα). Μοναδικό ατόπημα, η άσπρη ρόμπα με τη κουκούλα, so last year, τη μόστραρε η kylie καιρό πριν κοπελιά, δε στο είπανε οι στυλίστες σου;
Στο μουσικό κομμάτι τώρα, ΟΚ δεν τρελλαθήκαμε. Μας ξεσήκωσε στην αρχή, μας έβαλε να ετοιμαστούμε για τρελλό χορό και αντί αυτού μας πέθανε στη μπαλάντα και τα tributes. Sorry, αλλά αυτό το ave maria με το ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ outfit τύπου άσπιλη νύφη, εντελώς τραγικό και στο videowall ο Οbama, jesus... μόνο ο Γ.Α.Π. έλειπε για να γίνει πιο συγκινησιακή η στιγμή. Έλεος. Και αμάν με τον Micheal Jackson, και η κουτσή Μαρία να προσπαθεί να κάνει cash-in από το θάνατο του. Που όσο ζούσε ο χριστιανός, ορισμένοι ούτε να τον φτύσουν. Τις εντυπώσεις να τις κερδίζετε με τις δικές σας επιτυχίες, ρε, όχι στις πλάτες του πεθαμένου. Τεσπά, περίμενα περισσότερα. Τα καλύτερα τραγούδια τα ακούσαμε σε playback και σε mix ποτ-πουρί. Έκανε μνεία στις Destiny's child, δεν μπορώ να πω, αυτό της έλειπε, αλλά έπρεπε να δώσει βάση στο dance κομμάτι, ο κόσμος πήγε εκεί για τη φάση "shake your booty". Δε θα τη μαλώσω, όμως, η παρουσία και η αμεσότητα της με τον κόσμο ήταν τόσο φυσική, ήταν ευγενική και χαμογελούσε αστραφτερά και τις 2 ώρες πάνω στη σκηνή. Κι η φωνή. φωνάρα. Καμπάνα. Αυτό που δεν κατάλαβα ήταν γιατί πετούσε τις πετσέτες με τον ιδρώτα της στο κοινό, πόσο μάλλον κι αυτούς που ουρλιάζανε για να τις πιάσουν. Yikes! Να βλέπεις Κέσσαρη (του κοσμηματοπωλείου) και Νεκτάριο (ναι, ναι, αυτόν των νυχτερινών κέντρων) που'χανε κάτσει μπροστά μπροστά να λυσσάνε για να της πιάσουν το χέρι και να μαζέψουν τον ιδρώτα της και να σου 'ρχεται το απόλυτο ξέρασμα. Εννιιγουέϊ.
Στη συναυλία πήγα καπάκι από Ελ. Βενιζέλος. Ήμουν Ρώμη για το ΠΣΚ, facendo la dolce vita. Από το κρεββάτι του πόνου, στην αγκαλιά της Αιώνιας Πόλης, έτσι για να στρώσω και να έρθω στα ίσια μου. Και όχι, δεν έκανα shopping. Ούτε τόσο δα. Ούτε ένα σακουλάκι. Τη via Condotti απλά τη διασχίσαμε, καθώς ψάχναμε με τη φιλενάδα να βρούμε το shaki. Ψέματα, μπήκαμε στο Jimmy Choo, θαυμάσαμε 2-3 ζευγάρια, είδαμε ότι κάνανε γύρω στο χιλάρικο και αποχωρήσαμε με ελαφρά. Αμφότερες δηλώσαμε άφραγκες για άσκοπες "επενδύσεις" κι έτσι το ρίξαμε στις βόλτες, το sightseeing και το dining-in-style. Κοινώς, φάγαμε και ήπιαμε σε ultra chic και μοντέρνα μέρη. Ξεπατωθήκαμε στο περπάτημα (ευτυχώς το Σάββατο μας έκανε super καιρό) και διαπιστώσαμε για άλλη μια φορά γιατί η Ρώμη αποκαλείται ένα open space μουσείο. Τα στενάκια, το πλακόστρωτο, το ροδακινί χρώμα των κτιρίων, οι βέσπες, οι μονομάχοι που βγαίνανε φωτογραφίες με τους τουρίστες έναντι αμοιβής, οι κομψά ντυμένοι Ιταλοί... άνοιξε το μάτι μας.
Μείναμε στην περιοχή του Trastevere, και καλά το Γκάζι της Ρώμης, αλλά να το πω το κρίμα μου, εμένα ποτέ δε μου άρεσε η περιοχή. Ούτε τις προηγούμενες φορές που είχα πάει, ούτε τώρα, πόσο μάλλον όταν την είδαμε Παρασκευή βράδυ, μετά τη βροχή και με λιγοστό κόσμο να έχει βγει κούτσα κούτσα σαν τα σαλιγκάρια. Δεν μπορώ να πω, βρίθει παραδοσιακών τραττοριών και μικρών μπουτίκ με ψαγμένα ρουχαλάκια, αλλά St. Germain δεν είναι και δε θα γίνει. Θα έλεγα καλύτερα ότι είναι Ψυρρή meets Γκάζι through Πλάκα. Ωστόσο, ήταν ωραία για ένα γρήγορο πέρασμα κι ένα κομμάτι παραδοσιακής πίτσας (το οποίο μας το έκοψαν με το ψαλίδι και πληρώσαμε με το κιλό - αυτό δεν το είχα ξαναδεί) και δια μέσου Ponte Garibaldi την κάναμε για down town. Τι piazza Navona, τι piazza Colonna, τι Campo dei fiori για ένα βράδυ... Εκεί να δεις ζωή, χύμα στην πλατεία. Κι όπως μάθαμε, πλέον απαγορεύεται η υπαίθρια κατανάλωση αλκοόλ σε γυάλινο μπουκάλι, γιατί παλιά όλοι γινόντουσαν λιάρδα, τα σπάγανε (κυριολεκτικά και μεταφορικά) κι ανοίγανε κεφάλια.
Βγήκαμε και με την Ιταλίδα φίλη μου και τον αρραβωνιαστικό της, μας φέρανε και δυο πεφτούληδες για συνοδεία, classic italian φάτσες, με φουλαράκι και παπουτσάκι μυτερό. Ωραίο κρασί από τη Σικελία, πολύ καλό φαγητό, θαμώνες μοντέλα και αισθητική minimal. Το bar restaurant μετατράπηκε σε dancing club στις 24,00 και λες και βρέθηκες αλλού, καθώς ξαφνικά όλοι μα όλοι άρχισαν να καπνίζουν. Σαν πούστηδες, μην πω χειρότερα σαν Έλληνες. Κρίμα και είχαμε χαρεί που παντού απαγορευόταν το φουμάρισμα. Προφανώς το συγκεκριμένο μαγαζί ήταν κάτι σαν το rock, ο αντικαπνιστικός νόμος ισχύει για όλα τα άλλα μαγαζιά πλήν αυτού χαχαχα.
Εν κατακλείδι, πάλι τα κατάφερα να περάσω ένα full Σαββατοκύριακο και να "live up to my reputation", που δεν είναι άλλο από το λαγουδάκι της Duracell. Όπως λέει και ο μικρός, η stamina μου είναι ανεξάντλητη. Το ότι βέβαια παρά την αντι-βίωση δεν αισθάνομαι να έχω γίνει καλά (με εξαίρεση τον πυρετό, που μας άφησε ήσυχες από την πρώτη μέρα λήψης του φαρμάκου) και το ότι αντί να κάτσω στα αυγά μου να ξεκουραστώ και να αναρρώσω, εγώ στα πρόθυρα της κατάρρευσης σερνόμουν στα κολοσέα και τις συναυλίες, θα΄πρεπε να μου χτυπήσει ένα καμπανάκι. Αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς, το μόνο καμπανάκι που ακούω είναι αυτό του δεύτερου γύρου που έρχεται σε 15 μέρες. Arriverdeci.

Να χάνεσαι στα βιβλία

Τις προάλλες (πριν αρρωστήσω, ντε) είχα πάει στο Public του Συντάγματος για να παραλάβω τα εισιτήρια για τη συναυλία της Beyonce. Δε θα αναλωθώ σε λεπτομέρειες αναφορικά με την ταλαιπωρία που υπέστην από την κατά τα άλλα συνεργάσιμη Ticketnet και τη μη αποστολή των εισιτηρίων στο χώρο μου, ούτε με την ταλαιπωρία που υπέστην για να προσεγγίσω την πλατεία Συντάγματος μέσω της αιωνίως μποτιλιαρισμένης Σταδίου, και να βλαστημίσω την ώρα και τη στιγμή μέχρι να αφήσω το αμάξι σε πληρωτικό πάρκιγκ. Το όλο εγχείρημα μου στοίχησε σε βενζίνη, πάρκιγκ, ταλαιπωρία όσο τα ίδια ακριβοθώρητα εισιτήρια (ε, ναι, μετά στα καπάκια είναι που έπεσα τέζα, άρα υπολογίζω και τα κερατιάτικα τα "νοσήλεια" χοχο). Τεσπά, μην παρεκκλίνω του θέματος. Το οποίο είναι το πόσο μου άρεσε η περιπλάνηση μέσα στο public. Είχα ξεχάσει πόσο ενδιαφέρουσα μπορεί να είναι μια εξόρμηση σε τέτοιου είδους μαγαζιά. Είχα να τη βιώσω από τις καλές εποχές μου ως φοιτήτρια στο Λονδίνο και ως erasmus στο Βέλγιο. Στη μεν αγγλική πρωτεύουσα ήταν τα Waterstones και τα Borders, στις Βρυξέλλες ήταν η Fnac. Εντάξει, τα πρώτα ήταν κυρίως βιβλιοπωλεία, αλλά είχανε της παναγιάς τα μάτια μέσα.
Καταρχάς, μέχρι πρότεινος στην Ελλάδα δεν υπήρχε καν ο όρος βιβλιοπωλείο-πολυκατάστημα. Ο Ελευθερουδάκης κι ο Παπασωτηρίου πήρανε τις μορφές που έχουν τα σημερινά flagship stores τους στην Πανεπιστημίου αφού γύρισα από τις σπουδές, circa 2000. Τώρα, αν πέφτω έξω κάνα χρόνο give or take, εντάξει μη με φάτε. Ξέρω σίγουρα ότι, μέχρι το 1995 που έφυγα στο εξωτερικό, βιβλιοπωλείο επισκεφτόμουν για τους εξείς μόνο λόγους: στης γειτονιάς για να αγοράσω τα σχολικά βιβλία και τη συναφή σχολική προίκα, στα κεντρικά στον Πειραιά για να πάρω τα βιβλία των ξένων γλωσσών και σε ένα χαρτοπωλείο κάπου στην Ακαδημίας για να προμηθευτούμε τα υλικά για το μάθημα των Τεχνικών (α, ρε κανσόνε και ραπιδογράφους που είχα χαλάσει εκείνη την περίοδο). Δεν υπήρχε το one-stop-shop. Ακόμα και τα jumbo/carrefour που είχανε τα πάντα, δεν πουλούσαν σχολικά βιβλία. Το concept Ιανός, Floral κλπ κλπ ήρθε πολύ μετά στο ελλάντα.
Με όλο το σεβασμό σε φίλες/φίλους που δουλεύουν σε βιβλιοπωλεία ή εκδοτικούς οίκους τόσο για την εξειδίκευση που προσφέρουν οι μεν να πουλάνε βιβλία Νομικής, οι δε βιβλία επιστημονικής κατεύθυνσης, όσο και για το ότι είναι ελληνικές οικογενειακές επιχειρήσεις, αν ήθελα να περάσω ένα όμορφο και διαφορετικό απόγευμα, ειδικά όταν θα πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, θα πάω σε κάτι σαν το Public ή στη Fnac, αν και με χαλάει ο χαμός του the mall κι όσο για το υποκατάστημα της Γλυφάδας, κινδυνεύω να με ρουφήξει ο Hondos παραδίπλα. Κι εξηγούμαι: μέσα στο πολυκατάστημα νιώθεις σαν παιδί μέσα στο σοκολατοεργοστάσιο του Τσάρλυ. Κάθε όροφος είναι σαν το kinder έκπληξη. Θεματικές ενότητες για τα βιβλία, dvd, cd, πόστερ, είδη δώρων, gadgets, laptop... ένας όμορφος πολύχρωμος κόσμος. Κρυφές γωνιές για να ξεφυλίσεις (ή ακόμα και να διαβάσεις ολόκληρο, αν είσαι μάγκας) το βιβλίο που κέντρισε το ενδιαφέρον σου, trendy καφετέρια να πιεις το capuccino σου..., wi-fi corner, συμπαθέστατοι πωλητές (στανταράκι φοιτητές που συμπληρώνουν το χαρτζηλίκι)... δεν ξέρω, εμένα αυτά μου κάνουν πολύ cosy και πολύ παιχνιδιάρικα.
Από την άλλη, δεν αντιλέγω, είναι το σκηνικό του μαγαζιού της Meg Ryan στο "You've got mail". Sorry, αλλά πού έχουμε τέτοιο νεραιδένιο μαγαζί στη γειτονιά μας ρε παιδιά να σπεύσουμε... Ανέφερα πιο πάνω παραδείγματα δυο πολύ όμορφων χώρων στο κέντρο, που έχουν μπει πια στο νόημα πως δεν αρκεί να πουλάς καλά και ψαγμένα βιβλία. Πρέπει να κάνεις και κατιτίς παραπάνω για να προσελκύσεις τον κόσμο. Να καλέσεις το συγγραφέα να μιλήσει για το έργο του, αλλά να μην είναι μια βαρετή διάλεξη στην οποία να παρουσιάζει ένα απρόσωπο και παγερό ρεζουμέ. Να σερβίρεις κάνα καφέ κι αν δε σε παίρνει οικονομικά να τον προσφέρεις δωρεάν, κάνε συνεργασία με τον Κώστα, τον Στ'Αρμπακ ή το Γρηγόρη. Κάνε μια μικρή γωνιά παιδότοπο να παρκάρει η πονεμένη μάνα το καρότσι και να ξαποστάσει πέντε λεπτά να μελετήσει αν θα πάρει τις συνταγές της Λόη ή του Παρλιάρου (ξέρω, ξέρω, μαγείρισα η μια, ζαχαροπλάστης ο άλλος, ξέρω είπαμε). Να κάνεις θεματικές βραδυές με μουσική - ει δυνατόν ζωντανή. Και πάνω απ'όλα: προσωπικό με αγάπη για το βιβλίο, να ξέρει ρε αδερφέ κι ένα δυο πράγματα να σου εξηγήσει, να σου προτείνει, να σε βγάλει από το δίλημμα για ένα δώρο.
Σε αυτούς που θα σπεύσουν να πουν πως τέτοια αμεσότητα με τον πελάτη μόνο σε μικρά συνοικιακά βιβλιοπωλεία πετυχαίνεις, έχω να απαντήσω πως όταν ήμουν στο Λονδίνο αγόραζα 5 βιβλία paperback την εβδομάδα, χωρίς να υπολογίζω τα βιβλία της Νομικής και τα βοηθήματα. Κι αγόραζα βιβλία και λευκώματα για δώρο. Ούσα στην Ελλάδα, το πολύ να παραγγέλνω κάνα περίεργο coffeetable book που θέλω από το amazon και όσο για τα δώρα στις φίλες μου να'ναι καλά το accesorize. Με λίγα λόγια, δε με συναρπάζει η προοπτική να πάω στην Ιπποκράτους για να αγοράσω ταξιδιωτικούς οδηγούς, στην Ακαδημίας για κάποιο δοκίμιο και στη Σίνα να πάρω κάποιο λεξικό. Είναι απλά boring... dohhh. Ενώ πας σε στολισμένο πολυόροφο κατάστημα, κάνεις τη βόλτα σου πάνω κάτω με τις κυλιόμενες, ξεφυλλίζεις τα πάντα, ακόμα κι αυτά που ούτε θα αγόραζες, ούτε θα διάβαζες ακόμα κι αν στα χαρίζανε, χαζεύεις τον κόσμο, ακούς χαρούμενη μουσικούλα, κάνεις γνωριμίες, ξεχνάς να φύγεις... Priceless.
Και ολοκληρώνοτας, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, όχι δε με προσλάβανε από το τμήμα marketing του εν λόγω καταστήματος. ΄Αλλωστε, αν δεν ήταν να πάρω τα tickets, ίσως να μην πατούσα πόδι ποτέ εκεί. Απλά, ήταν μια ξεμυαλιστική εμπειρία, που με πήγε δεκαπέντε χρόνια πίσω, θυμήθηκα πόσο τραλαλά ήταν να περιμένω το επόμενο βιβλίο του John Irving ή της India Knight (οι DanBrown της εποχής μου), να περπατάω στον ημιόροφο του waterstones που έτριζε (150χρονών οίκημα, τι περίμενες) και να βουλιάζω στον Chesterfield καναπέ στο υπόγειο μ'ενα cinammon roll στο ένα χέρι κι έναν αχνιστό mocha latte στο άλλο. Ώρες ώρες... λέω Αγγλία... μεγάλες στιγμές. Τις οποίες θα αναβιώσω σε 20 μέρες. Και πριν τη Sloane Street στο Knightsbridge, λέω να χτυπήσω μια Gower Street, έτσι for old times sake. Δέχομαι παραγγελίες για τα διαβάσματα σας-μόνον. Για τα είδη dutyfree, ότι προλάβετε μέχρι αύριο που πάω Ρώμη. Φιλιά.

Τέσσερις μέρες στο πουθενά

Πώς τα κατάφερα, είναι άξιον απορίας. Τέσσερις μέρες με τον πυρετό να ανεβοκατεβαίνει σα γιο-γιο, χωρίς όμως να ξεπερνάει τα ανώτατα όρια του 38.5 και τα κατώτατα του 37.2. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο, μου ζαλίσανε όλοι τα συκώτια να πάω στο γιατρό. Ο κάθενας είχε και το γιατροσόφι του, τη συμβουλή του. Δε λέω, κάνα δυο συμβουλές τις άκουσα (όπως την αλλαγή από depon σε ponstan που μ'έκανε να ιδρώσω σε χρόνο dt - thanks, "κουμπάρα") αλλά ρε παιδί μου, αυτό με τις κομπρέσες και τα ξύδια, ούτε να το μυρίσω. Ήταν ένα τέλειο Παρασκευοσαββατοκύριακο. Ούτε στον εχθρό μου.
Το ιστορικό πίσω από τις μαρτυρικές μέρες καθόλου εντυπωσιακό. Ήδη από την Πέμπτη είχα αρχίσει να νιώθω κάτι κρυάδες και κάτι κομάρες, αλλά δε με εμπόδισαν να παρακολουθήσω την παράσταση του Παπαϊωάννου στο ανακαινισμένο Εθνικό (το πνευματικό παιδί, λέει, του αείμνηστου Κούρκουλου). Γύρισα απο τη δουλειά, άλλαξα, χαπακώθηκα με comtrex για το συνάχι (γιατί η καψερή νόμιζα πως είχα να κάνω μ'ένα ταπεινό συναχάκι) και κατά την προσφιλή μου συνήθεια βγήκα ξεκάλτσωτη στους δρόμους. Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια πήρα ταξί για να πάω στο θέατρο - δεν είμαι familiar με τα κατατόπια κι η μαμά με είχε προειδοποήσει για τις παρακείμενες αποθήκες με "κινέζικα" και όλο το συφερτό που τις συνοδεύει. Χάρη στον πανέξυπνο και πολυτάλαντο ταξιτζή κατάφερα να φτάσω με καθυστέρηση δεκαλέπτου, να με αφήσει 2 τετράγωνα πιο κάτω στην Αγ. Κωνσταντίνου και να μου πάρει 10€ από το Π. Φάληρο. Ευτυχώς το πονεμένο τάκα τούκα των δεκάποντων στο πεζοδρόμιο έκανε τον security του θέατρου να με λυπηθεί και να μου υποδείξει την πόρτα των VIP για την είσοδο (ΌΛΕ!!!) και εντελώς ξεψυχισμένη συναντήθηκα με τη φιλενάδα.
Ένα τέταρτο αργότερα βυθισμένες στα βελούδινα καθίσματα της πλατείας μέναμε αποσβολωμένες από τη μεγαλειώδη πατάτα που λεγόταν "ΠΟΥΘΕΝΑ". Εντελώς για το που... άντε για το πουθενά θα πω, γιατί κάποια ψυχή μου έκανε την παρατήρηση ότι με το να γράφω βωμολοχίες χάνω κάτι από τη γλυκειά γυναικεία μου υπόσταση. Ε, συγνώμη, αλλά άμα το έργο ήταν μαλακία φταίω εγώ να το γράψω έτσι όπως ακριβώς το βίωσα; Η παράσταση ήταν απλά ανύπαρκτη. Είκοσι-τόσοι χορευτές να βολοδέρνουν πάνω κάτω, μπρος πίσω, ντυμένοι στα σύνηθη χρώματα του Μητσάρα (δηλαδή μουντίλα σκέτη), χωρίς μουσική επένδυση. Τίποτα. Άψυχο, άνευρο, άχρωμο. Μα, ενετελώς για το πουθενά. Το όλο δρώμενο εξυπηρετεί τον εξής σκοπό και μόνο: να αναδείξει τις σκηνικες δυνατότητες του θεάτρου. Καταπακτές, σκοινιά, σκάλες, σύρματα, κυλιόμενοι διάδρομοι, τρύπες, πόρτες, έξοδοι κινδύνου, κάγκελα και αιωρούμενες μεταλλικοί ράβδοι.
Κι η κορύφωση στο τελευταίο δίλεπτο με ένα άνευ λόγου και προηγουμένου Full Monty. Το τσουτσούνι του απολλώνια γυμνασμένου παιδαρά φόρα παρτίδα (ήταν και μικρό, παρατήρησε η παρέα μου) και ο θάμνος της καχεκτικής στα μούτρα μας. Ε, όχι! Μητσάρα, σ'αγαπάω, έχω επικροτήσει ότι έχεις κάνει ως τώρα, ακόμα και η Μήδεια2 μου άρεσε κόντρα στο ευρύ κοινό, αλλά με αυτό το πόνημα δεν κάνεις πρεμιέρα του Εθνικού και κυρίως το τσουτσούνι του χορευτή σου δεν το μοστράρεις έτσι θρασύτατα στα μούτρα της κυρίας Αρβελέρ, της κυρίας Σημίτη, της Κυρίας Παπανδρέου και του τέως & νυν Προέδρου της Δημοκρατίας που ήταν πρώτη σειρά. Λίγη αιδώς δε βλάπτει. Επειδή στο θέμα αυτό αναφέρθηκα εκτενώς στο facebook, δε νομίζω πως θα προβώ σε περεταίρω αναλύσεις, γιατί και πολύ αξία του έδωσα. Επειδή, όμως, κάποιοι θα σπεύσουν να πουν πως το γυμνό είναι art statement, κι επειδή ίσως ακούστηκα κάπως ηθικολόγος, ναι συμφωνώ η τέχνη είναι όπως την αντιλαμβάνεται κανείς. Προσωπικά, εμένα αυτό το κομμάτι προσέβαλε την αισθητική μου (όσο κι αν τα σμιλεμένα κορμιά των χορευτών θα ήταν χάρμα οφθμαλμών σε οποιοδήποτε άλλο context) και μου άφησε μια γεύση ξυνή, σαν να παρουσιάστηκε μόνο και μόνο για να προκαλέσει έντονο σχολιασμό, γιατί το υπόλοιπο 30λεπτο ήταν απλά άκυρο.
Ευτυχώς μετά την παράσταση πήγαμε για coctails στο αγαπημένο στέκι της φιλενάδας που είχε party για το winter bar. Εντάξει, οι άνθρωποι έστησαν κάτι πολύ όμορφο, το έχω γράψει σε πολλές αναρτήσεις προσφάτως, αλλά ρε παιδιά, γιατί στο ισόγειο, απλά γιατί; Όταν διαθέτεις μπαρ στον α' όροφο με μία από τις καταπληκτικότερες θέες στην Ακρόπολη, είναι απλά κρίμα για χάρη του μπούγιου, του τζέρτζελου να κάνεις πάρτυ στο ισόγειο. Μέγα foul. Στα συν ωστόσο ο αφρώδης οίνος που προσφέρανε για το καλωσόρισμα, εμένα μου άρεσε πολύ. Ήπια κι ένα apple martini (ή appletini) και η φιλενάδα μια δυνατούτσικη για τα γούστα της caipiroska και την κάναμε με ελαφρά. Αλλά, για να είμαι ξεκάλτσωτη... ακόμα και το ότι μαζεύτηκα νωρίς, δε βοήθησε διόλου. Τι να σου κάνει το comtrex... H ζημιά στο ανοσοποιητικό σύστημα είχε γίνει...
Και έτσι φτάσαμε στο πολύπαθο ΠΟΥΣΟΥΚΟΥ. Που να μη ζήσω άλλο τέτοιο θεέ μου. Από Παρασκευή βράδυ έως Δευτέρα απόγευμα πυρετούλης ασανσέρ, ματάκια να τρέχουνε σα βρυσούλες, φωνούλα που να παρεπέμπει σε νταλικέρισα, λαιμουδάκος γρατζουνιστός και πλευράκια να πονάνε και να τρίζουν. Η μεγαλύτερη απόσταση που κάλυψα ήταν από το κρεββάτι στην τουαλέτα...χαχαχα. Ψέμματα, έκανα το λάθος το Σάββατο να πάω στη δουλειά για 2 ώρες, μέχρι που αντιλήφθηκε τα χάλια μου ο ξάδερφος και μου έδωσε αναρρωτική. Ουστ, μου λέει, τράβα σπίτι μωρή άρρωστη. Να πω ότι είχε άδικο, δεν είχε ο χριστιανός. Και άρρωστη και μωρή=χαζή που σηκώθηκα από τα ζεστά να πάω στη φάμπρικα. Από το Σάββατο το μεσημέρι ξαναντύθηκα και βγήκα από το σπίτι χθες το πρωί. Ένα κιτρινιασμένο και ξεμαλλιασμένο ανθρωπάκι κατάντησα.
Σημασία έχει πως χθες έφτασε ο κόμπος στο χτένι κι ο επίμονος πυρετός μ'έκανε να τα δω λιγάκι κωλυόμενα. Και πήρα τη μεγάλη απόφαση να πάω στο νοσοκομείο. Οικτρό λάθος! Εκτός του ότι με αντιμετώπισαν σα μολυσματικό περιστατικό - ΟΚ πες ότι λόγω Η1Ν1 είναι standard procedure η απομόνωση και η μάσκα που μου κοτσάρανε) εκτός του ότι με γδύσανε (μεταφορικά και κυριολεκτικά)εκτός του ότι με κρατήσανε 2 ώρες στην αναμονή, συν τοις άλλοις με βάλανε να υπογράψω ότι αρνήθηκα να κάνω το test της γρίππης. Που κοστίζει 200€. Και που δεν το καλύπτει καμία ιδιωτική ασφάλεια (μαλάκες είναι;) Σα να σου λένε, ή το κάνεις και σκας τα διακόσια ή άμα τυχόν αποδειχθεί μετέπειτα ότι είχες τους χοίρους, το νοσοκομείο (ιδιωτικό, ξέχασα να το πω) νίβει τας χείρας. Σε τι κόσμο ζούμε ρε φίλε, μπροστά πας μόνο αν έχεις λεφτά. Φαντάσου να πήγαινα στο ΙΚΑ δηλαδή. Τεσπά, μετά τις αιματολογικές και τις ακτινογραφίες και τους ορούς και τα συναφή, η διάγνωσις προέκυψε οξεία ιγμορίτιδα με αντιβιωτική θεραπεία δέκα ημερών. Κουάξ! Μωρέ, δεν καθόμουνα σπιτάκι μου άλλες 2-3 μερούλες, τι τα'θελα...
Το πάθημα μάθημα (και ειδικά για την τσέπη μου που πόνεσε και με τα 90€ που έσκασα για 2 κουτιά αντιβίωσης) κι από και στο εξής δύο τα τινά: θα ντύνομαι καλύτερα, με βαρύνουσα σημασία στις κάλτσες και θα αναζητήσω γιατρό που έρχεται στο σπίτι. Όσο και να χρεώσει τη ρημάδα την επίσκεψη, δε θα με βάλει να κάνω περιττές εξετάσεις για να χρεώνει την ασφάλεια κι εμένα να πληρώνω τη συμμετοχή. Τον οποίο φυσικά θα καλώ και από την πρώτη μέρα πυρετού (άντε τη δεύτερη, μη καταντήσω κι υποχόνδρια) να μου γράφει κάνα φαρμακάκι της προκοπής και να γίνομαι περδίκι στο άψε σβήσε γιατί αυτή την κλεισούρα των τελευταίων ημερών δεν την παλεύω. Η άλλη φιλενάδα μου έγραψε πως η απουσία μου έγινε αισθητή...μπορεί... σε 2-3 ανθρώπους. Και τους ευχαριστώ για τα μηνύματα συμπαράστασης, μέσα στο παραλήρημα άκουγα το κινητό να κάνει beep beep, τώρα αν σε κάποιον δεν απάντησα, ζητώ ταπεινά συγνώμη, ήταν υπεράνω των αντοχών μου. Σήμερα που άρχισα να παίρνω τα πάνω μου υπόσχομαι θα αναζητήσω τις χαμένες κλήσεις. Φιλιά.

Ε... όχι!!!

Πήγαμε παρέλαση; Τσου; Μα γιατί καλέ, μας έπεφτε μακριά η Θεσσαλονίκη για να δούμε τα άρματα και τα αεροπλάνα; Ή μήπως οι πολύ κοντές φουστίτσες των μαθητριών που παρήλασαν έμπροσθεν της Βουλής προσέβαλαν την αιδώ και έθιξαν την ηθική ημών; Μπουαχαχαχα, όχι καλέ. Απλά σύσσωμος ο ελληνικός λαός παρήλασε από πίστες, κλαμπ, μπαρ, κωλόμπαρα, καταγώγια και καντίνες με βρώμικο. Το προηγούμενο βράδυ. Έως τα ξημερώματα της Εθνικής Επετείου. Ε, κι επειδή ο Μάρτης ουδεπόποτε έλειψε από τη Σαρακοστή, είπαμε κι εμείς σαν καλά κορίτσια να κάνουμε μια βόλτα, να γιορτάσουμε ρε παιδί μου το "ΌΧΙ". Πανηγυρικά, όπως του αρμόζει.
Πού πήγαμε; Προς μεγάλην απογοήτευσιν των απανταχού esthete φίλων, θα παραδεχθώ πως πήγαμε στα μπουζούκια. Oh yes, από αυτά με την πολύ κάπνα, τους θαμώνες φιγούρες στα πρώτα τραπέζια, τις τραγουδιάρες που είναι από φωνή κορμάρες και το συνοδευτικό ξηροκάρπι σε τσίγκινο πιατάκι. Κηρύξαμε την έναρξη της σεζόν, γιατί φέτος έχει πολύ θέμα, από βλαχομπουζούκ σχήματα στην εθνική οδό έως trendy καναπεδοκαταστάσεις με ονιράμα και χατζηγιάννη. Ωστόσο, χθες απλά πήγαμε στο μαγαζί θεσμό που ακούει στο γλυκό όνομα της καραμέλας. Σε όσους ανέφερα το πρόγραμμα της προχθεσινής βραδυνής διασκέδασης μόνο που δε χρειάστηκαν να πάρουν υπογλώσσια για την πίεση. Ο λόγος απλός: η guest στο εν λόγω μαγαζί είναι η κατερινούλα του "δεν άκουσα πώς είπατε" και του "σ΄έχω κάνει θεό". Θεάααα. Τι να λέμε τώρα. Βέβαια, άλλο τόσο θεά κι η υπογράφουσα η οποία ανταποκρινόμενη σε κάλεσμα-προσταγή, την έκανα από το μαγαζί γύρω στις 3, κάνα μισαωράκι δηλαδή πριν βγει στη πίστα η αοιδός.
Και πού πήγα, πού αλλού... μου έχετε δημιουργήσει τέτοια ψυχολογικά όλοι εσείς οι πολέμιοι του στεκιού μου, που ντρέπομαι πλέον να το γράφω. Επειδή, όμως, ο βήχας κι ο έρωτας δεν κρύβονται, γκούχου γκούχου... ευθαρσώς, λοιπόν, δηλώνω πως πήγα rock. Στην αγάπη μου. Κι αυτό μεταφράστε το όπως θέλετε, αδιαφορώ τα μάλα. Και όχι μόνο πήγα, αλλά κατέβασα και πλήρη σύνθεση, κάτι που είχε να γίνει πολύ καιρό. Είχαμε ένα δυο ελλειψεις στο ρόστερ μας, αλλά βρίσκονται στο στάδιο της αποθεραπείας και θα επιστρέψουν πιστεύω δυναμικά στο πρωτάθλημα της κρεπάλης. Είναι πάντως απίστευτο, η ώρα ήταν 4.00 όταν βγήκα από τη φυσούνα για να βάλω τις τελευταίες "αλλαγές" στο μαγαζί και η ουρά του κόσμου για να μπει μέσα έφτανε μέχρι τη γωνία. Προφανώς υπάρχουν κι άλλοι καμμένοι σαν κι εμένα, άρα να μην αισθάνομαι κι εντελώς youhou που καραγουστάρω να ροκάρω. Εγώ πάντως αποχώρησα στα αποδυτήρια (κοινώς την έκανα για το σπιτάκι μου) στις 4.45 και ακόμα μέσα γινόταν της κακομοίρας και του Ζίκου (σωστά το γράφω με "ι", όσοι καταλάβατε, καταλάβατε).
Το αποκορύφωμα της βραδυάς ήταν ένα εσεμέσι που έλαβα καθώς οδηγούσα πίσω και με παράπονο με ρωτούσε και με απορία "πού έφυγα μόνη μου και πάω για ύπνο". Δε θα μαρτυρήσω τον αποστολέα (και φυσικά μην παίρνετε και όρκο πως αναφέρομαι σε άνδρα) αλλά ήμουν έτοιμη να απαντήσω ότι το να φεύγω μόνη μου είναι θεσμός. Μια ψυχή θα πει ότι πάντα φεύγω νωρίς όταν χτυπάει το καμπανάκι της "ηθικής μου", μια άλλη ψυχή θα πει ότι φεύγω με το που αρχίσουν να με πεθαίνουν τα δεκάποντα και η κολλητή θα τραγουδούσε μαζί μου "τέσσερις πήγε, μου παν πάλι φύγε, φύγε από το μαγαζί...". The truth lies somewhere in between.
Γύρισα που λες σπίτι, έπεσα ξερή εντελώς και με ξύπνησε η κυρία που μου καθαρίζει το σπίτι (είμαι καλή μαγείρισα αλλά ακαμάτα στο ξεσκόνισμα και το σφουγγάρισμα). Απλά σύρθηκα μέχρι την πόρτα για να της ανοίξω στις 8 το πρωί και ξανάπεσα ξερή. Είναι φιλότιμη όμως και δεν έβαλε ηλεκτρική μέχρι τις 12 παρά που επιτέλους σηκώθηκα, νιώθοντας το κορμί να παραπαίει, το μαλλί να μυρίζει κάτι από τσιγάρο και κάτι από Tom Ford black orchid (το νέο μου φετίχ) και γενικά την ανάγκη για total reconstruction. Να δω πότε θα αρχίσω να αισθάνομαι ευθυτενής με τόση yoga (re-entry στα φετιχ). Τεσπά, κατάφερα να γίνω άνθρωπος σε λιγότερο από μισή ώρα (κατόρθωμα, hurray!!!) και να φύγω για καφέ.
Και καφές όχι όπου κι όπου, ε, στο zen/moorings στο λαιμό της βουλιαγμένης με την ωραιότερη θέα στην θάλασσα εντός Αττικής (όταν φυσικά έχει λιακάδα). Διπλό καπουτσίνο και μπίριμπίρι με τα girls. Γιατί άμα περιμέναμε από κάναν άλλο να μας κάνει πρόταση για εξόρμηση, καλά είσαι... άντε γεια. Κι επειδή μια επίσημη αργία δε θα ήταν complete χωρίς μασαμπούκα, κάναμε και το πέρασμα μας από τον antonio στη γλυφάδα να φάμε την pasta μας και απίστευτo κερασμένο tiramisu συνοδεία παγωμένου limoncelo. Γιατί, όπως και να το κάνουμε τέτοιοι κορίτσαροι που είμασταν, το κέρασμα μας το σηκώναμε!!! Τουλάχιστον! (= προσφιλής μου έκφραση, την κολλάω παντού...). Το έπος του 40 ολοκληρώθηκε με τίμιο εσπρεσάκι στη Μαρίνα Φλοίσβου, λίγο πριν την κάνω με βαρύ στομάχι και 1 κιλό βαρύτερη για το μάθημα. Της yoga ντε.
Η μέρα του "όχι" πάντως δεν είχε και πολλές αρνήσεις. Γιατί και το φαγητό είναι μια κρεπάλη. Και "όχι" δεν μπορώ να πω σε αυτό το indulgence. Όπως δεν μπορώ πω "όχι" στο ποτό, όταν βγαίνω (και είπε η φιλενάδα πως η μπάκα οφείλεται στα ξύδια). "Όχι" δεν μπορώ να πω σε κανένα από τους ανθρώπους που αγαπώ (για τους οποίους θα γίνω κομμάτια να πιω το ρημαδοεσπρέσο στο τσάκμπαμ, ενώ έχω άλλες υποχρεώσεις). "Όχι" δεν μπορώ να πω στην τρέλα και την ανεμελιά. "Όχι" δεν μπορώ να πω στη λατρεμένη μου ταχύτητα. Το μόνο "όχι" που λέω τελικά είναι στον εαυτό μου. Φιλιά.

Κυριακή, βροχή και σχόλη

Από την ηλιόλουστη Κυριακή της περασμένης εβδομάδας, στο σαββατοκύριακο του κατακλυσμού. Κι ο Νώε έκατσε σπίτι του, κοινώς δεν πήγα πουθενά. Τη διάθεση την είχα, να το πω το κρίμα μου, αλλά αφ'ενός το παρεάκι δεν ήταν στα πάνω του κι αφετέρου το project έμπαζε νερά εξ'αρχής. (είδα και το σκηνικό στην εθνική αθηνών-κορίνθου, κι ακόμα μακαρίζομαι). Δεν πειράζει, έρχεται και 28η... όλο και κάτι θα κάτσει. Ξεκουραστήκαμε, ανασυνταχτήκαμε, κάναμε κάνα ταμείο (στα ψυχολογικά μας) και κάναμε και οικονομία (όσο να'ναι αυτό το γαμημένο το e-pass μας έχει σκίσει, μη μιλήσω για το πόσο κοστίζει στις μέρες μας η κατοστάρα αμόλυβδη και δε σχολιάζω καθόλου τα πανάκριβα γούστα στο αλκοόλ - είτε είναι το κρασί που συνοδεύει το φαγάκι, είτε είναι η γκρι βοτκίτσα).
Το Σάββατο, αφού κατάφερα να ανασυρθώ από τα αφράτα κλινοσκεπάσματα, κατηφόρησα down town για καφέ. 'Αθλος. Από την αρχή. Από το να ανοίξει το κάργα μακιγιαρισμένο από την προηγούμενη uber wild έξοδο μάτι, να πλυθώ, να ετοιμαστώ, να φύγω στην ώρα μου (12.30), να πάρω την απόφαση tram ή αμάξι, ελέω βροχής να πάρω τη λάθος απόφαση, να ακολουθήσω τη λάθος διαδρομή (μέσω Συντάγματος και να μείνω μποτιλιαρισμένη στην Καραγιώργη Σερβίας/Αθηναϊδος τουλάχιστον 35 λεπτά), να στήσω την παρέα μου μισή ώρα, να περπατήσω με τακούνια τρέχοντας στο πλακόστρωτο της Αδριανού έως να κάτσω λαχανιασμένη και μισοβρεγμένη στο καφενείο των Διόσκουρων και να περιμένω 20 λεπτά να μου φέρουν το freddo μου. Καιρό είχα να το κάνω. Το όλο σκηνικό.
Χαλάλι, όμως, γιατί πραγματικά το κέντρο της Αθήνας εγώ προσωπικά δεν το αλλάζω με τίποτα. Είμαι παιδί της πόλης, το φωνάζω. Γουστάρω κάθε της γωνιά, κάθε της κρυφό σημείο, γουστάρω την κίνηση, τη βουή, το σούρτα φέρτα, τα μαγαζιά, τους τουρίστες, το τρενάκι. Δηλαδή, πόσο πιο ζωντανά να αισθανθεί κανείς; Με τα καλά της και με τα άσχημα της η Αθήνα είναι η πόλη μου κι όσο ακόμα δεν έχω επισκεφτεί τη μητρόπολη των μητροπόλεων (call me New York), δηλώνω φανατική οπαδός της. Και πόσα στοιχεία της παίρνουμε δεδομένα, όμως όταν τα ξανα-ανακαλύπτουμε (βλέπε βόλτα στο παζάρι στο Μοναστηράκι) αισθανόμαστε το δέος της πρωτόγνωρης εμπειρίας. Μμμ κάτι μου λέει πως επόμενος σταθμός θα είναι η Καισαριανή... πώς μου ήρθε μη με ρωτάτε, αλλά κι εκεί έχω να πάω χρόοοοοοοοονια. Και Πανόρμου... Και Παγκράτι...
Μιλώντας για το Παγκράτι, πώς μου΄ρχονται ρε πούστη μου αυτοί οι συνειρμοί απορώ, θα κανονήσω άμεσα να πάω στο Coronet να δω το Caveman, μου πρότεινε ένας γνωστός να δω την παράσταση για να έχω μια πιο σφαιρική άποψη κι έναν αντίλογο για το mars v. venus effect που σχολίαζα τις προάλλες. Το μόνο που με χαλάει είναι ο Βλαδίμηρος, αυτό τον ηθοποιό ποτέ δεν τον πήγαινα, θεωρώ πως ο Γεννατάς είναι κλάσεις ανώτερος (τον έχετε δει στο Μίλα μου βρώμικα; Θεϊκά hilarious τυπάκι), αλλά τώρα τι να κάνουμε, το cast άλλαξε, αυτόν έχουμε, με αυτόν πορευόμαστε. Τουλάχιστον, οι κριτικές στο αθηνόραμα ήταν όλες καλές. Επιφυλάσσομαι με δικό μου σχολιασμό σύντομα. Είναι στα πλάνα μου, όχι τίποτα άλλο, αλλά γιατί θέλω πάντα να βλέπω και τις δύο όψεις του νομίσματος και κυρίως θέλω να έχω ιδίοις άποψη προτού στηλιτεύσω περαιτέρω τις κουλές συμπεριφορές των ανδρών.
Και το βροχερό κι υποτονικό Σαββατοκύριακο έληξε με cinema. Είδα το julie & julia με τη Meryl Streep. Και μου άρεσε πάρα πολύ. Και για το σενάριο, και την ηθοποιία, και τα κουστούμια (αχ αυτά τα μαργαριταρένια κολιέ... τι να λέμε τώρα, η επιτομή του class), τα σκηνικά και η φωτογραφία (a paris... quand un amour fleurisse...μου 'ρθε να σιγοτραγουδήσω) και για τη μουσική επένδυση... όταν έβαλε talking heads, το psycho killer, μόνο που δε σηκώθηκα από τη θέση μου να χτυπηθώ, αλλά εγώ είμαι biased με οποιαδήποτε psycho-burnt κατάσταση, τα 'χουμε πει αυτά πολλάκις. Το πόσταρα και στο face κι ησύχασα. Ο κυρίοτερος όμως λόγος για τον οποίο μου άρεσε η ταινία είναι γιατί πραγματεύεται τα δυο αγαπημένα μου past-times. Aka, το blogging και τη μαγειρική. Γύρισα σπίτι και είχα έντονη την επιθυμία να κάνω και τα δύο. Αυτό θα πει "με άγγιξε μια ταινία". Δυστυχώς, ήμουν πολύ κουρασμένη για να αποτυπώσω τις καλπάζουσες σκέψεις μου στο ιστολόγιο μου εκείνη τη δεδομένη στιγμή, κι όσο για το μαγείρεμα, είχα ήδη φτιάξει από το σάββατο το απόγευμα ένα yummy-yummy σουφλέ μακαρονιών.
Κλείνοντας για σήμερα, καλέ μου θεούλη, θα ήθελα να σε παρακαλέσω αν γίνεται μη συνεχιστεί άλλο το θέμα με τις βροχές. Πόση ρέκλα στο σπίτι να αντέξει μια γυναίκα (κόντεψα να πάθω αυχενικό από το δεκατετράωρο ύπνου σάββατο προς Κυριακή), πόσο ριγκατόνι με λιωμένα τυριά, πιπεριές, μανιτάρια και bacon να φάει (πήρα σίγουρα 2 κιλά μέσα στο Σ-Κ, καθότι πανάθεμα με πρόλαβα έκανα κι ένα πέρασμα από τα TGIs πριν το cinema) και πόσο σύνδρομο στέρησης να αντέξει με το να αντισταθεί στον πειρασμό του κυριακάτικου ροκ. Έστειλα τις αντιπροσώπους, εύχομαι να με βγάλανε ασπροπρόσωπη στο χορό και το κέφι, γιατί πώς να το κάνουμε, έχουμε κι ένα κούτελο σε αυτή την κοινωνία. Και το δικό μου κούτελο είναι στρέμματα. Φιλιά.