Πρόσωπο με πρόσωπο

Face2face βρεθήκαμε πριν λίγες μέρες με την Αννούλα και τον Σάκη. Ναι τον γνωστό, μωρέ, αυτόν που επί ματαίω προσπαθεί να βγάλει κάνα χρήμα "σχεδιάζοντας" ρούχα για γνωστή αλυσίδα σπορ ένδυσης. Και την Απόλυτη. Τώρα, εγώ να πω το κρίμα μου, που παρά το γεγονός ότι παρέστην στο Αθηνών Αρένα την επομένη της πρεμιέρας, που υποτίθεται πως το όλο show θα 'πρεπε να μας καθηλώσει, προσωπικά το βρήκα μια βλακεία και μισή; Δεν ξέρω τι έφταιγε, ειλικρινά, και να πεις ότι είχα πάει με λάθος παρέα, άντε να βγάλεις λίγους πόντους για το dissatisfaction μου από εκεί (no offence, μια χαρά ήταν τα παιδιά, απλά μάλλον το μπουζουκερί δεν είναι το φόρτε τους, δεν εξηγείται αλλιώς το ότι στο τραπέζι από τις 03.30 και μετά είχαμε μείνει όλοι κι όλοι τρεις). Να πεις ότι δε μας είχανε βάλει σε καλή θέση, τσου, μια χαρά βλέπαμε, ίσα ίσα φέτος έχουν κάνει τη μισή σκηνή πασαρέλα για να πηγαινοέρχεται το δίδυμο και να παρελαύνει το μπαλέτο. Ακουστική μια χαρά, air condition σε λογικά επίπεδα, θαμώνες οι συνήθεις ύποπτοι, service νωχελικό αλλά τελοσπάντων τη δουλειά μας την κάναμε, κάπνισμα επιτρεπόταν (δυστυχώς), τιμές αναμενόμενα υψηλές. Τότε, τι;
Με κούρασε καταρχάς ο Sakisssssssss. Πολύ. Σε σημείο βαρεμάρας, να σε πάρει ο ύπνος και να έχεις αφήσει σημείωμα να σε ξυπνήσουν όταν βγει η Βίσση. Ρουβίτσα δεν είμαι, τουλάχιστον όχι με την έννοια της φανατικής οπαδού. Ακούω τα περισσότερα τραγούδια του, λικνίζομαι στο όλα γύρω σου γυρίζουν, θα ρίξω κι εγώ ένα κοροϊδευτικό ουρλιαχτό ΣΑΚΗΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ τιμής ένεκεν, αλλά μέχρι εκεί. Θα μου πεις, βέβαια, γιατί πήγα και τον είδα και πέρσυ και πρόπερσυ, που ουσιαστικά ήταν one man show. Ε, πέρσυ λοιπόν, λίγο από περιέργεια, λίγο γιατί ήταν επιτακτική βραδυνή έξοδος, λίγο γιατί ένα οφθαλμόλουτρο όλες λίγο πολύ το έχουμε ανάγκη (και ποια είμαι εγώ να αμφισβητήσω την αντικειμενικά άψογη εξωτερική εμφάνιση του αοιδού), λίγο κι επειδή ήταν πολύ trendy να λες "σήμερα πάω σάκη και στα καπάκια ένα ροκ".  This was soooooo last year. Φέτος, o Σάκης μου έκανε σαν support. Βγήκε, είπε τα χαζοτραγουδάκια του για μια ώρα, έκανε τις φιγούρες του, τράβηξαν οι σεκιουριτάδες μια υστερική ρουβίτσα από πάνω του, δολοφόνησε τρία τραγούδια του Αντωνάκη και τράβηξε προς τα καμαρίνια, έχοντας προθερμάνει την αίθουσα για να υποδεχτεί την Απόλυτη Ελληνίδα Σταρ.
Που εντάξει, ρε παιδιά, respect στο εύρος της φωνής της, respect στη δισκογραφία της, respect στους εξέχοντες μουσικούς και καλλιτέχνες με τους οποίους έχει μέχρι τώρα συνεργαστεί, αλλά ντροπή της, ντροπή και στον Καρβέλα. Είπαμε να έχεις φρέσκιες ιδέες, να προσπαθείς να έρθεις πιο κοντά στη νεολαία, να το παίζεις μοντέρνος και μέσα στα πράγματα, αλλά να ξεφτιλίζεσαι τραγουδώντας με όλο σου το είναι για τα κομμένα νύχια, τη μύξα και τη μπίχλα στο αυτί του αγαπημένου σου, sorry αλλά είναι τουλάχιστον κατάντια. Όχι, ότι και το περσυνό σουξεδάκι δια χειρός Κοντοβά με τις τσούλες είχε κάτι καλύτερο να αποδείξει. Λυπάμαι πολύ, αλλά τέτοιο στίχοι σαν το κολλημένο σουσάμι στα δόντια και τον λεβιέ των ταχυτήτων με παραπέμπουν σε μουσικές οντότητες σαν τον Βας-Βας και τον Σχιζοφρενή με το Πριόνι. Για τους οποίους επάξια έγραψε μουσική και στίχους ο Καρβέλας και φρόντισε να τους αποθεώσει μέσω της εκπομπής τσίρκο-πανηγύρι της γυναίκας του. Αλλά, όταν η  Βίσση έχει τραγουδήσει Θοδωράκη, έχει συνεργαστεί με Νταλάρα κι έχει πει τραγούδια όπως η Μεθυσμένη Πολιτεία, είναι τουλάχιστον ιεροσυλία να της δίνεις τραγούδι που να μιλάει για σκονισμένα παπούτσια και ιδρωμένα μπλουζάκια και κομμένα νύχια. Έλεος.
Πάντως, σα γνήσια περφόρμερ, έκανε εκεί τα επικοινωνιακά της, εντυπωσίασε με την απουσία εκκεντρικής γκαρνταρόμπας (έμαθα το ενδυματολογικό το επιμελήθηκε η κόρη της) και κράτησε όλο το πρόγραμμα μέχρι τα ξημερώματα. Σε αλά-Ρέμος φάση που μετά τις 03.30 και το ολιγόλεπτο διάλειμα που μας διασκέδασε ο DJ, βγήκε επιτέλους να πει πιο διαχρονικά κομμάτια και να ακούσουμε επιτέλους κάτι πιο ποιοτικό (λέμε τώρα). ΟΚ, δεν πείστηκα. Έφυγα με έντονη την αίσθηση της απογοήτευσης και κυρίαρχο συναίσθημα το "αυτό ήταν όλο;". Δηλαδή, πραγματικά, μπορούσε και καλύτερα. Και δε λέω για το Σάκη, ούτως ή άλλως αυτός φωνητικά είναι ΕΠΕ. Αλλα από μια φωνάρα σαν τη Βίσση περίμενα κάτι περισσότερο από το show της αρπαχτής. Γιατί αγάπες μου, το μπουκαλάκι 240 ευρώ και να μη φεύγεις και χορτάτος είναι too much, όσες φορές και να σου πει το "δώδεκα", όσες φορές και να πει το "κλίμα τροπικό", που είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια της. Θα ξαναπάω μπας και καταφέρει να με αποζημιώσει, γιατί εκ των υστέρων διάβασα πως αμφότεροι σταρς υπέκυψαν στις πιέσεις του μαγαζάτορα να ανοίξει το πρόγραμμα νωρίς (μην τυχόν και χάσει κάνα φράγκο) ενώ δεν ήταν ακόμα 100% στρωμένο. Αλλά, ειλικρινά θα πάω μετά τις 03.30... ίσως χτυπώντας ένα ροκ πριν! Φιλιά.

Στα "κόλπα" της Εκκλησίας

Πριν δυο βδομάδες επισκέφτηκα με τους μελλοντικούς μου κουμπάρους τον Ιερό Ναό στον οποίο θα τελεστεί το μυστήριο της βαφτίσεως του αγαπημένου μου φασολάκη. Δεν είχα και καμιά ιδιαίτερη πρεμούρα να πάω, αλλά για το χατήρι των παιδιών είπα να είμαι τυπική. Άλλοι φίλοι μου που έχουν διατέλεσει νονοί μου είχαν πει δεν υπήρχε λόγος να πάω σε αυτό το "ραντεβού", ότι τον παπά τον βλέπανε για πρώτη φορά κατά την απαγγελία του Πιστεύω, τα άλλα δέκα λεπτά κατά τα οποία το βρέφος του τραβούσε τα γένια και μετά το μυστήριο άλλα 5 λεπτά για να γίνει το αλισβερίσι. Α, μη μου θίγεστε εσείς οι θρησκόληπτοι, ευσεβείς και χριστοήθεις (κλεμένο, το ξέρω, αλλά αν δεν μνημονεύσω το μασόνο εδώ, πότε θα το κάνω). Ότι είναι εμπορική συναλλαγή είναι, το ξέρετε και το αναγωρίζετε, μη στρουθοκαμηλίζουμε επειδή έχουμε να κάνουμε με ανώτερες δυνάμεις. Θεωρώντας, λοιπόν, πως το χειρότερο που θα ακούσω κατά την επίσκεψη μου θα ήτο το ύψος της ταρίφας, έφτασα κυρία στο παρεκκλήσι.
Ο ιερέας, καθισμένος σε ένα υπερσύγχρονο γραφείο που διέθετε όλα τα κομφόρ (fax, modem, laptop με κάμερα και Αη-Φόνη, πέρα από τους έτερους αγίους που ήταν καδρωμένοι πάνω από το κεφάλι του) πρόσχαρος μας καλοσώρισε εμάς και τη μπέμπα. Διότι τον επλάνεψε το τσουλούφι του σπόρου που περίτεχνα είχε αναρτήσει σε κοτσίδα η κουμπάρα για να μην πέφτουν οι τρίχες στα μάτια του παιδιού. Ποια μπέμπα ρε μάστορα, αγόραρος είναι και μάλιστα με όλα τα φόντα να γίνει δίμετρος (όπως θέλει τους άνδρες η νονά). Τεσπά, αφού ξεπεράσαμε το σοκ της σεξουαλικής αμφισβήτησης, ο ιερέας έβγαλε από το συρτάρι μια κόλλα Α4 στην οποία ήταν εκτυπωμένοι όλοι οι κανόνες και οι οδηγίες που έπρεπε να ακολουθήσουμε γονείς κι ανάδοχος του νεοφώτιστου, προκειμένου να πάνε όλα καλά χωρίς επεισόδια και παρεξηγήσεις.
Ακόμα γελάω κι ακόμα τραβάω... τις κοτσίδες μου από το δωδεκάλογο του Μυστηρίου της Βαπτίσεως. Πέρα από τις λίγο-πολύ αναμενόμενες απαγορεύσεις (όχι ανθοστολισμοί, όχι μπαλόνια, όχι catering στον προαύλιο χώρο) στη λίστα με τα DO'S & DON'TS υπήρχαν και τα ακόλουθα: η ένδυση του νεοφώτιστου να είναι λευκή γιατί οι βαπτιζόμενοι εν Ιορδάνη ποταμό φορούσαν μόνο λευκές κελεμπίες, κοινώς ξεχάστε τα Burberry ή τις στολές Ναυτάκι, Κουμπαράκι, Γαμπρούλης. Τα μαρτυρικά να είναι ένας απλός σταυρός και να μη φέρουν το γνωστό "ματάκι" ή μπλε χάντρα, γιατί αυτά είναι παγανιστικά σύμβολα. Η λαμπάδα να είναι ένα απλό κερί και να μη φέρει αρκουδάκια, αυτοκινητάκια, καραβάκια και λοιπά σκατουλάκια γιατί η σημασιολογία της είναι το κερί που φέρει το φως και όχι η υπερ-παραγωγή διαφήμιση του Wax & Craft. Οι καλεσμένοι και δη η μητέρα και η ανάδοχος να είναι ευπρεπώς ενδυμένοι, κοινώς απαγορεύεται δια αφορισμού το decolltage. H ανάδοχος να έχει απομνημονεύσει το κείμενο του Πιστεύω το οποίο θα απαγγείλει τρισάκις - όποια παράλειψη στίχου βαθμολογείται κάτω από τη βάση! Το λάδι που θα τοποθετηθεί στο ειδικό δοχείο (με το οποίο ο ιερέας θα βουτηρώσει, συγνώμη αλείψει ήθελα να πω, το παιδί) πρέπει να είναι παρθένο ελαιόλαδο ποιότητος ΑΑΑ, ει δυνατόν από την Καλαμάτα. Οι φωτογράφοι και οι κάμεραμεν να σέβονται το μυστήριο και ο εξοπλισμός τους να μην παρεμποδίζει το έργον των ιερέων - κοινώς, πάλι οι παπαράτσι του OK και του HELLO θα βγάλουν τους τηλεφακούς. Η ανάδοχος να προσέλθει στην εκκλησία τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα για να διεκπεραιωθούν τυχόν εκκρεμότητες, δηλαδή να σκάσει το παραδάκι. Η ανάδοχος να προσκομίσει πιστοποιητικόν δια την ορθόδοξη πίστη της. Όπα, πάμε πάλι... WTF??? Ναι, ένα χαρτί που να υποδηλώνει ότι είμαι αμετανόητα οπαδός του Χριστιανισμού, καθότι η αστυνομική μου ταυτότητα δε φέρει πλέον τα αρχικά Χ.Ο. (Χωρίς Όρια). ΟΚ, δηλαδή χωρίς αυτό το πιστοποιητικό βάφτιση γιοκ; Indeed, αν δεν είσαι ορθόδοξος δε βαφτίζεις. Και πού θα προμηθευτώ αυτό το κωλόχαρτο, άγιε Πατέρα; Μα φυσικά στη Μητρόπολη όπου βαφτίστηκα εγώ η ίδια, θα τους επισκεφτώ και θα κάνω αίτηση να ανατρέξουν στα μητρώα κι έναντι ενός μικρού τιμήματος (30€) θα μου χορηγηθεί το πολυπόθητο πιστοποιητικό γνησιότητας. Όταν ερώτησα αν υπάρχει εναλλακτική πηγή χορήγησης, ο Πατέρας φανερά ενοχλημένος, μου είπε ότι μπορούσα να ζητήσω μια ληξιαρχική πράξη κι από τα ΚΕΠ. Ενοχλημένος, καθότι είναι γνωστό τοις πάσοι ότι τα ΚΕΠ σου κάνουν τη διευκόλυνση τσάμπα, χωρίς να τα στάξεις σε κάνα παγκάρι. Κι ολοκληρώνω τον κατάλογο με τις οδηγίες με το αποκορύφωμα της παράνοιας: η ανάδοχος εφόσον είναι νυμφευμένη δε δύναται να βαπτίσει εάν ο γάμος της δεν έχει τελεστεί θρησκευτικώς. Όταν, δηλαδή, δήλωσα στον πατέρα ότι είμαι "ελεύθερη" σχεδόν με απείλησε να μη διανοηθώ να παντρευτώ με πολιτικό γάμο μέσα στον επόμενο ενάμιση μήνα. Προφανώς η εκκλησία δέχεται στους κόλπους της μόνο όσους τα σκάνε στο δικό της ταμείο. Γιατί αν θυμάμαι καλά από το μάθημα των Θρησκευτικών, υποτίθεται πως ο Θεός τους αγαπάει και τους δέχεται όλους στην αγκαλιά του, ακόμα και τα μαύρα πρόβατα (και τις μαύρες κότες και τις μαύρες φώκιες).
Κινδυνεύω να ξεσηκώσω θύελλα αντιδράσεων με τη στάση που κρατάω, η αλήθεια είναι πως ούτε θεοσεβούμενη είμαι, ούτε καμιά βαθειά πίστη με διέπει. Έχω μάθει να διερευνώ και να ζυγίζω όλα όσα προσπαθούν να μου σερβίρουν με τις νουθεσίες τους οι κληρικοί. Αλλά, αυτή η υποκρισία, αυτή η εμπορευματοποίηση ενός μυστηρίου, μιας πράξης αγάπης και ανθρωπιάς κατά την ταπεινή μου άποψη που είναι η βάπτιση, συγνώμη αλλά με βγάζει από τα ρούχα μου (και το γαμημένο ντεκολτέ τρομάρα του τραγόπαπα). Πέρα από την ονοματοδοσία (που το παραδέχομαι, δεν είναι από μόνη της βασικός ρόλος του μυστηρίου) και την καταγραφή του θρησκεύματος, η βάπτιση είναι για μένα η ανάληψη πνευματικών καθηκόντων απέναντι στο βαφτησιμιό, η υποχρέωση να τον φροντίζω και να τον συμβουλεύω, να είμαι δίπλα του όποτε με χρειαστεί και σα δεύτερος γονιός να του δείχνω το σωστό δρόμο (τώρα, αν καμιά φορά αυτός ο δρόμος έχει κατεύθυνση  προς τη Λουκιανού στο Κολωνάκι, ε να με συμπαθάτε, το gps δε δουλεύει πάντα σωστά). Σημασία έχει πάντως πίσω απ'όλα τα διαδικαστικά να υπάρχει ειλικρίνεια και αγνές προθέσεις και να μη μετράνε οι παροξυσμοί και οι δημαγωγίες του κάθε φανατισμένου σκληροπυρηνικού αρχι-ιερέα. Και σε καμία περίπτωση η τσέπη του. Φιλιά.

Music is the answer volume 2

Συνεχίζοντας στο θέμα της μουσικής κι αναλογιζόμενη πόσο οι προτιμήσεις (και οι εμμονές) τρίτων προσώπων με έχουν επηρρεάσει κατά καιρούς, σκεφτόμουν πως αν κατέγραφα τα τραγούδια - σταθμό για όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή μου, θα συνέθετα ένα πολύ ενδιαφέρον track list. Βέβαια, για πολλούς συνειδητοποιημένους (να μην πω φανατικούς, να μην πω κουλτουριάρηδες) θα ήτο ένα playlist για τα πανηγύρια, μια φάση ό,τι να'ναι. Αλλά, σάμπως και στη ζωή την ίδια δεν έχω συλλέξει εμπειρίες ό,τι να΄ναι, δεν έχω πορευτεί με ανθρώπους κουκουρούκου, δεν έχω αγαπήσει πυροβολημένους εντελώς; Άρα, πώς θα μπορούσε κι η μουσική μου "ιστορία" να μην είναι του ύψους και του βάθους. Και δε μιλάω για τις γενικές προτιμήσεις, αρκεί να αναφέρω ποιο τραγούδι με στιγμάτισε, ποια περίοδο, με ποιον άνθρωπο το έχω συνδυάσει. Δε θέλει και πολύ λοιπόν να εκδώσω ένα best of...

Στα early 20's:
1. Don't speak - No doubt. Θυμάμαι ότι μου εστάλει σε κασέτα με αφιέρωση πάνω στο κουτάκι. Ήταν ο ίδιος που είχε ψύχωση με τους James, έπινε μονο Haig με λίγο νερό και έβγαινε συνήθως στο Escoba.
2. I want you - Madonna και όλα τα τραγούδια από το Something to Remember. Γιατί, πέρα από τέρας του υπέρτατου show, της kabbalah και της πετρουλάκειας εμμονής με τη γιόγκα, η γυναίκα είπε απίστευτες μπαλάντες, κοψοφλεβίτικες και ατμοσφαιρικές. Για κάποιο λόγο, όλοι όσοι ξέρω πως ακούνε την ιέρεια της pop, έχουν στη δισκοθήκη τους αυτό το cd και το Ιmmaculate Collection.
3. I belong to you - Lenny Kravitz. Για την απόλυτη σεξουαλική αποκορύφωση, και όχι! δεν του το τραγουδούσα εγώ στο αυτί. Σαλιαρίσματα και foreplay βλέποντας άπειρες ώρες τα dvd από τις συναυλίες των u2. Α, και το One στη διαπασών κάθε φορά που είμασταν στα μαλώματα. Flik kai Atta = Love forever.
4. Το soundtrack από την ταινία το Απέραντο Γαλάζιο. Από τον απόλυτο κολυμβητή-καταδύτη-ψαροντουφεκά, absolute hunk, absolute απόλαυση. Δέκα χρόνια μετά, η ψύχωση του είχε γίνει το soundtrack της ταινίας Άρωμα Γυναίκας, έχοντας ο ίδιος εξελιχθεί στο απόλυτο "πακέτο".
Late 20's:
1. Massive attack, Karmacoma κι άγιος ο θεός. Κι ο κολλητός του να ακούει μόνο Ξυλούρη και Μάλαμα, κι εγώ να θέλω να κόψω τις φλέβες μου από την ανία στις κοινές μας εξόδους.
2. Xατζηγιάννης - όλα τα χαζοτράγουδα, γιατί όλες λίγο πολύ οι φιλενάδες λυσσούσανε για πάρτη του. Ο Ρουβάς ήταν ξεδιάντροπα όμορφος κι άφωνος, συν ότι τα σενάρια για αλλαξοκωλιές με τον Ψινάκη ήταν ολίγον ντεκαβλέ.
3. Φίλε έλα απόψε - Γιάννης Πουλόπουλος. Πονούσε ο χριστιανός και μου τηλεφωνούσε και ξημερώματα να μου το αφιερώσει. Όσα δε φτάνει η αλεπού...
Early 30's:
1. Rock Sugar - Rob Grill. Από τα πρώτα τραγούδια ever που μου στείλανε μέσω msn και ίσως αυτό που με έκανε να δω τη ζωή λίγο πιο επικίνδυνα. Γι' αυτό και μετά κόλλησε το ομώνυμο χιτάκι των C:Real και ήρθανε τα πράγματα τούμπα.
2. Parov Stellar, Paul Van Dyke, Eric Prydz. Μια διαφορετική ματιά στη House. Κι όλα από τον ίδιο άνθρωπο, ο οποίος με ενημέρωνε (και το κάνει ακόμα) για τις νέες αφίξεις στη dance σκηνή.
3. Πόσο ακόμα - Stavento. Για την κολλητή μου που πέρασε μαζί μου την περίοδο της απόλυτης παρακμής μέσα στο κωλομάγαζο και που το τραγούδι της εξέφραζε ταμάμ.
4. Beggin' - Franki Valli & The FourSeasons. Τραγούδι που παιζόταν τουλάχιστον 5 φορές κάθε βράδυ, σε όλα τα μαγαζιά, ανεξαρτήτως κατηγορίας και που μας έβγαλε ασπροπρόσωπους όλη την περίοδο των Χριστουγέννων του 2007. Οι μικρές λυσσάγανε μέσα στο Ten, αφού πρωτίστως τις είχα ποτίσει αμέτρητα σφηνάκια "καπουτσίνο".
5. Rise Up - Yves LaRock. Παιζόταν back to back με το προηγούμενο track, το είχαμε συνδέσει με τον Κοντό και τις ξέφρενες βραδυές μέσα στο Local. Ίσως γιατί λόγω ύψους έπρεπε ο καψερός με κάποιον τρόπο να "ξεσηκωθεί".
6. Low - Florida & T-pain. Για την πρώην κολλητή φιλεναδίτσα της οποίας το επίθετο έκανε καλή ρίμα με το ρεφρέν. Για τις άπειρες ώρες στον μπροστά στον υπολογιστή της βλέποντας και οι 4 μας youporn και βιντεάκια με τον sasa να λικνίζει το "ελεφαντάκι" του πάνω στην μπάρα του Tropicana.
7. It's my life - Bon Jovi. Ψηλός και σία. Ουδέν σχόλιο.
8. Καλλίδης, Θέλξη, Χολίδης, Αρσενίου και όλοι οι αοιδοί που πέρασαν από το Caramella. Γιατί είναι δίπλα από το σπίτι της κολλητής, ιδανικά για ένα τελευταίο ποτάκι πριν πάμε για ύπνο, έχοντας πρωτίστως λιώσει από τις ροκιές.
9. Τέρμα η ιστορία - Αντωνάκης. Γιατί το τραγούδι παίχτηκε την πιο κατάλληλη στιγμή, όταν έπρεπε και όφειλε να πέσει η αυλαία σε μια παρωδία.
10. Μόνος μου το πέρασα κι αυτό - Αντωνάκης #2. Τα σχόλια είναι περιττά, αλλά να προσθέσω πως είναι το μόνο τραγούδι για το οποίο μπορώ να κάνω drunk dial. Όχι σε πρώην, αλλά σε πρόσωπο που εκτιμάει αντιστοίχως το εν λόγω άσμα.
11. La Buccovina - Shantel. Μπουγέλα, σφηνάκια North και άπειρα ΟΥΟΥΑΑΑΑΟΥΑ σε μπιτσόμπαρα ανά την Ελλάδα.
12. Love Letters - Lord Cobra y Los Humanos. Εν Λευκώ, κάμπριο μπέμπα, το μαλλί να ανεμίζει, το γκάζι τσίτα και βόλτες στο Καβούρι. Όποτε θέλω να ξεκαβλώσω με το tt, το βάζω στη διαπασών.
13. Το ξέρεις - Ρους. Το κύκνειο άσμα, κάτι σαν ανκόρ μετά την προανφερθείσα αυλαία. Γιατί καμιά φορά, χρειάζεται να επιβεβαιώσεις και προφορικά αυτά που ήδη ξέρεις.
14. Empire State of Mind - Alicia Keys. Το ορίτζιναλ δικό της cover και μόνο, αυτό του Jay-Z είναι υποδεέστερο. Έγινε επιτυχία λίγες βδομάδες πριν την άφιξη μου στο Μεγάλο Μήλο. Το άκουγα στο i-pod και τις 9 ώρες της πτήσης, το άκουγα στην προσγειώση, το άκουγα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ στο ξενοδοχείο κάπου στο uptown Μanhattan, to άκουγα στην επιστροφή non-stop, το έχω έως και σήμερα ringtone. 
15.  Una Noche Mas - Yasmin Levy. Το μίσησα την πρώτη φορά που το άκουσα, το λάτρεψα όταν το άκουσα στο αμάξι του πιο άκυρου συνταξιδευτή και μόνο τότε εκτίμησα πραγματικά την αξία του. Πλέον είναι άρρηκτα συνδεμένο με τον πιο κακομαθημένο, τον πιο λεπτολόγο και τον πιο πολυπράγμωνα άνθρωπο που έχω γνωρίσει ποτέ μου. (τρία σε ένα νοικοκυρεμένα)

Τo be continued... σε λίγα χρόνια. Φιλιά.

Music is the answer

Γράφοντας τις προάλλες για την πολυσυλλεκτικότητα στις μουσικές μου επιλογές και κατ'επέκταση τις συναυλίες που παρέστην, αναλογίστηκα πως αυτή η ποικιλία, αυτό το εύρος ίσως να οφείλεται και στη διαφορετικότητα που χαρακτηρίζει το μουσικό γούστο των κολλητών μου, των διάφορων φίλων μου, μην πω και των boyfriends ανά τους αιώνες. Δηλαδή, ο κοινωνικός μου κύκλος έχει πολλές καλλιτεχνικές επιρροές και ανάλογα με τις προτιμήσεις του καθενός κινούμαστε και στις αντίστοιχες κατευθύνσεις όταν κάνουμε παρεάκι. Δε λέω βέβαια ότι σαν οντότητα είμαι όπου με πάει το κύμα ή ό,τι με επηρρέαζει το γούστο των αλλονών σε βαθμό τέτοιο που να αλλοιώνεται το προσωπικό touch, ούτε φυσικά ότι μου αρέσει μόνο ότι αρέσει και στους δικούς μου ανθρώπους. Απλά, ζώντας, βγαίνοντας, διασκεδάζοντας με συγκεκριμένα άτομα που έχουν συγκεκριμένες απόψεις συχνά υιοθετείς και τα δικά τους ερεθίσματα.
Για την κλίση προς τα βαριά ελληνικά, φταίει που έχω μια φίλη τρελλή μπουζουκόβια, την οποία όμως αν διανοηθώ να προσκαλέσω στο Ροκ, θα με πάρει με τις τομάτες, και μόνο η σκέψη ότι θα ακούει κιθαρογραντζονίσματα και ιαχές πολέμου την κάνει να βγάζει καντίλες. Με αυτή λοιπόν, θα πάμε μόνο στα μπουζούκια, όλα, ανεξαρτήτως, δηλαδή μαζί της θα ακούσω από Χριστοδουλόπουλο έως Γονίδη και θα περάσω φίνα, γιατί άλλωστε μια τάση προς το λουλουδοπόλεμο, το ποτήρι μόνιμα μισογεμάτο(ή μισάδειο) με Γιαννάκη Περιπατητή και ένα κόψιμο φλέβας την έχω πολύ συχνά. Αυτή, ας πούμε, με μύησε στα της Μαρινέλας. Για την αγάπη βέβαια προς τον Αντωνάκη φταίνε άλλοι (ανάμεσα τους και το ίνδαλμα). Για τη δεύτερη αγάπη, το Γιώργο (call me Mazo) φταίει ο Πειραιάς και δη η Νίκαια. Για τον Καρρά, ο ξάδερφος κι η Καβάλα. Αν προσθέσεις σε αυτά τον παλιμπαιδισμό πέρσυ με τη Glu στο Caremela, να σου κι η εμμονή με τη Στανίση (εγώ, γιατί η φιλενάδα ψηφίζει Σάκη δαγκωτό. Αρσενίου για να μην μπερδευόμαστε).
Και πάω στην all time classic ψύχωση με τις mainstream ροκιές. Και τονίζω το mainstream, γιατί κακά τα ψέμματα, θα ήτο τουλάχιστον ιεροσυλία να ισχυριστώ ότι είμαι καθαρόαιμη ροκού, καμία σχέση, γουστάρω δυο τρία συγκροτήματα, γουστάρω δυο τρεις διαχρονικές κι αναμφισβήτητα σταθερές αξίες από το χώρο. Και όλα αυτά από την εποχή που ήμουν φοιτήτρια στο Essex, τότε που όλα τα "παιδιά" (συνομίλικοι και μη) ακούγανε ανελέητα U2, Queen, Guns'n'Roses, Ramones, Bruce Springsteen, Rolling Stones. A, κι από ελληνικά αυστηρά Τρύπες, Σιδηρόπουλο, Πυξ Λαξ. Τότε, που ένα boyfriend έβαζε το Staring at the sun ή κάνα τραγούδι του Lenny Kraviτz την ώρα του χαμουρέματος κι ενός άλλου του σηκωνόταν μόνο υπό τους ήχους των James. Εδώ τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, όταν είμασταν ακόμα πιο μικρά, στο γυμνάσιο, μπλουζ χορεύαμε μόνο υπό τους ήχους των Scorpions ή του Hotel California. Άρα, μια ροκ μανία με καταδιώκει από αρχής γενομένης, και δεν είναι κάτι επίκτητο των τελευταίων 3 ετών, όπως νομίζουν μερικοί ασήμαντοι.
Χρόνια μετά, ένα fast forward και προσγειώθηκα στη χώρα των dance tracks, κάτι η συνεχής βραδυνή έξοδος στα παραλιακά clubs τύπου Privilege και Venue, κάτι η μανία με τον Kiss fm, κάτι η έναρξη των ξεσαλωμάτων στη Μύκονο, δεν ήθελε και πολύ για να με οδηγήσει σε gigs και συναυλίες τύπου Armin Van Buren, Sasha, Morales, Tjiesto και τα μυαλά στα κάγκελα, παρέα με κάτι τελειωμένες προσωπικότητες που αρέσκονταν στο κούνημα του κορμιού σα να ήταν σέικερ. Αυτό κι αν ήταν ντέκα, αλλά φαντάζομαι λίγο πολύ όλοι έχουν περάσει την trance/techno περίοδο τους! Κι ακούγοντας τέτοια άσματα, έμπαινες αυτόματα και στο τριπάκι της "ξενοδοχειακής" λαουντζιάς, γιατί όσο να΄ναι το αυτί το δύσμοιρο ένα ζέσταμα το ήθελε πριν ακούσει σκληροπυρηνικό house. Και κάπου εκεί στην ανάγκη για chill out ακούσματα χώθηκε κι ο Best radio, το οποίο ακούγανε φανατικά οι μισοί μου αγαπημένοι άνθρωποι και την είδαμε όλοι και καλά εναλλακτικό ρεπερτόριο στην ξένη μουσική, με Morcheeba και Groove Armada, μην πω και για τους εγχώριους Monika και Transistor.
Κι εντάξει, θα ρωτήσει εύλογα κανείς, δηλαδή ακούς μόνο ό,τι σου πάσαρε ο εκάστοτε γκόμενος ή ό,τι γουστάρει η κάθε φιλενάδα σου; Σε καμία περίπτωση δε συμβαίνει κάτι τέτοιο, λέω απλά πως επηρρεάζομαι από τις προτιμήσεις των, άλλωστε αυτές καθορίζουν πολύ συχνά και το είδος των βραδυνών εξόδων, με άλλους θα πάω στα μπουζούκια, με άλλους στο Ροκ, με άλλους στη συναυλία της Βeyonce, με άλλους στο Χατζηγιάννη και με άλλους στους Aerosmith. Δεν έχουν όλοι γερό στομάχι σαν το δικό μου, να μπορούν να χωνέψουν το μουσικό αχταρμά. Αλλά, at the end of the day, αν πρέπει να κάτσω ένα βράδυ σπίτι μου στον καναπέ να χαλαρώσω και να ακούσω κάτι, αυτό θα είναι ραδιόφωνο. Δε θα βάλω κανενός συγκεκριμένου καλλιτέχνη το cd να παίζει στο shuffle, θα ακούσω Εν Λευκώ, Red, Nitro και Λάμψη. Ω ναι, και λάμψη, γιατί καλό το σολάρισμα στο air guitar, αλλά κι ένας τσιφτετελοαμανές ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Είπαμε, ΠΟΛΥΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ!!! Φιλιά.

Ας μην το κουράζουμε άλλο

Είναι άραγε η ανασφάλεια που κάνει τους ανθρώπους να μην παραδέχονται πως κάτι έχει τελειώσει και να αρνούνται να εγκαταλείψουν την προσπάθεια; Είναι η μοναξιά, είναι η αβεβαιότητα για το τι τους επιφυλάσσει το μέλλον ή μήπως είναι απλά εγωισμός; Γιατί δυσκολεύονται απλά να δουν ότι καμιά φορά you just have to let go; Κι εγώ έχω πέσει σ' αυτή τη λούμπα δυο τρεις φορές στην πολυτάραχη ζωή μου, έμαθα, όμως, από τα λάθη μου και πλέον αναγνωρίζω αμέσως το cue line για να κάνω την αποχώρηση. Παρόλ' αυτά, υπάρχει πολύς κόσμος που απλά δε θέλει ν'απαγκιστρωθεί. Κι εκεί σταματά η λογική κι αρχίζουν τα ευτράπελα. Κοινώς, ζεις το θέατρο του παραλόγου, με τον έναν πρωταγωνιστή να φέρει παρωπίδες και να παίζει επ'αόριστον το κύκνειο άσμα και τον άλλον να εύχεται ενδόμυχα να πέσει η αυλαία και να τους πλακώσει μπας κι επιτέλους το πάρει απόφαση ο πρώτος πως ΤΕΛΟΣ. FIN. THE END. FINITO LA MUSICA.
Μιλούσα με τον ξάδερφο μου σήμερα και πολύ σωστά μου έλεγε πως για να ταιριάξουν δυο άνθρωποι χρειάζονται πολλά να συμβούν και ότι τα δυο σημαντικότερα (πέρα από τη συναστρία χα χα χα) είναι η χημεία και το σωστό timing. Δηλαδή, μπορεί να έχεις απέναντι σου τον πιο καλό άνθρωπο του κόσμου, μπορεί να είναι το απόλυτο "πακέτο" (and God, have I met a couple of those in my life) αλλά να είσαι σε τόσο διαφορετική φάση ή τέλοσπάντων να μην κάνει κλικ το θέμα, να μην "κουμπώνει" όσο και να το πιέζεις. Και η αλήθεια είναι πως αν κάτι το ζορίζεις για να δουλέψει, αν το παλεύεις σώνει και καλά για να πετύχει, πάντα η υπερ-προσπάθεια γυρίζει μπούμεραγκ. Συν του ότι, κακά τα ψέματα, θα πρέπει να σου βγαίνει κάτι εντελώς αβίαστα από την αρχή. Αν από day number one κάνεις απόπειρες, συμβιβασμούς και παραχωρήσεις μόνο και μόνο για να τσουλίσει κάτι, sorry αλλά έχεις χάσει το παιχνίδι και το νόημα. Ιt is not meant to be - period.
Η κολλητή είναι υπέρμαχος της δεύτερης προσπάθειας. Και της τρίτης και της τέταρτης, θα' λεγα εγώ. Πιστεύει στο ότι σε μια σχέση πρέπει να το παλέψεις. ΟΚ, δεν αντιλέγω, να είσαι με τον άλλον τον άπειρο καιρό μαζί, να έχετε περάσει τα απίστευτα σκηνικά και να υπάρχει ρε παιδί μου ένα bonding και κάτι κάποια στιγμή να πάει στραβά, εκεί δε λέω, μαζί σου φιλενάδα, να βάλεις τον κώλο σου κάτω και να μοχθήσεις να το λύσεις το πρόβλημα. Όπως κάνανε παλιά και οι γονείς μας, που τότε δεν υπήρχε η εύκολη λύση του quickie διαζυγίου. Κάνανε υποχωρήσεις, κάνανε θυσίες, κάνανε γαργάρα πολλά που τους ενοχλούσανε. Ναι, αλλά ήταν παντρεμένοι και ήταν ήδη γονείς. Αν δεν ενεργούσαν με αυτό το συμβιβαστικό τρόπο, θα τα'χανε τινάξει όλα στον αέρα. Κι έτσι πρέπει να είναι στα παντρεμένα ζευγάρια, να βρίσκουν πάντα κοινές συνιστώσες και να βάζουν πίσω τους εγωισμούς. Και να μην εγκαταλείπουν, γιατί η παραίτηση είναι σαν ακύρωση της μέχρι τώρα κοινής πορείας.
Όταν όμως δυο άνθρωποι είναι ακόμα στο αναγνωριστικό στάδιο και εξετάζουν κατά κάποιο τρόπο αν τους κάνει ο άλλος, αν μπορούν να μοιραστούν μαζί του εμπειρίες, αν μπορούν να τον πάρουν από το χέρι και να πορευτούν αγκαλιά, ε συγνώμη δε θα ισοπεδώσουμε από την αρχή όλα μας τα θέλω, δε θα παραβλέψουμε όλα όσα μας ενοχλούν μόνο και μόνο για να κάνουμε την πορεία επί τούτου. Εγώ λέω πως η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Κι αν κάτι σε χαλάει εξαρχής, καλύτερα να το τελειώνεις προτού προχωρήσει εις βάθος η ιστορία και αρχίζεις να δένεσαι.  Αν βλέπεις τις μαλακίες νωρίς, έχεις εικόνα για το τι θα επακολουθήσει αργότερα. Και κακά τα ψέματα, καλύτερα δε θα γίνει, πάντα θα συσσωρεύονται κι άλλες παπαριές, ολοένα θα βρίσκεσαι αντιμέτωπος με εκνευριστικές καταστάσεις κι αργά ή γρήγορα θα χτυπάς το κεφάλι στον τοίχο που δεν το τελείωσες το θέμα όσο ήταν ακόμα στα σπάργανα.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι στυγνή λογική και αν δεν αφήνει περιθώρια για συναίσθημα. Ίσως εξαρτάται κι από το πόσο αγαπάει κανείς τον εαυτούλη του και πόσο διατεθειμένος είναι να φάει κι άλλα σκατά. Προσωπικά, θεωρώ πως έχω φάει πολλά από δαύτα και έχω χορτάσει. Ταλαιπώριες, στενοχώριες, γκρίνιες και καυγάδες δεν είναι πλέον my cup of tea. Δεν είμαι και 18χρονών να τα περνάω όλα στο ντούκου και να τα αντιμετωπίζω αψήφιστα. Η κάθε ιστορία έχει αφήσει πάνω μου το σημάδι της και απλά δεν αντέχω άλλο. Προτιμώ την ηρεμία μου και τις ισορροπίες μου, όπως τις έχω ορίσει πλέον εγώ. Κι αν το να είμαι δύστροπη κι απαιτητική κι επιλεκτική ισούται με καταδίκη στη μοναξιά και το ράφι, ε δε θα πεθάνουμε κιόλας. Εχω nova και ξέρω να δουλεύω το δαχτυλάκι μου. Για όλα τα άλλα, έχω τις φίλες και την οικογένεια μου, τα μόνα άτομα για τα οποία είμαι διατεθειμένη να κάνω και να υποστώ τα πάντα. Για όλους τους άλλους, δυστυχώς ή το'χουν από την αρχή ή δεν το'χουν. Δεν αποκλείω το να κάνω συμβιβασμούς στην πορεία μιας σχέσης, άλλωστε it takes two to tango, αλλά να το κουράζω από τα γεννοφάσκια για να πετύχει, όχι αγάπες μου. Χωρίς χημεία από την πρώτη μέρα είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Φιλιά.

Συναυλία μου, αμαρτία μου

Συναυλιακός πυρετός φέτος το καλοκαίρι, όπως άλλωστε συνηθίζεται την τελευταία δεκαετία μετά τις μεγάλες επιτυχίες των Rockwave. Κάτι οι καινούριες αθλητικές εγκαταστάσεις  (τα απομεινάρια των Ολυμπιακών Αγώνων) που δυστυχώς οι αρμόδιοι δεν έχουν καταφέρει να αξιοποιήσει για την πρωταρχική τους χρήση (αθλοπαιδιές), κάτι οι νέες εταιρίες παραγωγής και οργάνωσης θεαμάτων από πρώην ποδοσφαιριστές και κάτι η δίψα μερικών επιτήδειων για εύκολο χρήμα εις βάρος του φιλοθεάμωνος ελληνικού κοινού και τσουπ βροχή τα "ονόματα" που παρήλαυσαν φέτος από την ελληνική σκηνή. Πιστή ακόλουθος κι η φώκια του motto "όπου γάμος και χαρά", δεν μπορούσα να αντισταθώ να παραβρεθώ σε ορισμένα από τα πιο δημοφιλή gigs. Τονίζω το ορισμένα, γιατί όση κι αν ήταν η περιέργεια μου να πάω στην once-in-a-lifetime συνύπαρξη των μεταλλάδων Metalica/Slayer/Megadeath/Anthrax, τα αυτιά και το στομάχι μου δεν άντεξαν την τόση ηχορύπανση. (Ψηλέ, ζητώ συγνώμη). Εντάξει, άλλωστε, είμαι mainstream τύπος, δε ντρέπομαι να το παραδεχτώ. Είναι κοινό μυστικό ότι σαν οντότητα δεν έχω μουσική παιδεία ούτε κατασταλλαγμένες μουσικές πεποιθήσεις. Αρέσκομαι σε ό,τι με διασκεδάζει την εκάστοτε στιγμή και ναι (όπως έγραψα προσφάτως και στο φατσοβιβλίο) το εύρος των μουσικών μου προτιμήσεων κυμαίνεται από τα ύψη στα πατώματα.  Εξ'ού, λοιπόν, και η παρουσία μου σε εντελώς ετερόκλητες επιλογές κι ευτυχώς η φετινή πολυ-πολιτισμική σεζόν αποζημίωσε  όλους όσους που σαν κι εμένα παρευρέθησαν στα "ό,τι να'ναι" μουσικά δρώμενα.
Παράπονο, επομένως, από την ποικιλία δεν έχω. Δόξα το θεό, άκουσα λογής λογής μουσική. Από Aerosmith, James, Pink Martini, Blues Brothers, Cranberries έως U2 και Χατζηγιάννη.  Καμία σχέση δηλαδή το ένα με το άλλο. Σε όλες όμως τις συναυλίες γινόταν ο χαμός. Παρά την κρίση, παρά τα οικονομικά προβλήματα που λίγο πολύ αντιμετωπίζουμε όλοι. Το έχω ξαναγράψει, ο κόσμος έχει δίψα, έχει ανάγκη να ακούσει, να δει, να χορέψει γιατί η διασκέδαση είναι το μόνο πράγμα (πέρα από τον έρωτα) που έχει απομείνει να μας υπενθυμίζει πως η ζωή μπορεί τελικά να είναι και ωραία. Το θέμα είναι όμως πως οι προαναφερθέντες επιτήδειοι αυτή την ανάγκη του κοινού τη γνωρίζουν καλά και την εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Φυσικά αναφέρομαι στα υπερβολικά ποσά που αξιώνουν ως αντίτιμο του εισιτηρίου αλλά και τις μηδαμινές έως ανύπαρκτες επικουρικές υπηρεσίες που παρέχουν π.χ. στην εστίαση ή την υγιεινή.
Δεν αμφισβητώ πως τα μεγάλα ονόματα ενδεχομένως να απαιτούν υπέρογκες αμοιβές για να εμφανιστούν (και να ιδρώσουν) μιάμιση ώρα επί σκηνής και να πουν τα best of τους. Δεν αμφιβάλλω ότι και τα επιτελεία που τους ακολοθούν και στήνουν τις συναυλίες των κι αυτά κοστίζουν αρκετά λεφτά, όπως και ο εξοπλισμός ή τα σκηνικά τα οποία μεταφέρουν από χώρα σε χώρα στην τουρνέ. Πώς όμως εξηγείται το γεγονός ότι για την ίδια ακριβώς συναυλία, που θα στηθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, από τους ίδιους ανθρώπους, με τον ίδιο καλλιτέχνη, το αντίτιμο του ειστηρίου να διαφέρει από χώρα σε χώρα, με την Ελλάδα να ρεζιλεύεται διεθνώς καθώς οι εγχώριοι διοργανωτές είναι κουτοπόνηροι και στυγνοί εκμεταλλευτές; Δηλαδή, τι είμαστε εμείς, τα κορόιδα ή μήπως έχουμε καμιά φωτεινή επιγραφή στο κούτελο που αναβοσβήνει λέγοντας "λεφτάδες";
Μέχρι και την προηγούμενη εβδομάδα θεωρούσα πως φέτος πραγματικά έσκασα πάρα πολλά για τις δέκα συναυλίες που πήγα. Έλεγα, καλοί οι Aerosmith αλλά δεν ήταν και λίγα τα 70ευρώ, καλοί οι Cranberies αλλά σαν πολλά τα 45 για να τους δεις στο Θέατρο Πέτρας. Και μνημόνευα τα 20ευρώ που αξιώνουν οι Έλληνες καλλιτέχνες για τις δικές τους καλοκαιρινές συναυλίες, πραγματικά από Monika σε Αλεξίου, από Αλκίνοο Ιωαννίδη στο Χατζηγιάννη, η τιμή φιξ. Έφτασα, όμως, να μετανιώσω που κατηγορούσα τους ξένους τραγουδιστές και συγκροτήματα, γιατί συνειδητοποίσα πως τελικά ίσως και να ήταν value for money.
Εξηγούμαι: πήγα να δω το Μιχαλάκη στο Λυκαβηττό, σαν παιδούλα κι εγώ μαζί με τα χιλιάδες άλλα κοριτσόπουλα. Ο αξιότιμος εμφανίστηκε με 15λεπτά καθυστέρηση, τραγούδησε ακριβώς 30 λεπτά κι αποσύρθηκε για να μας αφήσει στα χέρια της back vocalist η οποία έχει αναδειχθεί από κάποιο μουσικό τηλεριάλιτυ και προφανώς τσιμπουκώνει το Μιχαλάκη προκειμένου κι αυτή η δόλια να κάνει κάποια καριέρα. 20λεπτά τραγουδούσε η δευτεράντζα και δε λέω είχε φωνή ανεκτή, την είχε δει όμως κάτι μεταξύ Christina Aguilera, Anastasia και Celine Dion. Το θέμα μου δεν είναι αυτή, αλλά ότι εγώ πλήρωσα και ξεποδαριάστηκα να ανέβω στα κατσάβραχα για να ακούσω και να στριγγλίσω Μιχάαααααλη, όχι να δω την κάθε κατακαημένη. Ο Μιχαλάκης βγήκε κύριος μετά (έχοντας αλλάξει ρουχαλάκια και έχοντας τραβήξει τις γραμμούλες του) και μέσα στα επόμενα  40λεπτά τραγούδησε 5 φορές το "Χέρια ψηλά" και 10 φορές "Το καλοκαίρι μου". Την έβγαλε καθαρή δηλαδή επαναλαμβάνοντας ανά 5 λεπτά τα ρεφρέν των δυο πιο εμπορικών του επιτυχιών, είπε και τρεις παλιές μπαλάντες για το ξεκάρφωμα και that's it.

Και θέτω το εξής εύλογο ερώτημα, δηλαδή τα 65 ευρώ για τους U2 δεν ήταν κατά κάποιο τρόπο τσάμπα πράμα; Οι άνθρωποι έχουν τα διπλάσια χρόνια του Μιχαλάκη-Μαλακάκη, τραγούδησαν 2 ώρες non-stop (άντε, βγάλε κάνα δεκάλεπτο όταν μας έδειχναν τις αηδίες στο videowall με τα παιδάκια που πεινάνε και την κυρία στη Mπούρμα που είναι πολιτική κρατούμενος), είχαν απίστευτα σκηνικά και παρουσία, τα τραγούδια τους είναι επικά και οι ίδιοι είναι θρύλοι. Κι έρχεται το τσουτσέκι από την Κύπρον και μας πιάνει τον κώλο ζητώντας 20ευρώ για να τραγουδήσει τα μαλακισμένα του χαζοτράγουδα μόνο για 40 λεπτά; Ε όχι. Ουστ! Όπως ουστ και σε όλους τους εξυπνάκηδες που την έχουν δει celebrities και πουλάνε μόστρα. 'Εμαθα πως αντίστοιχα χουνέρια κάνανε κι οι Placebo. Εμ, καλά έγραψε ένας γνωστός μου στο wall του τη μέρα της συναυλίας τους "placebo, έχετε να φάτε κλασίμπο". Κάτι τέτοιο χρειάζεται σε όλους όσους (ανεξαρτήτως προελεύσεως) επιδίδονται σε αρπαχτές και μας εκμεταλλεύονται. Όλα κι όλα, από εδώ και στο εξής μόνο μπουζούκια. Να μας τα παίρνει ο Αντωνάκης χοντρά αλλά τουλάχιστον να καθόμαστε αραχτοί, να ακούμε μουσική ανώτερου επιπέδου από το δάπεδο και να πνίγουμε και τον πόνο μας στα ξύδια. Φιλιά.

Ελεύθερη πτώση

Δεν έπαθα writer's block. Δεν κουράστηκα. Δε βρήκα άλλες ασχολίες. Απλά έπεσα από τις σκάλες. Κι έτσι απλά χωρίς προειδοποίηση βγήκα για λίγο εκτός κυκλοφορίας. Πρώτη μέρα στη δουλειά μετά τις διακοπές, τότε που λυσσάξανε όλοι τους κακόχρονο να 'χουνε να σχολιάζουν το "τροπικό" μαύρισμα και το πόσο καλά θα πρέπει να πέρασα στο νησί. Και τσουπ, φάε τη "σούπα" σου μέσα στο καλοκαίρι, έτσι για να έχεις να πορεύεσαι με καλό zen όλο το χειμώνα. Δώδεκα σκαλιά (έναν όροφο) τα "έγλυψε" ένα ένα ο κώλος μου και προσγειώθηκα με ένα ηχηρό "γντουπ". Ευτυχώς για μένα, δυστυχώς για πολλούς, δεν έσπασα τίποτα, τη γλίτωσα πολύ φτηνά με κακώσεις στο ισχύο και τον αγκώνα και μερικές δεκάδες μελανιές στη δεξιά πλευρά του κορμού. Για να σπάνε τη μονοτονία του προαναφερθέντος πολυμνημονευμένου μαυρίσματος. Και μια διαμονή πεντάστερη σε γνωστό "ξενοδοχείο" της παραλιακής (1000 τη βραδυά έτσι για την πλάκα μας, τύφλα να έχει το Costa Navarino δηλαδή) με πλήρη ιατρική περίθαλψη, μια πεταλουδίτσα στο χέρι και room service με gourmet φιδέ. Δηλαδή, τι άλλο να ζητήσω.
Ο γιατρός επέμενε να κάτσω σπίτι μου τέζα δέκα μέρες και να μην περπατάω ούτε μέχρι την τουαλέτα, εδώ μέσα στο νοσοκομείο και θέλανε να μου βάλουν πάπια. Μα είμεθα σοβαροί; Έκανα εγώ την πάπια. Εντάξει, έκατσα μέσα όσο μου ζητήσανε, έκανα τις εξετάσεις, πήρα τα φάρμακα (πανάθεμα τους 65 ευρώ για ένα κουτί αντιφλεγμονώδη και 8 ενέσεις, ουστ), ξεκουράστηκα τρεις μέρες και μετά βουρ στη δουλειά. Δηλαδή, τι άλλο να κάνω; Λες και θα μπορούσα να πάρω άδεια από τη δική μου δουλειά. Ο δε ντόκτορας ήθελε να μου γράψει 2 βδομάδες και με ρωτούσε αν θα έκανα μήνυση για εργατικό ατύχημα. Μεγάλε, χαλάρωσε. Μήνυση σε ποιον; Στον εαυτό μου, τη μάνα μου και τον ξάδερφο; Α, είστε πολύ άτυχη, μου δήλωσε μόλις τον ενημέρωσα για το εργασιακό μου καθεστώς. Tell me about it. Μπαταρισμένη, με πόνους, να μην μπορώ καν να οδηγήσω και να πρέπει να είμαι κάθε μέρα πρωί πρωί στου Ρέντη να μαλώνω με τους πωλητές για εισπράξεις.
Ο γέρος λένε από πέσιμο ή από χέσιμο. Δεν ξέρω ποια μυστική συνομωσία έβαλε το αόρατο χέρι και με έσπρωξε, αλλά που να σας πάρει, δεν σας έκατσε καλά η φάση. Γιατί κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Και όπως λέει κι ο Πορτοκάλογλου, ό,τι δε μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς. Αναμείνατε τα χειρότερα φέτος από τη φώκια, η αποχή αυτών των 3 εβδομάδων δημιούργησε μεγάλο κενό στην εκστρατεία κραξίματος. Έχω συλλέξει πολύ υλικό. Ανασυντάσσομαι και επιστρέφω δριμύτερη, με σχολιασμό συναυλιών και λοιπών δρώμενων, με καυστηριασμό των συνήθων υπόπτων (call me kavatzopousta) και πολύ φαρσοκωμωδία από το μέτωπο των ανθρωπίνων σχέσεων. Για να σταματήσω να γράφω, χρειάζονται πιο δραστικά μέτρα, να πειράξετε ενδεχομένως τα φρένα του αμαξιού, να ρίξετε και λίγα λάδια και να γίνει καμιά σοβαρή πτώση προς Λιμανάκια πλευρά. Ούτως ή άλλως, ανέκαθεν διαισθανόμουν πως όταν θα έρθει η ώρα μου θα αποχωρήσω με πάταγο. Φιλιά.