Όχι άλλο ...

Με αφορμή τόσο ένα άρθρο που διάβασα πριν κάνα μήνα στην #AthensVoice, όσο και την προσωπική μου εμπειρία από το γαμήλιο πάρτυ, ήθελα πολύ καιρό να αναρωτηθώ δημοσίως αν όλα τα γιαουρτάδικα, όλα τα γραφεία οργάνωσης εκδηλώσεων, όλες οι κυρίες που ασχολούνται με τη παραγωγή cupcakes & macarons, όλα τα κυριλέ σουβλατζίδικα που σερβίρουν φασόν τα καλαμάκια στο ταψί, με τις πατάτες στη σέσουλα κλπ, όλα τα coctail bars που σερβίρουν τα ποτά στα βαζάκια και όλες οι κοπέλες που φτιάχνουν friendship bracelets, λαμπάδες και λοιπά μπιχλιμπίδια, αν είναι ικανοποιημένοι με τους τζίρους τους τη σήμερον εποχή. Γιατί εγώ προσωπικά απορώ. Πώς χωράνε όλοι τους στην αγορά και πόσο μερίδιο της πίτας τρώνε. Και πάω το ερώτημα μου ακόμα παραπέρα, τους αρκεί απλά να αντιγράφουν και να ανακυκλώνουν μια ιδέα που από τη στιγμή που ο πρώτος την έκανε success story, το όλο θέμα έχει ήδη γίνει so last year; Βγάζουν τα λεφτά τους πατώντας στην πεπατημένη ή απλά είδανε την ευκαιρία της αρπαχτής μέσα στον κυκεώνα της μόδας και του "in";
Σαν καταναλωτής, κι έχοντας κάνει χρήση όλων των προαναφερόμενων υπηρεσιών έχω να πω πως έχω ήδη κουραστεί. Και η ποικιλία πια στην προσφορά δεν έχει να μου πει κάτι, γιατί σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις "ψώνισα" από τον leader, αυτόν που είχε αρχικά την ιδέα και τη λάνσαρε πρώτος. Δε με ενδιέφερε να επεκτείνω την αναζήτηση μου και στον ανταγωνισμό, γιατί πολύ απλά δεν έχω χρόνο για χάσιμο για να ψάξω να βρω το ίδιο ακριβώς προϊόν/υπηρεσία αλλά να είναι πακεταρισμένο σε άλλη συσκευασία. Ναι, ΟΚ, δέχομαι πως το παραπέρα fancy σουβλατζίδικο μπορεί να έχει το καλαμάκι 50 σεντ φτηνότερα, το θέμα μου, όμως, είναι θέλω να παίξω το παιχνίδι του τζάμπα; Αν είναι έτσι, ας κάτσω να μαγειρέψω και σπίτι μου. Δεν είναι ανάγκη να φάω στη μάπα κι άλλο ένα λακαριστό τραπεζάκι, κι άλλον έναν σερβιτόρο που δίνει την παραγγελία μέσω ενδο-επικοινωνίας κι άλλο ένα τσίγκινο κουβαδάκι με πίτες. Σέρβιρε το μου αλλιώς, δείξε μου την ευρηματικότητα σου, πες μου γιατί αξίζει να έρθω στο δικό σου μαγαζί και να μη γευτώ μία από τα ίδια.
Και μετά μας λένε για κρίση... Ε μα είναι δυνατόν να συντηρούνται όλοι όσοι κάνουν επιχειρηματικά ακριβώς το ίδιο με τον γείτονα; Το βλέπω κι από την αδερφή μου που έχει εφτά χρόνια νυχάδικο και μπήκε στον χώρο πριν αρχίσουν να σκάνε τα απανταχού nail bars και να δώσουν τροφή και δουλίτσα μετά στα κουπονάδικα (άλλη πονεμένη φούσκα από εκεί). Πλέον ο ανταγωνισμός είναι τέτοιος που είναι αδύνατον να επιβιώσει μια επιχείρηση όταν στον ίδιο δρόμο έχουν ανοίξει άλλα 5 μαγαζιά με το ίδιο ακριβώς αντικείμενο. Και δε μιλάμε για ρούχα, που εκεί λες ότι δεν έχουν όλοι το ίδιο εμπόρευμα και δεν απευθύνονται στα ίδια βαλάντια, μιλάμε για περιπτώσεις που το αυτό καθεαυτό προϊόν/υπηρεσία είναι καρμπόν, αλλάζει μόνο η επωνυμία στην επιγραφή. Και η πελατεία μοιράζεται, σκορπίζει. Δεν μπορείς πια να προσελκύσεις τον αγοραστή με κάνενα απολύτως δέλεαρ, γιατί ό,τι και να προσφέρεις, όταν υπάρχει το αντίγραφο και στη γειτονιά του, θα προτιμήσει να πάει εκεί, που είναι κοντά και τον βολεύει.
Εγώ έχω όλη την καλή διάθεση να δοκιμάσω το καινούριο και το διαφορετικό, γιατί είναι αυτό που θα με βγάλει από τη βαρετή καθημερινότητα. Θέλω μέσα σε λογικά οικονομικά πλαίσια και να φάω και να πιω καλά, και να διασκεδάσω κάπου με ωραίο trendy κόσμο και να αγοράσω chic χειροποίητα κοσμήματα, αλλά όταν τα πάντα είναι τόσο προβλέψιμα, τόσο copy paste, σκέφτομαι πως μου κάνει και το ντελίβερυ της γειτονιάς, τα παγωτίνια από το ζαχαροπλαστείο, τα αξεσουάρ και τα ρούχα από την γνωστή σουηδική εταιρία και η caipiroska που φτιάχνω με τα χεράκια μου. Κι από φέτος λέω να κόψω και τη φάση με τα μπιτσόμπαρα, γιατί το κακό με τις κρατήσεις στις ξαπλώστρες αλά Μύκονος έχει γίνει εκνευριστικά  της μοδός (και δε με συγκινούν οι "προσφερόμενες" πετσέτες με το λογότυπο του χορηγού τους). Λίγη πρωτοτυπία ρε παιδιά ζητήσαμε, όχι αγώνα εντυπωσιασμού. Φέρτε φρέσκιες ιδέες να σας προτιμήσουμε. Αλλιώς, όχι άλλο κάρβουνο. Φιλιά.

Just Married

Ταντάααα... το κάναμε κι αυτό, την περάσαμε την κουλούρα. Γίναμε κι εμείς κιουρίες (αν κι επιμένω πως κυρία γεννιέσαι, δε γίνεσαι). Έχω τώρα στο λαιμό δυο χαλκάδες περασμένους σε μια αλυσίδα να μου θυμίζουν ότι πλέον είμαι και με τη βούλα παντρεμένη (αλλά και να μου χτυπάνε καθημερινά καμπανάκι πόσα λεφτά πεταμένα σε παντελώς άχρηστα πράγματα!) Γιατί κουκλίτσα μου, εμένα βέρα στο δεξί δε θα με δεις να φοράω. Εντάξει, έβαλα τη τζίφρα μου, έκανα και τα χαρτιά του ληξιαρχείου και that's all folks! H πολυ-συζητημένη "επόμενη μέρα" με βρήκε απλά κουρασμένη. αφυδατωμένη και σε άμεση ανάγκη διακοπών. Τίποτα άλλο. Ούτε ένα τόσο δα σκίρτημα, ούτε ένα αναψοκοκκίνισμα. Δεν άλλαξε τίποτα απολύτως στη ζωή μου, δεν ήρθανε τα πάνω κάτω. Συνεχίζουμε στο ίδιο τροπάρι, με τα μυαλά στα κάγκελα κι ούτε καν μπαίνουμε σε διαδικασία αλλαγής status (αυτό το αφήνουμε στις προαναφερθείσες μανταμίτσες).
Μια συμβουλή έχω να δώσω στους υποψήφιους: με το που το κάνετε το βήμα, μην αρχίσετε ρε παιδιά να εύχεστε να πάθουν κι οι υπόλοιποι το ίδιο. Δηλαδή, θυμάμαι στις πάλαι καλές εποχές της ελευθερίας πόσο με εκνεύριζε η εμμονή των παντρεμένων φίλων μου να περάσω στο δικό τους στρατόπεδο. Προσωπικά, στο γάμο μου έσφιξα το χέρι σε 400 άτομα και κατόπιν εορτής έγραψα 200 ευχαριστήριες κάρτες, ειλικρινά δεν ευχήθηκα σε κανέναν "και στα δικά του". Γιατί είμαι της άποψης ο καθένας να κάνει ό,τι γουστάρει και ό,τι θέλει όταν το θέλει. Το όνειρο του καθενός, δεν είναι όνειρο όλων (ναι σε σας κυράδες μου το λέω, άιντε, που σας έπιασε ο πόνος, κοιτάτε ρε να περνάτε καλά κι αφήστε τους άλλους να λένε, τι φοβάστε πως σας πήρανε τα χρόνια;) Η απόφαση να κάνει κάποιος το επόμενο (δε θα πω μεγάλο) βήμα στη σχέση του αφορά μόνο τον ίδιο και το έτερον ήμισυ, οι υπόλοιποι να κουρευόμαστε.
Η δεύτερη συμβουλή είναι να μην μπερδεύουμε την ισόβια δέσμευση και υπόσχεση με το event της μιας νύχτας. Το "πανηγυράκι", όσο κι αν έχει ταλαιπωρήσει χιλιάδες νύφες με το άγχος της προετοιμασίας είναι μα το θεό το απόλυτο τίποτα και δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς με κάτι παραπάνω από τα βασικά. Κι αν γίνεται να μην ασχοληθεί ούτε καν με αυτά και να τα αφήσει σε άλλους τρίτους, ακόμα καλύτερα. Το μοναδικό πράγμα το οποίο πρέπει να απασχολεί ένα μελλόνυμφο ζευγάρι είναι αν θέλουν να πορεύονται για πάντα μαζί, να φάνε ο ένας στη μάπα τον άλλο και αν είναι προετοιμασμένοι να φάνε κι όλα τα σκατά που επέρχονται παρέα. Γιατί, καλά τα γλέντια και οι χαρές, αλλά όταν θα έρθουν τα ζόρια και οι δυστυχίες, εκεί είναι που χρειάζεται να έχει κανείς δίπλα του τον άνθρωπο του και να ξέρει ότι μπορεί να βασιστεί πάνω του, κι ότι όταν όλοι γίνουν αλέκοι (γιατί στα δύσκολα όλοι τον μπούλοι) να έχουν ο ένας τον άλλον για συντροφιά, για παρηγοριά, για τα πάντα.
Η τρίτη και τελευταία συμβουλή που έχω να δώσω από την εμπειρία που απέκτησα εσχάτως, την οποία μου μετέδωσε και η -βετεράνος σε αυτά τα θέματα- planner, είναι να μην περιμένετε ότι από τη φάση γάμο θα βγάλετε και κάνα κέρδος. Γιατί, πολλοί περίεργοι με ρώτησαν αν μαζέψαμε λεφτά και αν ρεφάραμε με τα έξοδα που κάναμε για το πάρτυ. Αν έχετε τέτοιους ευσεβείς πόθους, καλύτερα να αρχίζετε να υπολογίζετε από τώρα τα μισά από ότι φαντάζεστε και αυτά να τα διαιρέσετε πάλι δια του 2. Η υπόθεση δεν έχει χρήμα, εκτός κι αν έχεις κάνα θείο από την Κορώνη που κάνει το μπραφ. Οι καλεσμένοι δεν έρχονται με διάθεση να σε ξελασπώσουν από τα χρέη. Έρχονται να φάνε, να πιούνε, να χορέψουν και να θάψουν (το νυφικό, το μαλλί, το βάψιμο, το κέντρο, το φαγητό, η μουσική, κάτι θα βρουν να σχολιάσουν). Οπότε, όσο πιο γρήγορα το εμπεδώσετε αυτό, τόσο λιγότερο άγχος θα έχετε για το οτιδήποτε. Και θα διαθέσετε ούτως ή άλλως αυτά που είχατε σκοπό να διαθέσετε για τη διασκέδαση τη δική σας και των αγαπημένων σας εκείνη τη μέρα. Για όλα τα άλλα, υπάρχει η mastercard και οι διακανονισμοί.
Οπότε, με αυτές τις δυο-τρεις αμπελοφιλοσοφημένες κουβέντες κλείνω το κεφάλαιο γάμος. Είδατε, δεν είναι δύσκολο, ούτε μια σελίδα δε μου πήρε. Γιατί σπατάλησα τέσσερις μήνες από τη ζωή μου να προετοιμάζω και να σκάω για ένα απλό gig, ένα κέρασμα μερικών φίλων και το τραπέζωμα μερικών συγγενών, ακόμα δεν έχω καταλάβει. ΟΚ, μου εξηγεί ο καλός μου ότι το κάναμε για να γιορτάσουμε μαζί τους την απόφαση μας. Α και για να τους υπενθυμίσουμε τι σημαίνει περνάω καλά, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς το είχαν λησμονήσει, λες και ο γάμος ισούται με ταφόπλακα στην κοινωνική ζωή. Όχι, ρε κουφάλες νεκροθάφτες, έχω να πω πως για μας το πάρτυ συνεχίζεται, με περισσότερη όρεξη και κέφι, γιατί στο κάτω κάτω πλέον είμαστε διπλοί και το ίδρυμα δε μας χωράει. Keep Rocking dudes.

Bridemobile Tours

Να προσπαθείς να εξηγήσεις σε υπάλληλο βενζινάδικου στην επαρχία ότι ο λόγος που βλέπει οκτώ γυναίκες μέσα σε ένα mini van να κακαρίζουν και ακούνε Παντελίδη στη διαπασών είναι επειδή είναι σε road trip ένεκα bachelorette και να σε κοιτάει σαν χάνος... priceless. Δε σου φταίει βέβαια και ο χριστιανός που εσύ και οι κολλητές σου αποφασίσατε να κάνετε στα πατημένα πρώτα "άντα" σας μια επανάληψη της πενταήμερης της τρίτης Λυκείου. Ούτε φυσικά θα πρέπει να γνωρίζει σωστά αγγλικά (πες κυρά μου μπάτσελορ πριν το γάμο, τι πας και του το λες σωστά, αφού στο ελάντα όλοι οι άσχετοι το λένε έτσι, φαντάσου να τους πετάξεις και κάνα hen night... say what?) Και φυσικά, να στραβώνει ο τύπος που του ζητάς και τιμολόγιο για τη βενζίνη... "ουστ από' δω πρωτευουσιάνες" το λιγότερο που θα μας έσουρε.
Ό,τι εντύπωση πάντως και να του κάναμε, εμάς ουδόλως μας επτόησε και το κέφι μας κάναμε και την Πορταριά όλη τη σηκώσαμε στο πόδι, και τον κόσμο κάναμε αναρωτιέται πού πάνε αυτές οι παλαβές με τα καπέλα και τις σφυρίχτρες. Εμ, πώς, το παρεάκι ήταν dream team με τα όλα του, χορηγό την continental, φανταστικά γλυκά από το cap cap & τα max perry, ποτά, mini σαμπάνιες, bridesmaid pouches (που με κόπο και υπομονή συνέλεξα ένα ένα τα περιεχόμενα τους), μουσικάρες, warning signs, keep calm pins εύστοχα φτιαγμένα από την planner μου, σόκιν αφηγήσεις αποσπασμάτων από το 50 shades of grey, ντέφια,  διαρκείς πόζες και φωτογραφίες για το instagramm και πολλά, πάρα πολλά μπαγκάζια στο πορτ μπαγκάζ... γυναίκες!
Η αφορμή ήταν η ονομαστική γιορτή μου, η δικαιολογία στου συζύγους ήταν ότι θα γιορτάσουμε τις τελευταίες μέρες μου ως single και το extra κίνητρο η συμμετοχή στο project των πιο αγαπημένων μου ανθρώπων: μαμά, αδερφή (heavily εγκυμονούσα), κουμπάρα #1, κουμπάρα to be, παιδικές φίλες. Για την κοπάνα, τις σκανταλιές και το τραλαλό όλες πρόθυμες! Και τις ευχαριστώ απέραντα για το καλύτερο δώρο που μου κάνανε. Που είναι δίπλα μου και με ανέχονται τόσο καιρό, που έχουν ζήσει πλάι μου τα καλύτερα και τα χειρότερα, που μου έχουν σταθεί, που μου έχουν γκρινιάξει όταν δεν ήμουν συνεπής, που με έχουν εκλογικεύσει όταν τα 'χα εντελώς χαμένα, που μου 'χουν φωνάξει όταν ήμουν άτακτη, που μου 'χουν χαμογελάσει όταν τους έκανα τον παλιάτσο, που έχουν ανοίξει την αγκαλιά τους κάθε φορά που χαιρόμασταν ή πονούσαμε για κάτι. Και μόνο αυτά από μόνα τους συνιστούν λόγο επετειακών εορτασμών.
Κι επειδή ένα "μπάτσελορ" δε θα ήταν επαρκές και decent χωρίς τη μπουζουκερί του, το κάναμε και αυτό the Volos style. Αν δεν έχεις πάει μια φορά σε μπουζούκια στην επαρχία (ή στην εθνική), δεν έχεις περπατήσει νύχτα. Κι αν δεν έχεις κάτσει τραπέζι κάλτσα, δίπλα στην ομάδα του Ολυμπιακού Βόλου που πανηγύριζε την άνοδο του στη super league, αν δεν έχεις ρίξει μερικά πανέρια λέλουδα στην από φωνή κορμάρα τραγουδιάρα, δεν έχεις ζήσει έξοδο εκστασιασμένων γυναικών. Ε και αν δεν σε έχει σηκώσει ο Στάμος στην πίστα  να σε χορέψει ταγκό ενώ σου τραγουδάει "σήμερα γάμος γίνεται..." ε τότε μάλλον κυρά μου δεν είσαι ακόμα έτοιμη να βάλεις κουλούρα. Οπότε, δώσε και σπάστα. Cheers to you!

Keep calm and say "I do"

Και κάπως έτσι μια αμετανόητη εργένισσα ετοιμάζεται να μπει στο club των παντρεμένων. Πότε έγινε η πρόταση, πότε δέχτηκα, πότε μετακόμισε στο διαμέρισμα, πότε γνωρίστηκαν οι γονείς και πότε ανοίχτηκε ο κοινός λογαριασμός, ούτε που το κατάλαβα. Σαν να μην είμαι εγώ, σαν να βλέπω κινηματογραφικά όλα αυτά να συμβαίνουν σε κάποια άλλη και να γελάω εις βάρος της. Έλα μου που όμως και μου συμβαίνουν και τα λούζομαι και δε βλέπω και την έξοδο κινδύνου. Τον μπούλο, που λέει και ο ... αρραβωνιαστικός (και μόνο που τη γράφω/διαβάζω τη λέξη, με πιάνει ναυτία). Αισθάνομαι πως οδηγούμαι σαν το πρόβατο στη σφαγή και το μόνο που θέλω να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη είναι HELP!!!
Ψυχραιμία, μου λένε όλοι, πώς κάνεις έτσι κουκλίτσα μου, ούτε η πρώτη είσαι ούτε η τελευταία. Και σιγά και τα ωά, παντρεύεσαι, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. Νo sympathy for the drama queen. Όλοι γύρω μου μέσα στην καλή χαρά, επιτέλους άντε την βολέψαμε κι αυτήν, από δω πάνε κι άλλοι.Οι γονείς πανευτυχείς που το παιδί τους επιτέλους νοικοκυρεύεται. Οι φίλοι περιμένουν αγωνιωδώς τη μεγάλη μέρα για να ραφτούν, να φάνε, να πιουν, να χορέψουν, να ρίξουν κάνα θάψιμο (γάμος χωρίς ξεκατίνιασμα δεν παίζει) και μετά να περιμένουν την post card από το honeymoon. Αυτοί είναι οι νορμάλ, οι πιο χαιρέκακοι περιμένουν να δουν καμιά κοιλούμπα 7μηνίτικη και νυφικό αμπίρ, γιατί μέσα στο λιγοστό μυαλό τους το ενδεχόμενο να παντρευτώ χωρίς να έχω πρώτα γκαστρωθεί δεν παίζει ("ούτε η πρώτη θα'μουν, ούτε η τελευταία").
Κι ενώ θεωρούσα τον εαυτό μου τον πιο στ@ρχιδι@μου άνθρωπο αναφορικά με υποχρεώσεις και έθιμα και γαμησιάτικα, βρέθηκα να κάνω τη μία υποχώρηση μετά την άλλη, να ακούω νυχθημερόν το "βάλε κι εσύ λίγο νερό στο κρασί σου", να υποβάλλω τον εαυτό μου σε διαδικασίες που μέχρι τώρα κορόιδευα, να έχω προσλάβει wedding planner και τελικά να διοργανώνω την υπερπαραγωγή του αιώνα. Όποιος ξαναπεί ότι όλα είναι μια ιδέα και ότι όλα μπορούν να γίνουν πολύ απλά, ότι εμείς τα μεγαλοποιούμε, ή είναι μεγάλος ψεύτης ή είναι γεροντοκόρος. Εγώ κατάλαβα ότι με την προσπάθεια μου να κρατήσω τα πράγματα λιτά και cool, κουράζομαι και αγχώνομαι τρισχειρότερα από το να έκανα ένα mainstream προκάτ γάμο και να ησύχαζα. Να άφηνα τις πεθερές να κάναν τα κουμάντα τους, να κλείνανε τα κτήματα και τους σεφ τους, να φέρνανε και τον Αρχιεπίσκοπο, να άναβαν όλους τους πολυελαίους κι απλά να μου λέγανε ώρα και μέρα και να εμφανιζόμουν μέσα στη νοικιασμένη τζιπάρα.
Κι από την άλλη, το κλασσικό "έλα μωρέ πώς κάνεις έτσι" και η αιώνια κατάσταση ζαμανφού, που σε κάνει να αναρωτιέσαι, εγώ τώρα πάω να υπογράψω "συμβόλαιο" ότι για το υπόλοιπο της ζωής μου τις ευθύνες και τα βάρη θα τα σηκώνω όλα εγώ, το αγγούρι θα το τρώω μόνο εγώ, τα παιδιά θα τα ξεσκατίζω μόνο εγώ και πάει η ζωούλα που ήξερα ως τώρα; Γιατί συγνώμη, γάμος δεν είναι το νταβαντούρι της μιας μέρας. Μετράω ήδη 2 μήνες προετοιμασίας και το μόνο που σκέφτομαι ακατάπαυστα είναι πως τα χειρότερα έπονται. Κλασσικό pre-wedding stress, σου λέει μετά.  Cold feet ή απλά ακούω το καμπανάκι της λογικής να χτυπάει και να μου λέει πάρε δρόμο όσο ακόμα προλαβαίνεις, γιατί μετά το εισιτήριο είναι oneway; Όχι, δεν έχω αμφιβολίες για την επιλογή ανθρώπου, σε αυτό είμαι κατασταλαγμένη, για τα παρελκόμενα ανησυχώ.
Δεν ξέρω ποια θα είναι η ανάρτηση της επόμενης μέρας, πάντως ενάμιση μήνα πριν τη κρεμάλα έχω να καταθέσω πως αδυνατώ ακόμα να συνειδητοποιήσω τι κάνω. Οι τσέπες μου αδειάζουν, τα μάτια μου έχουν αλληθωρίσει από τις ατελείωτες ώρες στον υπολογιστή ψάχνοντας το τέλειο παπούτσι, το άγχος να μην πάρω περιττά κιλά μη και δε χωράω στο φόρεμα με έχει καταβάλλει, είμαι διαρκώς κρυωμένη και άρρωστη, το κεφάλι πάει να σπάσει από την αγωνία αν όλα θα είναι στην εντέλεια και η διάθεση μου έχει διακυμάνσεις ασανσέρ. Αυτές οι τύπισες που ψάχνουν διακαώς να βρουν γαμπρό, πρέπει να είναι ψυχασθενείς, δεν εξηγείται πώς αλλιώς με τόση λαχτάρα και προσμονή ονειρεύονται να ζήσουν τη φάση που εγώ βιώνω τώρα ως έναν εφιάλτη. Πόσες φορές είπα μέσα μου (κι απ'έξω μου) να γυρνούσε ο χρόνος, να μου ξανα-έκανε την πρόταση και να έλεγα ΤΣΟΥ. Αλλά, μυαλό μηδέν. Τώρα ρουφάμε και τα λέμε. Hasta el pronto.

Από fwkia, kota, tsoulaki, misko: auguri και χρόνια πολλά

Καλή χρόνια, καλώς μας μπήκε το νέο έτος, κυριολεκτικά, μεταφορικά, ασάλιωτα, με άμμο για τοπικό scrubbing, με αιθαλομίχλη για να τεστάρουμε την όραση μας, με βογκητά από τις αλλεπάλληλες φορο-εισπράξεις, διαλέξτε και πάρτε. Σίγουρα μας βρήκε με τα 2 παραπανίσια κιλά που όλοι παίρνουμε κατά τη διάρκεια των γιορτών (γιατί ο Ελληνάρας, μπορεί να μην έχει βρακί να βάλει, αλλά τη γαλοπούλα με τη γέμιση θα τη καταβροχθίσει και τους κουραμπιέδες τους τρώει 5-5 με τον καφέ), σίγουρα φτωχότερους (οι "καταθέσεις" στα jumbo) αλλά συνάμα και πλουσιότερους (όλο και κάποιο δωράκι θα τσιμπήσαμε, από τα jumbo) και σίγουρα γεμάτους σιγουριά πώς δεν μπορεί, μέσα στο 2013 τα πράγματα θα αλλάξουν (του πούστη, δεν μπορεί να μην...). Όπως και να'χει, εύχομαι να έχουμε όλοι την υγιά μας κι όταν λέω όλοι, εννοώ όοοοοοολοι (ναι, ακόμα κι εσύ παλιοφοράδα που μου το βγαλες ξυνό πέρσυ), να έχουμε όλοι τη δουλειά μας (πολύ σημαντικό για να συνεχίσουμε να πληρώνουμε τους φόρους) και να είμαστε όλοι zen κι αγαπημένοι. Και του χρόνου διπλοί.

Προσωπικά, έχω πολύ καλό vibe για φέτος και θα'θελα αυτή την αισιοδοξία να τη μεταφέρω και σε άλλους, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή να την περνάμε μέσα στη μιζέρια και την κατήφεια  Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει ρε παιδιά, αν είναι να καθόμαστε να μυξοκλαίμε τη μοίρα μας και να τα βάφουμε μαύρα, μόνο πιο δάπεδο θα πέφτουμε. Ας κοιτάξουμε δίπλα μας, να δούμε τους ανθρώπους που αγαπάμε, το χαμόγελο στα πρόσωπα τους θα μας κάνει κι εμάς να χαμογελάσουμε κι η αίσθηση ότι είναι στο πλάι μας, ότι μας συμπαραστέκονται, ότι μας συνδράμουν, ότι μας στηρίζουν, είναι απλά ανεκτίμητη. Μαζί τους θα περάσουμε καλά. Δύσκολα μπορεί, αλλά θα' ναι καλά. Και δε χρειάζεται κάτι παραπάνω. Οι γονείς τα παιδιά τους, τα παιδιά τους γονείς τους, οι φίλοι τους φίλους και τα ζευγάρια το έτερον τους ήμισυ. Δηλαδή, τι άλλο θέλουμε; 

Καταλαβαίνω ότι θα πει κάποιος για τα ζόρια, τα άγχη, την κούραση, την ανασφάλεια κλπ κλπ αυτά όμως ήταν πάντα μέσα στο πρόγραμμα, αυτό είναι η ζωή, με τα ups and downs, σαν το χρηματιστήριο. Ποντάρεις, ρισκάρεις, κερδίζεις, χάνεις, ξαναρχίζεις. Το νοήμα είναι στο παιχνίδι, αυτό κρατάει το ενδιαφέρον. Παίζεις, μένεις ζωντανός, κρατιέσαι σε εκρήγορση, έχεις διάρκεια. Τα υπόλοιπα είναι ψιλά γράμματα κι αν τα αφήσεις (ή τα διευκολύνεις) να γιγαντώσουν, τότε είναι που θα σε κατασπαράξουν και game over. Λεφτά είχαμε, δεν έχουμε, κάποια στιγμή θα ξανα-έχουμε. Οι έρωτες μας ανεβάσανε, οι χωρισμοί μας πληγώσανε, στο μέλλον πάλι θα μας ταρακουνήσουν. Η κοινωνική μας ατζέντα γεμίζει, αραιώνει,  αδειάζει, ξαναπήζει. Όλα είναι roller coaster και προτείνω να σηκώσουμε τα χέρια, να βγάλουμε κραυγές, να κουνήσουμε αλαφιασμένοι τα κεφάλια μας και λίγο πρίν το τέλος να δείξουμε την (ολόλευκη) οδοντοστοιχία μας (ή κι ένα κωλοδάχτυλο, όλα αποδεκτά) στη φωτογραφική μηχανή που είναι τοποθετημένη πριν τη τελευταία στροφή που κάνει το τρενάκι. Η διαδρομή θα τελειώσει αλλά για όποιον γουστάρει, η επόμενη γύρα θα ξεκινήσει στα καπάκια.

Όπως έλεγα και σε παλιότερες αναρτήσεις, οι εμπειρίες μας, καλές ή κακές, είναι τα εφόδια μας, οι αποσκευές μας. Πορευόμαστε μαζί τους, τις φορτώνουμε στη μπαγκαζιέρα και βουρ για το δρόμο. Αν έχουμε καλή διάθεση και θετική ενέργεια (με ή χωρίς την αμίτα) ακόμα και χωρίς να γνωρίζουμε τον προορισμό, ακόμα και χωρίς βοήθεια από καλοθελητές και gps, ακόμα και χωρίς πολλά χρήματα για τα έξοδα μας, θα διασκεδάσουμε και θα περάσουμε κουκλίτσα. Ό,τι αναποδιά βρούμε, θα την αντιμετωπίσουμε ανοίγοντας τις προαναφερθείσες βαλίτσες κι αντλώντας τα κουράγια μας. Το μόνο προαπαιτούμενο είναι ο/οι συνοδοιπόρος/οι. Εύχομαι, λοιπόν, σε όλους μέσα στο 2013 να αφήσουν τη γκρίνια και τη μίρλα, να βρουν τον συνταξιδιώτη τους (με όποιο status κι αν φέρει, γκόμενος, κολλητός, σύζυγος, αδερφός) και με χαρά κι όρεξη να πάνε μπροστά. Η νέα χρονιά θα κρύβει εκπλήξεις και μας περιμένει να τις ανακαλύψουμε. Keep the faith, φιλιά.

Santa Moutramas

Άγιε Βασίλη, 

Καιρό έχουμε να τα πούμε. Να'μαι ειλικρινής, ίσως δεν τα χουμε πει και ποτέ από κοντά.  Ας κόψουμε, όμως, τις τυπικότητες και τις γαλυφιές. Ανέκαθεν ήμουν κακό κορίτσι. Θα μπορούσα να πω πως ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ιερό και όσιο. Απεχθανόμουν τα θεία όπως ο διάολος το λιβάνι, μου προκαλούσαν εμετό οι θρησκοληψίες και γενικά θεωρούσα απλά γραφικούς όσους και όσες φορούσαν σταυρουδάκια στο λαιμό, έκαναν το σταυρό τους όταν περνούσαν μπροστά απο εκκλησίες,  νήστευαν το Πάσχα και πήγαιναν να κοινωνήσουν τις Κυριακές πουρνό πουρνό. Δηλαδή, οποία υποκρισία, γιατί όλοι κι όλες τους ήταν στην ψυχή πιο βρώμικοι κι από σκουπιδιάρα. Οπότε, αφήνω τις επιστολές με τις ντεμέκ μετάνοιες και υποσχέσεις για βελτίωση στους τάχα μου καλούς και θεάρεστους και προχωράω στο δια ταύτα.

Έρχονται Χριστούγεννα. Το'χουμε πάρει ήδη είδηση από τα μαγαζιά που εδώ κι ένα μήνα έχουν στολιστεί με γιρλάντες και λαμπιόνια. Βλέπω τη χαζοχαρούμενη φάτσα σου σχεδόν παντού, και να θέλω να αδιαφορήσω, δε με αφήνουν.  Ακόμα και ο καφές μου σήμερα ήρθε σε χάρτινο κυπελλάκι  με κάτι αυτιστικά παιδάκια που προσπαθούν να στερεώσουν ένα αστέρι στην κορυφή μιας γλάστρας (αυτοί που σχεδίασαν την καμπάνια του coffee right πρέπει να είναι χειρότεροι από μένα στη ζωγραφική). Οσονούπω θα αρχίσει να ακούγεται στα ραδιόφωνα ο Γιωργάκης Παναγιώτου, με το repeat κάθε μισή ώρα, εκτός κι αν φέτος του κλέψει τη δόξα ο Παντελίδης και ηχογραφήσει κάνα σουξεδάκι σε γιορτινό κλίμα ή το πουλάκι τσίου αλλάξει ήχο μελωδίας και ακούγεται σαν πουλάκι jingle bells. Δηλαδή, πιο γκυ πεθαίνεις. (γκυ=φυτό, δεν ξέχασα επίτηδες το "α").

Λοιπόν, όπως προείπα, ήμουν κακό παιδάκι (δηλαδή μια γαϊδούρα και μισή) κι ως εκ τούτου δεν μπορώ να ζητήσω δώρο για φέτος. Στα @@@@ μου, κύριος! Δε σε έχουμε ανάγκη! Θα την βρω την άκρη μόνη μου. Θα ματώσω, θα με τσούξει λίγο, θα θα σφιχτώ λίγο παραπάνω, αλλά ρε καριόλη Ό,ΤΙ θέλω στη ζωή θα το αποκτήσω μόνη μου. Με την αξία μου, τη δουλειά μου, τον κόπο μου. Δε με νοιάζει να γλύψω τον κώλο καθενός για να πάρω καλύτερο μισθό, δε θα κοιμηθώ με κανένα πατσαβούρη για να μου πληρώνει τα έξοδα μου, δε θα γίνω ζήτουλας στη μαμά μου και το κυριότερο,  δε θα ανεχθώ κανενός το μακρύ και το κοντό του για να είμαι sociable. Άντε, γιατί κάτι τελειωμένοι ανίκανοι και κάτι παράσιτα που ζούνε από τις προσπάθειες των αλλονών σε κάνανε αυτό που είσαι. Είσαι που είσαι κι αγαθός, σε εκμεταλλεύονταν και τόσα χρόνια οι γονείς ανά την υφήλιο, σε θυμούνταν μια φορά το χρόνο οι υπόλοιποι και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Για να τελειώνουμε και να μη σε κουράζω κιόλας (θα 'χεις να διαβάσεις κατεβατά αυτές τις μέρες), θα σου πρότεινα φέτος να πάρεις καμιά άδεια και να πας σε κάνα Barbados να ξεκουραστείς, όσο ακόμα προλαβαίνεις. Άλλωστε, όλοι οι κάτοικοι  της Ελλάδας και μερικών ακόμα υποανάπτυκτων χωρών στον κόσμο θα σου ζητάνε τα ίδια και τα ίδια, ρουσφέτια, διορισμούς, μεταθέσεις... ουπς, γράψε λάθος, αυτά last year, φέτος όλοι θα σου ζητάνε την παραμονή τους στο δημόσιο, την επιστροφή στη δραχμή, την κατάργηση των δανείων τους και τον Τσίπρα πρωθυπουργό. Καλό κουράγιο, φίλε μου. Εγώ πάντως σε ξαλάφρωσα από την υποχρέωση, δε θέλω τίποτα. Για όλα τα άλλα υπάρχει η mastercard και τα jumbo. Φιλιά.

Keep calm and be patient

Υπομονή... κατ' εμέ το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός ανθρώπου. Θέλει πολλά κότσια και κόπο για να την τιθασεύσεις, αλλά αν το καταφέρεις, το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει εφ' όρου ζωής.  Ανέκαθεν είχα ιώβια υπομονή και διαβεβαίωνα τον εαυτό μου πως τα καλύτερα έπονται, αρκεί να περιμένω λιγάκι. Δεν έχω διαψευστεί ούτε μια φορά. Αντίστοιχα, έχω επιβεβαιωθεί πως στη ζωή όλα είναι ρόδα και γυρίζουν κι εκεί που αισθάνεσαι πως όλα σου πάνε στραβά, πως σε έχουν μουτζώσει, πως σε έχουν γλωσσοφάει, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και τσουπ φέγγει άσπρη μέρα για σένα και ένα αγγούρι τόοοοοοοοοοσοοοοο με το συμπάθειο υποδέχεται όλους τους πικρόχολους κακεντρεχείς. Αργά ή γρήγορα, θα έρθει όλων η σειρά. Άλλωστε, γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος και προσωπικά δε βαριέμαι ποτέ να περιμένω, να περιμένω, να περιμένω...καμιά φορά ξεχνάω και τι είναι αυτό που περίμενα εξαρχής, αλλά πάντα στο τέλος έρχεται η ικανοποίηση.
Όλοι μας έχουμε φάει πολλά σκατά κι έχουν περάσει από δίπλα μας πολλά άχρηστα υποκείμενα και χαμένα κορμιά, άντρες - γυναίκες. Κάποιοι μας πάτησαν, κάποιοι μας ζούμισαν, κάποιοι μας μαχαίρωσαν πισώπλατα. Κάποιοι μας αγνόησαν, μας ειρωνεύτηκαν, μας απαξίωσαν. Μας έπνιξε το παράπονο κι ο καημός αλά Ξανθόπουλο ότι δεν αξίζαμε τέτοια συμπεριφορά,, εμείς που είμασταν πάντα σωστοί, εμείς που τα δώσαμε όλα (και μείναμε στον άσσο), εμείς που αφελέστατα πιστέψαμε στην ακεραιότητα τους. Γίνεται η στραβή, έρχονται τα πάνω κάτω, χάνουμε τη γη κάτω απ΄ τα πόδια μας κι αναζητούμε διακαώς την ελπίδα, την εξιλέωση, την εκδίκηση.  Μας πιάνει κωλοπιλάλα. Μα για ποιο λόγο; Για να αισθανθούμε καλύτερα, για να ανταποδώσουμε, για να προχωρήσουμε. Θεμιτό, αλλά με λίγη παραπάνω υπομονή όλα θα έρθουν στα ίσα τους από μόνα τους, όλα θα διορθωθούν και το σύμπαν θα φροντίσει για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης.
Και για να το κάνω πιο προσωπικό, χωρίς ποτέ να έχω επιδιώξει η ίδια την οποιαδήποτε αποπομπή ή τιμωρία, επιλέγοντας την ασφαλή επιλογή του κοινωνικού αποκλεισμού ή απλά της γραπτής αποδοκιμασίας από το βήμα της φωκίτσας κι επιδεικνύοντας υπομονή, πάντα στο τέλος έχω αποζημιωθεί ηθικά, έστω και με καθυστέρηση μηνών, χρόνων, δεκαετιών. Ακούραστα, αβίαστα, αβασάνιστα. Τον πούλο όλοι όσοι στάθηκαν λίγοι. Αφού είναι κανόνας: η πληρωμή έρχεται με το ίδιο νόμισμα. Και δε χρειάζεται να σκάμε πώς να επιστρέψουμε εμείς την αδικία, θα φροντίσει γι' αυτό στην πορεία η ίδια η ζωή. Relax, θα γυρίσει ο τροχός... θα γαμήσει κι ο φτωχός. Just carry on. Φιλιά

Έξω ψυχή

Ακόμα κι ο γείτονας, ο τελευταίος άσχετος ή τέλος πάντων ο κάθε ξερολίδης θα σου πει πως η κακή ψυχολογία ευθύνεται για κάθε τι που ξεσπάει στο σώμα σου, για κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα που εκδηλώνεται στο δέρμα σου, στα μαλλιά σου, στο γεννητικό σου σύστημα. Τα "ψυχοσωματικά" έχουν γίνει η εξήγηση - καραμέλα του κάθε γιατρού/ομοιοπαθητικού/κομπογιαννίτη που θέλει να αποδώσει το ξέσπασμα του οργανισμού σου σε οτιδήποτε είναι πέρα των δυνατοτήτων του και θεωρεί πως μ' ένα "σταμάτα να αγχώνεσαι, να ζορίζεσαι, να εξάπτεσαι" έχει πετάξει το μπαλάκι σε σένα να αντιμετωπίσεις το θέμα μόνος σου. ΟΚ κύριε μου, μόνη μου θα το παλέψω, αλλά σε παρακαλώ δώσε πίσω και τα 50-100 ευρώπουλα της επίσκεψης, που θες και αμοιβή για να ακούσω το αυτονόητο. Όξω ρε.

Λοιπόν, παίδες, εγώ θα πω το αντίθετο: αρχίστε να ξεσπάτε και να τα βγάζετε όλα από μέσα σας. Τα μπινελίκια κάνουν καλό. Δυστυχώς για μένα, όσο διάστημα δεν ενέδωσα στην προσφιλή μου ασχολία (το χώσιμο μέσω του Blogging) έδωσα τροφή σε κάτι αυτοάνοσο να αναπτυχθεί και για λίγο διάστημα να με καταβάλλει ψυχολογικά. Όσο καιρό είπα να είμαι λιγότερο επιθετική κι αυστηρή με τους ανθρώπους, το σώμα μου έγινε κακό με μένα, γιατί απλούστατα με το να μην εξωτερικεύω τις παρορμήσεις μου και να κρατάω τα σχόλια μόνο σε επίπεδο σκέψης, μάλλον λίγο λίγο έφαγα τον εαυτό μου. Όταν ξεκίνησα τη φώκια περνούσα μία από τις δυσκολότερες περιόδους της ζωής μου, είχα καημούς, είχα θυμό, είχα παράπονο (δώσε πόνοοοοοοο). Κι όμως, μου έκανε τόσο καλό να γράφω και να ξεσπάω εδώ, πέρασα σχεδόν αναίμακτα εκείνη την περίοδο και  πήρα και τα πάνω μου σε χρόνο d-t. 

Τα γράφω για να τα διαβάζω κι εγώ, αλλά η φιλική μου συμβουλή: βγείτε, ξεσαλώστε, εξαντληθείτε. Ερωτευθείτε, γαμηθείτε (γιατί χανόμαστε), ξεσκιστείτε. Φωνάχτε, ουρλιάχτε. Ρίξτε και σφαλιάρες αλά Κασιδιάρη, άμα λάχει. Χώστε και σώστε. Με το να κάθεστε απαθείς και comme il faut το μόνο που θα επιτύχετε είναι να μουτζώνεστε κάποια στιγμή στο μέλλον. Βγάλτε τα από μέσα σας, γράψτε τα, τραγουδήστε τα, εξωτερικεύστε τα με όποιον τρόπο σας ταιριάζει. Μην τα κρατάτε μέσα σας, η τάχα μου ψυχραιμία, που τελικά αποδεικνύεται ένα καζάνι που σιγοβράζει, αργά ή γρήγορα θα σας βγάλει καπνούς από όλες τις οπές σας (ναι ναι κι από εκεί) και στο τέλος θα σκάσετε. Η ζωή είναι όμως πολύ μικρή για να σκάμε για μαλακίες και μαλάκες (ή μαλακισμένες). Ξεμπροστιάστε τους όλα κι όλους και προχωρήστε. Κι όταν λέμε όλους, εννοούμε ΌΛΟΥΣ. Φιλιά!

Αχάριστη Καρδιά

Το θέμα της γαϊδουριάς με έχει απασχολήσει πλειστάκις και κάθε φορά που λέω ότι τίποτα πλέον δε μου κάνει εντύπωση, πάντα θα υπάρχει ένας παλιοχαρακτήρας να έρχεται να επιβεβαιώσει τον κανόνα: η μαλακία ορισμένων είναι απαλέφταμπλ. Ιδίως των γυναικών. Και ιδίως των γυναικών με τη μοναδική ιδιότητα να μεταμορφώνονται σε φίδι στον κόρφο σου. Κάτι τέτοια σκηνικά ωθούν πολλούς να λένε ότι οι γυναικείες φιλίες είναι λυκοφιλίες, αλλά προσωπικά δεν αποδίδω ευθύνες σε κανέναν άλλον πλην του εαυτού μου που επέτρεψα σε ένα τσόλι ολικής να αναπνέει στα δέκα μέτρα μακριά μου, αντί να την πατήσω σαν το σκουλήκι (ή καλύτερα σαν την κατσαρίδα, γιατί το σίχαμα είναι περίπου το ίδιο) και να ξεσκεπάσω στους άμεσα ενδιαφερόμενους το χαρακτήρα της και να λάβουν κι εκείνοι ανάλογα μέτρα. Στάθηκα κιουρία, όμως, και δεν έκανα το παραμικρό, απλά απομακρύνθηκα από το συρφετό που την περιτριγυρίζει, αφήνοντας στο έλεος του Θεού όλους τους άμοιρους εις βάρος των οποίων παρασιτεί.  Άλλωστε, ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Εγώ με αχάριστες κι αγνώμονες γαϊδούρες δε θέλω πάρε δώσε.
Η αλήθεια είναι πως με τη στάση μου αυτή δημιουργείται ένα ντόμινο παρεξηγήσεων που παρασέρνει κι άλλους αθώους και μη, αλλά δυστυχώς συμβαίνει πολλές φορές μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά. Κι επειδή ποτέ δε ζήτησα από τους πραγματικά δικούς μου ανθρώπους να πάρουν θέση για συμπεριφορές τρίτων που με θίγουν (δεν το έκανα ούτε όταν επρόκειτο για πρώην γκόμενο), διαχώρισα σαφώς τη θέση μου κι απαγόρευσα την οποιαδήποτε διπλωματική διαμεσολάβηση. Είμαι εδώ για όσους με εκτιμούν και με αγαπάνε, για τους άλλους κοινώς χέστηκα, απλά λυπάμαι ακόμα περισσότερο αυτούς που δεν μπορούν να διακρίνουν ανάμεσα στο μουνί και την αξιοπρέπεια. Αλλά, να μου πεις, κάποιος πρέπει να επιβεβαιώσει και το δεύτερο κανόνα του "σέρνει καράβι". Καλό ταξίδι σε σένα φίλε μου, ελπίζω να σου 'χουν μείνει σανίδες σωτηρίας όταν το υπερωκεάνιο σου ναυαγήσει. Εγώ μια φορά, δε θα 'μαι εκει. Θα σώζω αλλού κάναν αληθινό φίλο.
Κι όσο για το τρωκτικό που κάποια στιγμή αξίωσα με την αγάπη μου και τη μέριμνα μου, το παλιοθήλυκο που μόνο καιροσκοπικές διαθέσεις έδειξε εξ αρχής και που η κουτοπονηριά είναι το μεγαλύτερο προσόν της, να μείνει ήσυχη: οι βρωμιές της είναι ασφαλείς μαζί μου. Δεν σκοπεύω να λερώσω με λάσπη τα καλογυαλισμένα νυχάκια μου. Αφήνω τις κατινιές και τα ξεμαλλιάσματα για την ίδια και τον όχλο που την ακολουθεί. Απλά να θυμάται πως στη ζωή ό,τι δίνεις, παίρνεις. Της αφήνω όλο το πλεονέκτημα της χαράς/μνησικακίας ότι με ξαπόστειλε κι ότι η ίδια έγινε επιτέλους Σουλτάνα. Δε βαριέσαι, κυρά μου, άλλωστε οι ευνούχοι δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου!

Υ.Γ. Το μάθημα που με δίδαξε αυτή η πονεμένη ιστορία είναι πως για κανέναν απολύτως λόγο δεν ξαναγνωρίζω φίλη μου σε φίλο μου για να τακιμιάσουν. Είτε τα βρουν, είτε όχι, εσύ βρίσκεσαι με το καλημέρα σας στο μείον δυο. Οπότε, ελεύθερες φιλενάδες σας συμβουλεύω να πάτε να ψωνιστείτε σε κάνα μπαρ κι ελεύθεροι φίλοι να βλέπετε λιγότερο champions league. Φιλιά!

Ξανα-ανοίξαμε και σας περιμένουμε

Χειμερία Νάρκη Τέλος! Οκ, είμαι απαράδεκτη, τόσο καιρό δε βρίσκω τα λεφτά να πάρω ένα καινούριο ρημάδι λάπι τόπι να κάνω τη δουλειά μου (ή τέλος πάντων, τα διέθετα για άλλες ανάγκης, must prioritize!!!) ε είπα άει  σιχτήρ, θα κλέψω καμιά ώρα από τη δουλειά να γράψω , γιατί μισό χρόνο έχει γεμίσει το μυαλό μου άπειρες σκέψεις και έχω άπειρα ερεθίσματα κι αφορμές για να χώσω.  6 μήνες απουσίας από το πνευματικό μου παιδί, δεν είναι και λίγος καιρός και η αλήθεια είναι πως και μου έλειψε και εσχάτως η αδράνεια στη συγγραφική μου δραστηριότητα μου έχει δημιουργήσει μεγάλα κενά στην ορθογραφία, εδικά όταν βιάζομαι και γράφω μηνύματα στο ποδάρι. Άσε που γέμισα και παρακλήσεις για επιστροφή στο βήμα και στην έκθεση ιδεών, οπότε κάλλιο αργά παρά ποτέ, back to black, back for good.

Αυτό το διάστημα πολλά έγιναν, πολλές ανατροπές, πολλά new entries και φυσικά in a true Efoulinian way, κάποιοι και κάποιες πήρανε τον πούλο (in truly royal style).  OK κι εξελίξεις στην προσωπική μου ζωή, αλλά αυτό βασικά είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο και το αφήνω να αιωρείται προς το παρόν, μέχρι να νιώσω confident enough να αυτοσαρκαστώ σε αυτό το κομμάτι. Κατά τα άλλα, ω  τι έκπληξις, κατάφερα να διαολοστείλω κόσμο και κοσμάκη,  να χάσω μερικά κιλά, να κερδίσω μερικά γραμμάρια μυϊκής μάζας, να κάνω αποτοξίνωση από το αλκοόλ, να κόψω τις ακατάσχετες κραιπάλες και να τη δω σούπερ ντούπερ φιτ. Kάποιος ανεγκέφαλος μου έκλεψε το ποδήλατο στα μέσα Οκτωβρίου και τι του’ σουρα στο διαδίκτυο δεν περιγράφεται, ΓΑΠ τον ανέβαζα, ΓΑΠ τον κατέβαζα (κοινώς καθυστερημένο και μαλάκα), ωστόσο από μια άποψη να ναι καλά ο άνθρωπος γιατί μου κάνανε δώρο μια ποδηλατάρα 100 φορές καλύτερη και μου δόθηκε η ευκαιρία να παίρνω τους δρόμους πιο συχνά (για να αθλούμαι, το τονίζω).

Παράλληλα, αρχίσανε και οι περικοπές από διάφορα έξοδα, ακολουθώντας τις τάσεις και τις επιταγές της εποχής, καθώς κι εμένα μου κουτσουρεύτηκε το εισόδημα κι εμένα αυξήθηκε κατακόρυφα το κόστος ζωής, από τα κοινόχρηστα και το πετρέλαιο,  από τα λεφτά για τις ασφάλειες, το κινητό, τη βενζίνη και τα καθημερινά έξοδα, που πραγματικά έχω ταρακουνηθεί κι έχω μπει σε ένα καθεστώς διαρκούς εποπτίας. Πλέον καταγράφω τα πάντα, κάνω εβδομαδιαίο πλάνο εξόδων (στήλη εσόδων γιοκ), αφήνω Post it πάνω στο γραφείο για να μου υπενθυμίζω τι πρέπει να πληρωθεί και πότε και σκέφτομαι διπλά και τριπλά πριν προβώ στην οποιαδήποτε (άχρηστη) αγορά. Κι αν αυτό φαντάζει αντιφατικό, σε σχέση με τη φωτογραφία που πρόσφατα ανήρτησα στο προφίλ μου στο φατσο-βιβλίο, έχω να πω πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Keep calm, που λένε κι οι Βρετανοί.

Σε αυτό που δεν πρόκειται, όμως, να κάνω οικονομία jamais των ζαμών είναι στο σάλιο, όσο ζω θα εξαπολύω τα γνωστά μου μπινελίκια και την αναγκαία  ποσότητα υγρού για την κατάπτυστη φάτσα ορισμένων, που δυστυχώς ούτε το νερό του Δούναβη δεν τους ξεπλένει.   ‘Οσο έχω φωνή που λέει κι η αοιδός, θα τα ακούνε, θένε δε θένε. Κι ας λέει η αδερφή μου ότι τσάμπα συγχύζομαι. Ε αφού είναι τσάμπα, εσύ τι σκας? Πάρτε μερικα φτου σας να χετε να πορεύεστε . Και δεν αναφέρομαι μόνο σε πρόσωπα πολιτικά, που όλος ο κόσμος πλέον έχει απωθημένα και χώνει (μαζί κι εγώ, από τον καναπέ,  όπως με κατηγόρησαν κάποιοι επαναστάτες του κώλου, δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι στις πορείες εγώ μαζί  με άπλυτους που δεν ξέρουν καν για ποιο πράγμα διαδηλώνουν δεν κατεβαίνω) αλλά και σε πρόσωπα φιλικά, που τελευταία κάτι είχε το νερό που τους ποτίζουν κι έχουν αφηνιάσει τα γίδια και τα βόϊδια  (υπενθύμιση να κάνω κάνα αντιλυσσικό εμβόλιο, ποτέ δεν ξέρεις).

Βack to basics, λοιπόν, με πολύ αποστειρωμένο σάλιο, με ακλόνητες αντιλήψεις περί αδίστακτης τιμωρίας της απανταχού γαϊδουριάς , με εμμονή στις σταθερές αξίες της φιλίας και της εμπιστοσύνης, με έντονη αίσθηση της αξιοπρέπειας και με άφθονη διάθεση για γέλιο. Για τα υπόλοιπα, ε τι να πω, υπάρχει το twitter και ο Λαζόπουλος. Φιλιά!

Ας μαζευτούμε...

Έχει πολύ πλάκα να βγαίνεις έξω για ποτό και να συναντάς κόσμο που το όνομα σου δεν το θυμάται,  ξέρει όμως ποια είσαι και με ποιους κάνεις παρέα, ή τουλάχιστον με ποιους κυκλοφορείς συνήθως, έρχεται σε χαιρετάει και ενώ δεν έχει και πολλά πολλά μαζί σου (ούτε βέβαια κι εσύ) σου πετάει κορυφαία ατάκα: "άντε, για να δούμε τι θα γράψεις και για αυτό το μέρος στο Blog σου"... Bohhhh ώπα φίλε (σάσα) μπάστα... Ούτε για το αθηνόραμα γράφω ούτε για την αθενς βόις, άμα θες κριτικές για να δεις πού θα φας, έχει εγκυρότατα sites, blogs, περιοδικά... ουυυυυ να φαν κι οι κότες. Εγώ το κακόμοιρο εμπειρίες από την ταπεινή κι ασήμαντη ζωή μου γράφω, προσπαθώντας να τις αποτυπώσω με λίγο ζοφερό ύφος μπας και γελάσει το χειλάκι μας, γιατί με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας όλοι έχουν γίνει κλαψομούνηδες και μιζεράμπλ. Σε ευχαριστώ πάντως που δε θυμάσαι πώς με λένε, αλλά θυμάσαι τη διαδικτυακή υπόσταση μου.
Πάντως ναι, αν σου έχει λείψει η ρεστοκριτική από την πένα μου, θα σου πω εν τάχει πως τον τελευταίο μήνα  έχω φάει σε πολλά γνώριμα και δημοφιλή στέκια, αλλά πουθενά δεν ενθουσιάστηκα τόσο ώστε να με πιάσει κωλοπιλάλα να αφιερώσω ολόκληρη ανάρτηση. Και σε live gigs πήγα, και σε παράσταση θεάτρου, και στα νέα σχήματα στις μπουζουκερί, και σε ύποπτα κακόφημα μπαρ και γενικά μια γύρα την έριξα, γιατί ως γνωστόν κώλο δε βάζω μέσα. Αν πρέπει να σχολιάσω κάτι ή να εστιάσω σε κάποιο φαινόμενο είναι στο ότι ο κόσμος τη νυχτερινή διασκέδαση του δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση να τη ελαττώσει, ίσα ίσα φαίνεται πως έχει ανάγκη να διατηρήσει τη ψευδαίσθηση πως είναι ακόμα ζωντανός, γιατί όλα τα άλλα τα οικονομικοπολιτικά τον κάνουν να θέλει να πάρει μια θηλιά και να κρεμαστεί. Βέβαια, να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο κόσμος όντως βγαίνει, αλλά δεν παρεκτρέπεται, ούτε πίνει κρασιά των 100 ευρώ το μπουκάλι, ούτε πετάει δεκάδες πανέρια στην πίστα, ούτε πίνει 6 κοκτέηλ, ούτε κάνει την άσκοπη φιγούρα τελοσπάντων που θα έκανε πριν 5 χρόνια. Θα βγει για ποτό λιγότερες φορές, επί τούτου με φίλους που είχε καιρό να δει, όχι επειδή βαριόταν να κάτσει σπίτι του, θα φάει μόνο μια φορά έξω, κάπου με ποιοτικό φαγητό που του έχει λείψει από το καθημερινό junk που παραγγέλνει στη δουλειά,  θα πάει μία φορά σινεμά σε ταινία που πραγματικά γούσταρε να δει κι όχι όποια εβδομαδιαία μαλακία παίζει το village, θα πάει να ακούσει μουσική που είναι το κόλλημα του και όχι σε κάθε τυχαία πανάκριβη συναυλία που πρέπει να δώσει το παρών ως το μέγα κοινωνικό γεγονός.
Σε αυτό το κομμάτι κόσμου που περιέγραψα μόλις ανήκω κι εγώ. Μαζεύτηκα, η αλήθεια να λέγεται. Δεν περιορίστηκα, σε καμία των περιπτώσεων δε σταμάτησα να γυρνάω εδώ κι εκεί, άλλωστε είναι το σήμα κατατεθέν μου να είμαι συνέχεια alert. Απλά, κάνω επιλεκτικές εξόδους, έχω κόψει τις υπερβολές (άλλωστε οι κρεπάλες, πέραν του χρηματικού τημήματος, έχουν κι επιπτώσεις στη σωματική μας υγεία) και έχω κόψει τα πολλά πολλά με γνωστούς που με παρέσερναν σε ανούσια ξενύχτια και κατανύξεις. Άσε που κι αν ακόμα είχα διάθεση, χρόνο και χρήμα να συνεχίσω με τους ίδιους ρυθμούς, έπαιζε έντονα το ενδεχόμενο να μην ακολουθούσε κανείς ή τέλοσπαντων να μου την πούνε ότι είναι παραείναι προκλητική για τη συγκεκριμένη περίοδο η φάση socialite. Συνεπώς, για αυτό το μήνα τουλάχιστον, κομμένες οι αναφορές σε κυριλένκο μέρη. Κι αν ακόμα πήγα, δε θα σας το πω! Εκτός κι αν με πετύχετε μούρη με μούρη ή γίνει κάνα πολύ γουάου σκηνικό που να πρέπει να το μοιραστώ! Φιλιά!

Καιρός να πάμε παρακάτω

Και κάπως έτσι απλά τελείωσε κι επισήμως μια ομηρία, μια αρρωστημένη περίοδος, μία χειμερία νάρκη, μια ασυναίσθητη αναμονή... Χρειάστηκαν λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα για να ξεπεράσω το σοκ της αναπάντεχης συνάντησης και μόλις ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών για να συνειδητοποιήσω αυτό που ήξερα μέσα μου καιρό τώρα (μην πω χρόνια τώρα) αλλά αρνιόμουν να παραδεχτώ στον εαυτό μου. Άντε γεια! Ποιο σύνδρομο Στοκχόλμης, ποια κυρία Κουκοβίκου και ποιος Αντωνάκης... Άντε γεια! Είμαι σε μια φάση που εσύ θα μοχθήσεις να φτάσεις, αν φτάσεις και ποτέ. Είμαι γεμάτη, είμαι σίγουρη, είμαι αποφασισμένη. Κάτι που δεν είδα στο βλέμμα σου. Περνάω πολύ καλά, κάτι από το οποίο εσύ πάσχεις. Προχώρησα, κάτι που δεν μπορώ πλέον να πω για σένα.  Και το αστείο είναι πως ούτε σε λυπάμαι, ούτε μου καίγεται καρφί. 'Αντε γεια!
Good things happen to those who wait, λένε. Ανέκαθεν ήμουν της υπομονής, όχι από πείσμα, απλά γιατί πάντα πίστευα πως τα καλύτερα έπονται και δεν ενθουσιαζόμουν με ψεύτικες κι ευκαιριακές συγκινήσεις. Έχτισα την ευτυχία μου, με πολύ κόπο και με πολλές θυσίες, κάποιες μεγάλες, κάποιες ασήμαντες. Πέρασα πολλά μέχρι να φτάσω εδώ, σαράντα κύματα με χτύπησαν. Έζησα πολύ έντονα και τα καλά και τα άσχημα, περισσότερα βέβαια ήταν τα κουλά και οι κουλοί που βρέθηκαν απέναντι μου. Λύγισα πολλές φορές, το παραδέχομαι και σε ορισμένες φάσεις στάθηκα λιγόψυχη. Αλλά, κάθε φορά σαν το φοίνικα ξαναγεννιόμουν από τις σταχτες και προχωρούσα. Γιατί το σημαντικό είναι να προχωράς κι όχι να μένεις πίσω και να μεμψιμοιρείς. Το σημαντικό είναι να έχεις πίστη στον εαυτό σου ότι θα καταφέρεις όλα αυτά που θες και να μην αφήσεις τίποτα και κανένα να σε καθηλώνει στον πάτο. Κι αργά ή γρήγορα, θα δεις φως στο τούνελ.
Δεν είναι θέμα ικανοποίησης, όπως μου είπαν οι κολλητές. Δε με ενδιέφερε ποτέ να σου αποδείξω πως δε χάθηκα, πως δεν πνίγηκα στο βούρκο της κατάθλιψης, πως μπορώ και χωρίς την πάρτη σου. Βασικά, δε μ'ενδιέφερε ποτέ να σου αποδείξω τίποτα, γιατί κάτι τέτοιο θα σου έδινε και αξία. Περισσότερο ήταν που οι τίτλοι τέλους πέσανε και κινηματογραφικά παρουσία φιλοθεάμωνος κοινού, όχι απλά να αιωρείται η αίσθηση ότι σε έχω ξεπεράσει. Ούτε θέμα εκδίκησης, επίσης. Η εκδίκηση όπως και η ζήλεια είναι για μένα ένδειξη μικρότητας και αδυναμίας χαρακτήρα. Και είπαμε: μόνο αδύναμη δεν αισθάνομαι. Εγώ είμαι στο μετά, στο πολύ μετά. Και frankly my dear, I don't give a damn. Κι αν σε αξιώνω με την αναφορά σε αυτή την ανάρτηση, είναι μόνο και μόνο επειδή εξαιτίας σου άρχισα να μπλογκάρω, από ανάγκη ψυχοθεραπείας. Αλλά στην πορεία κατάλαβα πως ούτε θεραπεία χρειαζόμουν, ούτε λύτρωση, ούτε διέξοδο. Ανέκαθεν ήμουν καλά κι ανέκαθεν τα είχα όλα. Απλά, δεν το πολυπίστευα κι είχα την αγωνία μήπως είμαι και λίγο γαϊδούρα που μπορούσα να παίρνω αψήφιστα κάποια πράγματα και που μπορώ να προχωράω ακάθεκτη. Κι όπως λέει κι ένα τραγούδι "καλημέρα καινούρια μου αγάπη, καλημέρα καινούρια ζωή". Α και να μην ξεχάσω, ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΟΥ!!!

Οff season, off road, off we go

Σαββατοκύριακο ανέβηκα Αράχωβα και ναι δέχομαι πως φαντάζει εντελώς άκυρος προορισμός για αρχές Σεπτέμβρη, δεδομένου ότι ο κόσμος αναζητά ευκαιρίες για να κάνουν μερικά ακόμα μπάνια. Ως γνωστόν, δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη πρεμούρα για κολύμπι και από άποψη ηλιοθεραπείας, η μελανίνη δούλεψε overtime το περασμένο σουκου που είχα πάει Ελαφόνησο με τη μαμά. (Ορίστε, να μην έχουμε παράπονο, έπαιξε μπάλα κι ο παραθαλάσιος προορισμός). Οπότε, με το που τέθηκε το δίλημμα "βουνό ή θάλασσα", προτίμησα το μη προβλέψιμο. Στην τελική, το νησίιιιιιι είναι πάντα εκεί να με περιμένει και ο κυκλαδίτικος καιρός σηκώνει παραθερισμό μέχρι μέσα Οκτώβρη. Να μου πεις, ΟΚ και ο Παρνασσός εκεί δε θα είναι και το χειμώνα, ήταν ανάγκη να τρέχεις εκεί πάνω φθινοπωριάτικα; Δεν είχα ξαναπάει ποτέ τέτοια περίοδο να είμαι ειλικρινής και είχα την περιέργεια να δω μια άλλη εικόνα από αυτή την κοσμοπολίτικη (νεοπλουτίστηκη να το θέσω πιο σωστά) που επικρατεί μόλις πέσουν τα πρώτα χιόνια, με τα cayenne ( = όχημα άρρηκτα συνδεδεμένο με τον τόπο), τα apres ski, το μποτιλιάρισμα, την τσίκνα και το δήθεν. Κι αποζημιώθηκα για την επιλογή μου.
Καταρχάς, βλέπεις το χωριό όπως ακριβώς είναι: γραφικό, με όμορφα σπίτια, με τους ντόπιους να απολαμβάνουν καφεδάκι στην πλατεία, με ρυθμούς ζωής σαν τη διαφήμιση "φέεεεεεεεεεταααααααα", με ανοιχτά μόνο τα παραδοσιακά καταστήματα με σουβενίρ (και όχι τις πανακρίβου μπουτίκ τύπου Mall). Το μάτι να χορταίνει θέα, το πνευμόνι να ρουφάει καθαρό οξυγόνο, το στομάχι να τρέφεται με νοστιμότατα μαγειρευτά στην κυρα Παναγιώτα (χωρίς ρεζερβέ). Είδα μια Αράχωβα που αν δεν υπήρχε το χιονοδρομικό ως πόλος έλξης δε θα διέφερε σε τίποτα από τα χωριά στα Τζουμέρκα ή τα Άγραφα. Κι επειδή τον Ιούλιο έκανα ένα αντίστοιχο κουλό σουκου στο Καρπενήσι και τα πέριξ, συνειδητοποίησα ότι η κοσμοσυρροή αλοιώνει την όψη ενός χωριού, δημιουργεί πλασματικές συγκινήσεις κι όταν το επισκέπτεσαι off season, τα πάντα απομυθοποιούνται. Σε βαθμό που τολμάς και να αναλογιστείς πως πολύς ντόρος ρε παιδί μου για ένα κεφαλοχώρι.
Να μην παρεξηγηθώ, όμως, πέρασα πολύ ωραία, γιατί ακόμα και η αλλαγή παραστάσεων από την πόλη είναι από μόνη της μεγάλο exitement. Πόσο μάλλον όταν πας με εκλεκτή παρέα, σε φιλοξενούν σε ένα υπέροχο σπίτι (εξωτερικά wannabe παραδοσιακό, αλλά μέσα πολύ cosy και άψογα διακοσμημένο), περνάς το απόγευμα σου σε μια βεράντα με θέα στον απέραντο ορίζοντα (με κάμπους, βουνά, χωράφια, δέντρα), ακούς μουσικάρες (ναι, εντάξει Ρέμο ακούγαμε...), πίνεις το δροσερό κρασάκι σου και δε σκέφτεσαι τίποτα από τη βαρετή καθημερινότητα σου. Η θερμοκρασία για βουνό ήταν ταμάμ, ούτε να σκας, ούτε να θες αμπέχωνο, η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη, το παραμικρό να μη σε αγχώνει ή να σου διαταράσει την απόλυτη ηρεμία που βιώνεις. Κάτι διαφορετικό από τα τετριμμένα, μακριά από νυχτερινή ζωή, βουή και λοιπές οχλήσεις.
Το κερασάκι στην τούρτα μου σκασε την Κυριακή. Το efoulini οδηγός σε ένα κτηνώδες όχημα, έτοιμο για δράση και off road περιπέτειες. Στο δρόμο για το χιονοδρομικό, έχοντας προσπεράσει τις προκάτ καταστάσεις που επικρατούν στο Λειβάδι, μπήκα σε απίστευτους χωματόδρομος που οδηγούσαν σε καλά κρυμένα Αλπικά μυστικά, σε σπίτια-chalet που μόνο σε ταινίες νομίζεις πως υπάρχουν, μια πολυτέλεια καλυμμένη από το δάσος, ζηλευτή και μόνο για το ότι ήταν δυσπρόσιτη. Και μετά, πιο ψηλά, το έπος του Παπαργυρόπουλου, το βουνό φαλακρό, οι εγκαταστάσεις παρατημένες και κάπως decadence και οι πίστες ανοιχτές για άλλου είδους συγκινήσεις από αυτές για τις οποίες είναι κανονικά φτιαγμένες. Τετρακίνηση, μουσική στη διαπασών (όχι ρέμος εδώ, εδώ σήκωνε τρελλή ψυχεδέλεια για να πιάσει η αδρεναλίνη κόκκινο) γκάζια και μέσα σε δέκα λεπτά σε υψόμετρο 2250, ακριβώς στο λιφτ του Ηρακλή. Θέα να σε συνεπαίρνει όχι από ομορφιά, αλλά από την επιβλητικότητα του άγριου τοπίου, κρύος αέρας να ροδίζει τα μαγουλάκια, μυρωδιά από κοπριές να σου τσιμπάει τα ρουθούνια (το χιονοδρομικό μία απέραντη στάνη, ένα βοσκοτόπι) και η καρδιά να χτυπάει ασταμάτητα από χαρά, από παιδικό ενθουσιασμό, από αμηχανία. Μικρά πράγματα που κάνανε όλη τη διαφορά.
Κάτι τέτοιες συγκινήσεις σε κάνουν να καταλαβαίνεις πως η ευτυχία κρύβεται σε πολύ απλά σκηνικά. Δε χρειάζεσαι μεγαλεία για να περάσεις καταπληκτικά, το royal treatment προκύπτει από τη διάθεση της παρέας, την όρεξη να ξεφύγεις από τα τετριμμένα αλλά ταυτόχρονα να αρκεστείς σε πιο γήινες καταστάσεις. Να δοκιμάσεις να δεις κάτι αλλιώς, υπό άλλο πρίσμα αλλά ταυτόχρονα να μην έχεις απαιτήσεις. Να αφεθείς. Και το όλο setting της φθινοπωρινής Αράχωβας μου προσέφερε ακριβώς αυτό. Τη δυνατότητα να "ταξιδέψω", να "φύγω", να ξεκολλήσω. Τολμήστε το, μερικοί το έχετε πολύ ανάγκη. Φιλιά.

It was about time...

Τις προάλλες είχα πάει για τίμιο ποτάκι με ένα φίλο που είχα να δω αρκετό καιρό και φυσικά πιάσαμε τις κουβέντες για το που είμαστε, τι κάναμε, δουλειές, διακοπές, γκομενικά, κοινούς γνωστούς και γενικότερο gossip. Έχει πλάκα γιατί πλέον στις ηλικίες που είμαστε τις συζητήσεις μονοπωλεί πάντα το θέμα των σχέσεων και πολύ λιγότερο όλα τα άλλα, ειδικά εν περίοδο κρίσης που όλα γύρω μας καταρρέουν και δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο, εκεί  κωλοπιλάλα να αναλύσουμε όλοι τα ερωτικά μας, να βρούμε συμπαράσταση, ακροατήριο να ακούσει τον πόνο μας, να συμπάσχει, να βρούμε συνένοχους, να βρούμε λύτρωση ότι δεν είμαστε οι μόνοι εκεί έξω που μαλακίζονται οικτρά και είναι όπου γης πατρίς. Ετσι και με το φιλαράκι κάναμε ένα δίλεπτο resumé, ένα ταχύτατο catch up κι αμέσως βουρ στο ψητό, του τύπου "εσύ παίζει τώρα τίποτα ή έχει πιαστεί το χέρι από την αυνάνα" λες και άλλη πρεμούρα δεν είχαμε, λες και δεν έπαιζε γαμώ τις μουσικές το μαγαζί, λες και δεν πίναμε απολαυστικότατα κοκτεηλάκια, λες και δεν είχε τόσο κόσμο να κάνουμε τουλάχιστον μια κοινωνική κριτική στην πασαρέλα, εκεί το χαβά μας να λέμε για άκυρους γκόμενους κι ελεεινές γκόμενες.
Τρεις ώρες εκεί να αναλύουμε τα πώς και τα γιατί της κάθε αποτυχημένης προσπάθειας να ευδοκιμήσει κάποια από τις πρόσφατες περιπέτειες μας. Nα επαναλαμβάνουμε πως δε φταίμε εμείς, πως φταίνε οι ρυθμοί της ζωής που ο καθένας γύρω μας είναι παρτάκιας, που οι γυναίκες τη σήμερον ημέρα θέλουν μόνο πούτσο κι άντε γεια και οι άνδρες έχουν γίνει πιο gay κι απ' τους original gay. Να αναφερόμαστε αδιάκοπα στις πεντάχρονες σχέσεις Βατερλό  που μας οδήγησαν σε αυτά  τα χάλια, να απαξιώνουμε με ευκολία τις καινούριες γνωριμίες, γιατί πλέον ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά. Να μιλάμε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το σενάριο γάμος και το πώς αντιλαμβανόμαστε το ενδεχόμενο του, κατακρίνοντας γνωστούς που το αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Να επιβεβαιώνουμε πως αναζητούμε τα αυτονόητα, τα απλά πράγματα και να διαπιστώνουμε ότι έχουμε καταντήσει γεροπαράξενοι.
Και κάπου στη μέση της συζήτησης να συνειδητοποιώ (ίσως και ο φίλος αντίστοιχα για πάρτη του) ότι εκείνη την ώρα είμαι στο λάθος μέρος, με τον πιο λάθος άνθρωπο και κάνοντας ό,τι πιο άκυρο. Κι ότι θα ‘πρεπε να είμαι αλλού, με άλλο πρόσωπο και να περνάω καλύτερα. Δηλαδή, αντί να κάθομαι να το παίζω ένας από τους γέρους του Muppet show και να παραπονιέμαι και να ρίχνω ευθύνες αλλού, να σηκώσω το γαμίδι το τηλέφωνο, να πάρω ένα συγκεκριμένο νούμερο και σε 15λεπτά να διακτινιστώ στην άλλη άκρη της Αθήνας και να δώσω μια ευκαιρία στον εαυτό μου να αποδείξει πως όλα όσα έλεγα επί 3 ώρες είναι μεγάλες παπαριές, γιατί και οι σωστές ευκαιρίες μου δόθηκαν, και τα σωστά άτομα γνώρισα και λίγο πολύ όλοι είχανε potential να εξελιχθούν σε long term συντρόφους, απλά εγώ επέλεγα τόσο καιρό να κάνω την κινέζα.
Δεν ξέρω τι κάνει κλικ στον κάθε άνθρωπο, τι είναι αυτό που του γυρίζει τα μυαλά και τον κάνει ξαφνικά να βλέπει τα πράγματα αλλιώς, από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά για εμένα εκείνη η απειροελάχιστη στιγμή ήταν η η μεγαλύτερη σφαλιάρα που έδωσα στον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια. Και να πω ότι δεν είχα κάνει αντίστοιχες κουβέντες με όλες τις κολλητές μου; Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια αναμασάμε όλες, έχαμε καταντήσει γραφικές να μοιρολογάμε και να διυλίζουμε τον κώνωπα. Απορώ πως δεν έχουμε λύσει το μεσανατολικό και το κυπριακό με τις ατελείωτες αναλύσεις επί των σχέσεων. Κι, όμως, έπρεπε να γίνει κι αυτή η εκατομυριαστή συζήτηση, την τυχαία μέρα και ώρα, με έναν φίλο που βγήκαμε στο άσχετο για να πάρει ξανά μπρος η μηχανή, που ομολογουμένως ήταν σε ένα περίεργο λήθαργο. Κι ομολογώ πως και μπρος πήρε και αστραπιαία φόρα και τα πράγματα ήρθανε από μόνα τους στα ίσα. Και μπορεί να μην πήρα επιτόπου εκείνο το τηλέφωνο στην άλλη άκρη της Αττικής, έθεσα, όμως, σε κίνηση το σωστότερο πλάνο της ζωής μου και hopefully (θεού θέλοντος, καιρού επιτρέποντος) όλα θα είναι πολύ διαφορετικά στο εξής. Φιλιά

 

Ευχαριστώ σας!

Καθώς έγραφα την τελευταία παράγραφο της προηγούμενης ανάρτησης, ασυναίσθητα μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να εκφράσω ευχαριστίες για όλους όσους μου φέρθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτό το καλοκαίρι, για όσους με κανάκεψαν, με κακόμαθαν, με φίλεψαν, με φιλοξένησαν, με αγκάλιασαν, μου κάνανε δώρα κι εκπλήξεις, που νοιάστηκαν για μένα και με περιποιήθηκαν στον υπέρτατο βαθμό. Η αλήθεια, όμως, είναι πως οφείλω να πω "ευχαριστώ" σε εκείνους που όλα αυτά τα έκαναν χρόνια τώρα, γιατί ναι... το ομολογώ, είμαι πολύ τυχερή κι έχω σταθεί δίπλα σε ανθρώπους από τους οποίους εισέπραξα πολλά. Δεν είμαι αχάριστη, αναγνωρίζω με ταπεινότητα πως στη ζωή μου συνάντησα μερικούς από τους πιο ευγενείς ανθρώπους, τόσο στην ψυχή όσο και στην ανατροφή.  Ανάμεσα στους φίλους  και τους γνωστούς μου συγκαταλέγονται οι πιο γενναιόδωροι και δοτικοί άνθρωποι, τόσο στα αισθήματα όσο και στα υλικά αγαθά. Δεν αμφισβήτησα ποτέ τα κίνητρα της προσφοράς τους, θεώρησα δεδομένη την ανιδιοτέλεια και περιττή την οποιαδήποτε υστεροβουλία εκ μέρους τους.
Σε ποιον άλλωστε δεν αρέσει να του κάνουν δώρα, να τον καλομαθαίνουν, να τον κάνουν να αισθάνεται ξεχωριστός; Απλά, αυτοί που έχουν και το χάρισμα να δίνουν πέρα από το να δέχονται είναι για μένα "μεγάλοι". Και δεν αναφέρομαι μόνο σε άνδρες, που λίγο πολύ υπάρχει μια ηλίθια κοινωνική καταπίεση να είναι "χορηγοί" και "ιππότες". Ίσα ίσα, οι περισσότερες στις οποίες αισθάνομαι υποχρέωση κι ευγνωμοσύνη είναι γυναίκες, είναι φίλες, είναι μητέρες φίλων. Από τη μαμά της κολλητής μου, που χρόνια κάθεται και ακούει τα παραληρήματα μας για τα γκομενικά και μας συμβουλεύει, στη μαμά άλλης φίλης που με θυμάται κάθε φορά που μαγειρεύει τα αγαπημένα μου φαγητά και μου στέλνει με το ταπεράκι. Από τη φιλενάδα που δεν προλαβαίνω να εκφράσω επιθυμία να αγοράσω κάτι και την επόμενη μέρα το βρίσκω μέσα σε σακουλίτσα πάνω στο γραφείο μου, στην αδερφούλα μου που μου περιποιείται τα άκρα εδώ και τρία χρόνια χωρίς να δέχεται να πάρει χρήματα. Από τη φίλη που θα με αφήσει να πάρω την ξαπλώστρα με την καλύτερη σκιά, θα μου δώσει τη μεγαλύτερη μερίδα στο γλυκό, θα προτείνει να κάνω πρώτη μπάνιο στο δωμάτιο στις διακοπές (κι ας καταναλώσω όλο το ζεστό νερό), στη φίλη που θα με μαζέψει από το μπαρ και τα ξενύχτια, θα οδηγήσει το αμάξι μου μέχρι το σπίτι, θα με ανεβάσει πάνω, θα μου φτιάξει καφέ και θα μείνει μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
Κακά τα ψέματα, όμως, οφείλω πολλά και σε φίλους, που ο καθένας για τους δικούς του λόγους κι ορμώμενος από διάφορα προσωπικά ερεθίσματα μου έδειξαν ενδιαφέρον, αγάπη, λατρεία. Κι αν έχω παραλάβει άπειρες (πολύχρωμες κι ευωδιαστές) ανθοδέσμες σε γιορτές και γενέθλια, κι αν έχω λάβει δώρα χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη αφορμή, κι αν μου έχουν κάνει τις πιο παράξενες εκπλήξεις. Η λίστα θα ήταν ατέρμονη με ευχαριστίες για δείπνα σε gourmet εστιατόρια, για εκδρομές με μηχανές, φουσκωτά, jeep, για extreme δραστηριότητες στα βουνά, τα ποτάμια, τα λαγκάδια, για εξόδους σε λαμπερές παραστάσεις ή δημοφιλείς συναυλίες, για κεράσματα στα μπαρ, για πανέρια με γαρύφαλλα στα μπουζούκια αλλά και για πιο απλά πράγματα όπως το να σου αφιερώνουν τραγούδια στο ραδιόφωνο, να σου συστήνουν τον οικογενειακό τους γιατρό, τον τραπεζίτη τους ή ένα καλό μάστορα για τα μερεμέτια στο σπίτι, να σου γράφουν dvd με τις αγαπημένες σου σειρές, να σε παίρνουν τηλέφωνο να σε ξυπνήσουν γιατί είσαι υπναρού και δυσκολεύεσαι να σηκωθείς να πας για δουλειά.
Τελικά, ήμουν και είμαι ακόμα (κι ευελπιστώ να παραμείνω) προνομιούχα στις εκδηλώσεις αγάπης. Χρωστάω πολλά σε όλους και όλες και τις περισσότερες φορές ενώ ξέρω πως δε ζητάει κανείς σας τίποτα σε αντάλλαγμα αισθάνομαι την υποχρέωση να εξιλεωθώ, να αντιπαρέρθω, να ανταποδώσω. Με τον τρόπο μου και στο βαθμό που αντέχει η τσέπη μου αλλά πάντα με την ένταση που χτυπάει η καρδιά μου επιφυλάσσομαι. Γιατί ακόμα και το μικροσκοπικότερο ψήγμα γενναιοδωρίας που εισέπραξα έχει καταχωρηθεί, έχει αναγνωριστεί κι έχει επεξεργαστεί αναλόγως. Αλλά, θα ήμουν κι υποκρίτρια να σας ζητήσω να σταματήσετε να κάνετε αυτό που ξέρετε να κάνετε καλά... Να είστε εκεί. Να είστε καλά. Να περνάτε ακόμα καλύτερα. Να περνάμε μαζί φοβερά. Σας αγαπώ!

Summer overdose

ΟΚ, ένας μήνας απουσίας, κάτι οι διακοπές, κάτι η πολλή η ζέστη και η βαρεμάρα, κάτι ότι το laptop έκαψε φλάτζα (μαζί με το τίμιο ματίζ) ... δεν ήθελε και πολύ για να παραμελήσω το αγαπημένο μου σπορ και να επιδοθώ σε άλλες ασχολίες. Μου έλειψε η αλήθεια να λέγεται, ειδικά σε κάτι στιγμές που ένιωθα το δημιουργικό οίστρο να με πλημμυρίζει ή σε κάτι φάσεις που ήμουν έτοιμη να κόψω φλέβες από την τόση ηρεμία, αλλά αν σκεφτεί κανείς πως από τις 29 Ιουλίου είμαι σχεδόν 24/7 με παρέα, ο χρόνος που μου απέμενε για να αποτυπώσω ολοκληρωμένα και γλαφυρά τις σκέψεις μου και τις εμπειρίες μου ήταν περιορισμένος. Τις πρώτες μέρες δε με ένοιαζε κιόλας, έλεγα πως είχα τόσα πράγματα να κάνω, που δε βαριέσαι βρε αδερφέ, θα κρατήσω little notes και θα συντάξω ένα πλήρες κείμενο αργότερα. Μετά την πρώτη εβδομάδα με έπιασε η νοσταλγία, ειδικά όταν δεν είχα αγοράσει και κάνα βιβλίο της προκοπής να διαβάζω στην παραλία κι όταν έβλεπα γύρω μου άλλους να γράφουν στα δικά τους notebooks. Ε, στην πορεία μου έφυγε η κάψα και είπα θα κάνω ένα (και καλό) συγκεντρωτικό post κι από Σεπτέμβριο θα πιάσω σοβαρά δουλειά  στο γράψιμο.

Πάντως κι άνευ ιστολογίου, πέρασα καλά. Πέρασα ένα γεμάτο, γαμάτο καλοκαίρι. Που και αυτή τη χρονιά (πώς το 'παθα) ξεκίνησε καλά από την πρώτη μέρα της άδειας μου, παρά το ότι χρειάστηκε την ημέρα των γενεθλίων μου να ταξιδέψω μόνη μου για το νησί. Το μενού περιελάμβανε ποικιλία από νησιά, χωριά, ράχες, βουνά, εκδρομές. περιπέτειες. μπιτσόμπαρα, αιώρες, chaise longue, κοκτέηλ όλων των ειδών, σφηνάκια, βασιλικά πρωινά, πορτοκαλόπιτες, καφέδες καραβίσιους, ψημμένες ρακές, πασάλειμα με coppertone & hei poa με άρωμα καρύδας, μασάζ στην παραλία, survivor καταστάσεις εν πλω με τον θρυλικό Σκοπελίτη, bbq, μπυρόνια, φάση - καφάσι, souvenir shopping, εκκλησίες, μοναστήρια, baby sitting, παιδιά, γατιά, σκυλιά, πουλιά, ποντίκια, επιτραπέζια, φαγητά γκουρμέ, σουβλάκια με το κιλό, καλαμπόκια να φάνε και οι κότες, κάστρα, παράγκες, ομπρέλες, σκηνές, μηχανές, ποδήλατα, σαμπρέλες, στρώματα θαλάσης, μπρατσάκια, κουβαδάκια, croc's, havaianas, καπέλα πάναμα, σαλβάρια, κολιέ, flower power, manicure & hair styling on the beach, αποκλειστικά Ρέμος-Βέρτης-Βίσση-Μαρινέλλα στο ελληνικό ρεπερτόριο, (θαλασσο)Lykke Li, In my bedroom και black and yellow στο ξένο να εναλλάσσονται στο ipod και το ραδιοκασσετόφωνο, σήμα καμπάνα στου διαόλου στη Γραμβούσα και ανυπαρξία σήματος στον Πύργο Ηλιείας, whatsapp, check-ins και πολύ γέλιο. Και μια μέλισα τον Αύγουστο, να με τσιμπήσει για να δέσει πανηγυρικά το γλυκό.

Overdose από good time λέγεται αυτό που έζησα κι ειλικρινά εύχομαι σε όλους να περάσατε ανάλογα. Για πολλοστή φορά επαληθεύτηκε η ρήση πως όταν έχεις καλή παρέα περνάς παντού καλά, ακόμα κι όταν όλα δεν πάνε και τόσο ρόδινα, γιατί εντάξει, είχαμε και τις αναποδιές μας, είχαμε και κάποιες ταλαιπωρίες, αλλά η διάθεση μας ήταν πάντα στα ύψη και η όρεξη μας (κυριολεκτικά και μεταφορικά) αμείωτη.  Ακόμα και ύπνο χόρτασα, γιατί ήταν τόσο πολυ-πολιτισμικές οι φετινές διακοπές που κατάφερα να κάνω λίγο απ' όλα, να τα ΄"μοντάρω" όλα σωστά και να μπορώ να απαντώ σε όλους πως όλα ΚΟΜΠΛΕ. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στις 4 partners in crime, ένα μικρό "επιφυλάσσομαι" σε όσους δεν κατάφερα να συναντήσω ενώ το είχα υποσχεθεί (αλλά πώς να γίνω Τιραμόλα...), ένα γλυκό "κουράγιο" στην αγαπημένη μου κουμπάρα/κολλητή/μανούλα, ένα αει σιχτήρ στους κομπλεξικούς, μια βαθιά υπόκκλιση to those who indulged me, ένα ταπεινό respect σε αυτούς που με καθήλωσαν με το attitude τους και μια μεγάλη αγκαλιά σε όσους με φιλοξένησαν, με τάισαν, με πότισαν και με περιθάλψανε αυτόν τον ένα μήνα. Χωρίς εσάς, το καλοκαίρι απλά δε θα ήταν το ίδιο. Χωρίς εσάς, απλά δε θα ήταν καλοκαίρι. Σας αγαπώ. Φιλιά.

Easy rider

Βόλτα με μηχανές... οι περισσότεροι έχουμε την εικόνα του Peter Fonda να καβαλάει αγέρωχος τη harley και παρέα με τον Dennis Hopper να γυρίζουν τις νότιες πολιτείες και να ζούνε την απόλυτη ελευθερία. ΟΚ, η φαντασία σταματά εδώ και μεταφερόμαστε στην ελληνική πραγματικότητα που βόλτα με τις μηχανές ισούται με "καβάλα το παπί, φόρα το κράνος στον αγκώνα και βουρ για Βουλιαγμένη. Δηλαδή, πόσο μα πόσο εκνευρίζομαι όταν βλέπω κόσμο πάνω σε μηχανή χωρίς κράνος... Βέβαια, έχω κουραστεί να τους μουτζώνω, οπότε πλέον απλά κουνάω συγκαταβατικά το κεφάλι μου κι εύχομαι να μη φάνε καμιά μέρα το δικό τους. Σίγουρα υπάρχουν κι οι ευσυνείδητοι, που όχι μόνο φροντίζουν για την ασφάλεια τους κι αυτή των συνεπιβατών τους αλλά και παίρνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα (full gear) ακόμα και για να πάνε μέχρι το περίπτερο (λέμε τώρα). Είναι λίγοι, όμως, και συνήθως είναι αυτοί που διαθέτουν μηχανές μεγαλύτερου κυβισμού, που ενδεχομένως δεν τις χρησιμοποιούν μόνο και μόνο για να γλιτώσουν την κίνηση, αλλά έχουν μεγάλη καύλα με τα δίτροχα, τους αρέσει η ταχύτητα, η περιπέτεια, η αδρεναλίνη. Αυτούς τους riders, συνετούς μεν, τρελλούς δε, τους θαυμάζω και τους σέβομαι.

Να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ποτέ boyfriend με μηχανή και ίσως γι'αυτό και μέσα στο μυαλό μου έχω διογκώσει τον ενθουσιασμό  και τη λαχτάρα να ανεβαίνω σε μοτοσυκλέτα.  Η μία κολλητή μου οδηγούσε από παιδί scooter και κάναμε τις κλασσικές εφηβικές βλακείες στο εξοχικό της στην Αίγινα, που ούτε αστυνόμευση υπάρχει, ούτε οι γονείς να μας ελέγχουν. Μια φορά μάλιστα καταφέραμε να νοικιάσουμε και στη Σαντορίνη ένα ξεχαρβαλωμένο παπί, χωρίς δίπλωμα φυσικά και να ζήσουμε το απόλυτο όνειρο των πρώτων girl power διακοπών χωρίς επίβλεψη και με πλήρη άγνοια των κινδύνων. Έκτοτε, οι φορές που ανέβηκα σε μηχανή μετριούνται στα δάχτυλα. Τις περισσότερες φορές ήταν για κάποια βιαστική μετάβαση από ένα σημείο στο άλλο, όπως ας πούμε από το γραφείο στο σπίτι γιατί είχα ξεχάσει το τηλέφωνο ή στην Πάρο για να πεταχτούμε μέχρι το φούρνο να πάρουμε τυρόπιτες, διάρκεια διαδρομής που δεν ξεπερνούσε τα 10 λεπτά max. Στις διακοπές γενικά πάντα νοίκιαζα ή έπαιρνα το δικό μου αμάξι, οπότε ούτε το κίνητρο να διευκολυνθούμε στο να νοικιάσουμε scooter ήταν αρκετό για να με κάνει να αποκτήσω εγώ η ίδια δίπλωμα μηχανής.

Τις προάλλες, λοιπόν, μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω εμπειρία μηχανόβιου, καθώς ένας φίλος προθυμοποιήθηκε να με πάρει συνεπιβάτη στην εκδρομή μέχρι το Πόρτο Γερμενό. Είμαι σίγουρη πως κάποιο γελάνε από μέσα τους, σκεπτόμενοι σιγά την απόσταση και σιγά το γεγονός.  Πρέπει λοιπόν να προσθέσω πως ο φίλος είναι οδηγός αγώνων και τρελλαμένος με την ταχύτητα, οι μηχανές για αυτόν είναι τρόπος ζωής, όχι εξυπηρέτηση. Συνεπώς, η βόλτα δε θα ήτο απλά μια μετάβαση, αλλά μια mini εμπειρία από γκάζια, στροφιλίκια και πάντες. Κι έτσι ακριβώς αποδείχτηκε, παρά τη ζέστη, παρά του ότι φορούσα δερμάτινο jacket μέσα στο κατακαλόκαιρο και δερμάτινα γάντια και παντελόνι με κλειστά παπούτσια (πόσο μα πόσο μου θύμισε Carrie & Berger αυτή η φάση, που ο τύπος την πήγε σε πρεμιέρα με τη μηχανή κι η άλλη του είχε σκάσει με το δωδεκάποντο manolo και το έξωμο φόρεμα) κι ένα κράνος λίγο μεγάλο για το κεφάλι μου. Efoulini hit the highway. Τέρμα τα γκάζια στη Αττική Οδό, προσπεράσεις και στροφίδια στον επαρχιακό δρόμο, ο λίβας να καίει, η άσφαλτος να βράζει και τα μυαλά στα κάγκελα. Boooooooorn to be wiiiiiiiiiiiiiiild.

To αστείο φυσικά είναι πως ενώ η όλη φάση είναι χιλιόμετρα μακριά από το lifestyle μου και γενικά οι πιθανότητες να το εντάξω στη ρουτίνα μου είναι μάλλον μηδαμινές, μου άρεσε τόσο πολύ, δε φοβήθηκα καθόλου (unlike άλλες γυναίκες επιβάτες όπως μου επεσήμανε ο φίλος) και ήθελα κι άλλο από το δευτερόλεπτο που ξεκαβάλησα. Μέσα σε μια εβδομάδα ξανανέβηκα σε μεγαλύτερη μηχανή, σε μια κατακόκκινη ducati και πήγα μέχρι τη Χαλκίδα, με μέση ταχύτητα τα 230klm/h (νορμάλ, αν αναλογιστείς πως το συγκεκριμένο μοντέλο πιάνει τελική τα 285Klm/h) με την αδρεναλίνη να χτυπάει tilt και την ενδόμυχη επιθυμία να μην τελειώσει η βόλτα. Σαν παιδάκι στο τρενάκι του roller coaster, με τη διαφορά ότι δεν μπορούσα να σηκώσω τα χέρια και να ουρλιάζω. Την επόμενη μέρα τα περιέγραφα στις φίλες μου και οι μισές με κορόϊδευαν γιατί έχουν γκόμενους με μηχανές και είναι ήδη πιο έμπειρες αναβάτριες από μένα, ενώ οι πιο συντηρητικές παραδέχονταν πως είναι μεγάλο asset να έχει ο άλλος μηχανή, αλλά ωστόσο θέλει προσοχή και σύνεση στην οδήγηση. Όπως και να'χει, είναι κόλλημα και γουστάρω. Μου πέρασε από το μυαλό η σκέψη να δώσω για δίπλωμα, αλλά λέω να αφήσω στους ειδικούς να αναλάβουν το οδηγικό κομμάτι κι εγώ απλά να απολαμβάνω τις επιταχύνσεις, όποτε και αν μου ξαναδοθεί η ευκαιρία. Φιλιά.

Twits

Διάβασα την Κυριακή στο ένθετο της εφημερίδας ένα άρθρο για τις twits (teenage women in their thirties) και κυριολεκτικά έπιασα τον εαυτό μου να ταυτίζεται με το προφίλ της γυναίκας που περιέγραφε. Don't get me wrong, δε διατείνομαι πως είναι να κομπάζεις με αυτή την κατάσταση ή πως πρέπει να κάνουμε φιέστα επειδή υπάρχουν κι άλλες εκεί έξω που σκέφτονται σαν κι εμένα. Αλλά, ήταν τουλάχιστον παρήγορο πως και οι υπόλοιπες της παρέας κούνησαν το κεφάλι συγκαταβατικά όταν τους διάβασα αποσπάσματα από το κείμενο. Και στη τελική, ο κύκλος μου απαρτίζεται από πάρα μα πάρα πολλές twits. (Βέβαια, ο όρος μπορεί να μην είναι και τόσο λιμπιστερός όσο το ακρωνύμιο milf, αλλά για κάποιο λόγο προαισθάνομαι πως όλες οι twits έχουν το potential να γίνουν μίλφες). Όπως και να'χει, το φαινόμενο είναι παγκόσμιο κι αποτελεί σημείο των καιρών μας.

Να το θέσουμε λαϊκά κι ελληνικά, οι twits είναι τριαντάρες που αρνούνται να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι μεγαλώνουν, διεκδικούν τα ίδια προνόμια που χαίρονταν όταν ήταν έφηβες, είναι γεμάτες ενέργεια και όρεξη για ζωή, έτοιμες για περιπέτειες, αποδεσμευμένες από ταμπού και κοινωνικές πιέσεις.  Μετακυλούν το ραντεβού με τη μητρότητα για όσο το δυνατόν αργότερα και έχουν προτεραιότητα στη ζωή την οικονομική τους ανεξαρτησία, την επαγγελματική αναρρίχηση, την ελευθερία κινήσεων στις διαπροσωπικές σχέσεις. Γυμνάζονται, έχουν ψαγμένα χόμπυ, κάνουν διαλογισμό, ατέρμονο shopping, ανελέητο nightlife και είναι πάντα ακούραστες. Το motto τους είναι girls just wanna have fun και μοιάζουν να έχουν έτοιμο το αντίδοτο στα αγοράκια που παίζουν pro (και δεν έχουν χρόνο για το μωρό). Φοράνε t-shirts που έχουν στάμπα τη hello kitty, εμμένουν στο ίδια αξεσουάρ που μόστραραν όταν πήγαιναν σχολείο (allstar, rayban, πλεξούδα στο μαλλί, χιλιάδες βραχιολάκια στον καρπό) και ο παλιμπαιδισμός (και η εφηβική αύρα που αποπνέει) πάει σύννεφο.  

Τώρα, βέβαια να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτό το φαινόμενο έχει τις προοπτικές να καταντήσει μάστιγα. Να αρχίσουν όλες οι -άρες σιγά σιγά να μπεμπεκίζουν, να φοράνε ροζ και γκλίτερ και να επιθυμούν διακαώς να μείνουν εμφανισιακά νέες με όποιο κόστος, βλέπε bottox, επεμβάσεις, προσθετικές. Όχι, ότι δεν τις συναντάμε ήδη, αλλά δεν ξέρω εγώ μάλλον θα εκνευριζόμουν αν η πενηντάρα μάνα μου άρχιζε ξαφνικά να μου το παίζει τζόβενο, να ανεβαίνει σαν την κόρη της πάνω σε ducati, να ροκάρει σε συναυλίες, να τα σπάει σε μπουζούκια μέχρι τις 07.00, να γκομενίζει, να μου φοράει hoodies από το abercrombie και να whatsapάρει από το αϊφόνι της. (you are so not getting an iPhone for your nameday, mum). Εύλογα κάποιος θα πει εσύ γιατί ναι κι εκείνη όχι; Επειδή εσύ είσαι 20χρόνια μικρότερη; Το ίδιο απογοητευτικό δεν είναι η τριαντάρα να το παίζει 16χρονη με την πενηντάρα που θέλει να είναι τριανταπεντάρα; Η αλήθεια είναι ότι ενώ τώρα μου φαίνεται άκρως διασκεδαστικό να διάγω έναν κολασμένο βίο και να είμαι ένα well groomed party animal, αναρωτιέμαι αν σε λίγα χρόνια αυτή την εικόνα θα τη σιχαίνομαι και θα την κράζω.

Δε λέω φυσικά και πως το να προσγειωθείς στο μαξιλαράκι της ηλικίας των τριάντα και να υιοθετήσεις τρόπο ζωής και στυλ έτσι όπως φαντάζονται ορισμένοι πως αρμόζει σε αυτή τη γενιά, δηλαδή συμβιβασμός, παντρειά, παιδιά, κυτταρίτιδα, κρέμες νυχτός, ταγιέρ, τηλεκοντρόλ και Κυριακές στην ταβέρνα με άλλα παντρεμένα ζευγάρια (τη ζωή δηλαδή που κάνανε οι thirty something τη δεκαετία του 80) είναι η σωστή αντιμετώπιση. Για όλα πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο. Είναι πολύ σημαντικό το πνεύμα μας να μένει πάντα νέο. Το κορμί, όμως, δεν ακολουθεί πάντα και οι καταχρήσεις στο όνομα της νεότητας και της ξενοιασιάς αργά ή γρήγορα θα επιφέρουν συνέπειες. Ούτε να μείνουμε αιώνια προσκοπάκια ούτε όμως να γίνουμε και συνταξιούχοι με το πατήσουμε κάποια χρονάκια. Λίγο χαλινάρι στις ασυγκράτητες ορμές, λίγη εγκράτεια και η τρέλλα μπορεί να μας συνοδεύει για πάντα, ακόμα κι όταν θα έχουμε γράψει αμέτρητα χιλιόμετρα στο κοντέρ. Κάθε περίοδο της ζωής μας να την περιμένουμε με λαχτάρα και όρεξη να τη ζήσουμε όπως της αρμόζει στην περίσταση. Κάποια στιγμή, η εφηβεία τελειώνει κι αρχίζουν τα ζόρια των ενηλίκων, είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Φιλενάδες, έτοιμες για το επόμενο level, λοιπόν ( κομμένα τα hellokitty, t-shirts με στάμπες από χώρες που ταξιδέψατε για το honeymoon χαχαχα). Φιλιά.

Αυτό που θέλουμε

"Και για να έχουμε καλό ερώτημα, εσύ τι θες από τη ζωή σου;"  Ατάκα που την ακούω τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, πλέον. Συνήθως προηγείται και κάποια από τις φράσεις "μάλλον δεν ξέρεις τι σου γίνεται", "τα έχεις χαμένα", "φαίνεσαι μπερδεμένη", "είσαι fucked up". Λες και όλοι αυτοί που σου τα λένε ξέρουν τι τους γίνεται κι έχουν όλα τους τα προβλήματα λυμένα. Δεν ξέρω ποιος είναι πιο pathetic, αλλά εγώ δεν κατηγόρησα ποτέ κάποιον ότι δεν ξέρει πού του πάνε τα τέσσερα επειδή απλά δεν τον γουστάρω και δε θέλω να γκομενίσω μαζί του. Αλλά η κακία βγαίνει εύκολα, προφανώς η προβληματική και η δύστροπη πρέπει να είμαι εγώ. Και κανείς φυσικά να μην κοιτάζει τα δικά του σκατά, τις προσωπικές του αδυναμίες κι ανεπάρκειες. Μόνο να φταίω εγώ. Η καμμένη, όπως έλεγε και πριν κάποια χρόνια ο φίτσουλας.
Ε, λοιπόν, επειδή εγώ όμως έκατσα πολύ καιρό μόνη μου κι έκανα ταμείο και την αυτοκριτική μου, δεν ενέδωσα σε ανασφάλειες, ούτε σε φοβίες και κοινωνικές πιέσεις, δηλώνω πως είμαι μια χαρά. Τα έχω τετρακόσια και ξέρω πολύ καλά και τι μου γίνεται αλλά και τι γίνεται εκεί έξω. Και τη σαπίλα την εντοπίζω από τα πρώτα δέκα λεπτά που συνομιλώ με κάποιον και τη μαλακία τη μυρίζομαι από μακριά και παίρνω δρόμο. Α και στην ηλίθια ερώτηση του τι ζητάω από τη ζωή μου την απάντηση την έχω εύκαιρη. Δε ζητάω τίποτα παραπάνω από αυτό που δικαιούμαι: σεβασμό κι αξιοπρέπεια. Μα, αυτές οι δύο λέξεις είναι κομματάκι βαριές να τις κάνει process o κάθε επηρμένος κακομοίρης, που η μανούλα του κι ο πατερούλης τον μάθανε πως είναι το κέντρο του κόσμου και ότι όλοι  γύρω του είναι υπήκοοι και πρέπει να στέκονται σούζα και να ανταποκρίνονται στην κάθε του ανάγκη, όποτε κι όπου του καυλώσει του μάγκα. Δεν τον μάθανε ποτέ τι σημαίνει σεβασμός, ούτε για τις γυναίκες, ούτε για τους φίλους, ούτε για συναδέλφους, ούτε για το συνάνθρωπο. Εγώ, λοιπόν, αυτό διεκδικώ, κι αν αντιληφθώ ότι δεν μπορώ να το εισπράξω, πολύ απλά παίρνω το καπελάκι μου και αλέκος.
Δε ζήτησα από κανέναν πράγματα που δεν μπορεί ή δε θέλει να δώσει. Δε ζήτησα εξασφάλιση, δε ζήτησα χορηγίες. Δε ζητιάνεψα χάδια, στοργή, αγκαλιές, έρωτα. Δεν απαίτησα τυφλή αφοσίωση, πίστη, ενασχόληση, εμμονή. Δε με ενδιαφέρει να με έχει ο άλλος κορώνα στο κεφάλι του, δε θέλω να με υπηρετεί, να με εξυπηρετεί, να με προσκυνάει. Δεν έβαλα το όπλο στο κρόταφο κανενός να συμπεριφερθεί διαφορετικά απ΄ ό,τι αισθάνεται. Περίμενα, ωστόσο κι ακόμα περιμένω, τα αυτονόητα. Τα πιο απλά πράγματα στη ζωή όμως είναι και τα πιο δύσκολα. Γιατί το να αγαπάς ανιδιοτελώς, να είσαι ειλικρινής και να σέβεσαι τον άλλον είναι μάλλον ανήκουστα στην εντελώς αποχαυνωμένη κοινωνία που ζούμε. Ο καθένας για την πάρτη του και το μουνί του. (Τουλάχιστον, να έχουμε το θάρρος να παραδεχόμαστε όμως ότι είμαστε πουτάνες όταν μας ενδιαφέρει μόνο να περάσουμε καλά.)
Καλώς ή κακώς, όσο ξεδιάντροπο κι ακούγεται, έχω λυμένα τα βιοτικά μου προβλήματα. Δε θα απολογηθώ γι' αυτό. Όποιος έχει θέμα, ας κάνει κάτι με τη ζωή του, δεν του φταίω εγώ επειδή έχει κόμπλεξ κατωτερότητας, δεν του το δημιούργησα ούτε φυσικά προσπάθησα να του το αμβλύνω. Όποιος αισθάνεται "λίγος", ας κάνει την αυτοκριτική του, δεν υπάρχει λόγος να προσπαθεί να με μειώσει με κάθε μέσο για να αισθανθεί καλύτερα. Δεν έκρινα κανέναν ούτε για τις σπουδές του, ούτε για την καταγωγή του, ούτε για την οικονομική ή κοινωνική του κατάσταση. Εγώ είμαι αυτή που είμαι κι εσύ είσαι αυτός που είσαι και το ζητούμενο είναι αν μπορούμε να κάνουμε χωριό με αυτά τα εφόδια (ή κουσούρια, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς). Όλα τα άλλα είναι ψιλά γράμματα κι αν ασχολείται ο άλλος με τέτοιες μικρότητες, τότε δικαιωματικά είναι "λίγος". Εμένα με αφήνουν παγερά αδιάφορη, επειδή ακριβώς τα έχω λυμένα, έχω προχωρήσει και είμαι σε άλλο επίπεδο αναζήτησης.
Παρόλ' αυτά, μια μικρή τόση δα ενδόμυχη επιθυμία την έχω... Ουτοπικό μεν, αδιαπραγμάτευτο δε. Θέλω να γουστάρω και να με γουστάρουν. Συμβιβασμοί και second best απλά δεν παίζει. Γιατί από εκεί κι έπειτα ανοίγει το κουτί της Πανδώρας και ξεπετάγονται όλα τα υπόλοιπα κακά. Αν δε σε γουστάρει, δε σ'εκτιμά. Αν δε σ'εκτιμά, δε σε σέβεται. Αν δε σέβεται, σε προσβάλει. Αν σε προσβάλει, σε πληγώνει. Κι όταν πληγώνεσαι, είσαι δυστυχισμένος. Αν κάτι έμαθα όλο το διάστημα που είμαι μόνη μου είναι πως στη μοναξιά δεν είσαι δυστυχισμένος. Νομίζεις πως είσαι δυστυχής, είσαι, όμως, τελικά πιο γεμάτος και πιο χαρούμενος απ'όλους. Γιατί είσαι ελεύθερος, έχεις την αξιοπρέπεια σου και δεν τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Σίγουρα έχω κουραστεί να είμαι εργένισα, σίγουρα έχω βαρεθεί να με ρωτάνε πότε επιτέλους θα βρω τον mr big μου, σίγουρα έχω αηδιάσει με τον ρατσισμό απέναντι στους singles (ειδικά προς τις γυναίκες) και να θεωρούν πως εγώ είμαι η δύσκολη και η σπαστικιά (άρα και εύλογα μόνη). Από την άλλη, έχω ακέραιη την πνευματική μου ηρεμία και κοιμάμαι ήσυχη τα βράδυα. Δεν έχω σκοπό βέβαια και να αγιάσω, αυτά τα παπαριλίκια τα αφήνω για τους ηθικολόγους και τους χρηστοήθεις. Τη ζωούλα μου θα την κάνω μια χαρά, θα περάσω καλά για την πάρτη μου, φτάνει να μη θίγω κανέναν και να μην κάνω αυτά που δε θέλω να μου κάνουν. Και κάποια στιγμή αυτό που ψάχνω θα το βρω, ή θα με βρει. Φιλιά.

Σταμούτρασου

Έχω καταντήσει (ή μπορεί να ήμουν κι ανέκαθεν) πολύ ωμή και κυνική, αλλά τουλάχιστον έχω τη συνείδηση μου ήσυχη. Λέω στα μούτρα του άλλου αυτό που πιστεύω και δεν προσπαθώ ούτε στο ελάχιστο πλέον να είμαι διπλωμάτης. Ίσως γιατί έχοντας δοκιμάσει να κερδίσω έναν άνθρωπο χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό τρόπο, την ειλικρίνεια, το σεβασμό, την επιμονή, την υπομονή, την πουτανιά, το νάζι, την τρέλα, την αδιαφορία μέχρι και την κακία και παίρνοντας πάραυτα περίτρανα κι ασάλιωτα τον πούλο, κατέληξα στο συμπέρασμα πως σαν Έφη έκλεισα με τις "τακτικές". θα τα λέω από την αρχή και θα εξηγώ πώς έχουν τα πράγματα και θα αφήνω τον άλλον να το διαχειριστεί, και ή να παίξει μπάλα ή να πάρει δρόμο, να αραιώνουμε σιγά σιγά και να βρίσκει ο καθένας το δρόμο του. Δεν έχω άλλες αντοχές να προσπαθώ να φανώ κάπως, έχω κουραστεί να δίνω ευκαρίες και δεν έχω καμία διάθεση απολύτως για εκπτώσεις. Τα πράγματα φιλαράκο μου είναι έτσι, γουστάρεις να με παίξεις στην ομάδα σου; Ναι; Έχει καλώς. Όχι; Άντε στα τσακίδια και παράτα μας.
Το θέμα φυσικά είναι ότι σε κανένα δεν αρέσει από το καλημέρα να του λένε έτσι είναι κι άμα σου αρέσει. Οι περισσότεροι βουρλίζονται και από αντίδραση και μόνο κάνουν κάτι εντελώς σπασμωδικές κινήσεις που φτάνουν μέχρι και να θέλουν να σε ξεφτιλίσουν. Γιατί, όμως, δεν καταλαβαίνω;  Προτιμούν την κοροϊδία, το χάιδεμα των αυτιών, το δούλεμα γιατί είναι πιο ήπιο ή γιατί τρέφουν ελπίδες πως μπορούν να γείρουν την πλάστιγγα, παρά τις ενδείξεις εναντίον τους; Κι όμως, επιμένω πως παρά το σοκ της πρώτης εντύπωσης, το να είναι ο άλλος ευθύς μαζί σου και να έχει το θάρρος να σε απορρίψει, ή να σου ξεκαθαρίσει αντρίκια και σταράτα πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα, είναι έντιμο και κάποια στιγμή, στο απώτερο μέλλον, όταν θα σκέφτεσαι καθαρά, όταν θα έχεις δει τι σκατά σαπίλα κυκλοφορεί εκεί έξω, θα το εκτιμήσεις. Και τότε, θα εύχεσαι να είχανε όλοι τα αρχίδια να στα πούν έτσι.
Πονάει να είσαι ειλικρινής. Και είναι ένας δρόμος γεμάτος μοναξιά. Γιατί στην πορεία χάνεις πολύ κόσμο από δίπλα σου που απλά δεν αντέχουν και δεν μπορούν να επεξεργαστούν το πόσο άνετα κι απλά ξεστομίζεις αλήθειες, γεγονότα, παρουσιάζεις καταστάσεις de facto. Πληγώνονται όταν συνειδητοποιούν ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου, όταν είναι αναλώσιμοι. Δεν είναι δα και το καλύτερο πράγμα να τρως χυλόπιτα, να σου λένε ότι δεν είσαι αρκετά καλός για αυτό που ψάχνουν, να σε απορρίπτουν με συνοπτικές. Ωστόσο, πονάει ακόμα περισσότερο να πρέπει να είσαι εσύ αυτός που θα σταθεί απέναντι στον άλλον και θα πρέπει να του πεις την αλήθεια. Είναι αβάσταχτο φορτίο, μεγάλη ευθύνη, γι'αυτό κι άλλωστε ο περισσότερος κόσμος δεν το τολμά. Βολεύονται στα μισόλογα, στις υπεκφυγές, στις αοριστίες, στα χλιαρά και τους συμβιβασμούς γιατί είναι μεγάλο ζόρι να πρέπει να αναλάβεις το ρόλο του κακού.
Δε μου αρέσει να χρυσώνω το χάπι κανενός. Έπαψα καιρό να το παίζω γατούλα για να προσεγγίσω κόσμο, να γίνω αρεστή και αποδεκτή. Ίσως να έχω φτάσει και στο άλλο άκρο, να τα παρουσιάζω ακόμα πιο χειρότερα απ'ότι είναι, αλλά μα το θεό, θέλω το βράδυ να κοιμάμαι ήρεμη. Πιο πολύ με αγχώνει να αφήνω περιθώρια παρεξηγήσεων και να χάνονται στη μετάφραση οι προθέσεις μου, να δημιουργούνται αλυσιδωτές αντιδράσεις επειδή δε μίλησα έγκαιρα κι ανοιχτά και να εμπλέκομαι σε φαρσοκωμωδίες επειδή είναι πιο εύκολο να στρουθοκαμηλίζω. Χίλιες φορές προτιμότερο να μου κόψουν την καλημέρα, να με βάλουν black list, να με διαγράψουν, παρά να έχουν απαιτήσεις από μένα που ούτε θα εκπληρώσω ούτε θα καταπιεστώ να σταθώ στο ύψος των δικών τους περιστάσεων. Αυτά είναι τα δεδομένα. Αν δε με αντέχετε, δεν είστε υποχρεωμένοι να με κάνετε παρέα. Το να τα λέω έξω από τα δόντια το κάνω από σεβασμό, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνετε. Θα ήμουν σταρχιδίστρια κι ανήθικη αν δεν το έκανα. Άκομψα, μεν, τίμια δε. Φιλιά.