Περί γάμου

Στη ζωή κάθε γυναίκας δύο στιγμές καταγράφονται ως οι πιο έντονες αναμνήσεις: η μέρα που θα της κάνει πρόταση γάμου ο σύντροφος της και η γέννηση του πρώτου τους παιδιού. Εντάξει, σαφέστατα κι άλλες εμπειρίες γίνονται θέμα συζήτησης (κι ατέρμονης ανάλυσης) αλλά αυτά τα δυό περιστατικά νομίζω αποτυπώνονται στη μνήμη σου ανεξίτηλα (όταν σου συμβούν). Δεν έχω ζήσει το δεύτερο (και ίσως να μην προλάβω να το ζήσω) αλλά αναφορικά με το πρώτο, παραδέχομαι πως έχω υπάρξει παραλήπτης κάνα δυο προτάσεων αποκατάστασης. Να έχω να λέω δηλαδή στα απομημονεύματα μου, το ζήσαμε ΚΑΙ αυτό. Το τραγικό στην περίπωση μου είναι πως κανείς από τους επίδοξους μνηστήρες δεν ήταν ο The One, οπότε αυτόματα έκανα delete στα συμβάντα και προχωρούσα. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα κακού timing, ασυμβίβαστης χημείας ή απλά εγώ ήμουν αγύριστο κεφάλι και κακομαθημένη και δύστροπη, αλλά δεν πήρα ούτε μία πρόταση στα σοβαρά, δεν έδωσα σε κανέναν το περιθώριο να επεκταθεί και σε δημόσιες εκδηλώσεις με γονάτισμα και προσφορά μονόπετρου. Απλά δεν μπορώ να διανοηθώ πώς είναι δυνατόν να σκέφτεται καν κάποιος το ενδεχόμενο να παντρευτεί με κάτι λιγότερο από το απόλυτο πακέτο.
Το τι καθιστά το "πακέτο" για τον καθένα μας, το γνωρίζει μόνο  ο ίδιος. Δε θα μακρυγορήσω απαριθμώντας ένα προς ένα τα σημεία, το έχω πει κι άλλη φορά, το περιβόητο check list στάνταρ ισχύει αλλά είναι και flexible, προσαρμόζεται ανάλογα τις περιστάσεις και τη χρονική περίοδο. Επ' ουδενί όμως δε επιδέχεται εκπτώσεις και πασαλείματα.  Όπως έγραφα και τις προάλλες, βλέπω το γάμο σαν κάτι ιερό. Δεν είναι μόδα, δεν είναι υποχρέωση, δεν έχει λόγο ύπαρξης χωρίς αίσθημα, χωρίς αφοσίωση, χωρίς ικανοποίηση. Το να έχεις ανασφάλειες, να νιώθεις μοναξιά, να αισθάνεσαι το βιολογικό σου ρολόϊ να χτυπάει, να έχεις ανάγκη χορηγίας και διασφάλισης, να είσαι αποκομμένος από τους φίλους που κυκλοφορούν σε δυάδες, να έχεις άγχη μη μείνεις το ράφι, δεν καθιστούν επαρκή κίνητρα για να διαβείς ισόβια έναν παράλληλο δρόμο με κάποιον άνθρωπο. Κι αν οι μαμάδες μας φωνάζουν ότι ο έρωτας δεν έχει και τόσο σημασία σε μια συμβίωση (γιατί μετά από κάνα δυο χρόνια εξατμίζεται) κι ότι σημασία έχει η κατανόηση κι οι κοινές αντιλήψεις για τη διαχείρηση του οικογενειακού προϋπολογισμού, τη διαπαιδαγώγιση των παιδιών και άντε και κοινές γραμμές διασκέδασης, αντιπαρέρχομαι πως όλα αυτά μπορείς να τα έχεις και με την κολλητή σου που λέει ο λόγος, δεν την παντρεύεσαι όμως.
Και φτάνω στο επίμαχο θέμα: όταν βιώνεις σκηνικό από την ταινία "ο γάμος του καλύτερου μου φίλου", όταν ένας άνθρωπος με τον οποίο έχεις μοιραστεί παιδικές τρέλλες, φοιτητικά χρόνια, διακοπές, πάρτυ, μεθύσια, ξεφαντώματα, ο άνθρωπος που μετά τις κολλητές είναι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος αλλά που ποτέ δεν τον έχεις δει ερωτικά, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής τον θεωρούσες αδερφό σου, τόσα χρόνια έχετε εκμυστηρευθεί ο ένας στον άλλον τα γκομενικά σας, έχετε συμβουλέψει, έχετε βρίσει, έχετε κλάψει τους ώμους του άλλου, όταν λοιπόν αυτός ο σημαντικός άνθρωπος μια μέρα γυρίσει και σου ανακοινώσει πως από την πρώτη μέρα που σε γνώρισε ήξερε μέσα του πως you are the one and you're definitely meant for each other, τότε τι παίζει; Μήπως τότε αρχίζεις να επεξεργάζεσαι μέσα στο ισχνό μυαλουδάκι σου το ενδεχόμενο όλα αυτά περί έρωτα, πακέτου, πάθους και οι αθεράπευτα ρομαντικές παπαρολογίες με τις οποίες έχεις χτίσει γύρω σου ένα παραμυθένιο κόσμο από ροζ συννεφάκια να είναι ένα illusion; Μια αυταπάτη που έτρεφες επί 33 χρόνια, είτε επειδή ήσουν πολύ χαζή, είτε πολύ καμμένη (όπως έλεγε ο φίτσουλας) είτε πολύ εγωίστρια;
Για μια απειροελάχιστη στιγμή το παραδέχομαι πως κλονίστηκα. Όχι τόσο από την αποκάλυψη και την έκπληξη που βίωσα στην ανακοίνωση της έμμεσης πρότασης γάμου, όσο τον ηλεκτρισμό που με διαπέρασε για δευτερόλεπτα, που έθεσε σε λειτουργία το συναγερμό μου, που άρχισαν όλα τα καμπανάκια να βαράνε ανελέητα μέσα στον εγκέφαλο και την αίσθηση πως μια φωτεινή επιγραφή άναψε πάνω από το κεφάλι μου, ένας γκεσταπικός προβολέας με τύφλωσε κι όλα τα φλας της δημοσιότητας στράφηκαν πάνω μου, βλέμματα επίμονα και καθηλωτικά, σαν να έπρεπε να δώσω την απάντηση στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου και να κερδίσω το jackpot. Ευτυχώς, στο κλάσμα του δευτερόλεπτου που ανοιγόκλεισαν τα μάτια μου, το σύστημα επανήλθε και το μόνο που έκανα ήταν να ακούω αποχαυνωμένη τα υπέρ του νέου project που μου παρουσιαζόταν. Αισθάνθηκα κολακευμένη, αισθάνθηκα μια ευτυχία, μια ικανοποίηση, μια ιδιαίτερη ζεστασιά που απέναντι μου στεκόταν ένας άνθρωπος τόσο δικός μου και που δε μου έταζε λαγούς και πετραχείλια, δε με φλόμωνε στις μαλακίες που (κι αν) έχω ακούσει κατά καιρούς, ούτε μου υποσχόταν όρκους αιώνιας πίστης. Δεν υπήρχε κάτι ψεύτικο, καμιά φανφάρα,  τίποτα μεμπτό. Ήταν όλα λογικά, όλα προβεβλημένα με τα σωστά επιχειρήματα, το γιατί, το πώς, το πότε, το πού, όλα ήταν οργανωμένα και άψογα μελετημένα. "It only makes sense, you and me".
Κι, όμως, ο άνθρωπος τελικά είναι αχόρταγο ον, ακόμα κι όταν του πρσφέρουν τα πάντα στο πιάτο, πάλι θα έχει να ζητήσει κάτι παραπάνω:  what about passion, what about chemistry, what about simply longing for each other? Δηλαδή, ο γάμος είναι ένα business proposal? Δύο συνέταιροι, πιστοί φίλοι, με αλληλοκατανόηση κι αλληλοσεβασμό, με τα ίδια θέλω, με τα ίδια κίνητρα, με ίδιο "κεφάλαιο" που συνάπτουν ένα ισόβιο επαγγελματικό συμβόλαιο, από το οποίο απορρέουν κοινές υποχρώσεις αλλά που θα αποφέρει σ' αμφότερους τεράστια ωφέλη;... Όσες φίλες μου ερωτήθηκαν σχετικά μου είπανε πως ναι, αν το υπεραναλύσεις τελικά αυτό είναι ο (σωστός) γάμος. Όλα τα άλλα είναι παρελκόμενα και δεν είναι απαραίτητο να παραγγέλνεις το ουίσκυ κομπλέ. Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω... Εξακολουθώ να έχω την πεποίθηση πως το βασικό συστατικό είναι να είσαι ερωτευμένος, κάργα κι αλάργα. Κι επειδή, το ενδεχόμενο να βρεθώ κάποια στιγμή δυστυχισμένη και να έχω ανάγκη από κηπουρούς, υδραυλικούς, συναδέλφους και λοιπούς καλοθελητές να με βγάλουν από τη μιζέρια ενός γάμου χωρίς ουσία με τρομάζει, στην ερώτηση του Εκατομμυριούχου λέω να μην πάρω τη βοήθεια του κοινού και πολύ απλά να πω "σταματάω εδώ". Φιλιά.

Άλλαξ' ο κολλιές...

Θεωρώ ότι στη πολυτάραχη ζωή μου τα έχω δει όλα, ή τελοσπάντων έχω δει κι έχω αντιμετωπίσει πολλά ευτράπελα, ειδικά αναφορικά με τις ανθρώπινες συμπεριφορές το "όλα" ίσως να είναι και understatement. Πάραυτα, υπάρχουν φορές που βγαίνω από τα ρούχα μου, μένω παγωτό, πέφτω από την καρέκλα μου κλπ κλπ γιατί απλούστατα αυτό που μαθαίνω δεν είναι σοκαριστικό ως γεγονός, αλλά με σοκάρει το άτομο το οποίο εμπλέκεται. Πρόσφατα, λοιπόν, έμαθα για τις εξωσυζυγικές περιπτύξεις μιας γνωστής. Και κρέμασα. Σιγά τα ωά, Εφάκι. ΌΛΟΙ ξενοπηδάνε. Μην το κάνεις θέμα, όλοι γύρω μας είναι κερατάδες. Ναι ρε πούστη μου, κουμάντο στο κρεββάτι δεν κάνω κανενός και στην τελική, ας ξεκωλιάζονται νυχθημερόν. Αλλά, όταν είσαι υπεράνω υποψίας, γιατί πραγματικά είσαι impeccable σε όλα τα άλλα, όταν είσαι η εικόνα και ομοίωση της Stepford wife, και ξαφνικά αποδεικνύεται πως δεν είσαι τίποτα άλλο από Desperate Housewife, βουτηγμένη μέσα στην πλεκτάνη, τα σκατά και την ακολασία, ε ναι... κυρά μου, κλονίζομαι.
Δεν ξέρω πραγματικά τι κάνει τους ανθρώπους τόσο δυστυχισμένους ή τόσο ανασφαλείς, που παίρνουν αποφάσεις τόσο ελαφρά τη καρδία, αλλά να παντρεύεσαι, να κάνεις παιδιά και μέσα σε τρία χρόνια να έχεις καβατζώσει και εραστή και να τους δουλεύεις όλους ψιλό γαζί μου κάνει κάτι σε απελπισία. Πιθανόν, η θύτης να αισθάνεται πολύ έξυπνη και υπεράνω ημών των υπολοίπων κοινών θνητών, που ακόμα (ναι είμαστε πολύ λίγοι, το αναγνωρίζω) πιστεύουμε σε ιδανικά και εξυμνούμε την πίστη και την αφοσίωση. Αλλά, κάθε πράξη έχει και την υπαιτιότητα της (κλεμένο από ατάκα της Persephone στο Matrix που έβλεπα χθες) και προφανώς κάτι δεν πάει καλά στην εξίσωση του γάμου της ή της ζωής της γενικότερα, που την ωθεί να συμπεριφέρεται έτσι. Και όχι, δεν ηθικολογώ εδώ. Ίσα ίσα, είμαι πρωτεργάτης του κινήματος του no strings attached και όλοι οι ελεύθεροι μπορούν να πηδοβολάνε αβέρτα κουβέρτα. (Γαμηθείτε γιατί χανόμαστε). Αλλά, εσύ κυρά μου που έχεις άντρα και παιδιά στο σπίτι, να κάτσεις στα αυγά σου ή να κάτσεις στον άνδρα σου να το ευχαριστηθείτε κι οι δυό σας. Τι γελοιότητες είναι να κοροϊδεύεις σύζυγο, γονείς και φίλους ότι τάχα μου είσαι η mrs perfect, αλλά στην τελική είσαι πιο βρωμιάρα κι από τη σκουπιδιάρα;
Και πάω το ερώτημα ακόμα πιο μακριά, γιατί στον κόρακα πάνε και παντρεύονται, άμα είναι μετά από λίγο να τα ισοπεδώνουν όλα; Και το απευθύνω σε άνδρες - γυναίκες, δε δίνω ελαφρυντικά σε κανέναν, όπως κάνανε παλιότερα οι γιαγιάδες μας που κουνούσαν το κεφάλι και συνομωτικά λέγανε..."ε, ο άντρας πρέπει να είναι και μπερμπάντης". Τι στον κόρακα σκέφτονται όταν λένε αυτό το γαμημένο το "I do";  I'll do you now, I'll do him later? Αυτό το παραθυράκι του διαζυγίου με το οποίο ξεκινάνε κάτι ντεμί γλας γάμοι, ή το option να πιάσεις γκόμενο όταν πολυζορίσει το θέμα, είναι κάτι που ξεκίνησε στα 80'ς σαν καινοτομία  και πλέον τείνει να γίνει πανάκεια. Κι αφού θες μωρή να πηδιέσαι, το παιδί μπορείς να μου εξηγήσεις τι πας και το κάνεις; Τι φταίει το κακόμοιρο, είναι η μελλοντική εξασφάλιση σου μήπως η οικονομική; Αφού λοιπόν δεν είσαι για να κρατήσεις ένα σπίτι, τι πας και το ανοίγεις εξαρχής; Καλά δεν ήσουν ελεύθερη, με όποιον θες απόψε, με άλλον αύριο, ούτε να δίνεις λογαριασμό, ούτε να λες ψέμματα, ούτε να παρκάρεις τα παιδιά στους παπούδες για να κάνεις μετά ανενόχλητη τη dolce vita. Γιατί στην τελική αυτό ήταν το θέμα σου: να κάνεις τη μεγάλη ζωή, να τα έχεις όλα, και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.
Εγώ αυτό το βρίσκω νοσηρό. Με αηδιάζει η σαπίλα, με αηδιάζει η κοροιδία, με αηδιάζει το θράσος. Στο μυαλό μου, ο όρος οικογένεια είναι κάτι πολύ ιερό. Η διαδικασία του να κάνω παιδιά είναι ισότιμη με την ολοκλήρωση της σχέσης μου με το σύντροφο μου, όχι η ικανοποίηση προσωπικών αναγκών και εγωισμού. Αν τώρα από την πίεση του κοινωνικού περίγυρου, από τη μοναξιά, από δεν ξέρω κι εγώ τι κόμπλεξ η κάθε κατακαημένη βρίσκει τον πρώτο διαθέσιμο λαπά, τον παντρεύεται, κάνουν μια προσποιητά grande ζωή, αμολάνε και ένα δυο κουτσούβελα για να διαιωνιστεί το όνομα και να χαρούν (και να το βουλώσουν) τα πεθερικά και μετά καβατζώνει τον κηπουρό, το παιδί της πισίνας, τον κουμπάρο ή στο συνάδελφο στο γραφείο και του πετάει τα μάτια έξω όσο ο λαπάς δουλεύει, sorry αλλά δε θα πάρω. Προτιμώ να έχω μόνιμα το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης χωρίς καμιά υποχρέωση πάνω από το κεφάλι μου και τη συνείδηση μου ήσυχη. Φιλιά.

ΠΣΚ@LDN

Λονδίνο, may I call you home? Γιατί όχι, άλλωστε, όταν πέρασα μια πενταετία εκεί ως φοιτήτρια και εφόσον επιστρέφω ανελλιπώς κάθε χρόνο από το 2000 έστω και για ένα quickie ΠΣΚ. Ίσως μετά τη Νέα Υόρκη να είναι χαλαρά η μόνη πόλη στο εξωτερικό όπου θα έμενα για πάντα. Κι ας λένε για τη μουντίλα, για τη βροχή, για τους κρυόκωλους Άγγλους, για τη διαφορετική νοοτροπία. Θεωρώ πως αν έχεις ζήσει στην αγγλική πρωτεύουσα έστω και για λίγο, βρίσκεις άπειρα επιχειρήματα να απορρίψεις αυτές τις κολλημένες αντιλήψεις. Δηλαδή, είναι δυνατόν να μην αναγνωρίζεις πως (αφήνοντας τον καιρό στην άκρη) απλά η σύγκριση με το χωριό που λέγεται Αθήνα είναι τουλάχιστον απαξιωτική. Από τη μια έχεις ένα από τα πιο busy hubs του κόσμου, κέντρο οικονομικό, πολιτισμικό, άψογη οργάνωση σε θέματα δημόσιας ζωής, ένα σταυροδρόμι κόσμων, ανθρώπων, lifestyle, μια πόλη με άπειρες ευκαιρίες για εργασία, πνευματική διέγερση, διασκέδαση, διεύρυνση οριζόντων. Κι από την άλλη, έχεις την Αθήνα μας, που ναι είναι η γεννέτειρα μας, την αγαπάμε, θέλουμε το καλύτερο για αυτή, αλλά όπως και να το κάνουμε, υστερεί σε πολλά πράγματα, όση ζωντάνια κι αν περικλείει, όσες προσπάθειες κι αν έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες να είναι μέσα στο "παιχνίδι" παρέα με τις άλλες μεγαλουπόλεις, δυστυχώς δεν παύει να φέρει βαριά την κληρονομιά του ελλαδιστάν.

Τέλοσπάντων, σήμερα δεν είμαι με διάθεση να διαβάλω την πόλη που ζω και με ζει, ίσα ίσα όπου και να βρεθώ θα διατυμπανίζω πως ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, αλλά κάθε ωραία "γυναίκα" έχει και τα ψεγάδια της. Και καλώς η κακώς η πόλη μας έχει κάμποσα από δάυτα. Ούτε φυσικά διατείνομαι πως μιζεριάζω στην Αθήνα, ίσα ίσα αν βρείς τα σωστά κουμπιά, κινείς και τα σωστά νήματα. Αλλά δεν μπορώ να μην εκφράσω την απόλυτη λαχτάρα να είχα ένα δεύτερο σπίτι στο Λονδίνο και ιδανικά να μοίραζα το χρόνο μου ανάμεσα στο "εδώ" και στο "εκεί". Αν είχα την οικονομική δυνατότητα, μα το θεό θα αγόραζα ένα μικρό διαμέρισμα, ακόμα και στην πιο υποβαθμισμένη περιοχή, στην αντίστοιχη Κυψέλη του Λονδίνου, στο Μενίδι τους, οπουδήποτε. Ούτως ή άλλως, εκεί οι αποστάσεις είναι εκμηδενισμένες ένεκα του άρτια δομημένου συγκοινωνιακού συστήματος.
Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε ανέβηκα με εκλεκτή παρέα πάνω για ένα mini-reunion among dear old friends. Τουλάχιστον, έτσι ήταν αρχικά scheduled, στην πορεία η ομάδα εμπλουτίστηκε (και με πολύ ωραίες παρουσίες θα προσθέσω) και κάπου βάλαμε σφήνα κι ο καθένας μας συναντήσεις με τοπικούς "παράγοντες", οπότε δεν ήθελε πολύ για να αρχίσουμε τo γνωστό overdose σε βόλτες, φαγητά, ποτά, γέλιο και μυθικές πόζες για φωτογράφιση. Σημειωτέον, πως παραμονή του ταξιδίου και δη Τσικνοπέμπτη η φωκίτσα είχε κρεββατωθεί με υψηλό πυρετό, δεδομένου όμως του ότι το ταξίδι δε θα το έχανα επ'ουδενί, κούμπωσα τα άπειρα χάπια, απέφυγα με βαριά καρδιά το τσίκνισμα και σύρθηκα Παρασκευή μέχρι το Ελ Βεν, για να πετάξω 4 ώρες με μπουκωμένη μύτη, φωνή να μη βγαίνει και τα μηλίγγια έτοιμα να εκραγούν από τον πονοκέφαλο. Αποτέλεσμα, κατά την άφιξη στο Λονδίνο το μόνο που είχα δύναμη να κάνω ήταν check in  στο δωμάτιο, ζεστό μπάνιο και χουχούλιασμα, ενώ οι υπόλοιποι επιδόθηκαν σε dim sum tasting καταστάσεις.
Το Σάββατο ξύπνησα άλλος άνθρωπος, το οικείο feeling του "είμαι στα μέρη μου", έκανε το θαύμα του κι απηλλαγμένη ως δια μαγείας από βήχες και μύξες, του έδωσα και κατάλαβε. Από το πρωί στο πόδι, indulging myself με απίστευτες καταστάσεις: πλούσιο brunch σε γαλλικό bistrot, συνοδεία κάμποσων kir royal , βόλτες σε αγαπημένες γειτονιές όπως η carnaby street και το soho, cupcakes (ναι το ξέρω, νέα εμμονή) στο hip hummingbird bakery, cheese and wine session στο covent garden υπό τους ήχους πλανόδιου κουαρτέτου εγχόρδων, happy hour και καφές με θέα το hyde park και το ηλιοβασίλεμα από τον 28ο όροφο του hilton, dinner σε asian fusion εστιατόριο (παραγγέλνοντας λατρεμένο green curry) και bar hopping για να κλείσει η βραδυά.
Η Κυριακή κύλησε κάπως ανάλογα, με τη μόνη διαφορά πως η παρέα χωρίστηκε γιατί ο καθένας μας είχε και τις προσωπικές του εμμονές/αγαπημένες συνήθειες που έπρεπε να ακολουθήσει, είτε αυτό λεγόταν shop till you drop (όχι, δεν ήμουν εγώ αυτή), είτε περπάτημα μέχρις τελικής πτώσεως από mayfair μέχρι earls court (είναι απλά άξιον απορίας γιατί στην Αθήνα τέτοιες αποστάσεις ούτε για πλάκα δε θα καταδεχόμασταν να τις καλύψουμε πεζή). Ο καιρός δε μας πολυέκανε το χατήρι, να είμαι ειλικρινής, αυτό το trademark φτύσιμο το φάγαμε στη μάπα για αρκετή ώρα, αλλά δε βαριέσαι, δεν είμαστε κι από ζάχαρη, ούτε έριχνε και κάνα κατακλυσμό. Πάντως, με τη δανεική ομπρέλα από τον concierge μια χαρά κάναμε τη δουλειά μας. Το bottomline είναι πως μέσα σε δυο μέρες κάναμε τα πάντα, καταφέραμε να συνδυάσουμε φαγητά, ποτά, sightseeing, μαγαζιά, παζάρια, ρομαντζάδες... όλα σε ένα νοικοκυρεμένα.
Αν και για το τελευταίο, το "νοικοκυρεμένα" επιφυλάσσομαι, γιατί λίγο έλειψε να μας αρχίσουν στις ανάποδες οι bouncers σε ένα sex shop που μπήκαμε να ρίξουμε το κλασσικό γέλιο του επαρχιώτη κομπλεξικού ελληνάρα (λέμε τώρα), καθώς μία κοπέλα από την παρέα τραβούσε συνέχεια φωτογραφίες τους χρωματιστούς φλούο δονητές, κάτι που προφανώς είναι against the law και την αναγκάσανε να τις σβήσει επιτόπου και να δείξουν στους υπόλοιπους από μας με τρόπο το δρόμο προς την έξοδο. Πώς ίδρωσε το αυτί μας... ουυυυυ τόσο που πήγαμε σε έτερο μέρος που απαγορεύονται οι φωτογραφίες (call me Abercrombie&Fitch) κι αρχίσαμε τα ίδια παρατράγουδα. Κάναμε τους κινέζους και τα it's all greek to me, κι arriverderci. Σιγά μην πτοηθούμε. Και στην τελική, γι'αυτό αγαπώ το Λονδίνο, έχει ανοχές και περιθώρια για όλες τις συμπεριφορές, όσο extravagant κι αν είναι (ή προσπαθεί να γίνει) κανείς, αλλά ταυτόχρονα τείθονται και όρια τα οποία όλοι σέβονται, κανόνες που επιβάλλονται, νόμοι που εφαρμόζονται. Αυτή ακριβώς η ισορροπία είναι το μόνο συστατικό που λείπει από την ελληνική συνταγή, αλλιώς κι η Αθήνα έχει το potential να kick asses. Αλλά επειδή δεν πλησιάζει καν, το πολυ-πολιτισμικό Λονδινάκι κερδίζει πόντους! Ι ♥ LONDON!

Η βραδυά της εργένισας

Έχω πήξει να πηγαίνω σε bachelorette (προσέξτε λιγάκι την κατάληξη, bachelor είναι τα party για το γαμπρό και τους φίλους του, για τη νύφη και τις φίλες της είναι hen night ή όπως προανέφερα). Δεν ξέρω τι τις έχει πιάσει όλες και μία μία παντρεύονται, επιδημία έχει πέσει; Είναι σαν το domino effect, το κάνει η μία και πέφτουν μετά στη λούμπα με τη σειρά μία μία όλες τους. Έχω πήξει στο μπουζουκερί η γυναίκα από την πρωτοχρονιά κι έπειτα. Λες και δεν υπάρχει άλλης μορφής διασκέδαση για το τελευταίο ξεφάντωμα πριν την κρεμάλα. Τώρα, να μου πεις, δικός της είναι ο γάμος της αλληνής, δικό της και το bachelorette, οπότε περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Απλά, διαπιστώνω με λύπη ότι δεν υπάρχει καθόλου φαντασία ή τελοσπάντων καθόλου διάθεση για πρωτοτυπία.  Είμαι γυναίκα του γλεντιού και του μπουζουκιού και του βαρύ κι ασήκωτου λαϊκού, αλλά έλεος όχι άλλον καλλιτέχνη στο μέσον του προγράμματος να ρωτάει τάχα μου αυρθόρμητα αν υπάρχουν τίποτα νύφες στο μαγαζί και να τους αφιερώνουν γαμο-τράγουδα.
Το χειρότερο, βέβαια, δεν ξέρω αν είναι το ότι η επιλογή είναι το μπουζουκομάγαζο ή το ότι ο συνήθης ύποπτος προσκεκλημένος θαμώνας είμαι εγώ. Γιατί, ομολογώ πως προσφάτως προσεκλήθην και σε πάρτυ νύφης την οποία ελάχιστα γνώριζα προσωπικά, αλλά για κακή μου τύχη γνωρίζα τον maitre του μαγαζιού που θα λάβαινε χώρα το happening κι επιτακτικά μου ζητήσανε να μεσολαβήσω. Τι από τα δύο είναι τραγικότερον, το ότι πήγα ή το ότι πέρασα πιο καλά κι από την ίδια τη νύφη και την κουμπάρα και ότι τις έκανα όλες τούτσι στον ποτό; Anyway, ίσως και να υποτιμώ και τον εαυτό μου, και να είμαι ο απαραίτητος clown για τα πανηγύρια, οπότε όπου γάμος και χαρά, και η Βασίλω πρώτη ;-)
Βέβαια, να μου πεις τι άλλες επιλογές υπάρχουν, δηλαδή για να γιορτάσει η μέλλουσα νύφη μαζί με τις φιλενάδες τις τελευταίες της μέρες ως εργένισσα; Να πάμε σε στριπτιτζάδικο; Προσωπικά, η προοπτική να ουρλιάζω βλέποντας έναν καλογυμνασμένο Αλβανό να λικνίζεται και να χαϊδεύει την πασαλειμένη με baby oil  (αλλά πάραυτα γραμμωμένη) κοιλιά του με αφήνει παγερά αδιάφορη. Προτιμώ τα οποιαδήποτε ουρλιαχτά να τα ρίχνω σε άλλο χώρο και χρόνο και πιο πριβέ καταστάσεις. Μετά, τι άλλο, να πάνε όλες οι κυράτσες μαζί σε κάνα σπα, να φοράνε ρόμπες, να πίνουν σαμπάνια και να κάνουν νύχια, μαλλιά, μασάζ κλπ λες και δε θα γίνει το ίδιο πράγμα και λίγο πριν το γάμο, όσο θα ετοιμάζουν τη νύφη. Ή να μπούνε όλες μαζί σε ένα hot tub και να χαχανίζουν και να κουτσομπολεύουν πάλι πίνοντας σαμπάνια; (αυτό το τελευταίο μου κάνει περισσότερο σε φαντασίωση κάποιου αγάμητου κυρίου). Ή αυτό που παίζει πολύ τον τελευταίο καιρό, εκδρομή στη Μύκονο, άραγμα όλη μέρα στις ξαπλώστρες στην παραλία, μοχιτάκια, thai massage, φαγητό στον Πάνορμο, coctail στο Caprice και μετά σφηνάκια και καμάκι στο Remezzo. Give me a break!
Η πιο ενδιαφέρουσα πρόταση που άκουσα πάντως ήταν από τη Yoggi μου, η οποία παντρεύεται κι αυτή οσονούπω. Δεδομένου ότι έχει εισαγάγει κάτι πολύ καινοτόμες ιδέες στο μάθημα και γενικά είναι ψαγμένο άτομο, πρότεινε την παραμονή του γάμου να κάνουμε κάτι που να έχει σχέση με το αντικείμενο της δουλειάς της. Δηλαδή, άνετο ντύσιμο, meditation μέχρι τελικής πτώσεως. πάνω σκύλους, κάτω σκύλους, δελφίνια και πολεμιστές υπό τους ήχους tribal fusion μουσικής και μετά εντατικά πάνω στους ιμάντες της air yoga, κοινώς ένα air-yogchelor. Και φυσικά, πίνοντας αφεψήματα με πολύ πράσινο τσάι κι άλλα ύποπτα ματζούνια. Η φιλενάδα πρότεινε να έχουμε και κλασσικά coctails και γενικά να εμποτίσουμε εκεί τις πρασινάδες με άφθονη vodka. Και πετάγεται η δασκάλα και λέει ότι μετά θα κάνουμε στριβογυριστές ασκήσεις αντοχής πάνω στους ιμάντες να δούμε ποια θα αντέξει περισσότερο. Αφελείς και οι δυό τους... με μένα στην παρέα και με το κατάλληλο αλκοόλ, θα είναι σα να κλέβω από εκκλησία και δεν την κόβω τη νύφη να φτάνει ποτέ στο δημαρχείο... Εμ, δε θέλανε τίμια μπουζούκια... Φιλιά!

Wanted: partners in crime - AA members excluded

Γεμάτο πρόγραμμα δε σημαίνει μόνο μπεκροκαταστάσεις και ξενύχτια μέχρι τελικής πτώσεως. Παρά το γεγονός ότι η καθημερινότητα μου τον τελευταίο καιρό τείνει να επιβεβαιώνει τον κανόνα, υπάρχουν ένα σωρό άλλα πράγματα που κάνω ή που ενδόμυχα ψοφάω να κάνω αλλά δε βρίσκω παρέα. Γιατί, εντάξει το να βρεις drinking buddies είναι το μόνο εύκολο, κάνεις μια βόλτα Πέμπτη βράδυ στο Κολωνάκι και γνωστούς θα βρεις σε όλα τα μαγαζιά, πρόθυμους να πιουν ένα ποτηράκι μαζί σου. Το να βρεις παρέα για σινεμά, επίσης εύκολο, αν και λίγο πιο χρονοβόρο καθότι προϋποθέτει την αναζήτηση ενδιαφέρουσας ταινίας και το ανάλογο κοινό, αλλά από κι εκεί κι έπειτα η κράτηση εισιτηρίων είναι only a phonecall away. Να πας για ένα καφέ μετά τη δουλειά, ουυυυ εκεί έχεις και λίστα αναμονής, να έχεις να διαλέξεις. Το δύσκολο είναι να βρείς κόσμο να θέλει να κάνει και τίποτα άλλο πέρα από τα τετριμμένα.
Τα οποία μπορεί και να είναι bread and butter για ορισμένους, αλλά έλα που στο δικό μου κύκλο έχω πήξει στους "δυσκοίλιους", στους "αναποφάσιστους", στους "τσίπηδες" και γενικά στους "άραξε και βλέπουμε". Να έχεις να κάνεις άπειρες προτάσεις για αθλοπαιδιές, για εξορμήσεις, για συμμετοχές σε συνέδρια, ταξίδια κ.α και να παίρνεις πανηγυρικά κάθε φορά τα τρία σου, είτε γιατί αυτά που σε ενθουσιάζουν αφήνουν αδιάφορους τους φίλους σου, είτε γιατί ο χρόνος τους είναι περιορισμένος και γενικά δεν υπάρχει σωστός συγχρονισμός, είτε γιατί οι άλλοι προτιμούν να διαθέσουν αλλιώς τα χρήματα που τους περισσεύουν. Οι οποίες δικαιολογίες είναι κι όλες θεμιτές, γιατί ούτε να επιβάλλεις στον άλλον τις δικές σου καύλες μπορείς, ούτε να είναι απίκω όποτε σου κάνει εσένα κέφι, ούτε φυσικά να κάνεις κουμάντο στο πορτοφόλι του. Οπότε τι σου μένει, ή να περιμένεις πότε θα εδεήσει κάποιος από δαύτους να ρίξει ιδέα για κάτι πιο περίεργο από τα συνηθισμένα ή να κάνεις τελικά τα ίδια και τα ίδια, φρέντο, γαρύφαλα, τραπεζώματα, κι απλά να αλλάζει μόνο η διακόσμηση και η διεύθυνση του χώρου.
Να μην είμαι κι εντελώς αχάριστη, έχω παρέα για τα δύο-τρία βασικά μου χόμπυ, τι yoga και το snowboard. Απλά, αυτές οι παρέες είναι μόνο για αυτά, δεν τους ενδιαφέρει ή στην τελική δεν έχουν και χρόνο για κάτι άλλο.  Εντάξει, και για τρέξιμο ή ποδήλατο έχω παρέα να πηγαίνω μία στο τόσο. Είναι όμως που χρόνια παρακαλάω να βρω παρέα να πάω να κάνω επιτέλους τα γαμημένα μαθήματα ιστιοπλοϊας και δε βρίσκω ανταπόκριση. Να μου πεις, έχεις ανάγκη παρέα για τα μαθήματα; Όχι, το θέμα είναι να πάρουμε και παρέα το δίπλωμα και μετά να μπορούμε παρέα να κανονήσουμε την ενοικίαση ενός σκάφους το καλοκαίρι και να πάρουμε και τοις υπόλοιπους για μια βδομάδα στο Ιόνιο. Είναι που τόσο καιρό παρακαλάω να βρω κόσμο να κάνουμε σκοποβολή (εμ πώς τσάμπα το κάναμε το laser?). Ακόμα και στο σκοπευτήριο ρε παιδί μου να έρχεται κανείς έτσι για τη συντροφιά. Μη μιλήσω για τίποτα φάσεις rafting, αναρριχήσεις, πεζοπορίες και τα συναφή, που στις μέρες μας έχουν τόσο απλουστευθεί για τους αρχάριους, οι φιλενάδες φοβούνται μη σπάσουν κάνα νύχι και οι άνδρες ενδιαφέρονται πιο πολύ για τα κοψίδια που θα φάνε μετά τις καταβάσεις. Για paintball τις γυναίκες τις κάνεις χρυσές να ασχοληθούνε, ενώ οι άνδρες σαφέστατα και δε θέλουν γυναικόπαιδα μέσα στα πόδια τους...
Είναι μεγάλη ειρωνεία πάντως να ψάχνεις για συνεργούς σε πιο ψαγμένες μορφές διασκέδασης. Έως και τραγικό θα'λεγα, το μόνο να τους ενδιαφέρει να είναι το ουίσκυ, το μπουζούκι, ο χορός και η μασαμπούκα. Εκτός κι αν όλοι τους έχουν κι εκείνοι κρυφές επιθυμίες και λαχτάρες για extreme sports, για εκδρομές σε βουνοκορφές, για καταδύσεις ή για μαθήματα ιππασίας κι απλά ή βαριούνται ή ντρέπονται να το ομολογήσουν, λες και το μόνο trendy πράγμα να κάνεις το σαββατοκύριακο είναι να πας βόλτα στα μαγαζιά, να πιεις καφέ, να φας και να βγεις για coctails. Ξεμουχλιάστε ρεεεε... ξεκουβαλάτε λιγάκι, που είστε όλοι βαριούληδες και οκνηροί. Κι αν το θέμα είναι τα λεφτά, σας έχω νέα: έχουν βγει άπειρα πλέον sites με τα κουπόνια με ένα σωρό προσφορές για διαφορετικές εμπειρίες, από οδήγηση formula 1, μέχρι πτήση με αεροπλάνο, από spa, ράντσα, φάρμες, ξενοδοχεία που οι επιλογές για κάτι διαφορετικό είναι απλά ασύλληπτες. Το θέμα είναι να υπάρχει διάθεση κι όρεξη, να θες να περάσεις καλά, να βγεις από τη μουντρουχίαση, να παίξεις όπως όταν ήσουν παιδί, να κάνεις τρέλλες. Να αισθανθείς ζωντανός. Όσοι πιστοί (και απαραίτητα scoundrels) προσέλθετε... :-)

Μια ζωή την έχουμε

Καλές οι βόλτες, καλές οι βραδυνές εξόδοι, οι μπαρότσαρκες και τα ξενύχτια αλλά μιλάμε έχω πάθει overdose. Και μαζί μ'εμένα κι οι αγανακτισμένοι φίλοι στο φατσοβιβλίο, που συνέχεια μου εκφράζουν το παράπονο ότι έχουν κουραστεί να βλέπουν αναρτημένες φωτογραφίες της υπογράφουσας σε παντελώς μεθυσμένα σουργελελέ ενσταντανέ και το ρουφιάνο 4sq να δίνει ρεπόρτο κάθε τρεις και λίγο για το πού ξεδίνω.  Βέβαια, υπάρχουν κι οι ελάχιστες εξαιρέσεις των παντρεμένων γνωστών μου που με παροτρύνουν να συνεχίζω ακάθεκτη σ' αυτούς τους ασυγκράτητους ρυθμούς, όσο ακόμα έχω τα περιθώρια γιατί μετά το γάμο καραδοκεί το τέλμα. Εντάξει, παν μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι κι επειδή είναι στιγμές που νιώθω πως εκτροχιάζομαι προσπαθώ ν' αγκιστρωθώ σε άλλα πράγματα που δεν προκαλούν και ίσως ερεθίζουν τους γύρω μου λιγότερο, γιατί κακά τα ψέμματα αυτοί που ενοχλούνται από την έντονη ζωή μιας και-καλά-socialite είναι ίσως αυτοί που δεν έχουν κοινωνική ζωή καθόλου, nada, niente, pas du tout.
Η αλήθεια είναι πως όταν έχεις αρκετό ελεύθερο χρόνο μετά τη δουλειά και δεν έχεις υποχρεώσεις, παιδιά, γατιά, σκυλιά, δε σε δεσμεύει τίποτα και κανείς. Συνεπώς πού το κακό να είσαι όλη την ώρα έξω για καφέ, σινεμά, εξορμήσεις και γλεντοκόπια; Ούτε τρώω κανενός τα λεφτά (παρά μόνο τα δικά μου), ούτε εκπορνεύομαι για να βγάλω τα λεφτά που χαλάω στη συνέχεια. Ούτε ξεσηκώνω κανένα που θέλει να κάθεται ήσυχος στα αυγά του, ούτε προσβάλλω την οικογένεια μου, ούτε περιορίζω τους φίλους μου, ούτε θίγω ή κοροιδεύω κανέναν με τη στάση ή τη φιλοσοφία μου. Από πότε είναι έγκλημα να είσαι υπερβολικά εξωστρεφής; Γιατί μάλλον αυτό είναι το οχληρό, το ότι όχι μόνο περνάω καλά αλλά και ότι το δημοσιοποιώ. Ε τι να κάνουμε, ρε παιδιά, δεν είμαι ούτε κρυψίνους, ούτε με απασχολεί η κοινωνική κριτική, ούτε τι θα σκεφτεί ο κάθε κατακαημένος αξιολύπητος τύπος που δεν έχει να ασχοληθεί με τίποτα άλλο πέρα από το κάνουν οι άλλοι.
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς μίζερα. Έχω δει πώς είναι να είσαι πάντα εγκρατής, οικονόμος, μετρημένος, και να ζεις με θεσμοθετημένες ταχύτητες χελώνας. Εκτός του ότι κάποια στιγμή καταλήγεις να θες να κάνεις λοβοτομή ο ίδιος στον εαυτό σου, εκτός του ότι η ανία είναι η βασική αιτία διαζυγίων, κινδυνεύεις και πάντα να σου σκάσει καμιά μέρα κάνα καλό πακέτο με θέμα υγείας και να τα δεις όλα κωλυόμενα και μετά να χτυπάς την κεφάλα στον τοίχο που έχασες τρελλά επεισόδια τόσο καιρό αραχτός στην ηρεμία, μην έχοντας κάνει τίποτα περιπετειώδες, τίποτα ανεβαστικό, τίποτα αυθόρμητο. Έχοντας χάσει έναν πατέρα στα 54 του, που ήταν μόνο δουλειά σπίτι δουλειά, μου έχει μείνει η πικρή γεύση ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έζησε στο φουλ. Κι έχω μια τεράστια λαχτάρα να ζήσω και να περάσω καλά και για εκείνον. Κι αν αυτό σημαίνει overdose στις κρεπάλες, so be it. Προτιμώ αυτή την υπερβολή, από το να καταλήξω κάποια στιγμή με φάρμακα (όποιας μορφής μπορεί να είναι αυτά).
Σε παλιότερες αναρτήσεις έγραφα για τις αγαπημένες μου συνήθειες αναφορικά με τη νυχτερινή ζωή, παίρνοντας πάντα το ρίσκο να γίνομαι γραφική. ΟΚ, πίνω πολύ, αυτό το ξέρουν όλοι γύρω μου. Ευτυχώς ακόμα δεν έχω καταλήξει Ορέστης Μακρής. ΟΚ, είμαι εκτός σπιτιού συνέχεια, το έχω το διαμέρισμα σα δωμάτιο ξενοδοχείου, χρησιμοποιώ μόνο υπνοδωμάτιο και μπάνιο, τα υπόλοιπα τετραγωνικά κάθονται και σκονίζονται. Να κάτσω μέσα, όμως, να κάνω τι; Να βλέπω τηλεόραση συνέχεια, να μασουλάω ακατάπαυστα και να κάνω μπάκα από τις coca-cola; Εντάξει, μια φορά την εβδομάδα θα το κάνω, άλλωστε θέλω να βλέπω και το Νησί. ΟΚ, πάω πολύ τακτικά στα μπουζούκια. μάλλον είμαι σκυλού, πρέπει να απολογηθώ και για το ότι είμαι Ελληνίδα και μου αρέσει να ακούω Ελληνική μουσική; Δηλαδή, μόνο με Ξυλούρη και Αλεξίου και Νταλάρα πρέπει να διασκεδάζει ο κόσμος ποιοτικά; ΟΚ, συχνάζω σε δήθεν μέρη. Φταίω που έχω drinking buddies που τραβάνε ζόρια με περιοχές και μαγαζιά. Εγώ βάζω την παρέα πάνω απ΄όλα, δεδομένου ότι δε βγαίνω μόνη μου να πηγαίνω στο μπαράκι και να κατεβάζω τα ουίσκια κάνοντας ψυχανανάλυση με τον μπάρμαν. Άρα, αν η παρέα βγαίνει αποκλειστικά Κολωνάκι και Γλυφάδα, θα ακολουθήσω. ΟΚ, πάω τριήμερο του Αγιου Πνεύματος στη Μύκονο από τα 19 μου. Αφού είναι το ομορφότερο νησί του Αιγαίου, δηλαδή πειράζει που δεν είμαι του εναλλακτικού να τρέχω backpacking σε Γαύδους και Δονούσες; ΟΚ, κάνω ταξίδια συνέχεια όλο το χρόνο στο εξωτερικό, να θυμηθώ να με απολύσω που έχω επαγγελματικές υποχρεώσεις στην αλλοδαπή ή που προτιμώ να χαλάσω τα ίδια λεφτά για ένα σαββατοκύριακο στο Λονδίνο αντί στα φαγητά, τους καφέδες και τις βενζίνες.
Τι να κάνουμε ρε παιδιά, έχω ένα σωρό ελαττώματα, το παραδέχομαι. Το μεγαλύτερο είναι μάλλον ότι περνάω καλά, διασκεδάζω κι έχω ενδιαφέροντα. Ακόμα πιο μεμπτό ίσως είναι το ότι διαθέτω πληθώρα φίλων & γνωστών. Και τρις-χειρότερο φυσικά είναι το ότι όλοι αυτοί έχουν το θράσος να με προσκαλούν απο εδώ κι εκεί. Σα δε ντρέπονται. Και σα δε ντρέπομαι κι εγώ που ανταποκρίνομαι. Θα 'πρεπε να καθόμαστε όλοι σπίτια μας και να λιώνουμε στη μαλακία, τρομάρα μας που θέλουμε να σουρτουκεύουμε. Αίσχος. Θα πάμε στην κόλαση. Αλλά, μπορεί τα καλά κορίτσια να πηγαίνουν στον παράδεισο, τα κακά, όμως, περνάνε καλύτερα! Και πριν και μετά θάνατον! Φιλιά.

Μακριά κι αγαπημένοι;

Πάνε τουλάχιστον 15 χρόνια από την τελευταία φορά που είχα κάποια σχέση εξ αποστάσεως. Ήταν από αυτές τις αναπόφευκτες καταστάσεις όταν είσαι φοιτήτρια στο εξωτερικό και το έτερον ήμισυ είναι εγκλωβισμένο στα πάτρια εδάφη. Στην προκείμενη, κι αυτόν ως φοιτητή στην αλλοδαπή τον γνώρισα, αλλά κάποια στιγμή έπρεπε ο χριστιανός να υπηρετήσει τη μαμά πατρίδα, κι έχοντας πάρει τις αναβολές του αιώνα (όπως ήταν ευρέως διαδεδομένο εκείνες τις εποχές) οι δρόμοι μας έπρεπε να χωρίσουν για κάμποσους μήνες. Και όχι, δε μιλάμε για τις μουφο-θητείες που κάνουν οι νέοι τη σήμερον ημέρα, τις ξεπέτες των 9 μηνών και πάπαλα, τότε ήταν serious business ο στρατός και τα στρατευμένα νιάτα τρώγανε ένα 20μηνο πακετάκι να έχουν να χαίρονται. Τελοσπάντων, το θέμα μας δεν είναι αυτό, το θέμα είναι ότι μια φορά το ετόλμησα και έκτοτε είπα σόρυ αλλά δε θα ξαναπάρω. Και όχι, δε εννοούσα πως δε "ξαναπάρω" φαντάρο, αλλά ότι δε θα ξαναπεράσω φάση να είμαι εγώ στη δύση κι ο άλλος στην ανατολή, για τον απλούστατο λόγο ότι η απόσταση ελοχεύει πολλούς κινδύνους.
Να μου πεις, τη σήμερον ημέρα υπάρχουν αρκετές διευκολύνσεις που μειώνουν τη χιλιομετρική απόσταση, υπάρχει το internet, υπάρχει το skype για να μιλάς τσαμπέξ, υπάρχουν και οι low cost αεροπορικές εταιρίες που για λίγα ευρά σε φέρνουν εντός ωρών κοντά στον καλό σου. Ναι οκ, δεν αντιλέγω, αλλά αρκεί να βλέπεις τη φάτσα του άλλου μέσω facetime, να του στέλνεις mms με φωτογραφίες από τα σημαντικά γεγονότα στα οποία δεν παραβρέθηκε, να ξενυχτάτε ώρες ατελείωτες στο chat και να χρυσοπληρώνετε την cosmote; Δε νομίζω. Αλλιώς είναι να τον έχεις δίπλα σου το βράδυ και να του ζαλίζεις από κοντά τα ούμπαλα για τη μαλακία που έγινε το πρωί στο γραφείο με ένα συνάδελφο, αλλιώς να βλέπετε αγκαλιά στον καναπέ τις ειδήσεις στην τηλεόραση και να κουνάτε το κεφάλι απηυδυσμένοι και οι δύο με τις διαρκείς απεργίες και την κατρακύλα του κράτους πρόνοιας (λέμε τώρα), αλλιώς να έχετε τη δυνατότητα να βγείτε έξω μαζί ανά πάσα ώρα, να περάσετε ένα ρομαντικό σουκού, να πάτε ένα σινεμά. Ακούγομαι συντηρητική, ε;
Η αλήθεια είναι πως όσους δικούς μου ανθρώπους έχουν εμπλακεί σε τέτοιου είδους καταστάσεις τους είχα ενθαρρύνει και τους είχα δώσει αρκετά εναύσματα και εφόδια για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. Το κυριότερο ήταν η προτροπή μου να το αντιμετωπίζουν σαν κάτι προσωρινό, σαν κάτι διασκεδαστικό και κάτι περιπετειώδες. Σα διακοπές. Διακοπές από τη μουντή καθημερινότητα, διακοπές από τον καθωσπρεπισμό και τα κοινωνικά πρέπει. Δοκίμασε το ρε αδερφέ, και βλέπεις. Η easyjet να είναι καλά και όλα λύνονται. Και στο κάτω-κάτω, κάνε και καμιά οικονομία για να σου περισσεύουν λεφτά να πηγαίνεις στον καλό σου κάθε σουκού, τι νομίζεις ότι με το να κάτσεις Αθήνα θα χαλάσεις λιγότερα; Μόνο τα κερατιάτικα που θα πληρώσεις στο τηλέφωνο, νομίζω αποσβαίνονται. Δεν κατάφερα φυσικά να πείσω κανέναν. Μόνο ο ξάδερφος αντέχει ακόμα και μπράβο του, γιατί έχει πιάσει τον παλμό του ότι περνάει καλά χωρίς άγχη.
Και αφού λοιπόν όλα μπορούν να γίνουν εύκολα σαν παιχνίδι, γιατί αντιμετωπίζουμε με καχυποψία κι επιφύλαξη το ενδεχόμενο μιας σχέσης εξ αποστάσεως; Μάλλον γιατί στη νέα φάση επικοινωνίας ανάμεσα στο ζευγάρι, εκεί που οι διάλογοι είναι γραπτοί, πολλά μπορούν να διαβαστούν in between the lines, πολλά μπορούν να παρεξηγηθούν. Γιατί, καθυστερώντας να απαντήσει ο ένας στο τηλέφωνο βάζει τον άλλο στο τριπάκι να πλέκει με το μυαλό του τα απίστευτα σενάρια. Γιατί με το να έχεις την ανάγκη μιας αγκαλιάς γυρνώντας ταλαίπωρος από τη δουλειά και αυτή η αγκαλιά να είναι σε άλλη ήπειρο , ίσως σε κάνει αργά ή γρήγορα να την αναζητήσεις αλλού. Γιατί αν δεν έχεις τον άλλο απέναντι σου όταν θες να χαρείς μα κάτι πολύ μοναδικό που σου έτυχε σήμερα, απογοητεύεσαι και παθαίνεις κατάθλιψη. Εντάξει, ίσως να τα τραγικοποιώ υπερβολικά, ίσως όντως να γίνεται παλεύταμπλ η φάση. Απλά, εγώ να παραείμαι μεγάλη για τέτοια σκηνικά ή τελοσπάντων να έχω εξαντλήσει τις αντοχές μου από γκρίνιες, παράπονα και παρεξηγήσεις, που μου φαίνεται πιο απλό να τα αποφεύγω εκ προοιμίου. Για όλους όσους εκεί έξω αντέχουν, ένα έχω να πω: respect και κουράγιο. Φιλιά.