OSFP & Antonis rock big time

Ακόμα χαχανίζω με τους φίλους μου τους βάζελους, sorry guys (γυναίκες βαζελίνες = είδος υπό εξαφάνιση). Δηλαδή, το χθεσινό σκηνικό απλά priceless. Να μας τα έχουν κάνει τσουρέκια μέεεεερες τώρα, να ακούμε αυτή την παραφιλολογία περί καλύτερης ομάδας κλπ αλλά ακόμα κι εγώ που δεν είμαι μέσα στα πράγματα τα χάλια του Τεντά δεν μπορώ να μην τα χλευάσω. Περαστικά σας αγάπες μας κι όπως λέει ένα λαικό άσμα ... πρωτάθλημα ξανάααα στον Πειραιάααα :-))) Και έρχεται μετά καπάκι και το μπάσκετ (το μωρό μου, call me Παπαλουκάς, τους έκλεισε το σπίτι) και απλά συνειδητοποιείς πόσο άκυρους οπαδούς έχει ο ΠΑΟ. Φυσικά και παραδέχομαι πως έχουν καλύτερη ομάδα από μας, αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Tough luck, mates.
Ήταν η καλύτερη κορύφωση για ένα πουσουκού που ούτως ή άλλως ήταν πολύ ζωντανό. Από Παρασκευή, συναυλιακό mood στους sold out Nouvelle Vague (εντελώς παρακμή ο κόσμος μέσα στο gagarin, θα το σκεφτώ να ξαναπάω), κυρίλα και δηθενιά στο καπάκι μέσα στο Baraonda, Σάββατο γραφείο παρά τον καταπληκτικό καιρό, Βουλιαγμένη για μεσημεριανό φαγητό με εορτάζοντα κολλητό και τις κολλητές του (μπιφτεκάκι κορυφαίο στη Σχάρα), καφές στο waffle's house και ύπνος από νωρίς, Κυριακή ηλιοφάνεια καλοκαιρινή, βόλτα στην κατάμεστη Μαρίνα του Φλοίσβου, φαγητό στα TGI's, καφέ κάπου στο Καλαμάκι (?!), ματς, Rock με κολλητή. Τι άλλο να ζητήσω η γυναίκα;
Εντάξει, θέλω κι άλλα πολλά από τη ζωή μου, call me αχάριστη, αλλά καταρχάς θέλω Αντωνάκη. Είναι αστείο, εγώ κοιμάμαι και η τύχη μου δουλεύει. Το ίνδαλμα πήγε το Σάββατο out of the blue (να θυμηθώ να της αλλάξω παρατσούκλι, γιατί με αυτά που κάνει εσχάτως, δεν είναι ίνδαλμα, το καλό παράδειγμα πλέον το δίνω για όλες σας ΜΟΝΟΝ εγώ, κολλητή-αδερφή λαμβάνει;) και με έπαιρνε τηλέφωνα μέσα στα άγρια χαράματα για να σπεύσω στο Διογένη, φευ όμως κοιμόμουν τον ύπνο του δικαίου, λόγω κούρασης και άλλων διαταραχών. Μου άφησε η καλή μου, όμως, αφιερώσεις στον τηλεφωνητή (κι έχω πει στον ταχυδρόοοοομοοοο... εντελώς λατρεμένο άσμα). Θέλω να πιστεύω ότι το αργοτερότερο μέχρι την Παρασκευή θα έχει διευθετηθεί το τραπεζάκι, ώστε να ράνω το αγόρι μου με γαρύφαλλα όσο θα (μου) τραγουδάει "μόνος μου το πέρασα κι αυτό". Αχχχ.
Κατά δεύτερον, θέλω να πετάξω τώρα. Θέλω jet set για τα Χριστούγεννα, κι ας μην έκατσε η πολυπόθητη Νέα Υόρκη (δε θα δω και τιτινομωρό, γαμώτο). Θα κάνουμε όμως την υπέρβαση and will hit the slopes. Details to follow soon. Αρχίζω, ωστόσο, και μετανιώνω που δεν έκανα την αγορά νέου σανιδιού, έλεγα τι να το πάρω το ρημάδι και να σκάσω άλλα 500 έουρος, αφού χιόνι στο Ελλάντα δε θα δούμε ούτε το Φλεβάρη. Ο θεός όμως είναι μεγάλος κι έχει και για μας τους άχιονους. Παίζει πάντα γυρίσω με 2 σανίδια στις αποσκευές (άσε που μπορεί να χτυπήσω και καλύτερο από burton)... Αααα και apres ski Chanel, όπως αρμόζει σε μια γαλαζοαίματη.
Και μιλώντας για βασιλικές καταγωγές και τζάκια, ο δισέγγονος της Πηνελόπης Δέλτα το έκανε το θαύμα του. Ο Μητσοτάκης πρέπει δηλαδή να έχει φάει τα λυσσακά του από χθες βράδυ. Ε, μα, να βγει ο προδότης με 50%; Έλεος... Τώρα αν καταφέρει και συσπειρώσει ο Tony τα γαλάζια παιδιά, it remains to be seen. Θε φέρει πίσω, λες την πλέμπα που έχει καταφύγει στο στρατόπεδο του Καρατζαφύρερ; θα δούμε, πάντως τον ΓΑΠ τον κόβω να κοιμήθηκε ανακουφισμένος χθες. Πολιτικοί... τς τς τς.
Με αυτά και με αυτά, σήμερα μαζεύομαι στο καβούκι μου, δεν έχει περαιτέρω χώσιμο, λυπάμαι. Αν και να πω το κρίμα μου, υπάρχουν εκεί έξω 2-3 τύποι που τη μέρα που θα τους περιλάβω και τους ξεμπροστιάσω εδώ στο fwkia, δε θα τους ξεπλένει ούτε ο Δούναβης. Και για τους 3 τους ισχύει βέβαια το όπως έστρωσαν, ας κοιμηθούν, για το υπέρμετρο κόμπλεξ τους δεν μπορώ (και ούτε θέλω) να κάνω τίποτα. Πόσο θέλω να έρθει το button "στ'αρχίδια μου" δίπλα στο "I like" στο facebook, έχω να ρίξω μερικά να είναι όλα δικά τους, γιατί καταπώς φαίνεται, το μήνυμα ακόμα να το λάβουν. ΟΥΣΤ!

Show me your pants

Following public demand, επανέρχομαι και γραπτώς στο θέμα του εσώρουχου. Του ανδρικού. Με τι ασχολείται κανείς, ε; Τι να κάνω, αφού έχω άποψη και ούτως ή άλλως εδώ είναι το βήμα μου, γράφω ότι θέλω (είμαι η άτιμη ικανή για αναρτήσεις του ύψους και του βάθους). Επειδή, όμως, ταμπού σε τέτοια θέματα δεν έχω κι εφόσον το ζήτημα ανέκαθεν ήταν ζωτικής σημασίας, ας πω δυο λόγια. Άσε, που προσφάτως, φίλος καλός πόσταρε σχετικό άρθρο από τα Νέα και αμέσως το'κανα copy paste. Το παραθέτω κι εδώ: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4545892&ct=2
Εντάξει, δεν ασπάζομαι όλα όσα λέει το άρθρο. Τον Μπέκαμ μια χαρά τον πάμε στις διαφημίσεις του Armani, αλλά ως εκεί. Τα εφαρμοστά εσώρουχα απλά με ξενερώνουν, ορίστε το ξεστόμισα. Ειδικά αυτά με το φαρδύ λάστιχο, που γράφουν με τεράστια γράμματα Ντόλτσεεεε Γκαμπάναααα, Κάλβιν Κλάιν και λοιπές γνωστές κι άγνωστες φίρμες. Το οποίο λάστιχο ορισμένοι κύριοι θεωρούν sexy να αναδεικνύεται μέσα από το παντελόνι... ΜΠΛΙΑΧ! Sorry darling, αλλά αν περιμένεις πως θα σου κάτσω επειδή μοστράρεις trendy και καλά βρακί, κούνια που σε κούναγε. Μου'χει "πέσει" με τη μία. Δε μου αρέσει, δε με εξιτάρει, δε με συγκινεί διόλου το κολλητό, είτε είναι μποξεράκι κολλητό, είτε το μαμαδίσιο τυροπιτάκι τύπου Μινέρβα (όπως είπε και η κουμπάρα). Είναι off-putting.
Έχω συζητήσει ώρες για τη χρησιμότητα αυτής της κατηγορίας βρακιού κι έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο μόνος σκοπός που εξυπηρετεί είναι να αναδεικνύει πιο έντονα τα προσόντα. Μεγάλε, άμα περίμενα να δω το βρακί σου και πόσο σου πιέζει τον καβάλο για να σε "μετρήσω", καήκαμε. Ίσα ίσα, εμένα μου κάνει κάτι σε απεγνωσμένη προσπάθεια να περάσουν μηνύματα μεγαλύτερου μεγέθους από την πραγματικότητα, κάτι που σε τελική ανάλυση θεωρώ πως μόνο μια εικοσάχρονη θα εντυπωσίαζε. Άσε, που αυτός ο ερμητικός εγκλεισμός μου κάνει και κάτι σε φοβερή καταπίεση και μου φέρνει εικόνες κακής υγιεινής στην εν λόγω περιοχή. NO NO NO.
Το μόνο χειρότερο από το εφαρμοστό με τα 5 εκατοστά λάστιχο, είναι το κόκκινο εφαρμοστό εσώρουχο. Ρε αγόρια, σε ποια Βίβλο του Style διαβάσατε πως το κόκκινο και οι αποχρώσεις του είναι sexy; Μανούλα μου. Εντάξει, όχι πως με το λευκό σώζεται η κατάσταση, αλλά το κόκκινο είναι καταλυτικό. Για να ξοδέψω μια περιουσία για την πάρτη του ενδιαφερόμενου.
Εντάξει, ακόμα πιο εφιαλτικό θα ήταν να σου σκάσει ο άλλος με κάνα μικροσκοπικό στριγκάκι, από αυτά της Posh Spice που παραδέχτηκε πως φορούσε ο David. Αγάπες μου, δεν είστε ο Beckham. Δε θα γίνετε ποτέ και ούτε θα σας ζητηθεί να έχετε τις αναλογίες του, οπότε αφήστε τα βρακιά μας στο συρτάρι μας, please. A, και ο έτερος που δικαιολογείται να μοστράρει τέτοιο σκηνικό είναι ο Sacha Baron Cohen όταν υποδύεται τον Borat ή τον Bruno. Φαντάζομαι, πως ούτε σε αυτόν μοιάζετε και ούτε θέλετε να μοιάσετε.
Και φτάνω σιγά σιγά στο ζουμί... στο εσώρουχο που φαντασιώνομαι να φέρει το ιδανικό αρσενικό. Εδώ θα πέσει πολύ γέλιο, είμαι σίγουρη. Ladies and Gentlemen, I proudly confess an inclination to loose boxers. Ναι ναι, αυτά τα καρώ/ριγέ, τα παπουδίστικα, όπως τα αποκαλούν οι πολέμιοι τους. Αυτά μου αρέσουν, αυτά πιστεύω πως κολακεύουν όλα ανεξαρτήτως τα ανδρικά κορμιά, αυτά με εξιτάρουν, σε αυτά μέσα θέλω να χώνω τα χέρια μου. Βαμβακερά, για να έχουν ωραία αίσθηση (οτιδήποτε σε μετάξι ή lycra είναι faux-pas) και για να αντέχουν στο πλύσιμο, να μη γίνονται εστία μικροβίων (τς τς τς) και να είναι υπο-αλλεργικά. Κι ας έχουν τον Τaz (από όλα τα looney tunes, είναι ο αγαπημένος μου), κι ας έχουν σχεδιάκια. Φτάνει, να μην είναι αυτά τα γελοία τύπου St Valentines με καρδούλες, εκεί πάλι θα έχουμε θέμα. Ιδανικά, να έχουν χρώμα θαλασσί (κι αν θέλετε φιρμάτα, τα πιο stylish ever είναι του Ralph Lauren, αν θέλετε budget, και τα Gap κάνουν τη δουλειά τους). Και το σύστημα να αερίζεται... μεγάλη δουλειά κυρίες μου... Και αν πολλοί υποστηρίξουν πως είναι άβολα να κρέμεται εκεί το τρίο Στούτζες, αντι-παρέρχομαι με το θέμα της αφής. Είναι απλά priceless να ακουμπάς και να αισθάνεσαι το original, αυτό που ούτως ή άλλως θα αντίκρυζες όταν βγάλει ο άλλος το εφαρμοστό μεν, εντελώς παραπλανητικό δε εσώρουχο.
Μποξεράκια, κυρίες και κύριοι, λοιπόν. Και δεν είναι καθόλου ντεκαβλέ. Ντεκαβλέ είναι να είναι ο άλλος 200 κιλά και να μοστράρει το σούπερ ντούπερ κολλητό αθλητικό εσώρουχο και να μην ξέρεις από πού να φύγεις. Ντεκαβλέ είναι να φοράει ο μίζερα ανορεξικός το εφαρμοστό μποξεράκι που πίσω, όμως, κάνει σακούλα. Ντεκαβλέ είναι να τον γδύνεις τον άλλον και να αντικρύζεις το μαύρο γιγαντιαίο C K να σε κοιτάει απειλητικά και να σου λέει τώρα προσπαθώ κάνω ένα statement. Ντεκαβλέ είναι, τέλος, να σου σκάσει ο άλλος με το βρακάκι palco που του φόραγε η μανούλα του όταν ξεπέρασε το στάδιο του babylino (αδικαιολόγητος ακόμα και τις μέρες που παίζει 5 x 5, κάνε ντους και φόρα το σωστό, ή έλα commando).
Μπορώ να γράφω ώρες για το θέμα γιατί απλά είναι ανεξάντλητο. Υπάρχουν τόσες παράμετροι, όπως άλλωστε και για τα γυναικεία εσώρουχα. Και γιατί να ντρέπομαι που έχω άποψη και την εκφράζω, όταν κι οι άνδρες πάντα εκδηλώνουν την προτίμηση τους σε αυτά που θέλουν να φοράμε όταν είμαστε μαζί τους (καλά το σίγουρο είναι ότι οι άνδρες θέλουν να μη φοράμε καθόλου, αλλά λέμε τώρα... μέχρι το στάδιο του undressing). Πώς μας ζητάτε να μη φοράμε push-up bras, για να έχετε ρεαλιστική εικόνα του στήθους μας, πώς μας ζητάτε να μη φοράμε βρακάκια hello kitty γιατί στέλνουν τον Μητσάρα για ύπνο, πώς μας ζητάτε να φοράμε τα πρόστυχα τα μαύρα του Καρβέλα; Ε, για αυτό κι εγώ λέω, αγόρια go shopping at once! Φιλιά.

When Βig Ben rings 12...

Καλέ, δεν πρόλαβα να γράψω και για το Λονδινάκι! Που είχα να το δω ακριβώς 4 χρόνια OMG! Εντάξει, όλα στη θέση τους, όπως τα άφησα, κάτι new entries, κάτι demolitions by the river thames, αλλά όλα safe and sound. Αχχχχ, αγαπημένη μου δεύτερη πόλη...αχχχ... πότε θα την κάνω μια και καλή και θα γυρίσω, δεν ξέρω... θέλει μήπως να με υιοθετήσει κανείς από εσάς τους φίλους που μένετε Αγγλία; Θα'μαι καλό παιδάκι, υπόσχομαι!
Στο θέμα μας, τώρα το Λονδίνο ήταν βροχερό (κάτι για showers έλεγε το Meteo πριν φύγω, αλλά τελικά έριξε cats and dogs), πολύβουο, βρωμερό, alive and kicking. Πανζουρλισμός από τουρίστες και καταναλωτικός οργασμός. Εννοείται πως το x-mas spirit έχει μπει για τα καλά, με διακόσμηση και βιτρίνες τίγκα στη γιρλάντα, γιορτινά τραγουδάκια να ηχούν κι ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο χωριό μέσα στο Hyde Park, δίπλα στη λίμνη. Financial crisis my ass, έχω να πω. Ο κόσμος ξόδευε σαν να μην υπήρχε αύριο. Α, και τα περί καλής ισοτιμίας λίρας - ευρώ, ξεχάστε τα, παπαριλίκια τούμπανα. Τι να το κάνω που οι wellington boots στα Burberrys έρχονται σε λίρες όσο να τις πάρεις κι από του Γαβαλά (απλά έχεις μεγαλύτερη ποικιλία στο Λονδίνο), αν είναι να δίνεις για κάθε single διαδρομή στον υπόγειο 4 λίρες, αν το φτηνότερο συσκευασμένο BLT τριγωνάκι έχει 3,5 λίρες, αν το φτηνότερο medium capuccino (take away) έχει 3-3,5 λίρες και αν το whopper meal στα Burger king είχε 5 λίρες (+75p if you go large)...
Δε λέω, τα έσκασα μια χαρά κι αγόγγυστα τα λεφτάκια μου, μην κοιτάτε τώρα που μοιράζομαι τον πόνο μου μαζί σας. Ούτως ή άλλως, when in rome, do like the romans. Σιγά μην δεν έτρωγα ή δεν έπινα, μη δεν έβγαινα ή μη διασκέδαζα σε όλα τα trademark στέκια. Απλά, κουβέντα να γίνεται... για την οικονομία. Πολύ ακρίβεια. Την οποία πάλεψα χρησιμοποιώντας το πεζό δύο κι εννίοτε το λεωφορείο (αγαπημένο doubledecker). Έκαιγα από τη μια θερμίδες με το τόσο περπάτημα, τις ξαναέπαιρνα καταβροχθίζοντας spicy falafel wrappers & slices of carrot cake with extra frost.
Δεν πρόλαβα να κάνω ούτε τα μισά από αυτά που ήθελα, να δω όλους τους φίλους και γνωστούς που μένουν εκεί. Ευχαριστώ πάντως για τη φιλοξενία όσων με κέρασαν coffee and lunch, για τους υπόλοιπους επιφυλάσσομαι το Μάρτιο. Είχα κάνει μια λίστα με γκαλερί, θέατρο, sights κι έτρεξα σαν το Βέγγο να τα προλάβω (η βροχή δε βοήθησε καθόλου). Pop Life Art στην Tate Modern (Warhol Θεός), Wild Thing στην Royal Academy, New Moon premiere στο Odeon της Leicester Sq., Winter Wonderland στο Hyde Park, wine & cheese στο Covent Garden συνοδεία κουαρτέτου εγχόρδων. Pas mal. Εντάξει, clubbing δεν έκανα (με ποιόν άλλωστε), ούτε κατάφερα να δω το Billy Elliot στο θέατρο (γιατί η παράσταση του Σαββάτου ήταν matinee στις 14.30, θα μου τρωγε όλη τη μέρα). Ήπια όμως έναν large mocha στον τελευταίο όροφο του Harvey Nichols, δίπλα στα ελκυστικά food stalls (που να θες να το αγοράσεις όλα πανάθεμα τους) και χτύπησα κι ένα steamer basket με μικρούλικα τόσο δα vegeterian πουγκάκια στο Dim Sum του Harrods.
Γενικά, άφησα εκκρεμότητες και θα επιστρέψω δριμύτερη. Αυτές οι 2,5 μέρες ήταν γεμάτες αναμνήσεις, μου'ρχόταν το τραγούδι του Μαζωνάκη στο μυαλό... "θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά". Γιατί, όπως έγραψε κι ένας φίλος μου στο wall μου προχθές, "London, may I call you home?". Ραντεβού λοιπόν σε 5 μήνες (ή κάτι λιγότερο), my dears. Να μη σας πω πως το καλοκαίρι έχουν στο O2 σειρά από συναυλίες οι Bon Jovi (ψηλός, λαμβάνει;), που είναι από μόνο του αφορμή για επάνοδο. Φιλιά.

Η κυρία του αυτοκράτορα

Την περασμένη βδομάδα, ανάμεσα στις αναμπουμπούλες με τα τροχαία και την ετοιμασία για την (επ)άνοδο στη Βρετανική πρωτεύουσα, πήγα και είδα τα Καινούρια Ρούχα Του Αυτοκράτορα, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου. Ήταν μια ευχάριστη επανασύνδεση μου με το παραμύθι του Άντερσεν, καθώς είχα πρωταγωνιστήσει στο θεατρικό που είχαμε ανεβάσει στην ΣΤ' δημοτικού (προς άπιστους Θωμάδες, διαθέτω ντοκουμέντα, το video είχε μόλις ανακαλυφθεί σε εκείνη την προ-λιθική εποχή). Παίζεται στο Θέατρο Ροές, στην καρδιά του Γκαζοχωρίου και frankly, I wouldn't have it any other way.
Να πω το κρίμα μου, πήγα με αρκετή προκατάληψη να δω την παράσταση, κυρίως λόγω του ότι η πρωταγωνίστρια είναι η Δ. Ματσούκα. Μια ηθοποιός κατά την ταπεινή μου γνώμη ανεπαρκώς ατάλαντη και πολύ λίγη για παραγωγές τύπου Ελ Γκρέκο. Πίστευα πως όταν έχεις πίσω σου ένα "σπόνσορα" του βεληνεκούς (κι εκτοπίσματος) του Βιγκόπουλου, anything is possible. Κι όμως. Κατάφερε να με προσηλώσει η άτιμη. Χωρίς ο ρόλος που αντιπροσώπευε στο παραμύθι να είναι πρωταγωνιστικός, την παράσταση την έκανε δική της. Και εξεπλάγην ευχάριστα και με τις τραγουδιστικές της ικανότητες (τρελλή γκοθ-ροκού μας προέκυψε) αλλά και τις χορευτικές της κινήσεις. Δεν είχε σε τίποτα να ζηλέψει τους υπόλοιπους (επαγγελματίες) χορευτές. Κοντολογοίς, φοβερή περσόνα.
Βέβαια, ειδική μνεία πρέπει να αποτείνω στον Μ. Θεοφάνους που υποδυόταν τον αυτοκράτορα. Ολόγυμνος στη σκηνή, αλλά ούτε που τον ένοιαζε τον θεατή το full monty. Δεν ήταν πρόστυχο, ήταν συναρπαστικό. Απολλώνιο κορμί, σφιχτό και λαξεμένο ιδανικά για το ρόλο, συγκλονιστική χορευτική ερμηνεία. Δεν άρθρωσε ούτε ατάκα, τα είπε ωστόσο όλα με το body language. Στη σκηνή πάλης με τον Λ. Βασιλάκη, όλη η πλατεία είχε μείνει απλά άφωνη. Και στο τέλος, το μπάνιο με την κέτσαπ+τη μουστάρδα και η κορύφωση με το βύθισμα στην τούρτα, δεν ξέρω, μου φάνηκαν πολύ εκφραστικά, η απόγνωση στο μεγαλείο της.
Αν με κούρασε κάτι, ήταν ο χαρακτήρας της υπηρέτριας και το πώς αποδόθηκε από τον Ασπιώτη. Υπερβολική και βαρετή, ίσως το μόνο αξιοσημείωτο ήταν το πώς ένας άνδρας δυο μέτρα κατόρθωσε να χορεύει με τέτοια άνεση πάνω στα εικοσάποντα στιλέτο.
Η παράσταση δεν είναι για τους λάτρεις εμπορικών θεαμάτων τύπου Μπακαλόγατος και Φιόρο του Λεβάντε. Πρέπει να διαθέτει κανείς μια πιο κριτική ματιά, να είναι ανοιχτός σε μοντέρνες αντιλήψεις και κυρίως να μην έχει απαιτήσεις για Οσκαρικές ερμηνείες. Δεν είναι άλλωστε αυτό το ζητούμενο. Από την άλλη, κι αν ακόμα δεν είστε φαν του είδους, θα σας πρότεινα να πάτε μόνο και μόνο για να δείτε ιδίοις όμμασι πόσο αφοπλιστικά όμορφη γυναίκα είναι η Ματσούκα, ακόμα κι εγώ τη λιμπίστηκα. Φιλιά.

Οδηγική συνείδηση

Μήνες τώρα σκεφτόμουν να αναρτήσω για τα κακώς κείμενα των ελληνικών δρόμων, την έπαρση και την άγνοια των ελλήνων οδηγών και τις μαύρες τρύπες του ΚΟΚ. Όλο έλεγα θα βρεθεί κάποιο περιστατικό να σταθεί εφαλτήριο για χώσιμο και δυστυχώς να που μας έτυχε χθες. Ο γαμπρούλης μου είχε ένα τροχαίο χθες με το scooterακι του. Τυχερός μέσα στην ατυχία του, τη σκαπούλαρε μόνο με ένα σπασμένο πόδι και κάτι εκδορές. Και το σοκ. Ας όψεται το κράνος, το jacket και τα γάντια που φορούσε, ειδάλλως θα είχε γίνει και το κεφάλι του πίτσα.
Ένας κυριούλης (αλλοδαπός) θεώρησε έξυπνο να κάνει παράνομα αναστροφή επί της Πειραιώς και παρά τα φρένα ο γαμπρός καρφώθηκε στο αυτοκίνητο του κυριούλη, το scooter έγινε μπίλιες και ο γαμπρός με το ΕΚΑΒ στον Ερυθρό Σταυρό. Ο κυριούλης κι ο συνεπιβάτης του θεώρησαν σκόπιμο να αποφύγουν την ταλαιπωρία και προσέφεραν στο γαμπρό μου 2000ευρώ για να μην κληθεί αστυνομία, τροχαία κλπ και να περάσει το περιστατικό στη ζούλα. Α καλό ε; Ευτυχώς, το τροχαίο έγινε σε πολύ κομβικό σημείο και υπήρχαν πολλοί αυτόπτες μάρτυρες κι έτσι ακολουθήθηκαν όλες οι νόμιμες οδοί. Άκου θράσσος, δηλαδή, εμ ξένοι σε ξένοι χώρα, εμ κάνουν τη μαλακία τους εμ θέλουν να μας δωροδοκήσουν κιόλας; Ρε ουστ, άντε στη χώρα σας παλιο... μην πω την προέλευση τους και με πείτε ρατσίστρια...
Το πόσες παρανομίες και κουλαμάρες βλέπω καθημερινά στο δρόμο, δεν περιγράφονται και δεν αρκεί μια ανάρτηση για να ξεμπροστιάσω αυτά τα σκηνικά. Οδηγική συνείδηση μηδέν, έως και sub-zero. Από τους οδηγούς μοτοσυκλετών που δε φοράνε κράνος (ή το κοτσάρουν επιδεικτικά στον αγκώνα, μην τυχόν και πέσουν και πονέσει το χέρι), στους οδηγούς αυτοκινήτων που δε φοράνε ζώνη ασφαλείας (ναι ναι, ακόμα και τη σήμερον ημέρα που στα καινούριας τεχνολογίας αμάξια χτυπάει το beep beep της υπενθύμισης, υπάρχει ακόμα ο εξυπνίδης που έχει περάσει και δέσει τη ζώνη πίσω από το κάθισμα, άρα να οδηγεί άρχοντας χωρίς να ενοχλείται από τον βόμβο ή και ο πιο hi-tech εξυπνίδης που έχει ζητήσει στο συνεργείο να του σβήσουν το βόμβο από τον εγκέφαλο του αυτοκινήτου). Να μη μιλήσω για την αλλαγή λωρίδας ή τη στροφή χωρίς να έχουν βγάλει φλας (με βασικούς θύτες τους οδηγούς ταξί), τη στάση χωρίς αλάρμ (πάλι οι προαναφερόμενοι κατέχουν τα πρωτεία), την οδήγηση και ταυτόχρονη πληκτρολόγηση γραπτού μηνύματος στο κινητό, το παρκάρισμα σε χώρους που δεν επιτρέπεται, το διπλοπαρκάρισμα, την οδήγηση με 50χλμ στην αριστερή λωρίδα της Εθνικής, την οδήγηση με 150χλμ μέσα στην πόλη, το προσπέρασμα από δεξιά, την οδήγηση στην emergency lane, την παραβίαση STOP και την παραβίαση ερυθρού σηματοδότη. Need I say more? ONLY IN GREECE.
Πριν μερικά χρόνια, πολλά από τα παραπάνω παραπτώματα τα απέδιδα κυρίως σε πιο ηλικιωμένους οδηγούς ή τους πιο άπειρους με το συμπαθές Ν στο πίσω τζάμι. Θεωρούσα αδιανόητο οι σημερινοί νέοι, με παιδεία και ευσυνειδησία να μη σέβονται τις θεμελιώδεις αρχές του ΚΟΚ και δικαιολογούσα τον 60χρονο θείο ή τον 70χρονο παππού μου που αμφότεροι δε φορούσαν ποτέ ζώνη και αμφότεροι δεν ξέρανε τι σημαίνει STOP και προτεραιότητα, γιατί απλούστατα όταν είχαν πάρει δίπλωμα το 1900, στην Αθήνα είχε μόνο κάρα με άλογα. Αλλά, όχι, ρε φίλε, να είσαι 30-35 χρονών και να θεωρείς τον εαυτό σου τρελλό μάγκα που δεν έχεις ανάγκη τη ζώνη ή που θεωρείς πως είσαι τέτοια οδηγάρα και με τέτοια αντανακλαστικά (συν του ότι όπως όλοι οι Έλληνες, εσύ έχεις ΤΗΝ αμαξάρα και οι άλλοι τα σαράβαλα) που ξέρεις από ελιγμούς και που εσύ δε θα τρακάρεις. Sorry αγάπη μου, αλλά αν δεν κάνω λάθος εσύ έγινες pizza πριν 3 χρόνια όταν ο άλλος πέρασε με κόκκινο, κι ακόμα περιμένεις το δικαστήριο για την αποζημίωση.
Είμαστε απλά απίστευτος λαός. Κάθε οικογένεια έχει 4 αμάξια και 4 εν δυνάμει δολοφόνους. Γιατί, δεν είναι θέμα ηλικίας, ούτε θέμα φύλου. Κάτσε να μετρήσεις πόσοι γύρω σου είναι οι λεγόμενοι οδηγοί του Σαββατοκύριακου, κοινώς αυτοί που βολάν πιάνουν μόνο Κυριακή πρωί για καμιά εκδρομή. Μανούλα μου, εγώ αυτούς τους φοβάμαι κάργα. Μέτρα μετά πόσοι υπερ-ήλικες πεισματικά οδηγούν ακόμα στα 80 τους, με καταρράκτη, πάρκινσον και βηματοδότη. Βάλε τους χιλιάδες 18χρονους στους οποίους οι ανεγκέφαλοι γονείς αγοράζουν κάτι αμαξάκια σκοτώστρες τύπου vts & gti. Βάλε και τους επαγγελματίες (τους ταξιτζήδες, τους οδηγούς αστικών λεωφορείων και τους νταλικέρηδες) που οδηγούν λες και οι δρόμοι τους ανήκουν. Και τέλος, τους βουκόλους που οδηγούν στην πρωτεύουσα λες και είναι στο χωριό τους με το τρακτέρ. Ορίστε, κι αναρωτιόμουν μετά γιατί στις 5 ώρες που ήμουν στο νοσοκομείο φέρανε τόσα περιστατικά από τροχαία. Και δεν ήταν καν Κυριακή και δεν είχαμε καν έξοδο του Πάσχα.
Το σύστημα χωλαίνει βέβαια κι από αλλού. Έχουμε ένα οδικό δίκτυο που παραπέμπει σε Αφγανιστάν και οδηγείς στην Εθνική κάνοντας ιππασία ή παίζοντας ναρκαλιευτή, για να αποφύγεις τις γούβες. Έχουμε ελεεινή οδική σήμανση. Η τροχαία κάνει τα στραβά μάτια σε άπειρα παραπτώματα και θυμάται να βγαίνει τσάρκα μόνο για είσπραξη. Τα πρόστιμα σβήνονται γιατί όλοι έχουν "μέσον". Και κοινώς επικτρατεί η αντιμετώπιση του ωχαδερφισμού, σε όλα τα επίπεδα. Παραπονιόμαστε για τα υπέρογκα ποσά που δίνουμε στα διόδια, αλλά άνθρωποι γίναμε μόνο μέ την Αττική Οδό. Και σε αυτό είμαι υπέρ, άντε γιατί και πολύ αργήσαμε με την ανάθεση σε ιδιώτες της αναβάθμισης των εθνικών οδών. Γιατί άμα περιμέναμε με το τσάμπα και τα κομματόσκυλα, τον πούλο.
Και κλείνοντας για σήμερα, έχω να σας δώσω λίγο food for thought για τη μάχη των φύλων. Για χρόνια υπήρχε η αντίληψη πως οι γυναίκες οδηγοί είναι τραγικές και κάκιστες. Προς όλους τους υπερχειλισμένους από τεστοστερόνη φίλους μου έχω να δώσω παραπομπή σε επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αποδεικνύουν στατιστικά πως οι γυναίκες εμπλέκονται σε λιγότερα ατυχήματα από ότι οι άνδρες, οδηγούν με περισσότερη σύνεση και λιγότερες αυτοκαταστροφικές ορμές και λαμβάνουν λιγότερα (έως και μηδενικά) πρόστιμα για παραβιάσεις του ΚΟΚ. Τώρα, αν εξακολουθείτε να πιστεύετε πως η θέση μας είναι στην κουζίνα να πλένουμε τα πιάτα σας, think again. Εγώ προσωπικά έχω πλυντήριο και κάτι ατάλαντους γκαζοφονιάδες τους έχω στείλει σπίτια τους. Φιλιά.

Ιστορία και λατρεία

Πριν και πάνω από τη λατρεία conn-x του Κωστάκη, είναι η λατρεία προς τον Αντωνάκη. Το 'γραφα και στις πρώτες πρώτες αναρτήσεις τον Μάρτιο, είναι η αδυναμία μου αυτό το παιδί. Όχι φυσιογνωμικά, όχι καλέ, τι να μου αρέσει από τη βλογιοκομένη φάτσα του, για τη φωνή μιλάμε και τα τραγούδια του. Έχω έρωτα, τι να λέμε τώρα. Έχω ζήσει μεγάλες στιγμές τα τελευταία χρόνια μέσα στην Αρένα (φέτος εκεί παίζει μονομάχος η Βίσση και οι τσούλες της). Ηρωικές στιγμές. Κι όσο θυμάμαι πέρσυ προς το τέλος μια βραδυά που ήμουν πρώτο τραπέζι πίστα και ήμουν στο τσακ να στείλω τα άπειρα πανέρια στο "σύζυγο" με πιάνει ίλιγγος. Γι'αυτό και μετά το'χα ρίξει στις σουίτες, πιο πίσω μεν, πιο πριβέ και προστατευμένη δε. Γιατί, αλλιώς θα χαμε δράματα. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος ή ποια κάθεται στο διπλάνο πρώτο τραπέζι.
Φέτος το αγόρι εμφανίζεται στο Διογένη και γαμώ την τύχη μου γαμώ η πρεμιέρα είναι την Παρασκευή. Που εγώ πετάω για Λονδίνο. Δηλαδή, το φελέκι μου. Pet Shop Boys και πρεμιέρα LOVE STORIES την ίδια μέρα. Κι εγώ "θέλω να πετάξω τώρα". Είμαι, ρε παιδί μου, γκαντέμω. Ωστόσο, μίλησα με το ίνδαλμα και την απείλησα να κάνει τα κουμάντα της γιατί από next week κερνάω μπουκαλάκι. Το είπα και στην κολλητή, να κάνει κι αυτή τα δικά της, με τον άνδρα της ή όχι, την έχω απαγάγει και βουρ. Τώρα, αν θέλει να ακολουθήσει και κανείς άλλος... γκουχ γκουχ... παρακαλείται να στείλει άμεσα τα διαπιστευτήρια του. Η σεζόν άρχισε, σε περίπτωση που δεν το πήρατε πρέφα. Και έχω σοβαρούς σκοπούς φέτος, ειδικά για τις Κυριακές, μετά την επιστρoφή από τo snowboard, έτσι χύμα στο κύμα με snow pants και fleece.
Κι αν δεν το πήρατε είδηση, το αγόρι έβγαλε και καινούριο single, ΤΕΡΜΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ. Οι φαν της ελληνικής μουσικής όπως σπεύσουν να το τουμπάρουν (για τους λοιπούς μουσικόφιλους, next week θα επανέλθω με Nouvelle Vague και Madeleine Peyroux). Μέχρι τότε, ο επιμένων ελληνικά και δυναμικά λέμε "τέρμα όμως τώρα η καρδιά, θα μιλήσει η λογική... έσπασαν όσα μας ένωσαν κι απ'τα κομμάτια αγάπη μου φεύγω... Μια μνήμη να μην μείνει γιατί η αγάπη σου ήταν χέρι που πνίγει όποιον τολμάει να σ'αγαπάει...". Τα λόγια είναι περιττάααααα, όπως λέει και η άλλη κυρία του τραγουδιού (respect). Τέρμα, λοιπόν, στη λούφα, ανασκουμπωθείτε αγάπες μου, ξεκινάμε δυναμικά Ρέμο. Το άλλο "στέκι" το χαρίζω Πέμπτες στους ανήλικους, Παρασκευές στους γωνιακούς, Σάββατα απόγευμα στους μαμάκηδες. Οι λοιποί μαζί μου. Φιλιά.

Τι ωραία που θα'ναι με conn-x...

Το τι κόλλημα έχω φάει με αυτή τη διαφήμιση του conn-x εδώ και βδομάδες, δεν περιγράφεται. Έχω κάνει συντόμευση στην επιφάνεια εργασίας, την έκανα post σε twitter & facebook, την έχω status line στο msn, την κατέβασα ως mp3 και παλεύω να την κάνω ringtone στο αϊφόνι μου. Δηλαδή, αυτό το "κωστάααααααααακηηηηηηηηηη" έως το "κούυυυυυυκουυυυυ εγώ είμαι πάλι", είναι απλά hilarious. Γελάω όσα repeat κι αν ακούσω. Μάλλον κλαίω από τα γέλια. Κώστα, μη φέρεσαι ανώριμα, μη φεύγεις...
Δεν ξέρω αν φταίει να αναφορά στο όνομα (ορίστε, ντε, το είπα, για όλες κι όλους όσους μου πετάξανε σποντίτσα), αν ισχύει κάτι τέτοιο, ε... τότε είναι που γίνεται ακόμα πιο γελοίο. Δε φταίω εγώ για τις συμπτώσεις, να αναρωτηθούν άλλοι για τους απανταχού ...άκηδες, μαμάκηδες. Γιατί όλος ο κόσμος με το που πρωτοείδε το εν λόγω spot, κατάλαβε αρχικά ότι η φωνή στο ακουστικό επρόκειτο για τη μαμά του φέρελπι νέου, κάτι σαν συνέχεια της διαφήμισης με τη μαμά που κρύβεται στο ψυγείο για να δώσει στον κανακάρη το φρεσκοστυμμένο χυμό ή την άλλη μάνα που έβαλε σεμεδάκι πάνω στο λαπιτόπι του γιόκα. Αμφότερες πολύ αστείες, αλλά όχι όσο ο Κωστάκης. Του conn-x, το διευκρινίζω.
Μιλώντας για διαφημίσεις, ρε παιδιά, με αυτές του jumbo, που όλοι αγαπάμε να μισούμε και μισούμε να αγαπάμε, έλεος. Όχι άλλο κάρβουνο. Εντάξει, το σώσανε κάπως με αυτή την καινούρια την τηλεοπτική που είναι κάτι από τα σποτάκια της cocacola, κάτι από τον Charlie και κάτι από την Alice του Τιμ Μπάρτον, με το κοριτσάκι που εισάγει στο μηχάνημα το τυχερό δελτίο και δίνει το password για να αρχίσει το countdown to x-mas. Αλλά οι υπόλοιπες, παναγίτσα μου... Έχετε πάρει πρέφα πόσα γκρουπάκια έχουν φτιαχτεί στο face και πόσα forums έχουν αναλωθεί σε εκστρατείες μίσους εναντίων των εμπνευστών της καμπάνιας της παιχνιδοεταιρίας; Πολύ χρήμα πάντως. Για να παίζουν τα σποτς κάθε μισή ώρα σε όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ανά την Ελλάδα (και στην Καβάλα χαχαχα) και για να έχουμε υποστεί τέτοια πλύση εγκεφάλου ώστε να πιάνουμε τον εαυτό μας καμιά φορά ασυναίσθητα να σιγοτραγουδάμε (ενίοτε και δυνατά-δυνατά) το jingle, έχει πέσει πολύυυυυυυ χρήμα. Ή πολύ ξέπλυμα.
Και οι άλλες πιο ευφάνταστες διαφημίσεις είναι κατά τη γνώμη μου αυτές της Q. Εκεί κι αν έχω ρίξει κλάμα από τα γέλια. Αν και τώρα οι πρόσφατες που έχουν και εικόνες και χρώμα (αυτές του συμβολαίου) δε μου αρέσουν, προτιμώ τις παλιές καλές με το μπλε background και τα απίστευτα λογοπαίχνια αϊκιού-ραδικιού. Το marketing team αυτού του project χρήζει μνείας. Αααα και της aegean είναι πολύ καλές, από τη θρυλική μούτζα στον ελληνάρα οδηγό στο Λονδίνο, στο "θέλω λουκουμάκι τώρα" (για τις πτήσεις προς Κωνσταντινούπολη), το "πέτα τώρα λέμε" με το νεαρό που δε θέλει να περάσει τη γιαγια απέναντι και το τελευταίο "ιτς απστεαρς νταουνστεαρς χαφεναουερ". Λιώνω λέμε. Εκεί που ακόμα δεν μπορώ να πάρω θέση, γιατί αμφιταλαντεύομαι, είναι με αυτές του 11880. Από τη φουκαριάρα τη μάνα έως τη Λίζα και τη μπανάνα... το χάος. Επιφυλάσσομαι να επανέλθω με την τηλε-κριτική τους συντόμως. Εως τότε, σας φιλώ συμβουλεύοντας σας να... μιλήσετε για τη σχέση σας με τους ...άκηδες και να μη φέρεστε ανώριμα.