Η βραδυά της εργένισας

Έχω πήξει να πηγαίνω σε bachelorette (προσέξτε λιγάκι την κατάληξη, bachelor είναι τα party για το γαμπρό και τους φίλους του, για τη νύφη και τις φίλες της είναι hen night ή όπως προανέφερα). Δεν ξέρω τι τις έχει πιάσει όλες και μία μία παντρεύονται, επιδημία έχει πέσει; Είναι σαν το domino effect, το κάνει η μία και πέφτουν μετά στη λούμπα με τη σειρά μία μία όλες τους. Έχω πήξει στο μπουζουκερί η γυναίκα από την πρωτοχρονιά κι έπειτα. Λες και δεν υπάρχει άλλης μορφής διασκέδαση για το τελευταίο ξεφάντωμα πριν την κρεμάλα. Τώρα, να μου πεις, δικός της είναι ο γάμος της αλληνής, δικό της και το bachelorette, οπότε περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Απλά, διαπιστώνω με λύπη ότι δεν υπάρχει καθόλου φαντασία ή τελοσπάντων καθόλου διάθεση για πρωτοτυπία.  Είμαι γυναίκα του γλεντιού και του μπουζουκιού και του βαρύ κι ασήκωτου λαϊκού, αλλά έλεος όχι άλλον καλλιτέχνη στο μέσον του προγράμματος να ρωτάει τάχα μου αυρθόρμητα αν υπάρχουν τίποτα νύφες στο μαγαζί και να τους αφιερώνουν γαμο-τράγουδα.
Το χειρότερο, βέβαια, δεν ξέρω αν είναι το ότι η επιλογή είναι το μπουζουκομάγαζο ή το ότι ο συνήθης ύποπτος προσκεκλημένος θαμώνας είμαι εγώ. Γιατί, ομολογώ πως προσφάτως προσεκλήθην και σε πάρτυ νύφης την οποία ελάχιστα γνώριζα προσωπικά, αλλά για κακή μου τύχη γνωρίζα τον maitre του μαγαζιού που θα λάβαινε χώρα το happening κι επιτακτικά μου ζητήσανε να μεσολαβήσω. Τι από τα δύο είναι τραγικότερον, το ότι πήγα ή το ότι πέρασα πιο καλά κι από την ίδια τη νύφη και την κουμπάρα και ότι τις έκανα όλες τούτσι στον ποτό; Anyway, ίσως και να υποτιμώ και τον εαυτό μου, και να είμαι ο απαραίτητος clown για τα πανηγύρια, οπότε όπου γάμος και χαρά, και η Βασίλω πρώτη ;-)
Βέβαια, να μου πεις τι άλλες επιλογές υπάρχουν, δηλαδή για να γιορτάσει η μέλλουσα νύφη μαζί με τις φιλενάδες τις τελευταίες της μέρες ως εργένισσα; Να πάμε σε στριπτιτζάδικο; Προσωπικά, η προοπτική να ουρλιάζω βλέποντας έναν καλογυμνασμένο Αλβανό να λικνίζεται και να χαϊδεύει την πασαλειμένη με baby oil  (αλλά πάραυτα γραμμωμένη) κοιλιά του με αφήνει παγερά αδιάφορη. Προτιμώ τα οποιαδήποτε ουρλιαχτά να τα ρίχνω σε άλλο χώρο και χρόνο και πιο πριβέ καταστάσεις. Μετά, τι άλλο, να πάνε όλες οι κυράτσες μαζί σε κάνα σπα, να φοράνε ρόμπες, να πίνουν σαμπάνια και να κάνουν νύχια, μαλλιά, μασάζ κλπ λες και δε θα γίνει το ίδιο πράγμα και λίγο πριν το γάμο, όσο θα ετοιμάζουν τη νύφη. Ή να μπούνε όλες μαζί σε ένα hot tub και να χαχανίζουν και να κουτσομπολεύουν πάλι πίνοντας σαμπάνια; (αυτό το τελευταίο μου κάνει περισσότερο σε φαντασίωση κάποιου αγάμητου κυρίου). Ή αυτό που παίζει πολύ τον τελευταίο καιρό, εκδρομή στη Μύκονο, άραγμα όλη μέρα στις ξαπλώστρες στην παραλία, μοχιτάκια, thai massage, φαγητό στον Πάνορμο, coctail στο Caprice και μετά σφηνάκια και καμάκι στο Remezzo. Give me a break!
Η πιο ενδιαφέρουσα πρόταση που άκουσα πάντως ήταν από τη Yoggi μου, η οποία παντρεύεται κι αυτή οσονούπω. Δεδομένου ότι έχει εισαγάγει κάτι πολύ καινοτόμες ιδέες στο μάθημα και γενικά είναι ψαγμένο άτομο, πρότεινε την παραμονή του γάμου να κάνουμε κάτι που να έχει σχέση με το αντικείμενο της δουλειάς της. Δηλαδή, άνετο ντύσιμο, meditation μέχρι τελικής πτώσεως. πάνω σκύλους, κάτω σκύλους, δελφίνια και πολεμιστές υπό τους ήχους tribal fusion μουσικής και μετά εντατικά πάνω στους ιμάντες της air yoga, κοινώς ένα air-yogchelor. Και φυσικά, πίνοντας αφεψήματα με πολύ πράσινο τσάι κι άλλα ύποπτα ματζούνια. Η φιλενάδα πρότεινε να έχουμε και κλασσικά coctails και γενικά να εμποτίσουμε εκεί τις πρασινάδες με άφθονη vodka. Και πετάγεται η δασκάλα και λέει ότι μετά θα κάνουμε στριβογυριστές ασκήσεις αντοχής πάνω στους ιμάντες να δούμε ποια θα αντέξει περισσότερο. Αφελείς και οι δυό τους... με μένα στην παρέα και με το κατάλληλο αλκοόλ, θα είναι σα να κλέβω από εκκλησία και δεν την κόβω τη νύφη να φτάνει ποτέ στο δημαρχείο... Εμ, δε θέλανε τίμια μπουζούκια... Φιλιά!

Wanted: partners in crime - AA members excluded

Γεμάτο πρόγραμμα δε σημαίνει μόνο μπεκροκαταστάσεις και ξενύχτια μέχρι τελικής πτώσεως. Παρά το γεγονός ότι η καθημερινότητα μου τον τελευταίο καιρό τείνει να επιβεβαιώνει τον κανόνα, υπάρχουν ένα σωρό άλλα πράγματα που κάνω ή που ενδόμυχα ψοφάω να κάνω αλλά δε βρίσκω παρέα. Γιατί, εντάξει το να βρεις drinking buddies είναι το μόνο εύκολο, κάνεις μια βόλτα Πέμπτη βράδυ στο Κολωνάκι και γνωστούς θα βρεις σε όλα τα μαγαζιά, πρόθυμους να πιουν ένα ποτηράκι μαζί σου. Το να βρεις παρέα για σινεμά, επίσης εύκολο, αν και λίγο πιο χρονοβόρο καθότι προϋποθέτει την αναζήτηση ενδιαφέρουσας ταινίας και το ανάλογο κοινό, αλλά από κι εκεί κι έπειτα η κράτηση εισιτηρίων είναι only a phonecall away. Να πας για ένα καφέ μετά τη δουλειά, ουυυυ εκεί έχεις και λίστα αναμονής, να έχεις να διαλέξεις. Το δύσκολο είναι να βρείς κόσμο να θέλει να κάνει και τίποτα άλλο πέρα από τα τετριμμένα.
Τα οποία μπορεί και να είναι bread and butter για ορισμένους, αλλά έλα που στο δικό μου κύκλο έχω πήξει στους "δυσκοίλιους", στους "αναποφάσιστους", στους "τσίπηδες" και γενικά στους "άραξε και βλέπουμε". Να έχεις να κάνεις άπειρες προτάσεις για αθλοπαιδιές, για εξορμήσεις, για συμμετοχές σε συνέδρια, ταξίδια κ.α και να παίρνεις πανηγυρικά κάθε φορά τα τρία σου, είτε γιατί αυτά που σε ενθουσιάζουν αφήνουν αδιάφορους τους φίλους σου, είτε γιατί ο χρόνος τους είναι περιορισμένος και γενικά δεν υπάρχει σωστός συγχρονισμός, είτε γιατί οι άλλοι προτιμούν να διαθέσουν αλλιώς τα χρήματα που τους περισσεύουν. Οι οποίες δικαιολογίες είναι κι όλες θεμιτές, γιατί ούτε να επιβάλλεις στον άλλον τις δικές σου καύλες μπορείς, ούτε να είναι απίκω όποτε σου κάνει εσένα κέφι, ούτε φυσικά να κάνεις κουμάντο στο πορτοφόλι του. Οπότε τι σου μένει, ή να περιμένεις πότε θα εδεήσει κάποιος από δαύτους να ρίξει ιδέα για κάτι πιο περίεργο από τα συνηθισμένα ή να κάνεις τελικά τα ίδια και τα ίδια, φρέντο, γαρύφαλα, τραπεζώματα, κι απλά να αλλάζει μόνο η διακόσμηση και η διεύθυνση του χώρου.
Να μην είμαι κι εντελώς αχάριστη, έχω παρέα για τα δύο-τρία βασικά μου χόμπυ, τι yoga και το snowboard. Απλά, αυτές οι παρέες είναι μόνο για αυτά, δεν τους ενδιαφέρει ή στην τελική δεν έχουν και χρόνο για κάτι άλλο.  Εντάξει, και για τρέξιμο ή ποδήλατο έχω παρέα να πηγαίνω μία στο τόσο. Είναι όμως που χρόνια παρακαλάω να βρω παρέα να πάω να κάνω επιτέλους τα γαμημένα μαθήματα ιστιοπλοϊας και δε βρίσκω ανταπόκριση. Να μου πεις, έχεις ανάγκη παρέα για τα μαθήματα; Όχι, το θέμα είναι να πάρουμε και παρέα το δίπλωμα και μετά να μπορούμε παρέα να κανονήσουμε την ενοικίαση ενός σκάφους το καλοκαίρι και να πάρουμε και τοις υπόλοιπους για μια βδομάδα στο Ιόνιο. Είναι που τόσο καιρό παρακαλάω να βρω κόσμο να κάνουμε σκοποβολή (εμ πώς τσάμπα το κάναμε το laser?). Ακόμα και στο σκοπευτήριο ρε παιδί μου να έρχεται κανείς έτσι για τη συντροφιά. Μη μιλήσω για τίποτα φάσεις rafting, αναρριχήσεις, πεζοπορίες και τα συναφή, που στις μέρες μας έχουν τόσο απλουστευθεί για τους αρχάριους, οι φιλενάδες φοβούνται μη σπάσουν κάνα νύχι και οι άνδρες ενδιαφέρονται πιο πολύ για τα κοψίδια που θα φάνε μετά τις καταβάσεις. Για paintball τις γυναίκες τις κάνεις χρυσές να ασχοληθούνε, ενώ οι άνδρες σαφέστατα και δε θέλουν γυναικόπαιδα μέσα στα πόδια τους...
Είναι μεγάλη ειρωνεία πάντως να ψάχνεις για συνεργούς σε πιο ψαγμένες μορφές διασκέδασης. Έως και τραγικό θα'λεγα, το μόνο να τους ενδιαφέρει να είναι το ουίσκυ, το μπουζούκι, ο χορός και η μασαμπούκα. Εκτός κι αν όλοι τους έχουν κι εκείνοι κρυφές επιθυμίες και λαχτάρες για extreme sports, για εκδρομές σε βουνοκορφές, για καταδύσεις ή για μαθήματα ιππασίας κι απλά ή βαριούνται ή ντρέπονται να το ομολογήσουν, λες και το μόνο trendy πράγμα να κάνεις το σαββατοκύριακο είναι να πας βόλτα στα μαγαζιά, να πιεις καφέ, να φας και να βγεις για coctails. Ξεμουχλιάστε ρεεεε... ξεκουβαλάτε λιγάκι, που είστε όλοι βαριούληδες και οκνηροί. Κι αν το θέμα είναι τα λεφτά, σας έχω νέα: έχουν βγει άπειρα πλέον sites με τα κουπόνια με ένα σωρό προσφορές για διαφορετικές εμπειρίες, από οδήγηση formula 1, μέχρι πτήση με αεροπλάνο, από spa, ράντσα, φάρμες, ξενοδοχεία που οι επιλογές για κάτι διαφορετικό είναι απλά ασύλληπτες. Το θέμα είναι να υπάρχει διάθεση κι όρεξη, να θες να περάσεις καλά, να βγεις από τη μουντρουχίαση, να παίξεις όπως όταν ήσουν παιδί, να κάνεις τρέλλες. Να αισθανθείς ζωντανός. Όσοι πιστοί (και απαραίτητα scoundrels) προσέλθετε... :-)

Μια ζωή την έχουμε

Καλές οι βόλτες, καλές οι βραδυνές εξόδοι, οι μπαρότσαρκες και τα ξενύχτια αλλά μιλάμε έχω πάθει overdose. Και μαζί μ'εμένα κι οι αγανακτισμένοι φίλοι στο φατσοβιβλίο, που συνέχεια μου εκφράζουν το παράπονο ότι έχουν κουραστεί να βλέπουν αναρτημένες φωτογραφίες της υπογράφουσας σε παντελώς μεθυσμένα σουργελελέ ενσταντανέ και το ρουφιάνο 4sq να δίνει ρεπόρτο κάθε τρεις και λίγο για το πού ξεδίνω.  Βέβαια, υπάρχουν κι οι ελάχιστες εξαιρέσεις των παντρεμένων γνωστών μου που με παροτρύνουν να συνεχίζω ακάθεκτη σ' αυτούς τους ασυγκράτητους ρυθμούς, όσο ακόμα έχω τα περιθώρια γιατί μετά το γάμο καραδοκεί το τέλμα. Εντάξει, παν μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι κι επειδή είναι στιγμές που νιώθω πως εκτροχιάζομαι προσπαθώ ν' αγκιστρωθώ σε άλλα πράγματα που δεν προκαλούν και ίσως ερεθίζουν τους γύρω μου λιγότερο, γιατί κακά τα ψέμματα αυτοί που ενοχλούνται από την έντονη ζωή μιας και-καλά-socialite είναι ίσως αυτοί που δεν έχουν κοινωνική ζωή καθόλου, nada, niente, pas du tout.
Η αλήθεια είναι πως όταν έχεις αρκετό ελεύθερο χρόνο μετά τη δουλειά και δεν έχεις υποχρεώσεις, παιδιά, γατιά, σκυλιά, δε σε δεσμεύει τίποτα και κανείς. Συνεπώς πού το κακό να είσαι όλη την ώρα έξω για καφέ, σινεμά, εξορμήσεις και γλεντοκόπια; Ούτε τρώω κανενός τα λεφτά (παρά μόνο τα δικά μου), ούτε εκπορνεύομαι για να βγάλω τα λεφτά που χαλάω στη συνέχεια. Ούτε ξεσηκώνω κανένα που θέλει να κάθεται ήσυχος στα αυγά του, ούτε προσβάλλω την οικογένεια μου, ούτε περιορίζω τους φίλους μου, ούτε θίγω ή κοροιδεύω κανέναν με τη στάση ή τη φιλοσοφία μου. Από πότε είναι έγκλημα να είσαι υπερβολικά εξωστρεφής; Γιατί μάλλον αυτό είναι το οχληρό, το ότι όχι μόνο περνάω καλά αλλά και ότι το δημοσιοποιώ. Ε τι να κάνουμε, ρε παιδιά, δεν είμαι ούτε κρυψίνους, ούτε με απασχολεί η κοινωνική κριτική, ούτε τι θα σκεφτεί ο κάθε κατακαημένος αξιολύπητος τύπος που δεν έχει να ασχοληθεί με τίποτα άλλο πέρα από το κάνουν οι άλλοι.
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς μίζερα. Έχω δει πώς είναι να είσαι πάντα εγκρατής, οικονόμος, μετρημένος, και να ζεις με θεσμοθετημένες ταχύτητες χελώνας. Εκτός του ότι κάποια στιγμή καταλήγεις να θες να κάνεις λοβοτομή ο ίδιος στον εαυτό σου, εκτός του ότι η ανία είναι η βασική αιτία διαζυγίων, κινδυνεύεις και πάντα να σου σκάσει καμιά μέρα κάνα καλό πακέτο με θέμα υγείας και να τα δεις όλα κωλυόμενα και μετά να χτυπάς την κεφάλα στον τοίχο που έχασες τρελλά επεισόδια τόσο καιρό αραχτός στην ηρεμία, μην έχοντας κάνει τίποτα περιπετειώδες, τίποτα ανεβαστικό, τίποτα αυθόρμητο. Έχοντας χάσει έναν πατέρα στα 54 του, που ήταν μόνο δουλειά σπίτι δουλειά, μου έχει μείνει η πικρή γεύση ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έζησε στο φουλ. Κι έχω μια τεράστια λαχτάρα να ζήσω και να περάσω καλά και για εκείνον. Κι αν αυτό σημαίνει overdose στις κρεπάλες, so be it. Προτιμώ αυτή την υπερβολή, από το να καταλήξω κάποια στιγμή με φάρμακα (όποιας μορφής μπορεί να είναι αυτά).
Σε παλιότερες αναρτήσεις έγραφα για τις αγαπημένες μου συνήθειες αναφορικά με τη νυχτερινή ζωή, παίρνοντας πάντα το ρίσκο να γίνομαι γραφική. ΟΚ, πίνω πολύ, αυτό το ξέρουν όλοι γύρω μου. Ευτυχώς ακόμα δεν έχω καταλήξει Ορέστης Μακρής. ΟΚ, είμαι εκτός σπιτιού συνέχεια, το έχω το διαμέρισμα σα δωμάτιο ξενοδοχείου, χρησιμοποιώ μόνο υπνοδωμάτιο και μπάνιο, τα υπόλοιπα τετραγωνικά κάθονται και σκονίζονται. Να κάτσω μέσα, όμως, να κάνω τι; Να βλέπω τηλεόραση συνέχεια, να μασουλάω ακατάπαυστα και να κάνω μπάκα από τις coca-cola; Εντάξει, μια φορά την εβδομάδα θα το κάνω, άλλωστε θέλω να βλέπω και το Νησί. ΟΚ, πάω πολύ τακτικά στα μπουζούκια. μάλλον είμαι σκυλού, πρέπει να απολογηθώ και για το ότι είμαι Ελληνίδα και μου αρέσει να ακούω Ελληνική μουσική; Δηλαδή, μόνο με Ξυλούρη και Αλεξίου και Νταλάρα πρέπει να διασκεδάζει ο κόσμος ποιοτικά; ΟΚ, συχνάζω σε δήθεν μέρη. Φταίω που έχω drinking buddies που τραβάνε ζόρια με περιοχές και μαγαζιά. Εγώ βάζω την παρέα πάνω απ΄όλα, δεδομένου ότι δε βγαίνω μόνη μου να πηγαίνω στο μπαράκι και να κατεβάζω τα ουίσκια κάνοντας ψυχανανάλυση με τον μπάρμαν. Άρα, αν η παρέα βγαίνει αποκλειστικά Κολωνάκι και Γλυφάδα, θα ακολουθήσω. ΟΚ, πάω τριήμερο του Αγιου Πνεύματος στη Μύκονο από τα 19 μου. Αφού είναι το ομορφότερο νησί του Αιγαίου, δηλαδή πειράζει που δεν είμαι του εναλλακτικού να τρέχω backpacking σε Γαύδους και Δονούσες; ΟΚ, κάνω ταξίδια συνέχεια όλο το χρόνο στο εξωτερικό, να θυμηθώ να με απολύσω που έχω επαγγελματικές υποχρεώσεις στην αλλοδαπή ή που προτιμώ να χαλάσω τα ίδια λεφτά για ένα σαββατοκύριακο στο Λονδίνο αντί στα φαγητά, τους καφέδες και τις βενζίνες.
Τι να κάνουμε ρε παιδιά, έχω ένα σωρό ελαττώματα, το παραδέχομαι. Το μεγαλύτερο είναι μάλλον ότι περνάω καλά, διασκεδάζω κι έχω ενδιαφέροντα. Ακόμα πιο μεμπτό ίσως είναι το ότι διαθέτω πληθώρα φίλων & γνωστών. Και τρις-χειρότερο φυσικά είναι το ότι όλοι αυτοί έχουν το θράσος να με προσκαλούν απο εδώ κι εκεί. Σα δε ντρέπονται. Και σα δε ντρέπομαι κι εγώ που ανταποκρίνομαι. Θα 'πρεπε να καθόμαστε όλοι σπίτια μας και να λιώνουμε στη μαλακία, τρομάρα μας που θέλουμε να σουρτουκεύουμε. Αίσχος. Θα πάμε στην κόλαση. Αλλά, μπορεί τα καλά κορίτσια να πηγαίνουν στον παράδεισο, τα κακά, όμως, περνάνε καλύτερα! Και πριν και μετά θάνατον! Φιλιά.

Μακριά κι αγαπημένοι;

Πάνε τουλάχιστον 15 χρόνια από την τελευταία φορά που είχα κάποια σχέση εξ αποστάσεως. Ήταν από αυτές τις αναπόφευκτες καταστάσεις όταν είσαι φοιτήτρια στο εξωτερικό και το έτερον ήμισυ είναι εγκλωβισμένο στα πάτρια εδάφη. Στην προκείμενη, κι αυτόν ως φοιτητή στην αλλοδαπή τον γνώρισα, αλλά κάποια στιγμή έπρεπε ο χριστιανός να υπηρετήσει τη μαμά πατρίδα, κι έχοντας πάρει τις αναβολές του αιώνα (όπως ήταν ευρέως διαδεδομένο εκείνες τις εποχές) οι δρόμοι μας έπρεπε να χωρίσουν για κάμποσους μήνες. Και όχι, δε μιλάμε για τις μουφο-θητείες που κάνουν οι νέοι τη σήμερον ημέρα, τις ξεπέτες των 9 μηνών και πάπαλα, τότε ήταν serious business ο στρατός και τα στρατευμένα νιάτα τρώγανε ένα 20μηνο πακετάκι να έχουν να χαίρονται. Τελοσπάντων, το θέμα μας δεν είναι αυτό, το θέμα είναι ότι μια φορά το ετόλμησα και έκτοτε είπα σόρυ αλλά δε θα ξαναπάρω. Και όχι, δε εννοούσα πως δε "ξαναπάρω" φαντάρο, αλλά ότι δε θα ξαναπεράσω φάση να είμαι εγώ στη δύση κι ο άλλος στην ανατολή, για τον απλούστατο λόγο ότι η απόσταση ελοχεύει πολλούς κινδύνους.
Να μου πεις, τη σήμερον ημέρα υπάρχουν αρκετές διευκολύνσεις που μειώνουν τη χιλιομετρική απόσταση, υπάρχει το internet, υπάρχει το skype για να μιλάς τσαμπέξ, υπάρχουν και οι low cost αεροπορικές εταιρίες που για λίγα ευρά σε φέρνουν εντός ωρών κοντά στον καλό σου. Ναι οκ, δεν αντιλέγω, αλλά αρκεί να βλέπεις τη φάτσα του άλλου μέσω facetime, να του στέλνεις mms με φωτογραφίες από τα σημαντικά γεγονότα στα οποία δεν παραβρέθηκε, να ξενυχτάτε ώρες ατελείωτες στο chat και να χρυσοπληρώνετε την cosmote; Δε νομίζω. Αλλιώς είναι να τον έχεις δίπλα σου το βράδυ και να του ζαλίζεις από κοντά τα ούμπαλα για τη μαλακία που έγινε το πρωί στο γραφείο με ένα συνάδελφο, αλλιώς να βλέπετε αγκαλιά στον καναπέ τις ειδήσεις στην τηλεόραση και να κουνάτε το κεφάλι απηυδυσμένοι και οι δύο με τις διαρκείς απεργίες και την κατρακύλα του κράτους πρόνοιας (λέμε τώρα), αλλιώς να έχετε τη δυνατότητα να βγείτε έξω μαζί ανά πάσα ώρα, να περάσετε ένα ρομαντικό σουκού, να πάτε ένα σινεμά. Ακούγομαι συντηρητική, ε;
Η αλήθεια είναι πως όσους δικούς μου ανθρώπους έχουν εμπλακεί σε τέτοιου είδους καταστάσεις τους είχα ενθαρρύνει και τους είχα δώσει αρκετά εναύσματα και εφόδια για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. Το κυριότερο ήταν η προτροπή μου να το αντιμετωπίζουν σαν κάτι προσωρινό, σαν κάτι διασκεδαστικό και κάτι περιπετειώδες. Σα διακοπές. Διακοπές από τη μουντή καθημερινότητα, διακοπές από τον καθωσπρεπισμό και τα κοινωνικά πρέπει. Δοκίμασε το ρε αδερφέ, και βλέπεις. Η easyjet να είναι καλά και όλα λύνονται. Και στο κάτω-κάτω, κάνε και καμιά οικονομία για να σου περισσεύουν λεφτά να πηγαίνεις στον καλό σου κάθε σουκού, τι νομίζεις ότι με το να κάτσεις Αθήνα θα χαλάσεις λιγότερα; Μόνο τα κερατιάτικα που θα πληρώσεις στο τηλέφωνο, νομίζω αποσβαίνονται. Δεν κατάφερα φυσικά να πείσω κανέναν. Μόνο ο ξάδερφος αντέχει ακόμα και μπράβο του, γιατί έχει πιάσει τον παλμό του ότι περνάει καλά χωρίς άγχη.
Και αφού λοιπόν όλα μπορούν να γίνουν εύκολα σαν παιχνίδι, γιατί αντιμετωπίζουμε με καχυποψία κι επιφύλαξη το ενδεχόμενο μιας σχέσης εξ αποστάσεως; Μάλλον γιατί στη νέα φάση επικοινωνίας ανάμεσα στο ζευγάρι, εκεί που οι διάλογοι είναι γραπτοί, πολλά μπορούν να διαβαστούν in between the lines, πολλά μπορούν να παρεξηγηθούν. Γιατί, καθυστερώντας να απαντήσει ο ένας στο τηλέφωνο βάζει τον άλλο στο τριπάκι να πλέκει με το μυαλό του τα απίστευτα σενάρια. Γιατί με το να έχεις την ανάγκη μιας αγκαλιάς γυρνώντας ταλαίπωρος από τη δουλειά και αυτή η αγκαλιά να είναι σε άλλη ήπειρο , ίσως σε κάνει αργά ή γρήγορα να την αναζητήσεις αλλού. Γιατί αν δεν έχεις τον άλλο απέναντι σου όταν θες να χαρείς μα κάτι πολύ μοναδικό που σου έτυχε σήμερα, απογοητεύεσαι και παθαίνεις κατάθλιψη. Εντάξει, ίσως να τα τραγικοποιώ υπερβολικά, ίσως όντως να γίνεται παλεύταμπλ η φάση. Απλά, εγώ να παραείμαι μεγάλη για τέτοια σκηνικά ή τελοσπάντων να έχω εξαντλήσει τις αντοχές μου από γκρίνιες, παράπονα και παρεξηγήσεις, που μου φαίνεται πιο απλό να τα αποφεύγω εκ προοιμίου. Για όλους όσους εκεί έξω αντέχουν, ένα έχω να πω: respect και κουράγιο. Φιλιά.

Η επίμονη κηπουρός

Την Κυριακή ανέβηκα με δυο φίλες στην Πάρνηθα για την εκστρατεία αναδάσωσης που διοργανώνει ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας σε συνεργασία με τον ΣΚΑΪ, την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και το WWF. Κάποια στιγμή τον Οκτώβριο η yoggi μου που δραστηριοποείται και σε άλλες εθελοντικές εργασίες μου πρότεινε να συμμετέχω κι εγώ και διαβάζοντας τα άρθρα στο σχετικό site (http://parnitha.wwf.gr/), δε μου πήρε πάνω από πέντε λεπτά να αποφασίσω τις ημερομηνίες που με βόλευαν.  Θυμάμαι πως όταν καιγόταν η Πάρνηθα, έβλεπα τις φρικιαστικές εικόνες στην τηλεόραση και ένιωθα εντελώς ανίκανη, δηλαδή τι θα μπορούσα να κάνω, οπότε έμεινα αμέτοχη, όπως το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού, που απλά είχε εξαγριωθεί εναντίον των σύνηθων υπόπτων και φώναζε χωρίς αντίκρυσμα. Να μου πεις, τώρα με την  αναδάσωση γίνεται τίποτα; Εντάξει, σταγόνα στον ωκεανό η προσπάθεια, αλλά από το ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα.
Μαζευτήκαμε, που λες, ογδόντα νοματέοι στο πάρκιγκ του τελεφερίκ κι αναμέναμε τους διοργανωτές να μας παραλάβουν με τα πούλμαν για να μας πάνε στο σημείο που είχε επιλεγεί εκείνη τη μέρα για τις εργασίες (κάθε Κυριακή κι άλλο σημείο). Διαπίστωσα με χαρά πως είχε συγκεντρωθεί κάθε λογής κόσμος, νέοι, γέροι, ζευγάρια, φιλικές παρέες, ακτιβιστές, γιάπηδες, φοιτητές, νοικοκυρές, παρτάλια σαν κι εμένα.  Όλοι γεμάτοι όρεξη κι όλοι αρκετά συνειδητοποιημένοι. Κι επαρκώς ενημερωμένοι, άλλωστε για να γίνεις εθελοντής περνάς κάποια on line σεμινάρια, με οδηγίες για τη δενδροφύτευση, ιστορικά στοιχεία για τη σύσταση του Δρυμού, πληροφορίες για τη χλωρίδα και την πανίδα που ευδοκιμούσε στην περιοχή πριν τη Βιβλική καταστροφή, συστάσεις για την ανάπλαση κ.ο.κ. Η ομάδα ήταν αν μη τι άλλο πολυσυλλεκτική.
(Ανοίγω παρένθεση εδώ για να πώ πως 08.30 το πρωί της Κυριακής είχαν μαζευτεί στον ίδιο χώρο και τα "καϊκια" που περιμένανε το λεωφορείο για το καζίνο, λόγω των δυνατών ανέμων το τελεφερίκ δε λειτουργούσε. Μας κοιτούσαν οι "τελειωμένοι" με απορία, τι κάνουν όλοι αυτοί οι "δασο-κομμάντο" σε ένα χώρο αποκλειστικά αφιερωμένο στους άρρωστους τζογαδόρους. Τι να πω, πολύ κάψιμο, άλλοι στον αγώνα της τσάπας, κι άλλοι στον αγώνα της ντάμας. Κλείνω την παρένθεση).
Μας ανεβάσανε, λοιπόν, σε ένα σημείο, μας εξοπλίσανε με εργαλεία, γάντια, δεδρύλλια, μας δώσανε νεράκι κι ένα κρουασάν για το κολλατσιό μας, μας έδωσε τις οδηγίες ο δασάρχης και μας ξαμολύσανε. Από κοντά και το τηλεοπτικό συνεργείο του ΣΚΑΪ για να απαθανατίσει τις χωματουργικές εργασίες, με τη συμπαθέστατη ρεπόρτερ να τρέμει από το ψοφόκρυο και να μας ρωτάει με τρέμουλο "΄πώς πήραμε την απόφαση να συμ μμ μμ μμ ετάσχουμε στη διαδικασία".  Το έργο μας το επιβλέπανε όλη την ώρα τα μέλη του Παρατηρητηρίου της Πάρνηθας, καθώς και του δασαρχείου και ήταν δίπλα μας για να μας βοηθήσουν ή να απαντήσουν σε τυχόν ερωτήσεις. Μαζί μας κι οι αστειάτορες από την εκπομπή Ελληνοφρένεια, οι οποίοι μετέτρεψαν την όλη εμπειρία σε διασκέδαση, καθώς μας εμψύχωναν όλη την ώρα με ατάκες και ανέκδοτα για τον καιρό, τις τσάπες, το φτυάρισμα και τις λακκούβες.
Σε γενικές γραμμές ήταν μια όμορφη εμπειρία. Φυτέψαμε ο καθένας κατά μέσο όρο 4-5 δεντράκια κεφαλληνιακής ελάτης, περιποιηθήκαμε μερικά από αυτά που είχαν φυτευθεί πριν μια διετία, πατήσαμε σκατά από ελάφια, μας σκίσανε τα γαϊδουράγκαθα, σκοντάψαμε στα αποκαϊδια από τους κορμούς, χωθήκαμε στις λάσπες. Ρίξαμε γέλιο και το διασκεδάσαμε, ακόμα και με τις σκλήθρες που μπήκανε στα κακομαθημένα άψογα μανικιουρισμένα δαχτυλάκια μας, ακόμα και με τη μέση μας που πόνεσε από το σκύψιμο. Ήταν μια ευχάριστη νότα, σε ένα απελπιστικά στενάχωρο τοπίο, γιατί όπως και να το κάνεις, ένα ψυχοπλάκωμα το πάθαμε όλοι όταν αντικρύσαμε το καμμένο βουνό, όταν συνειδητοποιήσαμε την έκταση της καταστροφής, το μέγεθος της μαλακίας που δέρνει τους ενόχους. Η ζημιά, κακά τα ψέματα είναι ανεπανόρθωτη, για να επανέλθει ο δρυμός στην αρχική του μορφή θα περάσουν αιώνες. Τα δεντράκια που φυτέψαμε είχαν ύψος με τη βία δέκα εκατοστά, για να γίνουν δέντρα και τα δέντρα δάσος, θα πρέπει να αναδασώνουν μέχρι  και τα δισέγγονα μας. Ας είναι, όμως, αυτό το τίμημα για την ανθρώπινη βλακεία. Προσωπικά, έχω δηλώσει συμμετοχή για άλλες δυο ημερομηνίες, αν ευαισθητοποιηθούν κι άλλοι, ίσως να βάλουμε ένα λιθαράκι προς την αναδόμηση του πάλαι ποτέ πνεύμονα της Αττικής. Φιλιά.

Ψέμα στο ψέμα

Κάτι με το ραδιοφωνικό overdose από Χατζηγιάννη και το "Καλύτερο Ψέμα", κάτι η γνωστή θεατρική παράσταση, κάτι το remake της ταινία "Ζητείται ψεύτης", μου ήρθανε στο μυαλό όλοι οι Μινχάουζεν που έχουν βρεθεί στο διάβα μου και με πιάσανε ανατριχίλες. Το ψέμα και οι φτηνές δικαιολογίες είναι μάστιγα. Είναι σα μια πανούκλα που έχει καταπλακώσει τις ανθρώπινες σχέσεις και πραγματικά είναι δύσκολο να την αντιμετωπίσεις, οπότε ή το δέχεσαι και στρουθοκαμηλίζεις ή σηκώνεσαι, παίρνεις τα κουβαδάκια σου και πας σε άλλη παραλία. Έχοντας ζήσει τρία χρόνια από τη ζωή μου κάνοντας το πρώτο (δίπλα στο μεγαλύτερο ψεύτη του αιώνα ever), κάποια στιγμή μου γύρισε το μυαλό και είπα "τέλος". Έκτοτε, με το που αντιλαμβάνομαι έστω και ένα ψήγμα ανειλικρίνειας, παίρνω δρόμο κι εξαφανίζομαι με ταχύτητα του Road Runner.
Να μου πεις, έχεις εσύ κυρά μου υπάρξει 100% ειλικρινής, δεν έχεις πει ούτε μια φορά στη ζωή σου καμιά μαλακία να περάσει η ώρα ή για να αποφύγεις κάποια άβολη κατάσταση; Φυσικά και μου'χουν ξεφύγει κατά καιρούς ανακριβείς δικαιολογίες ή τελοσπάντων έχω καταφύγει περιστασιακά στην απόκρυψη της αλήθειας, δε βγάζω την ουρά μου απ'έξω. Τώρα ακούγομαι σαν όλους αυτούς που διατείνονται πως υπάρχουν βαθμίδες ψέματος, ή σαν κάποια γνωστή μου που επιμένει ότι το να μην αποκαλύπτεις αληθινά γεγονότα σε καμία των περιπτώσεων δε στοιχειοθετεί ψευδή δήλωση. Παπαριές, το ψέμα είναι ψέμα, όσο μικρό, όσο αθώο κι αν είναι. Γιατί φαινομενικά μπορεί να μην προκαλεί μεγάλο κακό, ωστόσο δεν παύει να δείχνει πως το άτομο που το λέει έχει κάποια "θεματάκια". Εγώ παλεύω διαρκώς να μην έχω τέτοια "θέματα" και μπορώ να πω πως προσπαθώ να είμαι φιλαλήθης, συνεπής και τίμια. Σε σημείο που καμιά φορά είμαι και σοκαριστικά ωμή, γιατί δε μου βγαίνει ούτε για κοπλιμέντο να πω μούφες στον άλλον (δεν είμαι αγία, είπα "προσπαθώ" όσο το δυνατόν).
Πάντως ψευταράδες έχω γνωρίσει ουκ ολίγους, από κάποιους που απλά τους ξεφεύγουν χωρίς λόγο έως τους συστηματικά αδιόρθωτους, που έχουν ανάγει το ψέμα σε χόμπυ. Και φυσικά, έχοντας ζήσει δίπλα στους καλύτερους, έχω την ικανότητα να διακρίνω τη μπούρδα πολλές φορές πριν ακόμα ειπωθεί. Η κολλητή λέει πως πάσχω από το σύνδρομο των θεωριών συνομοσίας, δεν πτοούμαι όμως, γιατί κάθε μα κάθε φορά ακούω αυτό το γλυκόπικρο "καλά, ρε Εφάκι, σε παραδέχομαι, πού το είχες μυριστεί;". Σιγά τα αυγά, δε χρειάζεται να είσαι κυνηγόσκυλο για να εντοπίζεις τις ψευτιές, ορισμένες καμιά φορά είναι τόσο κραυγαλέες που και να θες να γελάσεις στα μούτρα του άλλου που τις ξεστομίζει, δεν το κάνεις μην τυχόν και θίξεις το λιγοστό μυαλό που προφανώς διαθέτει (για να σε περνάει για τόσο ηλίθια ώστε να τον πιστέψεις).
Τα πιο χολυγουντιανά ψέματα τα έχω ακούσει από άνδρες που ναι μεν έχουν γκόμενες αλλά θέλουν να κάνουν παιχνίδι και μαζί μου. Δεν έχει χρειαστεί ούτε μια φορά στα τόσα χρόνια να ρωτήσω κάποιον αν έχει δεσμό, προφασίζομαι πως θεωρώ δεδομένο ότι είναι single κι available και τον αφήνω να πέσει μόνος του στην παγίδα. Δε θέλει πολύ για να καταλάβεις τι καπνό φουμάρει, γιατί όταν ζοριστεί με τα ωράρια, αρχίζει τις παπαροδικαιολογίες. Κι είναι κρίμα να τρέφουν αυταπάτες πως δε θα τους καταλάβεις, γιατί το πρώτο πράγμα που δε διαθέτει ένας πιασμένος γκόμενος είναι ο ελεύθερος χρόνος. Δηλαδή, πόσες φορές θα είναι άρρωστος και πόσες φορές θα έχει meeting για δουλειά μέχρι αργά; Πόσες φορές θα αναβάλει τη συνάντηση επειδή έχει να βγεί με τους φίλους του; Κι εγώ προτιμώ τις βόλτες με τις φίλες μου εννοείται, αλλά άμα με καίει να τον δω τον άλλον θα το παίξω συνδυαστικά, άσε που έτσι αποδεικνύεις και περίτρανα πως δεν έχεις κάτι να κρύψεις.
Να μου πεις, αυτά καμιά φορά τα ψέματα είναι και αστεία, δηλαδή είναι μόνο για γέλια κι οι τύποι που τα λένε δεν είναι για το πουθενά. Ίσως τα χειρότερα είναι αυτά που έχουν σκοπιμότητα να σε βλάψουν ή να σε πληγώσουν, όταν σε δυσφημούν ή όταν υποκριτικά σου χαιδεύουν τα αυτιά ενώ σου τραβάνε από κάτω το χαλί για να πέσεις. Όταν υπάρχει δολιότητα και φθόνος. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση, πάλι για να τους λυπάσαι είναι εκείνους που τα λένε, είναι αξιοθρήνητοι που δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα στη ζωή τους πορευόμενοι με ειλικρίνεια, για αυτό και καταφεύγουν σε τέτοιες τακτικές. Αλλά κι οι παθολογικοί ψεύτες, αυτοί που θα πούν δικαιολογίες ακόμα και για τα πιο χαζά και άκυρα γεγονότα, αυτοί που ενδεχομένως βιώνουν την πλασματική ιστορία που έχουν πλάσει μέσα στο κεφάλι τους, που μεγαλοποιούν ή φαντάζονται καταστάσεις που δεν υπάρχουν και τις αναπαράγουν, κι αυτοί χρήζουν της συμπόνοιας μας.
Όπως και να έχει, αθώα ξε-αθώα, μεγάλα, μικρά, πίσω από τα ψέματα υποβόσκει κάτι αρρωστημένο. Τώρα για το μέγεθος του προβλήματος του καθενός ψευτούλη, δεν είμαι σε θέση να αποφανθώ χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες. Ωστόσο και μόνο η σκέψη ότι για διάφορους λόγους (ανασφάλεια, υπερβολική ματαιοδοξία, φιλοδοξία, βλακεία, εμπαιγμός, μικροψυχία, κακία, μοχθηρία, κουτοπονηριά) κάποιος μπαίνει στη διαδικασία να σου σερβίρει φούμαρα, τους κατατάσει όλους αυτούς στην κατηγορία των ψυχολογικά διαταραγμένων. Με το ψέμα δε χτίζεις υγιείς ανθρώπινες σχέσεις, ίσα ίσα βάζεις πολύ σαθρά θεμέλια, τα οποία αργά ή γρήγορα υπό το πρίσμα της αλήθειας θα καταρρεύσουν. Κι επειδή δεν έχω αντοχές να περιμένω πότε θα λάμψει η αλήθεια, επειδή μου τελείωσαν τα ελαφρυντικά για τους ψυχάκηδες, με το που υποψιαστώ ότι η μύτη του Πινόκιο αρχίζει να μεγαλώνει, την κάνω με ελαφρά. (αυτό για να ξέρουν μερικοί που ψάχνουν ακόμα τι έφταιξε). Φιλιά.

Λόγια Φιλικά

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, εγώ θα έχω να λέω ότι φιλία ανάμεσα σε γυναίκα και άντρα πολύ δύσκολο, έως απίθανο να είναι αγνή και ανιδιοτελής. Δεν ξέρω γιατί επιμένουν τόσοι να (μας) πείσουν πως οι πρώην με τους οποίους έχουν διατηρήσει καλές επαφές αυτόματα έχουν μεταμορφωθεί από γκομενάκια σε κολλητούς. Είμαι, μάλλον υπερβολικά καχύποπτη, αλλά πώς να το κάνουμε, δεν πείθομαι. Ο άνδρας θα είναι πάντα άνδρας και όσο κι αν χτυπιέται πως είσαι παιδική του φίλη, κολλητή του, "αδερφή" του, άμα του γυρίσει το μάτι στην πρώτη ευκαιρία θα νιώσει την επιθυμία να στον καρφώσει. Ενδόμυχα πάντα θα σε ορέγεται, πάντα θα σαμποτάρει με λόγια ή με καταστάσεις το καινούριο σου αίσθημα, πάντα, ρε παιδί μου, η "φιλική" αγκαλιά του θα είναι έτοιμη να σε πιάσει σα βεντούζα, να σε κολλήσει σε κάνα τοίχο και να σου πετάξει τα μάτια έξω.  Εκτός κι αν είναι λούστρος.
Αλλά να κοροιδευόμαστε και να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας και να λέμε πως κάθε καινούριος άνδρας που σε προσεγγίζει, αν δε σου αρέσει, για να μην του χαλάσεις τη διάθεση μπορείς να τον κατατάξεις σε φίλο, άστο καλύτερα. Στα τριαντατόσα μας, τις φίλες και τους φίλους μας τους έχουμε ορίσει όλοι, ξέρουμε πολύ καλά πως δεν έχουμε ανάγκη να διερύνουμε τη λίστα με "επιλαχόντες". Να κάνεις παρέα κάπως, άντε πες ναι να πάει στο διάολο, με κάποιον που γνώρισες μόλις κομματάκι περίεργο , αλλά δεν σου κάνει κούκου ερωτικά. Να είσαι ειλικρινής, όμως, και να τα έχεις ξεκάθαρα μέσα σου, ότι αυτός είναι drinking buddy. Δεν είναι ο κολλητός σου. Τον απέρριψες, θυμάσαι; Του' ριξες μια πίττα να είναι όλη δική του, δηλαδή με το να τον αποκαλείς "φίλο" σου του χρυσώνεις το χάπι; Άσε, που πάντα αν καταδεχτεί να μείνει στη ζωή σου υπό το καθεστώς της νεοσύστατης "φιλίας", τον καθιστά κι αυτόν υποκριτή και mega bucks loser.
Όσο για το κολλητηλίκι με πρώην δεσμούς, να γελιέσαι πως ενώ με έναν άνθρωπο πηδιόσουν τόσα χρόνια, χωρίσατε (είτε με ωραίο, είτε με άσχημο τρόπο) και ξαφνικά την έχετε δει "κουμπάρες" και τηλεφωνιόσαστε να μάθετε τις εξελίξεις ο καθένας στα γκομενικά του άλλου, ε δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα μου έρχεται ναυτία από την υποκρισία. Αυτά τα "απελευθερωμένα" κι αυτή η "άνεση", δε με συγκινούν. Μη σου πω, πως μου κάνουν και σε ανασφάλεια, ή που δε θες να ξεκόψεις από το παρελθόν και βαφτίζεις "φιλία" το καινούριο status quo με τον πρώην για να έχεις το απυρόβλητο ή που κυριολεκτικά δεν έχεις πραγματικούς φίλους να βασιστείς, δεν έχεις δική σου ζωή να προχωρήσεις. Όταν τελειώσει κάτι, καλό είναι να μείνει εκεί που έληξε, για να είναι τίμιο και καθαρό.
Δεν ακυρώνω φυσικά τις ελάχιστες εξαιρέσεις να είναι δυο άτομα του αντίθετου φύλου φίλοι καρδιακοί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο ένας από τους δυο σίγουρα δε βλέπεται ή είναι τόσο ντεκαβλέ που δε θα περνούσε από το μυαλό του άλλου ούτε κατά διάννοια να τον δει αλλιώς. Δηλαδή, το ερωτικό στοιχείο λείπει από την αρχή της εξίσωσης. Άντε αν είναι συγγενείς, αν είναι φίλοι από μικρά παιδιά, γιατί οι γονείς τους κάνανε παρέα, αν είναι συμμαθητές από το προνήπιο και διπλανοί στο θρανίο σε όλα τα χρόνια του σχολείου. Και πάλι, όμως, είναι στην ανθρώπινη φύση κάποια στιγμή να προκύψει ακούσια ερωτική έλξη και τότε είναι που γαμιέται ο Δίας. Πώς να είναι μετά αντικειμενικοί στην κρίση τους, πώς να βλέπουν καθαρά κι αμερόληπτα κάποιες καταστάσεις, χαρακτηριστικά ζώσης σημασίας σε ένα φίλο. Πώς να αγαπούν χωρίς υστεροβουλία, πώς να στηρίζουν με ανιδιοτέλεια; Η καύλα θολώνει το μυαλό κι άντε μετά να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας.
Και ναι τα γράφω όλα αυτά από προσωπική εμπειρία. (Ούτως ή αλλως, ανέκαθεν ό,τι έγραφα ήταν καταστάσεις που έχω βιώσει). Δε θέλω να μειώσω τους κατά τα άλλα αγαπημένους άνδρες γνωστούς που έχω. Δεν είναι πολλοί, λίγοι και καλοί, και κατά ένα περίεργο τρόπο όλοι τους μου έχουν προκύψει από το πανεπιστήμιο. Δεν υπήρξα γκόμενα κανενός τους καί δεν έχω αφήσει ούτε την απειροελάχιστη αμφιβολία ότι η σχέση μας θα μπορούσε να έχει άλλον χαρακτήρα. Κι επειδή κι εκείνοι προφανώς ασπάζονται την ίδια φιλοσοφία, έχουν κρατήσει τις νόρμες και τις αποστάσεις τους με αξιοπρέπεια. Και τους εκτιμώ, όσο εκτιμώ τις κολλητές μου. Αλλά, το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω για κανέναν, για το αν γουστάρουν ή γούσταραν και το ξεπέρασαν. Θα διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, γιατί οι άνδρες τείνουν συχνά να σκέφτονται (και να συσκέφτονται) με το κάτω κεφάλι. Πέρα από αυτούς τους λίγους (που με τη βία μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού) φίλους-φίλους άνδρες δεν έχω.  Έχω έναν τεράστιο κύκλο με λογιών-λογιών buddies, αλλά για τις φάσεις "φίλοι, φίλοι, σου γαμώ το καριοφίλι" επιφυλάσσομαι. Σματς.